บทที่4

คฤหาสน์ตระกูลซู

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารตอนนี้ปกคลุมไปด้วยความอึดอัดของคุณหนูหน้าขาวเรียวปากแดง เพราะสายตาคมเข้มที่นั่งตรงข้ามเธอเอาแต่งจ้องมองด้วยความไม่ชอบใจ

"เอาละที่เชิญพวกคุณมาทานข้าวมื้อนี้เพราะทางเราเองก็เห็นสมควรแก่เรื่องที่จางเอินเข้ามาคุยเมื่อหลายวันก่อน"

บรรยากาศคล้ายจะอึมครึมจึงทำให้เจ้าของคฤหาสน์หรูอย่างซูอันต้องเอ่ยวาจาออกมาเหมือนกำลังเปิดประเด็นเรื่องที่นัดบ้านตระกูลจางมาในวันนี้ ที่บรรยากาศดูอึมครึมเพราะลูกชายเจ้าของบ้าน ยิ่งผู้เป็นบิดาเปิดเรื่องขึ้นมาเพียงเท่านั้น ทำเอาหมอซางหน้าเข้มยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มและนั่นทำเอาสายตาของตระกูลจางจ้องมองเขาเป็นตาเดียว เมื่อวางแก้วน้ำลงเท่านั้นซูอันก็พูดต่อทันที

"เรื่องที่จางเอินเสนอมานั้นเราได้คุยกันแล้ว เป็นเรื่องดีที่จะให้ทั้งสองตระกูลเกี่ยวดองฉันในฐานะผู้มีอำนาจสูงสุดยินดีที่จะรับหนูถิงถิงเข้ามาอยู่ในครอบครัวเรา"

"อะไรนะคะ" เสียงที่แทรกขึ้นเป็นเสียงของลี่ถิงเธอไม่คิดว่า คุณลุงซูจะตัดสินใจแบบนั้นเพราะเข้าใจด้วยดีเสมอว่า หมอซางไม่ได้ชอบพอตนและไม่คิดที่จะแต่งงานกับเธอตั้งแต่แรก

ในขณะที่หมอซางเองเงียบสนิทเขาไม่พูดอะไรทั้งสิ้น แต่ถือว่าโชคยังดีที่ซูซ่านลูกสาวคนเล็กไม่อยู่ มิเช่นนั้นเรื่องที่คุยในวันนี้คงทำให้เสียเรื่อง

"หนูได้ยินไม่ผิดหรอกเราคุยกันแล้ว อีกอย่างฉันจะให้พวกเธอหมั้นกันไว้ก่อน หากพร้อมวันไหนค่อยจัดงานเพราะช่วงนี้หนูเองก็มีงานไม่ใช่หรือไง"

ซูอันพูดขึ้น เธอก็หันไปมองหมอซางที่นั่งตรงหน้า ทว่าหมอเหมือนคนไม่ยินดียินร้ายไม่สนใจที่จะพูดหรือว่าสนทนากับครอบครัวเธอสักคำ 

ลี่ถิงกลอกสายตามองทั้งคุณลุงซูและหมอซางไปมา เธอรู้สึกอึดอัดจนไม่รู้ว่าจะเอาสายตาไปวางไว้ส่วนไหน ในขณะที่ผู้เป็นบิดาเธออย่างจางเอินก็ตกใจชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะดึงสติคืนมาได้

"ขอบคุณพี่ซูอันที่ช่วยเหลือพวกเรา ธุรกิจที่ผมเสนอไปผมจะไม่ทำให้พวกพี่เสียใจแน่นอน" ถึงขั้นเรียกซูอันด้วยความสนิทชิดเชื่อกล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนซูอันต้องตัดบทเชิญทานมื้อค่ำ 

หมอซางเงียบสนิทใบหน้าไม่แสดงออกอะไรให้เห็นไม่รู้ว่าเขาดีใจหรือเสียใจที่อยู่ ๆ ต้องหมั้นกับเธอ หากจะย้อนกลับไปเมื่อวันก่อน หมอซางถูก ผอ. โรงพยาบาลเรียกเข้าพบ เรื่องกำลังสนับสนุนทางการแพทย์ หากจะว่าบีบให้หมอหมั้นกับเธอทางอ้อมก็น่าจะใช่ เพราะซูอันยื่นข้อเสนอขั้นเด็ดขาดหากหมอไม่แต่งกับลูกสาวตระกูลจางตัวเขาจะถอนหุ้นและจะไม่มีการสนับสนุนเครื่องมือแพทย์ชิ้นใหม่ นั้นแปลว่า ผอ. เองก็จะเจองานหนักเพราะโรงพยาบาลเป็นโรงพยาบาลเอกชนหากหุ้นส่วนคนสำคัญถอนหุ้นออกไปโรงพยาบาลก็คงไม่ถูกพัฒนา คนก็คงไม่มารักษาอาจจะทำให้ตัวเขาเดือดร้อนไปด้วย ส่วนหมอซางเขารักอาชีพนี้มากไม่อาจทำลายคนอื่น ๆ ได้ เลยยอมทำตามที่พ่อเสนอหมั้นกันไว้ก่อนก็น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด

บรรยากาศบนโต๊ะ หมอซางนั่งนิ่งราวกับรูปปั้นหลังจากที่ทานอิ่มก่อนคนอื่น ๆ เขาไม่มีเสียงที่ลอดลำคอออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว ยิ่งทำให้ลี่ถิงอยู่ลำบากไปด้วย

"จริงสิ ได้ยินว่าหนูกำลังมีโปรเจกใหญ่ใช่ไหม"เสียงทุ้มของชายวัยราวหกสิบเอ่ยถาม ส่วนลี่ถิงเธอได้แต่ยิ้มก่อนที่จะตอบคำถามผู้อาวุโสตรงหน้า

"ใช่ค่ะคุณลุง ตอนนี้หนูกำลังดีไซต์ชุดราตรีเดินแบบให้กับห้างเพชรที่จะเดินประมูลอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ก็เลยค่อนข้างจะยุ่งสักนิด"

"ดีแล้วรักในอาชีพตัวเอง ทำอะไรก็ทำได้ขอให้มีความตั้งใจ ใช่ไหมหมอซาง" ซูอันหันมาถามลูกชายต่อ ทำเอาหมอซางหน้านิ่งขรึมต้องกวาดสายตามามองลี่ถิงแวบเดียวแล้วหันกลับไปตอบผู้เป็นบิดา

"ครับ"

ทุกอย่างในมื้อค่ำจบลงเหลือเพียงแค่บทสนทนาทั่วไป หมอซางรู้สึกว่าหน้าที่ของตนก็จบลงเช่นกันก็เลยเอ่ยปากขออนุญาตกลับไปพักที่โรงพยาบาลเพราะมีห้องพักส่วนตัวที่นั่น อีกทั้งตัวเองต้องทำรายงานส่งด้วย

"หากไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวนะครับ"

"เดี๋ยวสิ"

"พ่อมีอะไรอีกหรือเปล่า"

"ไหน ๆ ก็จะหมั้นหมายกันไว้ อีกหน่อยก็ต้องแต่ง หากแกจะกลับไปที่โรงพยาบาลละก็ ให้ถิงถิงไปกับแกด้วย แวะไปส่งเธอที่บ้าน"

"แต่ว่า"

"ไม่มีแต่"

"เออ หากหมอซางไม่สะดวกไม่เป็นไรก็ได้ค่ะ เดี๋ยวเราก็กลับกันแล้ว" คนที่แทรกก็คือคุณนายจางเพราะเธอรู้สึกแล้วว่าการหมั้นครั้งนี้หมอซางเองก็ไม่ได้เต็มใจเท่าไรนัก

"เด็กเขาจะหมั้นหมายอีกหน่อยก็ต้องแต่งงาน ผมว่าให้พวกเขาทำความคุ้นชินกันน่าจะดี คุณนายจางไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะครับ หมอซางเป็นสุภาพบุรุษพอ"

"ไม่ใช่ยังงั้นค่ะ"

ประโยคคำพูดของซูอันทำเอารอยยิ้มมุมปากของหมอหยักขึ้น แต่มันเป็นรอยยิ้มเหยียดสมเพชมากกว่า ความคิดหมอในตอนนี้คงคิดว่าแค่ให้ติดรถไปก็บุญเท่าไรแล้วต่างหาก

ลี่ถิงเดินตามหมอซางมาที่รถยนต์หรูที่จอดอยู่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ เมื่อมาถึงเขาก็ไม่ได้เปิดประตูเป็นการให้เกียรติกุลสตรีอย่างเธอหรอกนะ แต่กลับเดินไปเปิดประตู่ฝั่งคนขับแล้วแทรกร่างลงไปนั่งเตรียมท่าจะออกรถเสียด้วยซ้ำ ดูเหมือนเขาไม่เต็มใจที่จะให้เธอขึ้นไปนั่งข้าง แต่ลี่ถิงก็ต้องพยายามสาวเท้ายาว  ๆ แล้วแทรกร่างขึ้นไปนั่ง

ปึก

หลังจากที่ปิดประตูเรียบร้อยหมอซางก็เคลื่อนรถออกจากที่ แต่สิ่งที่เหมือนเดิมก็คือเขาไม่ยอมพูดอะไรกับเธอสักอย่าง ทำให้ลี่ถิงมีความสงสัยมากมายก่อนที่เธอจะหันมาถาม

"ทำไมถึงยอมหมั้น"

ถึงแม้คำถามแรกถามไปแล้วแต่หมอก็ยังนิ่งอยู่ เขาใช้เพียงสายตาคู่คมมองถนนเบื้องหน้า

"หมอซางฉันถามนายอยู่นะ ว่าทำไมถึงยอมหมั้น"

"เธอไม่ดีใจหรือไง ที่ฉันยอมหมั้นกับเธอวันก่อนยังขอร้องให้ฉันช่วยแต่งงานอยู่เลยนี่"

"นายถูกบังคับงั้นเหรอ"

เอี๊ยด

"โอ๊ย เบรกทำไมเนี่ย"

"ฉันคิดว่ามันไกลพอที่เธอจะลงจากรถอีกอย่างโรงพยาบาลกับบ้านเธอคนละเส้นทางฉันคงไม่เสียเวลาไปส่งหรอกนะ"

"หมอซาง"

"เชิญลงรถ"