Share

คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ
คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ
Penulis: หลิวหลีเสวียเสวี่ย

บทที่ 1

Penulis: หลิวหลีเสวียเสวี่ย
ฉือหว่านพบว่าสามีของเธอ ฮั่วซือหานกำลังนอกใจ

เขานอกใจไปหานักศึกษาหญิงคนหนึ่ง

วันนี้เป็นวันเกิดของฮั่วซือหาน ฉือหว่านตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมอาหารหนึ่งโต๊ะ แต่ในตอนนั้นเอง "ติ๊ง" เสียงดังขึ้นมา โทรศัพท์มือถือของฮั่วซือหานที่ลืมไว้ที่บ้านดังขึ้น ฉือหว่านจึงเห็นข้อความที่นักศึกษาหญิงส่งมา

[ตอนเอาเค้กออกมาชนเข้าไปจนเจ็บเลย ฮือๆๆ]

ข้างล่างแนบภาพเซลฟี่มาด้วย

ภาพนั้นไม่ได้เผยให้เห็นหน้า มีเพียงแต่ขาเท่านั้นที่ปรากฏในรูป

ในภาพนั้น เด็กสาวสวมถุงเท้าสีขาวยาวดึงสูง รองเท้าหนังหัวกลมสีดำ กระโปรงนักศึกษาสีฟ้าขาวถูกดันขึ้น เผยให้เห็นเรียวขาที่เรียบเนียนและงดงาม

หัวเข่าที่ขาวเนียนมีรอยแดงจากการกระแทก ผิวพรรณที่อ่อนเยาว์สดใสของเด็กสาวประกอบกับข้อความที่ออดอ้อน ยิ่งเพิ่มเสน่ห์ต้องห้ามที่ยากจะต้านทาน

ได้ยินว่าประธานบริษัทที่ประสบความสำเร็จ มักจะชอบเลือกเมียน้อยแนวนี้

ฉือหว่านกำโทรศัพท์ไว้แน่นจนปลายนิ้วซีดขาว

ติ๊ง

นักศึกษาหญิงส่งข้อความมาอีกครั้ง

[ประธานฮั่ว เจอกันที่โรงแรมหยุนถิงนะคะ คืนนี้ฉันจะฉลองวันเกิดให้คุณ~]

วันนี้เป็นวันเกิดของฮั่วซือหาน และเมียน้อยของเขาจะจัดงานฉลองวันเกิดให้ด้วย

ฉือหว่านหยิบกระเป๋าขึ้นมา แล้วรีบออกไปยังโรงแรมหยุนถิง

เธอต้องการไปดูด้วยตาของตัวเอง

เธออยากรู้ว่านักศึกษาหญิงคนนั้นคือใคร!

...

ฉือหว่านเดินทางมาถึงโรงแรมหยุนถิง เธอกำลังจะเดินเข้าไปในข้างใน

แต่ในตอนนั้นเอง เธอได้เห็นพ่อแม่ของเธอเอง ฉือไห่ผิงและหลี่หลัน เธอรู้สึกประหลาดใจจนต้องเดินเข้าไปหา “พ่อ แม่ ทำไมอยู่ที่นี่ได้คะ?”

ฉือไห่ผิงและหลี่หลันนิ่งไปชั่วครู่ พวกเขาสบตากันครู่หนึ่งก่อนที่สายตาจะเต็มไปด้วยความลังเล “หวานหว่าน น้องสาวของลูกกลับมาจากต่างประเทศ เราพาน้องมาส่งที่นี่”

ฉือเจียว?

ฉือหว่านมองผ่านกระจกใสบานใหญ่เข้าไปข้างใน แล้วเธอก็เห็นฉือเจียว เธอถึงกับชะงักในทันที

ฉือเจียวที่อยู่ข้างในนั้นกำลังสวมชุดนักศึกษาสีฟ้าขาวแบบเดียวกับในรูปถ่ายเป๊ะ

ที่แท้ นักศึกษาหญิงคนนั้นก็คือฉือเจียว น้องสาวของเธอเอง!

ฉือเจียวเกิดมาพร้อมกับความงดงาม เธอถูกขนานนามว่าเป็นกุหลาบแดงแห่งไห่เฉิง ที่สำคัญ เธอยังมีเรียวขาคู่งามที่สุดในไห่เฉิง จนทำให้ผู้ชายมากมายยอมสยบใต้เรียวขาของเธอ

แต่ตอนนี้ น้องสาวคนดีของเธอกลับใช้เรียวขาคู่นั้นเพื่อยั่วยวนพี่เขยของตัวเอง

ฉือหว่านรู้สึกว่ามันช่างน่าขัน เธอหันไปมองฉือไห่ผิงและหลี่หลัน “ดูเหมือนว่าฉันจะเป็นคนสุดท้ายที่รู้เรื่องนี้”

ฉือไห่ผิงกล่าวอย่างขลาดๆ “หวานหว่าน ประธานฮั่วไม่เคยชอบแกมาก่อนเลย”

หลี่หลันเสริมขึ้น “ใช่แล้ว หวานหว่าน แกรู้ไหมว่าในไห่เฉิงมีผู้หญิงมากมายเพียงใดที่อยากจะเข้ามาหาประธานฮั่ว? แทนที่จะปล่อยให้เขาไปเป็นของผู้หญิงคนอื่น สู้ให้เขาอยู่กับน้องสาวของแกดีกว่า”

ฉือหว่านกำหมัดแน่น “พ่อ แม่ ฉันก็เป็นลูกของพ่อแม่เหมือนกันนะ!”

เธอหมุนตัวแล้วเดินจากไปทันที

หลี่หลันเอ่ยขึ้นจากด้านหลังทันที “ฉือหว่าน ฉันถามหน่อย ประธานฮั่วเคยสนิทกับแกบ้างไหม?”

ฝีเท้าของฉือหว่านชะงักไป

ฉือไห่ผิงพูดด้วยน้ำเสียงแหลมคม “ฉือหว่าน ลูกอย่าได้คิดว่าพวกเราติดค้างอะไรแกเลย ตอนนั้นประธานฮั่วกับเจียวเจียวเป็นคู่รักในฝันที่ทุกคนยอมรับ แต่พอประธานฮั่วประสบอุบัติเหตุจนกลายเป็นคนป่วยติดเตียง เราถึงให้ลูกแต่งงานแทนเจียวเจียว”

หลี่หลันมองฉือหว่านด้วยสายตาเย็นชา “ฉือหว่าน แกลองมองตัวเองสิ แต่งงานมาได้สามปี แกก็เป็นแค่แม่บ้านที่คอยดูแลสามี แต่เจียวเจียวเป็นถึงหัวหน้าคณะบัลเลต์ เป็นนักเต้นนำของ ‘หงส์ขาว’ แล้วแกล่ะ ‘ลูกเป็ดขี้เหร่’ แกจะเอาอะไรไปสู้กับเจียวเจียว? รีบคืนประธานฮั่วให้เจียวเจียวเถอะ!”

คำพูดเหล่านี้เหมือนมีดที่กรีดลึกลงในหัวใจของฉือหว่าน เธอเดินจากไปทั้งที่ดวงตาแดงก่ำ

...

ฉือหว่านกลับมาถึงบ้านพัก ตอนนี้ฟ้าก็มืดแล้ว เธอให้วันหยุดกับแม่บ้านป้าอู๋ ในบ้านจึงมีเพียงเธอคนเดียว ไม่มีใครเปิดไฟ ความมืดมิดและความเงียบงันปกคลุมทั่วทั้งบ้าน

เธอนั่งอยู่คนเดียวในความมืดที่โต๊ะอาหาร

อาหารบนโต๊ะที่เคยร้อนกลับเย็นชืดไปหมดแล้ว รวมถึงเค้กที่เธอลงมือทำเอง บนหน้าเค้กเขียนไว้ว่า—“ที่รัก สุขสันต์วันเกิด”

ข้อความนั้นทิ่มแทงสายตาของเธอ เหมือนทุกสิ่ง รวมถึงตัวเธอเอง กลายเป็นเรื่องตลก

ฮั่วซือหานและฉือเจียวเป็นคู่รักในฝันที่ทุกคนในสังคมต่างยอมรับ ใครบ้างจะไม่รู้ว่ากุหลาบแดง ฉือเจียว คือคนโปรดในหัวใจของฮั่วซือหาน แต่เมื่อสามปีก่อน อุบัติเหตุรถชนที่ไม่คาดคิดทำให้ฮั่วซือหานกลายเป็นคนป่วยติดเตียง ส่วนฉือเจียวก็หายตัวไป

ในตอนนั้น ตระกูลฉือพาเธอกลับมาจากชนบท บังคับให้เธอแต่งงานแทนฉือเจียวกับฮั่วซือหานที่กลายเป็นคนป่วย

เมื่อเธอรู้ว่าชายคนนั้นคือฮั่วซือหาน ชายที่เธอรักหมดหัวใจมาโดยตลอด เธอยินดีที่จะแต่งงาน

หลังแต่งงาน ฮั่วซือหานนอนเป็นเจ้าชายนิทรานานถึงสามปี ในช่วงเวลานั้น เธอเฝ้าดูแลเขาโดยไม่เคยถอดเสื้อผ้าลงนอน ไม่เคยออกจากบ้าน ไม่มีสังคม และทุ่มเททุกอย่างเพื่อรักษาเขา เธอใช้ชีวิตวนเวียนอยู่กับเขา จนกระทั่งทำให้เขาฟื้นคืนสติ

ฉือหว่านหยิบไฟแช็กออกมาและจุดเทียน

แสงเทียนอ่อนๆ ทอดเงาออกมา ฉือหว่านมองเห็นตัวเองในกระจกตรงหน้า เธอในชุดกระโปรงสีดำขาวเรียบๆ ที่ดูไร้ชีวิตชีวา น่าเบื่อ และไร้เสน่ห์ของแม่บ้านคนหนึ่ง

ในช่วงสามปีที่ผ่านมา ฉือเจียวที่ก้าวขึ้นเป็นหัวหน้าคณะบัลเลต์นั้นสดใส เปี่ยมไปด้วยพลัง และงดงาม

เธอเป็นเพียงลูกเป็ดขี้เหร่

ส่วนฉือเจียวคือหงส์ขาว

เมื่อฮั่วซือหานฟื้นคืนสติอีกครั้ง เขากลับไปเดินเคียงข้างกับหงส์ขาว ทิ้งเธอ ลูกเป็ดขี้เหร่ไว้เบื้องหลัง

เฮอะ… สามปีที่ผ่านมา เป็นเพียงความรู้สึกที่เธอปลอบประโลมตัวเองเท่านั้น

ฮั่วซือหานไม่ได้รักเธอ แต่เธอรักเขา

ว่ากันว่าในความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคน คนที่ตกหลุมรักก่อนย่อมเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ และวันนี้ฮั่วซือหานทำให้เธอพ่ายแพ้อย่างหมดรูป

ดวงตาของฉือหว่านเริ่มชุ่มน้ำตา เธอเป่าเทียนจนดับ

ทั้งบ้านพักกลับเข้าสู่ความมืดมิดอีกครั้ง

ในตอนนั้นเอง แสงไฟหน้ารถสองดวงสว่างวาบขึ้นกลางความมืด รถโรลส์-รอยซ์ รถประจำตัวของฮั่วซือหานพุ่งเข้ามาและจอดลงบนสนามหญ้า

ฉือหว่านใจสั่น เขากลับมาจริงๆ

เธอคิดว่าเขาคงจะไม่กลับบ้านคืนนี้แล้ว

ไม่นาน ประตูบ้านพักก็ถูกเปิดออก ร่างสูงสง่างามที่แผ่รัศมีเย็นเยียบจากยามค่ำคืนก้าวเข้ามาในสายตา ฮั่วซือหานกลับมาแล้ว

ตระกูลฮั่วเป็นตระกูลชั้นสูงแห่งไห่เฉิง ฮั่วซือหานในฐานะทายาทผู้สืบทอดตระกูลมีพรสวรรค์ทางธุรกิจที่น่าทึ่ง เขาได้รับปริญญาโทสองสาขาจากฮาร์วาร์ดตั้งแต่อายุ 16 ปี และก่อตั้งบริษัทแรกที่จดทะเบียนในวอลล์สตรีทจนโด่งดังไปทั่ว ก่อนจะกลับมารับตำแหน่งประธานฮั่วกรุ๊ปและครองตำแหน่งเศรษฐีอันดับหนึ่งของไห่เฉิง

ฮั่วซือหานก้าวขายาวเข้ามา น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงเสน่ห์ของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา “ทำไมถึงไม่เปิดไฟ?”

แป๊ะ

เขายื่นมือเปิดไฟที่ผนังทันที

แสงไฟสว่างจ้าทำให้ฉือหว่านต้องหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมตาขึ้นและมองไปที่ฮั่วซือหาน

ฮั่วซือหานอยู่ในชุดสูทสีดำที่ตัดเย็บพิเศษ ท่วงท่าสง่างาม รูปร่างสมส่วน และความสง่าที่มาพร้อมกับความเย็นชา ทำให้เขาไม่รู้ว่ากลายเป็นความฝันกลางคืนของหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ไปกี่คนแล้ว

ฉือหว่านมองเขา “วันนี้เป็นวันเกิดคุณ”

ใบหน้าหล่อเหลาของฮั่วซือหานไร้ซึ่งอารมณ์ เขาเพียงแค่กวาดสายตาอย่างเกียจคร้านมองไปยังโต๊ะอาหาร “คราวหน้าอย่าเสียเวลาแบบนี้ ฉันไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้”

ฉือหว่านยิ้มบางที่มุมปาก ก่อนจะย้อนถาม “คุณไม่ได้สนใจสิ่งพวกนี้ หรือแค่ไม่อยากอยู่กับฉัน?”

ฮั่วซือหานมองเธอ แต่สายตานั้นเย็นชาเหลือเกิน ราวกับไม่อยากเสียเวลากับเธอ “จะคิดยังไงก็เรื่องของเธอ”

พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินขึ้นบันไดไปทันที

เขาเป็นแบบนี้กับเธอมาตลอด

ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหน ก็ไม่อาจทำให้หัวใจของเขาอบอุ่นขึ้นได้

ฉือหว่านลุกขึ้นยืน มองไปที่แผ่นหลังหล่อเหลาของเขาที่แสนเย็นชา “วันนี้เป็นวันเกิดคุณ ฉันอยากมอบของขวัญวันเกิดให้คุณ”

ฮั่วซือหานไม่หยุดเดิน และไม่แม้แต่จะหันกลับมา “ไม่ต้อง”

ฉือหว่านหัวเราะเบาๆ เธอยกมุมปากขึ้นช้าๆ “ฮั่วซือหาน เราหย่ากันเถอะ”

เท้าข้างหนึ่งของฮั่วซือหานก้าวขึ้นบันไดไปแล้ว แต่กลับหยุดชะงักทันที เขาหันตัวกลับมา ดวงตาสีดำลึกซึ้งจ้องมองเธอแน่วแน่

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Komen (11)
goodnovel comment avatar
ลมเปลี่ยนทิศ ทะเลสวย
สนุกมากค่ะ
goodnovel comment avatar
Ann Ann
สนุกสนุกสนุกมาก อยากอ่านต่อ
goodnovel comment avatar
แอมมี่ นริสรา
อยากอ่านต่อ
LIHAT SEMUA KOMENTAR

Bab terbaru

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1150

    “น้าหรง วางใจเถอะ ตอนนี้ฉันท้องอยู่ ฉันรู้ขอบเขตของตัวเองดี! แล้วเรื่องที่ฉันท้องก็ปิดบังหนานเฉิงไปตลอดไม่ได้ ฉันจะหาเวลาไปบอกหนานเฉิงเอง”น้าหรงพยักหน้าด้วยความพอใจ “แบบนี้สิถึงจะถูกต้องนะคุณหนาย รีบบอกคุณชายให้เร็วหน่อย แบบนี้คุณชายจะได้ดูแลคุณกับลูกได้ นี่คือความรับผิดชอบของการเป็นสามีและเป็นพ่อ!”หลินซีเหยาไม่กล้าให้ลู่หนานเฉิงต้องมารับผิดชอบ สิ่งที่เธอกังวลจริง ๆ คือปฏิกิริยาของลู่หนานเฉิง หากเขารู้ว่าเธอกำลังตั้งครรภ์จะเป็นอย่างไร…………หลินซีเหยามาถึงสตูดิโอ แล้วทุ่มเทตัวเองให้กับงานอย่างเต็มที่ ไม่นานก็ถึงเวลาเลิกงานผู้ช่วยเดินเข้ามา “พี่ซีเหยา แบบร่างงานออกแบบชุดนี้จัดการเรียบร้อยแล้ว พวกเราควรเลิกงานได้แล้วค่ะ”หลินซีเหยามองดูเวลา ลู่หนานเฉิงบอกว่าจะมารับเธอตอนเลิกงาน แล้วเขาจะมาเมื่อไหร่?หลินซีเหยาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา หาเบอร์โทรของลู่หนานเฉิง แล้วกดโทรออกเสียงเรียกเข้าที่ไพเราะดังขึ้นจากปลายสายสองครั้ง ก่อนจะมีคนรับสาย แล้วเสียงทุ้มนุ่มมีเสน่ห์ของลู่หนานเฉิงก็ดังมาถึง “ฮัลโหล”หลินซีเหยาเอ่ยขึ้น “คุณลู่ ฉันจะเลิกงานแล้ว คุณจะมารับฉันตอนไหน?”ลู่หนานเฉิงยังไม่ท

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1149

    ลู่หนานเฉิงไม่ได้ลุกขึ้นจากเตียง เขากอดหลินซีเหยาไว้แน่นในอ้อมแขน ความจริงแล้วนาฬิกาชีวภาพของเขาปลุกให้ตื่นตั้งแต่หกโมงเช้าแล้วครั้งหนึ่ง แต่เพราะหลินซีเหยานอนซุกอยู่ในอ้อมกอด ทั้งหอมทั้งนุ่ม เขาจึงไม่ยอมลุกขึ้นลู่หนานเฉิงมองไปที่ริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอ “เหนื่อยไหม?”หลินซีเหยารู้ว่าเขากำลังถามเรื่องอะไร “ไม่เหนื่อย!”ลู่หนานเฉิงยื่นมือมาลูบที่ริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอ “ตรงมุมปากของเธอนี่ หนังถลอกไปนิดหนึ่งแล้วนะ!”หลินซีเหยาค้อนใส่เขาอย่างงอน ๆ “ก็เพราะคุณนั่นแหละ! ได้ประโยชน์แล้วยังมาทำเป็นไร้เดียงสาอีก!”ลู่หนานเฉิงยกมุมปากขึ้นอย่างเอ็นดู “โอเค โทษฉันเอง!ตอนนี้บรรยากาศค่อนข้างคลุมเครือ หลินซีเหยาจ้องมองเขาตรง ๆ แล้วพูดว่า “คุณไม่ลุกจากเตียง แล้วยังอยากจะทำอะไรอีก?”ลู่หนานเฉิงไม่ตอบ แต่ย้อนถามกลับว่า “เธอคิดว่าฉันจะทำอะไรได้ล่ะ?”หลินซีเหยายกมุมปากแดงระเรื่อขึ้น มือเล็กวางลงบนหน้าท้องที่มีกล้ามท้องชัดเจนของเขา แล้วยังเลื่อนลงไปด้านล่างอีกเล็กน้อย “ใครจะไปรู้ล่ะว่าคุณคิดจะทำอะไร!”ลู่หนานเฉิงรู้สึกคอแห้งผากในทันที ในดวงตาฉายแววอารมณ์ร้อนแรงสีแดงฉานออกมาหลินซีเหยาพูดว่า “

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1148

    คืนนี้ เขาอยากมากเลยเหรอ?หลินซีเหยาจู่ ๆ ก็โน้มตัวเข้าไป จูบเบา ๆ ลงบนริมฝีปากบางของเขาลู่หนานเฉิงมองเธอ ก่อนจะกดตัวลงมาอย่างรวดเร็ว แล้วจูบปิดริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอหลินซีเหยายื่นมือขึ้นโอบรอบลำคอของเขา แล้วตอบรับจูบของเขาอย่างเป็นฝ่ายรุกและอ่อนโยนพวกเขายังไม่เคยจูบกันยาวนานขนาดนี้มาก่อน แค่จูบกันเฉย ๆ ไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่น หลินซีเหยารู้สึกว่าทั้งร่างกายอ่อนยวบไปหมดลู่หนานเฉิงซบใบหน้าหล่อเหลาเข้ากับซอกคอของเธอ แล้วเริ่มจูบเส้นผมอ่อนนุ่มของเธอมือของหลินซีเหยาค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไป โอบศีรษะของเขาไว้เบา ๆ ทั้งระมัดระวังและกล้าหาญในคราวเดียวกัน นิ้วเรียวสอดแทรกเข้าไปในผมสั้นเรียบร้อยของเขา ก่อนจะดึงเส้นผมเขาเบา ๆ ครั้งหนึ่ง แล้วเธอก็เผลอหัวเราะออกมาเสียงของลู่หนานเฉิงแหบต่ำ “สนุกมากเลยเหรอ?”เขาสังเกตเห็นแล้วว่าเธอกำลังดึงผมของเขาอยู่หลินซีเหยารู้สึกมีความสุข ราวกับเด็กน้อยที่ทั้งซุกซนและเจ้าเล่ห์ “ก็สนุกนิดหน่อยนะ”ลู่หนานเฉิงจ้องมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะพลิกตัวลงไป นอนหงายราบ แล้วพูดว่า “รีบนอนเถอะ”พูดจบเขาก็ทำท่าจะลุกขึ้นหลินซีเหยาถามว่า “คุณจะไปไหน?”ลู่หนานเฉิงพูดว่า

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1147

    บางทีสายตาของหลินซีเหยาหยุดอยู่บนใบหน้าของลู่หนานเฉิงนานเกินไป ลู่หนานเฉิงยกมุมปากบางขึ้นเล็กน้อย สีหน้าคล้ายยิ้มแต่ก็ไม่ใช่ยิ้ม แล้วถามอย่างกึ่งหยอกกึ่งจริงว่า “มองฉันแบบนี้ทำไม?”หลินซีเหยากลับมารู้สึกตัว แล้วพูดอย่างจริงใจว่า “ลู่หนานเฉิง ขอบคุณคุณนะ!”แม้ว่าเขาจะไม่ได้เอ่ยปากถามอะไร แต่เขาก็เข้าใจสถานการณ์ของเธอเป็นอย่างดีลู่หนานเฉิงพูดว่า “พวกเราเป็นสามีภรรยากัน คนอื่นรังแกเธอก็เท่ากับรังแกฉัน ต่อไปถ้าเจอสถานการณ์แบบนี้อีก เอบอกฉันได้ หรือถ้าเธออยากให้ฉันทำอะไรให้เธอ ขอแค่ไม่ขัดต่อหลักการ ฉันก็ทำให้ได้หมด”หัวใจของหลินซีเหยารู้สึกอบอุ่นมาก “อะไรเรียกว่าขัดต่อหลักการล่ะ?”ลู่หนานเฉิงพูดว่า “ไม่ผิดกฎหมาย ไม่ละเมิดระเบียบ!”หลินซีเหยา “……” เธอไม่คิดจริง ๆ ว่าเขาจะให้คำตอบที่จริงจังขนาดนี้ เธอก็เป็นพลเมืองดีที่เคารพกฎหมายเหมือนกันนะ!หลินซีเหยาพูดว่า “คุณลู่ หมายความว่า แค่ไม่ผิดกฎหมายไม่ละเมิดระเบียบ ไม่ว่าฉันจะขออะไร คุณก็จะตอบตกลงทั้งหมดเหรอ?”ลู่หนานเฉิงพูดว่า “คราวหน้าเธอลองยื่นข้อเสนอขึ้นมาดูสิ!”เขากลับไม่ตอบคำถามนี้ตรง ๆ แต่หลินซีเหยาก็รู้สึกมีความสุขมากแล้วสามีจาก

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1146

    พ่อหลินโกรธจนพูดไม่ออก ไม่นานก็มีเสียงอ่อนโยนเสียงหนึ่งดังมาถึงหูของหลินซีเหยา “ซีเหยา เป็นความผิดของฉันเองทั้งหมด ถ้าเธอโกรธ ก็ระบายใส่ฉันเถอะ เสวี่ยเอ๋อร์เป็นผู้บริสุทธิ์นะ!”หลินซีเหยาฟังออกทันที ว่าเป็นหลี่จิ้ง ชู้รักคนเดิมที่พ่อของเธอเลี้ยงดูซ่อนเอาไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมาหลี่จิ้งร้องไห้พูดว่า “ซีเหยา ถ้าเธอไม่ยอมให้อภัยฉัน ตอนนี้ฉันจะไปหาแม่ของเธอ ฉันจะคุกเข่ากราบขอขมาเขา ขอให้เขายกโทษให้ฉัน!”หัวใจของหลินซีเหยากระตุกวูบ หลี่จิ้งคนนี้รู้ดีเหลือเกินว่าควรจะกระตุ้นแม่ของเธออย่างไรให้เจ็บปวดแม่ของหลินซีเหยาป่วยเป็นโรคซึมเศร้ามาโดยตลอด ครั้งก่อนที่หลี่จิ้งมาหาถึงบ้าน ตอนที่เธอกลับไปถึง แม่ของเธอได้กินยานอนหลับไปทั้งขวดแล้วนอนหมดสติอยู่บนเตียง หากไม่ใช่เพราะเธอรีบพาส่งโรงพยาบาลทันเวลา แม่ของเธอก็คงไม่อยู่แล้วตอนนั้นเธอโวยวายเอาเรื่องอย่างหนัก พ่อของเธอถึงได้ให้คำรับปากว่า ต่อไปจะไม่ให้หลี่จิ้งมาที่บ้านอีก และจะไม่ปล่อยให้หลี่จิ้งไปปรากฏตัวต่อหน้าแม่ของเธออีกตอนนี้หลี่จิ้งคิดจะไปหาแม่ของเธออีกแล้ว หลี่จิ้งก็เป็นแบบนี้เสมอ ใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุด พูดคำพูดที่โหดร้ายที่สุด แทง

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1145

    หลินซีเหยาจำเป็นต้องหลบอยู่แล้ว ตอนนี้ในท้องของเธอกำลังมีเจ้าตัวน้อยอยู่ และในช่วงตั้งครรภ์ระยะแรก เธอไม่สามารถมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเขาได้ความจริงแล้วเธอยังไม่ได้คิดถึงเรื่องการมีความสัมพันธ์เลย เพราะที่ผ่านมา หากเธอไม่เป็นฝ่ายเริ่มก่อน ลู่หนานเฉิงก็จะไม่เป็นฝ่ายรุกเองใครจะรู้ว่าคืนนี้เขากลับอยากจะอาบน้ำกับเธอด้วยหลินซีแหยายังไม่ได้คิดว่าจะบอกเขาเรื่องการตั้งครรภ์อย่างไรดี จึงได้แต่ปฏิเสธเขาอย่างอ้อม ๆ ว่า “ฉันเพิ่งกลับถึงบ้าน อยากอาบน้ำก่อน”ลู่หนานเฉิงมองใบหน้าใสสะอาดราวดอกบัวที่เพิ่งพ้นน้ำของเธอ ก่อนจะออกแรงกระชับมือดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก “ไม่อยากอาบน้ำกับฉันเหรอ? ก่อนหน้านี้เธอเคยตามตื๊อฉันยังไง ลืมแล้วหรือไง? กำลังเล่นเกมอยากจับแต่แกล้งปล่อยกับฉันอยู่เหรอ?”หลินซีเหยาพูดไม่ออกไปทันที สวรรค์เป็นพยาน เธอไม่ได้เล่นเกมแกล้งทำเป็นปฏิเสธเพื่อยั่วใจเขาเลยจริง ๆ“ฉันไม่ได้ทำแบบนั้นนะ!” กลัวว่าเขาจะสงสัย มือของหลินซีเหยาจึงวางลงบนชุดนอนผ้าไหมของเขา “เขาว่ากันว่าสามีภรรยาควรรักษาระยะห่างกันบ้างอย่างเหมาะสม ไม่อย่างนั้นก็จะหมดความสดใหม่! ฉันไม่อยากอาบน้ำกับคุณ ก็กลัวว่าคุณจะเ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status