บทที่9 งานหมั้นที่ไร้ความหมาย

#งานหมั้น

ไม่คิดเลยว่าเวลาจะเดินทางมาเร็วขนาดนี้ เพียงสองอาทิตย์ที่ลี่ถิงได้ทำงานที่ตัวเองรักเกือบเสร็จและยังทำการตัดเสื้อผ้าตัวเองและเสื้อผ้าหมอซาง เพื่อที่ใช้ในพิธีหมั้นจนเสร็จ

บรรยากาศในงานเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย ระดับสองตระกูลดังเกี่ยวดองทั้งที มีหรือจะไม่ใหญ่โต

จางลี่ถิงสวมชุดกี่เผ่าสีแดงม้วนผมปักเครื่องประดับด้วยมุข แม้จะดูเรียบแต่เธอก็ยังสวยสง่าดั่งนางพญาก็ว่าได้ ปากที่แดงเข้ากับชุดบวกกับผิวที่ขาวดุจไข่มุกมันยิ่งส่งเสริมกันไม่น้อย ส่วนหมอซางเขาเองก็อยู่ในชุดกึ่งสมัยนิยมสวมเสื้อสูทสีอ่อนดูหล่อสง่าเช่นกัน

ทั้งคู่ยกน้ำชาตามประเพณีมีสวมแหวนเพชรเม็ดงาม แต่เชื่อเถอะว่าคู่บ่าวสาวคู่นี้ไม่มีแม้รอยยิ้มใด ๆ หากจะบอกว่าเขาทั้งสองไม่เคยสร้างความหวานใด ๆ เหมือนคู่อื่นก็น่าจะถูก มีแต่รอเวลาที่จะหมั้นให้เสร็จ ๆ ไปก็เท่านั้นเอง

"นี่ยายแจ๋น งานหมั้นพี่ชายทั้งทีทำไมไม่ยิ้มหน่อยละ" คนที่ถือแก้วไวน์เดินเข้ามาคุยกับซูซ่านก็คือตงฉิน แน่นอนว่าเขาได้รับเชิญในนามตระกูลกู้ ส่วนตงหยางคงไม่ต้องบอกแม้เชิญเขาก็ไม่มา อีกอย่างตระกูลซูก็รู้ดีว่าระหว่างตระกูลจางกับตงหยางมีปัญหากันอยู่

"จะให้ฉันยิ้มได้ยังไง คนที่ยืนหน้าแป้นอยู่ตรงนั้น คือคนที่เคยคิดแย่งสามีเหยียนเหยียน มิหนำซ้ำเธอยังมาเป็นพี่สะใภ้ฉันอีก"

"เอาน่า บางทีลี่ถิงเธออาจจะปรับปรุงตัวแล้วก็ได้"

"คนพรรค์นั้นนะหรือจะปรับปรุงตัว ฉันว่าเธอมันก็แค่งูพิษมากกว่าหากไม่ใช่ว่าพ่อสามารถสนับสนุนพวกเขาได้มีหรือจะลดตัวลงมา"

มันก็คงจะจริงอย่างที่ซูซ่านบอก ก่อนหน้าระดับความอู่ฟู่ของตระกูลจางก็เท่า ๆ กับตระกูลซู แต่เพราะเจอดักแข็งดักขาทางธุรกิจหุ่นบริษัทดิ่งก็เลยต้องบากหน้ามาเร่ขายลูกสาว

หลังจากเสร็จสิ้นพิธีแล้ว จางลี่ถิงกับหมอซางก็เดินขอบคุณแขกที่มาร่วมงาน แม้ว่าวันนี้จะเป็นงานหมั้นแต่คาดว่าอีกไม่นานงานแต่งก็ต้องตามมาแน่นอน

"หมอซาง ยินดีด้วยนะ" คนที่เดินเข้ามาคือตงฉินแม้ว่าเขาเองจะรู้ดีว่าเพื่อนไม่เต็มใจเท่าไรนัก แต่ก็ต้องแสดงความยินดีตามมารยาทที่ควรจะเป็น 

หมอซางไม่รับคำ แต่ยิ้มออกมาเล็กน้อยไม่อยากให้บรรยากาศเริ่มกร่อย ส่วนจางลี่ถิงเธอปลีกตัวออกไปหาเพื่อน เพราะหนิงเอ๋อและห่าวอี้ก็มาร่วมยินดีด้วย

"อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ วันนี้เป็นวันดีของนายนะ"

"วันดีงั้นเหรอ น่าจะเรียกว่าวันสิ้นโลกมากกว่า" ดูเหมือนทั้งคู่จะพูดหยอกล้อกัน ระหว่างนั้นหมอมู่หลันก็เดินเข้ามาสมทบ พร้อมคำกล่าวยินดีที่เจ็บปวด

"หมอซางยินดีด้วยนะคะ" เธอยินดีก็จริงแต่แววตามันเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง เธอรู้จักหมอซางมาก็หลายปีไม่เคยเห็นหมอซางมีคนรักสักครั้งแต่อยู่ ๆ ก็ดันมีคู่หมั้น เธอที่หวังในใจว่าจะเป็นผู้ครอบครองหัวใจหมอ เลยทำเอาใจเสียไม่น้อย

หลังจากเสร็จพิธีการต่าง ๆ แขกในงานต่างทยอยกลับ หมอซางเองก็มีงานที่จะต้องไปจัดการ ฉะนั้นเขาไม่มีเวลาที่จะมาเล่นบทคนรักกับลี่ถิงต่อแน่นอน

"ที่โรงพยาบาลท่าทางจะยุ่งผมขอตัวกลับก่อนแล้วกัน"

"อะไรกัน วันนี้เป็นวันมงคลแกกับลี่ถิงก็หมั้นหมายกันแล้วอย่างน้อย ๆ น่าจะไปไหว้บรรพบุรุษเพื่อความมั่งคงบ้างเขาจะได้คุ้มครองแกสองคน"

"ผมว่าไม่จำเป็นหรอกพ่อ แค่หมั้นกันไม่รู้ว่าบรรพบุรุษที่พ่อว่าเขาจะยินดีด้วยหรือเปล่า"

คำพูดของหมอทำให้ตระกูลจางถึงขั้นหน้าเสีย จนซูอันผู้เป็นพ่อต้องตะเบ็งเสียงห้ามปรามลูกชาย

"แกพูดอะไรให้เกียรติว่าที่พ่อตาแกหน่อย" หมอซางยกยิ้มก่อนที่เขาจะพูดขึ้นอีก

"ผมขอกลับโรงพยาบาลนะครับหมดธุระของผมแล้ว" หมอเดินจากไปอย่างไม่ใยดี ปล่อยให้ลี่เหมยและจางเอินมองตามพร้อมหลับตาปริบ ๆ แม้จะแอบเคืองว่าที่ลูกเขยที่ดูยิ่งยโสแต่ก็ไม่อาจทำอะไรได้ ส่วนจางลี่ถิงเธอยืนมองเขาอยู่ไกล ๆ กับหนิงเอ๋อเพื่อนรัก

"ถิงถิง เธอจะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้เหรอ เธอจะยอมแต่งกับคนที่ไม่เห็นเธออยู่ในสายตาจริงเหรอ"

"ไม่มีทาง หมอซางเขาเกลียดฉันเข้าไส้ หากจะปล่อยให้งานแต่งเกิดขึ้นก็ไม่มีความสุขอยู่ดี"

"แล้วเธอจะทำยังไงต่อ"

"ฉันต้องทำให้ชื่อเสียงกลับมาให้ได้ ส่วนบริษัทหากมีคนที่ร่วมลงทุนเงินหนากว่าเขางานแต่งไม่มีวันเกิดขึ้นแน่นอน"

หมอซางเดินทางกลับมาที่โรงพยาบาลเพราะต้องการทำเอกสารด้านงานวิจัยโรค ความตั้งใจของหมอคือค้นคว้าเกี่ยวกับโรคที่พึ่งเกิดขึ้นใหม่

ครืด ครืด (เสียงโทรศัพท์) มือหนาเอื้อมไปหยิบมือถือที่วางอยู่ข้าง ๆ ลำตัวก่อนที่เขาจะกดรับอย่างใจเย็น

"สวัสดีครับ"

(พี่ซาง ฉันซิงเหยียนนะคะ)

"เหยียนเหยียน เป็นยังไงบ้างสบายดีหรือเปล่า"

(สบายดีค่ะ พี่หยางดูแลฉันเป็นอย่างดี จริงสิวันนี้งานมงคลของพี่ฉันยินดีด้วยนะคะ)

"เธอก็รู้ว่าพี่หมั้นเพราะอะไร"

(ฉันขอโทษแทนพี่หยางด้วยที่ทำให้พี่เดือดร้อน จางลี่ถิงเธอคงสำนึกผิดแล้วล่ะ ดีไม่ดีเธออาจจะเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อพี่ก็ได้)

"อย่าพูดเลยดีกว่า ว่าแต่โทรมาหาพี่สามีเธอไม่หวงหรือไง"

(พี่หยางเปลี่ยนไปมาก เขาไม่คิดเล็กคิดน้อยแล้วค่ะ)

"ดีแล้วละ ส่วนเรื่องของพี่ไม่ต้องห่วงหรอกลี่ถิงเธอกับพี่แค่หมั้นกันในนามพยุงธุรกิจเธอเท่านั้น"

(หรือคะ แต่ที่ได้ยินมาฝั่งนั้นเขาจะให้ลูกสาวตั้งกับพี่ไม่ใช่หรือไง)

"กว่าจะถึงวันแต่งทุกอย่างคงลงตัว เราคุยกันแล้วหากบริษัทเธอรอดวิกฤตพี่จะถอนหมั้น"

(งั้นฉันไม่รบกวนพี่แล้ว)

"พักผ่อนให้เยอะ ๆ ละ"

(ค่ะ)