Share

บทที่ 2

Author: หลิวหลีเสวียเสวี่ย
ฉือหว่านมองเขากลับเช่นกัน น้ำเสียงเบาแต่มั่นคง “เราหย่ากันเถอะ ฮั่วซือหาน คุณชอบของขวัญวันเกิดชิ้นนี้ไหม?”

ฮั่วซือหานมองเธอด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง “เพราะแค่ฉันไม่ได้ฉลองวันเกิดกับคุณ คุณถึงคิดจะหย่างั้นเหรอ?”

ฉือหว่าน “ฉือเจียวกลับมาแล้วใช่ไหม?”

เมื่อได้ยินชื่อฉือเจียว ฮั่วซือหานยกมุมปากบางๆ อย่างเย้ยหยัน เขาหัวเราะเบาๆ

เขาก้าวขาเรียวยาวเข้าหาเธอทีละก้าว “คุณหึงฉือเจียวงั้นเหรอ?”

ในฐานะนักธุรกิจอายุน้อยที่ถูกขนานนามว่าเป็นเทพเจ้าแห่งการค้า ฮั่วซือหานมีออร่าที่เกิดจากอำนาจ ความมั่งคั่ง และสถานะ เขาก้าวเข้ามาใกล้จนฉือหว่านเผลอก้าวถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว

แผ่นหลังอ่อนบางของเธอสัมผัสถึงความเย็น เธอชนเข้ากับกำแพง

ในตอนนั้นเอง ทัศนวิสัยของเธอก็มืดลง ฮั่วซือหานพุ่งเข้าหา ร่างกายเขาประชิดเธอเต็มที่ มือข้างหนึ่งยันกำแพงไว้ข้างตัวเธอ ขังเธอไว้ระหว่างอกแข็งแกร่งของเขาและผนัง

ฮั่วซือหานก้มเปลือกตาหล่อเหลา มองเธอด้วยสายตาเย็นชา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน “คนทั้งไห่เฉิงรู้ว่าคนที่ฉันจะแต่งงานด้วยคือฉือเจียว คุณไม่รู้เรื่องนี้ตอนที่พยายามทุกวิถีทางเพื่อแต่งงานแทนน้องเธอมาเป็นคุณนายฮั่วเหรอ? ตอนนั้นไม่เห็นคุณแคร์ แล้วตอนนี้จะมาย้อนแย้งอะไรอีก?”

ใบหน้าของฉือหว่านซีดเผือด

ใช่สินะ คนที่เขาจะแต่งงานด้วยคือฉือเจียว

หากเขาไม่กลายเป็นคนป่วยติดเตียง เธอคงไม่มีวันได้สิทธิ์แต่งงานกับเขา

เธอไม่มีวันลืมวันที่เขาฟื้นขึ้นมา วันที่เขาลืมตาขึ้นและเห็นว่าเป็นเธอ ความผิดหวังและความเย็นชาที่ไม่คิดจะปกปิดใดๆ ในดวงตาของเขานั้นชัดเจน

หลังจากนั้น เขาก็แยกห้องนอนกับเธอ เขาไม่เคยแตะต้องเธอสักครั้งเลย

เขารักฉือเจียว

เรื่องพวกนี้เธอรู้ดี แต่ถึงอย่างนั้น…

ฉือหว่านมองลึกไปที่ใบหน้าหล่อเหลาของฮั่วซือหาน ใบหน้านั้นค่อยๆ ซ้อนทับกับภาพของเด็กหนุ่มผู้ใสซื่อในวัยเยาว์ ฮั่วซือหาน คุณจำฉันไม่ได้เลยเหรอ?

ที่แท้ มีเพียงเธอเท่านั้นที่ยังยืนอยู่ที่เดิม

ช่างเถอะ

สามปีที่ผ่านมา ถือเสียว่าเป็นการตอบแทนความรักที่เธอมีให้เขา

ฉือหว่านกลืนความขมขื่นและความเจ็บปวดในใจลงไป “ฮั่วซือหาน เราจบชีวิตแต่งงานที่ไร้ซึ่งความรักนี้เถอะ”

ฮั่วซือหานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มเสน่ห์ของเขาเปล่งคำออกมาสองคำ “ไร้ซึ่งความรัก?”

เขายกมือขึ้นจับปลายคางเล็กๆ ของเธอไว้ นิ้วโป้งวางลงบนริมฝีปากสีแดงสดของเธอ แล้วกดเบาๆ อย่างหยอกเย้า “จริง ๆ แล้ว เธออยากหย่าเพราะเรื่องนี้เหรอ? หรือว่า…ต้องการมันแล้ว?”

ใบหน้าที่งดงามเรียบง่ายของฉือหว่านแดงก่ำขึ้นมาทันที ราวกับผลเบอร์รี่สุกที่แดงจัดจนน้ำแทบหยด

เธอไม่ได้หมายความแบบนั้น!

ตอนนี้นิ้วโป้งของเขาที่มีลายนิ้วมือบางๆ กดลงบนริมฝีปากแดงสดของเธอ บดขยี้อย่างจงใจ เธอไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายที่หล่อเหลาและสง่างามแบบเขาจะมีด้านที่กรุ้มกริ่มและเจนจัดเช่นนี้

เขากำลังลูบไล้ริมฝีปากของเธอด้วยนิ้วมือ

นี่เป็นครั้งแรกที่ฮั่วซือหานมองฉือหว่านใกล้ๆ แบบนี้ เธอมักจะสวมชุดกระโปรงสีดำขาวมาตลอดปี แถมยังใส่แว่นกรอบหนาสีดำใหญ่โตที่ทำให้เธอดูเหมือนหญิงวัยกลางคน

แต่พอมองใกล้ๆ ฮั่วซือหานพบว่าใบหน้าของเธอเล็กพอจะอยู่ในฝ่ามือได้ พวงแก้มที่ซ่อนอยู่หลังแว่นกรอบดำใหญ่โตนั้นมีความงดงามที่ไม่ธรรมดา ดวงตาโตกลมราวกับตาลูกกวางคู่หนึ่งที่แสดงให้เห็นถึงความงามที่โดดเด่น

ริมฝีปากของเธอนุ่มมาก

นิ้วมือของเขากดลงไปตรงริมฝีปาก ทำให้สีแดงสดเลือนหายไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาสดใสอีกครั้ง นุ่มหยุ่นราวกับขนม

ทำให้ใครต่อใครคิดอยากสัมผัส

ฮั่วซือหานมองเธอด้วยสายตาที่เข้มลึก “ไม่คิดเลยว่าคุณนายฮั่วจะมีความต้องการสูงขนาดนี้ หรือเธออยากได้ผู้ชายถึงขนาดนี้?”

เพียะ!

ฉือหว่านยกมือขึ้นตบหน้าเขาอย่างแรง

ฮั่วซือหานโดนตบจนใบหน้าหล่อเหลาของเขาหันไปทางหนึ่ง

ฉือหว่านตัวสั่นด้วยความโกรธ นิ้วมือของเธอสั่นระริก ความรักที่ต่ำต้อยเกินไปย่อมถูกเหยียบย่ำ เขาถึงได้กล้าดูถูกเธอแบบนี้

ฉือหว่านพูดด้วยความอับอายและโกรธแค้น “ฉันรู้ว่าคุณไม่เคยลืมฉือเจียว งั้นฉันจะยกตำแหน่งคุณนายฮั่วคืนให้เธอ!”

ใบหน้าหล่อเหลาของฮั่วซือหานเย็นชาทันที ราวกับถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็ง เขาผู้สูงศักดิ์ไม่เคยถูกใครตบหน้าแบบนี้มาก่อน

ฮั่วซือหานมองเธอด้วยสายตาเย็นชารุนแรง “ฉือหว่าน เธออยากแต่งงานกับฉันก็แต่ง อยากหย่าก็หย่า เธอคิดว่าฉัน ฮัวซือหาน เป็นอะไรกัน?”

ฉือหว่านหัวเราะออกมา “ของเล่นไง”

อะไรนะ?

ฮั่วซือหานตกใจจนพูดไม่ออก

ฉือหว่านกัดฟันทนความเจ็บปวดในใจ “คุณก็แค่ของเล่นที่ฉันแย่งมาจากฉือเจียว ตอนนี้เล่นจนเบื่อแล้ว อยากจะโยนทิ้ง”

ฮั่วซือหานสีหน้ามืดมนจนแทบหยดน้ำได้ “ดีมาก ฉือหว่าน เธอนี่มันสุดยอดจริงๆ หย่าก็หย่า แล้วอย่ามาร้องไห้ขอคืนดีทีหลังก็แล้วกัน!”

ฮั่วซือหานเดินขึ้นไปบนชั้นสอง เข้าห้องทำงาน และปิดประตูเสียงดังสนั่น

ฉือหว่านเหมือนหมดเรี่ยวแรง ร่างกายบอบบางของเธอค่อยๆ เลื่อนลงไปตามกำแพง

เธอนั่งยองๆ บนพรม กอดตัวเองไว้ “ฮั่วซือหาน ฉันจะไม่รักคุณอีกแล้ว”

เช้าวันถัดมา

ป้าอู๋เปิดประตูห้องทำงานและเดินเข้าไป

ฮั่วซือหานกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงาน ตรวจเอกสารอย่างขะมักเขม้น เขาขึ้นชื่อว่าเป็นคนบ้างาน

ป้าอู๋เรียกเบาๆ “คุณผู้ชาย”

ฮั่วซือหานไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ของเขาไม่ดี อากาศรอบตัวเย็นเยียบเหมือนน้ำแข็ง

ป้าอู๋วางกาแฟอย่างระมัดระวังไว้ข้างมือเขา “คุณผู้ชาย นี่เป็นกาแฟที่คุณผู้หญิงชงให้คุณค่ะ”

มือที่ถือปากกาของฮั่วซือหานชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าเย็นชาของเขาเริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย

นี่เธอกำลังพยายามจะคืนดีหรือเปล่า?

พูดตามตรง ฉือหว่านเป็นภรรยาที่ดี เธอทำอาหารตามที่เขาชอบ ซักเสื้อผ้าของเขาด้วยมือ และดูแลทุกเรื่องของเขาเป็นอย่างดี

ฮั่วซือหานหยิบกาแฟขึ้นมา และดื่มเข้าไปหนึ่งอึก

เป็นกาแฟที่เธอชง และยังเป็นรสชาติที่เขาชอบ

แต่ เขายังโกรธอยู่

เมื่อคืนเธอตบหน้าเขา ความโกรธนี้เขาคงต้องเก็บไว้นาน

กาแฟแก้วเดียวไม่ได้ช่วยให้เขาหายโกรธ

ฮั่วซือหานถาม “คุณผู้หญิงรู้สึกผิดแล้วหรือยัง?”

ป้าอู๋มองฮั่วซือหานด้วยสีหน้าแปลกๆ “...คุณผู้ชาย คุณผู้หญิงไปแล้วค่ะ”

ฮั่วซือหานนิ่งอึ้ง เงยหน้ามองป้าอู๋

ป้าอู๋หยิบของบางอย่างออกมา “คุณผู้ชาย คุณผู้หญิงลากกระเป๋าเดินทางออกไปแล้ว นี่คือสิ่งที่คุณผู้หญิงฝากให้ข้ามอบให้ท่านก่อนจะไปค่ะ”

ฮั่วซือหานรับกระดาษมา เปิดออก และคำว่า “ใบหย่า” ตัวโตๆ สองคำก็ปรากฏต่อหน้าเขา

ฮั่วซือหานพูดไม่ออก เขาคิดว่าเธอกำลังพยายามคืนดีกับเขา!

ป้าอู๋ “คุณผู้ชาย คุณผู้หญิงบอกว่าให้ท่านดื่มกาแฟแก้วนี้เสร็จแล้ว รีบเซ็นใบหย่านี้ค่ะ”

ฮั่วซือหานมองกาแฟแก้วนั้นด้วยสายตาเย็นชา “เททิ้ง! เทให้หมด!”

ป้าอู๋: คุณผู้ชาย ก่อนหน้านี้ท่านยังชอบดื่นกาแฟแก้วนี้อยู่เลย ตอนนี้ไม่ชอบแล้วเหรอคะ?

ป้าอู๋ไม่กล้าพูดอะไรอีก หยิบกาแฟแล้วรีบหายตัวไปทันที

ใบหน้าหล่อเหลาของฮั่วซือหานเต็มไปด้วยความมืดมน เขาเหลือบมองใบหย่าอย่างรวดเร็ว พบว่าเธอไม่ต้องการเงินสักบาท ออกจากบ้านไปตัวเปล่า

ฮั่วซือหานหัวเราะเย็นชา เธอช่างกล้าจริงๆ ไม่ต้องการเงินจากเขาสักบาท เธอที่มาจากชนบทจะเอาเงินที่ไหนมาใช้ชีวิต?

สามปีก่อนเธอพยายามทุกวิถีทางเพื่อแต่งงานแทน ก็เพราะเงินไม่ใช่เหรอ?

ในตอนนั้นเอง ฮั่วซือหานหรี่ตาลง เพราะเขาเห็นเหตุผลในการหย่า

เหตุผลที่ฉือหว่านเขียนด้วยลายมือ: “เพราะฝ่ายชายร่างกายไม่พร้อม มีปัญหาการทำหน้าที่สามี”

ฮั่วซือหาน “……”

ใบหน้าหล่อเหลาของเขามืดครึ้มจนดำสนิท

ยัยผู้หญิงบ้าคนนี้!

ฮั่วซือหานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรหาฉือหว่านทันที

ไม่นาน สายก็ถูกรับ และเสียงใสของฉือหว่านดังขึ้น “ฮัลโหล”

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Mga Comments (20)
goodnovel comment avatar
ปัญจรัตน์
ดีค่ะแต่มันยุ่งยาก
goodnovel comment avatar
ลมเปลี่ยนทิศ ทะเลสวย
ต่อๆค่ะสนุกดี
goodnovel comment avatar
หลง ยิ้มรอด
สนุกดีมีสาระ
Tignan lahat ng Komento

Pinakabagong kabanata

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1166

    หลินซีเหยาเอื้อมมือไปเคาะเบา ๆ ที่หน้าผากของผู้ช่วย แล้วพูดว่า “ฉันว่าช่วงนี้เธอเริ่มไม่ฟังคำพูดฉันแล้วนะ”ผู้ช่วยพูดว่า “พี่ซีเหยา ฉันก็แค่อยากช่วยสร้างพื้นที่ส่วนตัวให้พี่กับคุณลู่มากขึ้นเท่านั้นเองนะคะ”หลินซีเหยาพูดว่า “ฉันกับเขา ไม่จำเป็นต้องมีพื้นที่ส่วนตัวอะไรทั้งนั้น!”ผู้ช่วยเอามือเท้าคางแล้วพูดว่า “พี่ซีเหยา ช่วงก่อนหน้านี้พี่กับคุณลู่ตัวติดกันตลอดแท้ ๆ แต่ตอนนี้เกิดอะไรขึ้นคะ ฉันยังรู้สึกได้เลยว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกพี่มันแปลกไป”มันชัดขนาดนั้นเลยเหรอ?ผู้ช่วยพูดว่า “พี่ซีเหยา ฉันคิดว่าคุณลู่ชอบพี่มากจริง ๆ นะ”ลู่หนานเฉิงชอบเธอ…?ล้อเล่นอะไรกัน?เขาไม่ได้ชอบเธอสักหน่อย!“ฉันกับลู่หนานเฉิงเป็นการแต่งงานทางธุรกิจของตระกูลใหญ่ ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องชอบหรือไม่ชอบอะไรทั้งนั้น!”“พี่ซีเหยา ถ้าคุณลู่ไม่ได้ชอบพี่ แล้วพวกพี่มีลูกกันได้ยังไง?”เอ่อ…เธอกับลู่หนานเฉิงมีความสุขมากเวลาที่อยู่บนเตียงด้วยกันผู้ช่วยพูดว่า “พี่ซีเหยา ฉันว่าพี่กับคุณลู่กลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนได้เลยนะ พี่แค่ตัวติดกับคุณลู่ ออดอ้อนคุณลู่สักหน่อย เขาก็จะดีใจมากแล้ว พี่ไม่เห็นเหรอว่าคุณลู่แพ้ทาง

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1165

    ลู่หนานเฉิงบอกว่าเขาไม่ยอมตกลงหย่าหลินซีเหยาชะงักไป เธอคิดว่าเขาคงอยากหย่าใจจะขาด คิดว่าเขาคงอยากไปสำนักงานทะเบียนสมรสเพื่อขอใบหย่าทันทีเสียอีกเขากลับบอกว่าเขาไม่ยอมหย่าเสียอย่างนั้นหลินซีเหยาพูดว่า “ทำไมล่ะ? หรือว่าคุณอยากให้ฉันทำแท้งลูกคนนี้?”ลู่หนานเฉิงเอ่ยว่า “...หลินซีเหยา ฟังฉันให้ดี ถึงก่อนหน้านี้ฉันยังไม่พร้อมเป็นพ่อ แต่ตอนนี้เด็กคนนี้เขาเกิดขึ้นมาแล้ว และเขาก็เป็นลูกของลู่หนานเฉิง ฉันต้องการเขา!”หลินซีเหยาสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ ตกใจอย่างยิ่ง แล้วเอ่ยว่า “ลู่หนานเฉิง คุณคิดจะมาแย่งลูกกับฉันเหรอ?”ลู่หนานเฉิงพูดว่า “ใช่! ฉันต้องการลูกคนนี้!”หลินซีเหยาคิดว่าเขาไม่ชอบเด็ก และไม่เคยคาดคิดเลยว่าเขาจะมาแย่งลูกกับเธอ“เป็นไปไม่ได้! ลูกคนนี้ฉันจะไม่ยกให้เด็ดขาด!”“ทำไมล่ะ?”“ลูกคนนี้เกิดจากร่างกายของฉัน ฉันไม่มีทางยกให้คุณอยู่แล้ว! ลู่หนานเฉิง คุณจะแต่งงานใหม่เมื่อไหร่ก็มีลูกได้ ผู้หญิงข้างนอกอยากคลอดให้คุณกี่คนก็ได้ แต่สำหรับฉัน ฉันมีลูกแค่คนนี้คนเดียว!”ลู่หนานเฉิงยื่นมือมาบีบแก้มของเธอ บังคับให้เธอสบตากับเขา แล้วพูดว่า “หมายความว่ายังไงที่บอกว่าเธอมีลูกแค่คนนี้คนเดี

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1164

    หลินซีเหยาปฏิเสธว่า “เปล่า”ลู่หนานเฉิงพูดว่า “กลัวว่าฉันจะกินเธอหรือไง?”หลินซีเหยาพูดว่า “……ไม่ใช่”ลู่หนานเฉิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ขออย่าให้เป็นแบบนั้นเลย! เมื่อก่อนมีแต่เธอที่ ‘กิน’ ฉัน แล้วฉันเคย ‘กิน’ เธอตอนไหนกัน?”ถ้อยคำกำกวมของเขาทำให้ขนตาของหลินซีเหยาสั่นไหวเล็กน้อยลู่หนานเฉิงยื่นมือไปบีบแก้มนุ่มของเธอเบา ๆ แล้วพูดว่า “ทำไม ตอนนี้จะมาทำเป็นไม่สนิทกับฉันแล้วเหรอ?”ขณะที่เขาพูด ปลายนิ้วก็ไล้ผ่านผิวอ่อนนุ่มของเธออย่างกำกวม แล้วเอ่ยขึ้นว่า “หรือจะทำเป็นใสซื่อ เล่นเกมตีตัวออกห่างเพื่อให้ฉันตามง้อ?”ใบหน้าของหลินซีเหยาขึ้นสีแดงระเรื่อไปจนถึงปลายหูที่ขาวผ่อง เธอเอ่ยว่า “ลู่หนานเฉิง ฉันรู้ว่าคุณยังโกรธอยู่”ลู่หนานเฉิงหัวเราะเย็นออกมาเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ฉันนึกว่าเธอไม่รู้เสียอีก”หลินซีเหยาพูดว่า “ฉันรู้”“ในเมื่อเธอรู้ว่าฉันกำลังโกรธอยู่ แล้วที่ผ่านมาเธอทำอะไรบ้างล่ะ?”“ฉันก็ถอยออกไปอยู่ห่าง ๆ จากคุณ พยายามไม่ไปรบกวนคุณ ไม่ให้คุณต้องเห็นหน้าฉัน แบบนี้ยังไม่พออีกเหรอ?”ลู่หนานเฉิงถึงกับพูดไม่ออกอยู่ชั่วขณะหลินซีเหยามองสีหน้าที่ดูไม่พอใจของเขาแล้วพูดว่า “ถ้าค

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1163

    อะไรนะ?ให้เขาช่วยนวดท้องเธอเหรอ?แบบนั้นอย่าดีกว่า!หลินซีเหยารีบปฏิเสธทันทีว่า “คุณหมอคะ เรื่องนี้ไม่จำเป็นหรอกค่ะ สามีฉันงานยุ่งมาก!”พูดจบ หลินซีเหยาก็กำลังจะลุกขึ้นนั่งแต่ลู่หนานเฉิงห้ามเธอไว้ แล้วพูดว่า “ได้ ฉันจะเรียนตอนนี้เลย!”ลู่หนานเฉิงวางมือของเขาลงบนท้องน้อยของเธอหลินซีเหยาสะดุ้งหดตัวเล็กน้อยด้วยความตกใจลู่หนานเฉิงถามว่า “เป็นอะไรไป? มือฉันเย็นมากใช่ไหม?”หลินซีเหยาส่ายหน้า “ไม่”ฝ่ามือของเขาอบอุ่นมาก อุณหภูมิร่างกายของผู้ชายในฤดูหนาวเหมือนเตาผิง ไม่มีทางเย็นได้เลยเหตุผลที่เธอหดตัวเพราะตกใจจากการสัมผัสกะทันหันนี้ ยิ่งเป็นการสัมผัสร่างกายต่อหน้าคนอื่นด้วยแล้ว ยิ่งทำให้เธอรู้สึกเกร็งคุณหมอพูดว่า “ดีมากค่ะ คุณลู่ วางมือไว้ตรงนั้นเลย แล้วนวดวนเป็นวงตามเข็มนาฬิกาแบบนี้นะคะ จำไว้ว่าต้องทำเบา ๆ และอ่อนโยนด้วยค่ะ!”ลู่หนานเฉิงทำตามที่คุณหมอบอก เริ่มนวดวนเป็นวง เขามองหลินซีเหยาแล้วถามว่า “แบบนี้เป็นยังไงบ้าง? มีรู้สึกไม่สบายไหม?”ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือของหลินซีเหยาแดงระเรื่อขึ้น เธอพูดว่า “ไม่รู้สึกไม่สบายเลย”คุณหมอพูดว่า “คุณลู่ ตอนกลางคืนคุณยังสามารถนอนคว่ำแนบ

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1162

    หัวใจของหลินซีเหยาชะงักวูบ ถ้าเธอบอกเขา เขาจะมาจริง ๆ เหรอ?เมื่อเห็นเธอนิ่งเงียบ ลู่หนานเฉิงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพูดว่า “น้าหรงเป็นคนบอกให้ฉันมา ถ้าฉันยังไม่มาอีก เขาคงบ่นอยู่ข้างหูฉันทั้งวันแน่!”แสดงว่าน้าหรงเป็นคนบีบบังคับให้เขามาใช่ไหม?หลินซีเหยาเข้าใจขึ้นมาในใจ ที่แท้เขาไม่ได้อยากมาเอง แต่เป็นน้าหรงที่บังคับให้เขามา ไม่แปลกเลยที่เขาถึงได้ปรากฏตัวอยู่ที่นี่หลินซีเหยาพูดว่า “ฉันจะอธิบายกับน้าหรงเองนะคะ คุณลู่ ถ้าอย่างนั้นคุณไปทำงานต่อเถอะค่ะ”ผู้ช่วยพูดขึ้นทันทีว่า “คุณลู่คะ วันนี้เป็นวันตรวจครรภ์ครั้งแรกของพี่ซีเหยา เดี๋ยวต้องไปทำอัลตราซาวด์ดูพัฒนาการของตัวอ่อนด้วย คุณอย่าเพิ่งไปเลยค่ะ อยู่เป็นเพื่อนพี่ซีเหยาก่อนเถอะ! ดูสิ คนอื่น ๆ ในโรงพยาบาลก็ล้วนมาเป็นสามีภรรยากันทั้งนั้น ต่อให้บริษัทงานยุ่งแค่ไหน ก็ไม่น่าจะสำคัญไปกว่าพี่ซีเหยานะคะ”หลินซีเหยารีบพูดขัดผู้ช่วยทันทีว่า “ไม่ต้องพูดแล้ว!”ผู้ช่วยแลบลิ้นแหย่เล็กน้อยลู่หนานเฉิงพูดว่า “วันนี้บริษัทฉันไม่ยุ่ง ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอเอง”พูดจบ ลู่หนานเฉิงก็หยิบใบนัดตรวจออกจากมือของหลินซีเหยา แล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ”หลิน

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1161

    หลินซีเหยาเสียหลักล้มถอยหลังไป คนที่ดีใจที่สุดก็คือหลินเสวี่ยเอ่อร์ เธออดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เตรียมตัวรอดูเรื่องสนุก ๆ ถ้าเด็กคนนี้หายไปได้ก็คงจะดีเธอต้องการทำให้เด็กคนนี้หายไปหลินซีเหยาลอยคว้างกลางอากาศ ร่างกายไม่อยู่ในการควบคุมและกำลังล้มถอยหลังไป ในชั่วพริบตานั้นเธอยกมือขึ้นกอดท้องน้อยของตัวเองไว้แน่น ลูกจ๋า!วินาทีถัดมา แขนที่แข็งแรงทรงพลังข้างหนึ่งก็พาดเข้ามา โอบรัดเอวอ่อนของหลินซีเหยาไว้ทันทีหลินซีเหยาตกลงไปอยู่ในอ้อมกอดที่มั่นคงและอบอุ่นทันทีหลินซีเหยาเงยหน้าขึ้น เห็นใบหน้าหล่อเหลาของลู่หนานเฉิงขยายชัดขึ้นในสายตาของเธอสมองของหลินซีเหยาขาวโพลนไปหมด เธอไม่เข้าใจว่าลู่หนานเฉิงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้อย่างไรหลินเสวี่ยเอ่อร์ตกตะลึง เธอก็ไม่คาดคิดเช่นกันว่าลู่หนานเฉิงจะปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน“พี่… พี่เขย!”ตอนนั้นเอง ผู้ช่วยก็วิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ “พี่ซีเหยา ไม่เป็นอะไรใช่ไหม! คุณลู่!”ลู่หนานเฉิงประคองหลินซีเหยาที่อยู่ในอ้อมแขนให้ยืนขึ้น จากนั้นก้มลงถามเสียงต่ำว่า “เจ็บตรงไหนไหม?”หลินซีเหยาลูบท้องของตัวเอง ใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะ ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status