บทที่10 ความบังเอิญ

ไม่เสียแรงที่หมอซางได้พยายามทำงานวิจัยเกี่ยวกับอาการผู้ป่วยที่วินิจฉัยโรคไม่ได้จนได้รับคัดเลือกไปฝึกอบรมยังโรงพยาบาลต่างอำเภอต้องเรียกว่าแหล่งชนบทเป็นระยะเวลาหนึ่งอาทิตย์ แต่การไปครั้งนี้หมอไม่ได้ไปคนเดียวทางโรงพยาบาลยังส่งหมอมู่หลันไปกับหมอซางด้วย ทำให้เรื่องนี้ถึงหูลี่ถิงในฐานะคู่หมั้น

ในขณะที่ร่างอรชรกำลังยืนตรวจความเรียบร้อยของหุ่นภายในร้าน ที่พึ่งได้เสื้อผ้าตัวใหม่มาโชว์ เสียงฝีเท้าของใครสักคนก็เดินเข้ามา พร้อมเสียงที่โพล่งขึ้นชัดเจน

"ถิงถิง"

"แม่ มาได้ยังไงคะ" เธอหันมาแล้วก็รีบถามด้วยความสงสัย ปกติแม่ของเธอจะไม่ค่อยมาหาที่ร้าน แต่วันนี้แม่ดันมาแสดงว่าต้องมีเรื่องแน่นอน

"ก็พ่อของลูกนะสิ ได้ข่าวมาว่าหมอซางจะไปอบรมที่ชนบท อีกอย่างต้องไปกับหมอผู้หญิงด้วย พ่อคงไม่ไว้ใจ"

"อย่าบอกนะคะว่า ที่แม่มาเพราะอยากให้หนูไปกับเขา หนูไม่ว่างหรอกค่ะ อีกอย่างอาทิตย์นี้เขาจะมีงานแฟชั่นโชว์หนูต้องไปดูความเรียบร้อยของเสื้อผ้า"

"แต่"

"แม่คะ หมอซางเขาไม่สนใจหนูด้วยซ้ำหมั้นกันมาก็หลายวัน ตั้งแต่วันหมั้นเขาไม่เคยโผล่หัวมาเลย อีกอย่างนะหนูเองก็ไม่ได้ชอบอะไรหมอซางนั่น ที่ต้องทำเพราะหนูรู้สึกผิด แม่หากหนูกอบกู้ชื่อเสียงกลับมาได้หนูสัญญาว่าจะทำให้บริษัทเรากลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง โดยที่ไม่ต้องพึ่งตระกูลซู"

"ถิงถิง แต่พ่อสัญญากับฝั่งนั้นไว้แล้วว่าหนูต้องได้แต่งเข้าบ้านนั้นนะ"

"คนไม่รักกันจะแต่งงานกันได้ยังไงคะ แม่ก็เห็นว่าหมอซางท่าทางเขารังเกียจหนูจะตายไป"

ลี่เหมยถอนหายใจยาว ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้การกระทำที่ผ่านมาก็บ่งบอกทุกอย่างว่าเขาไม่ได้เต็มใจที่จะหมั้น แต่ที่ต้องหมั้น คงเพราะพ่อของเขา  

ลี่ถิงเดินกลับเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของเธอ โดยที่คนเป็นแม่เดินตามเข้ามาด้วยเมื่อมาถึงเธอก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้พร้อมจะทำงานในส่วนที่เธอรับผิดชอบ ทว่า

"ถิงถิง พักนี้ลูกไม่กลับบ้านเลย พ่อเองก็มีเรื่องอยากคุยด้วยเอาเป็นว่าเย็นนี้กลับบ้านหน่อยนะลูก" เธอเงยหน้าขึ้นมามองแม่ แต่ก็จริงที่แม่เธอบอกว่าพักนี้เธอไม่ได้กลับบ้าน ตั้งแต่เสร็จจากงานหมั้นเธอก็เอาแต่ทำงานและพักที่ห้องเสื้อแห่งนี้เพราะมีห้องส่วนตัวไว้หลับนอนอยู่แล้ว

"ก็ได้ค่ะ เย็นนี้หนูจะกลับ"

เธอรับคำของลี่เหมยจนคนเป็นแม่ต้องยิ้มออกมาด้วยความปรีติ ตั้งแต่เจอเหตุการณ์กับครอบครัวก็ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนไปด้วย จากที่เคยอยู่พร้อมหน้าก็กลายเป็นว่าต่างคนต่างทำงานหนักขึ้น คงมีแต่ลี่เหมยคนเดียวเท่านั้นที่เป็นกองหลังเพราะตัวเธอไม่ได้มีหน้าที่ทางการงานหน้าที่หลักเป็นแม่บ้านคอยดูแลลูกและสามีอย่างเดียว

เย็นวันนี้

บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเมนูที่ลูกสาวชื่นชอบ ลี่ถิงไม่ค่อยได้กลับบ้านวันนี้แม่ของเธอเลยจัดอาหารจนเต็มโต๊ะไปหมด

"น่าทานมากเลยค่ะ"

"ทานเยอะ ๆ นะลูกแม่ว่าช่วงนี้ถิงถิงของแม่ซูบไปเยอะ อย่าโหมงานหนักละเดี๋ยวสุขภาพไม่ดี"

"แม่ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ลูกสาวแม่แกร่งอยู่แล้ว"

"ดี!!" เสียงที่แทรกขึ้นเป็นเสียงของจางเอิน น้ำเสียงเข้มนั้นทำเอารอยยิ้มของลี่ถิงและลี่เหมยหุบลงพร้อมหันมามองคนที่นั่งหัวโต๊ะ

"ช่วงนี้แกกับหมอซางพัฒนาไปถึงขั้นไหนแล้ว"

"เขาทำงานหนูเองก็ต้องทำงาน อีกอย่างเขาไม่สนใจหนูด้วยซ้ำ"

"หากเขาไม่สน แกก็ต้องเป็นฝ่ายเข้าหาเขา ไม่ใช่ว่าต่างคนต่างอยู่หมั้นก็หมั้นแล้ว"

"พ่อคะ จะให้หนูไปตามตื๊อคนที่เขาไม่รักนะเหรอ"

"กับตงหยางเขาก็มีเมียแล้วเขาก็ไม่สนใจแกนี่ แกยังตามเขาจนเกิดเรื่องแต่หมอซางคือคู่หมั้นแก อย่าบอกนะว่าหน้าบางเพราะเมื่อก่อนแกยังทำให้ฉันขายหน้าอยู่เลย"

"พ่อ!!!" ทุกประโยคของพ่อเป็นความจริง แต่ที่มันต่างกันก็คือเธอชอบตงหยางไม่ใช่หมอซาง แม้หมอซางจะดูดีทว่าความรักมันบังคับใจไม่ได้ อีกอย่างตอนนี้เธอก็คิดได้แล้วว่าการตามตื๊อคนที่ไม่รักมันทรมานแค่ไหน

"คุณค่ะ" ลี่เหมยเองก็พยายามห้ามทัพกลัวว่ามื้อค่ำวันนี้จะไม่อร่อย แต่ก็คงไม่ทันแล้ว

"หนูขอตัวขึ้นห้องก่อนแล้วกัน"

"ถิงถิง ลูกยังไม่ทานอะไรเลยนะ"

"หนูอิ่มแล้วค่ะ อิ่มจนจุก" ที่พูดเพราะต้องการประชดพ่อเท่านั้น เธอรู้ว่าทุกอย่างที่มันแย่ตอนนี้เป็นเพราะเธอแต่เธอเองก็พยายามปรับตัวใหม่ ทำไมพ่อต้องบังคับและเอาเรื่องอดีตมาตอกย้ำอยู่ร่ำไป

ลี่ถิงเดินขึ้นมาที่ห้องส่วนตัว แม้รูปลักษณ์ภายนอกเธอจะดุร้ายแค่ไหนแต่ในใจเธออ่อนแอเต็มที่ แค่แทรกร่างเข้ามาในห้องก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้จนสะอื้น

"ฮึก ฮือ ทำไมนะทำไมทุกอย่างต้องเป็นแบบนี้"

เธอนอนคว่ำหน้าลงที่หมอนใบใหญ่กดเสียงสะอื้นเอาไว้ไม่ให้ใครได้ยิน แต่จังหวะนั้นเสียงมือถือของเธอก็ดังขึ้น

ครืด ครืด 

ลี่ถิงพลิกตัวกลับมา แล้วเอื้อมมือไปหยิบมือถือที่เก็บไว้ในกระเป๋า เมื่อเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามาเป็นเบอร์เพื่อน เธอไม่รอช้าที่จะกดรับ

โทรศัพท์

"ว่าไงหนิงเอ๋อ"

(วันนี้เธอว่างหรือเปล่า ออกมาจอยกับพวกเราสิ)

"ที่ไหน"

(ร้านเดิน รีบ ๆ มานะฉันจะรอ)

"ได้ ๆ "

ในเมื่อกลับมาที่บ้านก็เจอเรื่องเครียดการไปปาร์ตี้ข้างนอกก็น่าจะช่วยให้เธอลืมเรื่องที่พ่อตำหนิได้บ้าง อย่างน้อย ๆ มันก็ช่วยให้เธอได้ผ่อนคลาย อีกทั้งหลายวันมานี้เธอเองก็เอาแต่ง่วนอยู่กับงานไม่ได้ไปปาร์ตี้กับเพื่อนที่ไหน

ลี่ถิงเดินทางมาที่ร้านใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงเมื่อรถหรูเลี้ยวเข้าลานจอดเธอก็มุ่งหน้าเข้าไปในผับ เสียงเพลงกำลังบรรเลงอย่างครึกครื้นประจวบกับแสงสีที่วิ๊บวั๊บ แสงไฟที่พอสลัวทำให้เธอมองเห็นคนที่โบกมือให้เธออยู่ที่ชั้นสอง

เมื่อมาถึงโต๊ะคนที่นั่งรออยู่ก่อนหน้าคือหนิงเอ๋อและแฟนเขาและยังมีเพื่อนของห่าวอี้อีกคนที่เป็นผู้จัดการแผนกของบริษัท

"นั่งก่อนสิ"

"ฉันนึกว่าเธอมากับพี่อี้สองคน"

"ก็พี่เกอนะสิเขาเป็นคนเลี้ยงเห็นว่าคนน้อยก็เลยเชิญเธอมาด้วย"

"อ้อ"  สายตาของฉีเกอมองลี่ถิงอย่างวาวโรจน์ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่านี่คือคู่หมั้นหมอซาง ทว่าความสวยเซ็กซี่ของลี่ถิงมันดันสะกดสายตาคนตรงหน้า จังหวะที่ดื่มกันอยู่เหมือนโลกมันจะกลมก็หมอซางที่พึ่งได้รับคัดเลือกให้ไปอบรมกับหมอหลัน ก็ชวนเพื่อน ๆ เหล่าแพทย์มาเลี้ยงที่นี่พอดี และมันบังเอิญไปกว่านั้นคือนั่งชั้นเดียวกัน