LOGINหลินเจี้ยนซู่หลับตา ขมวดคิ้วแน่นด้วยความเหนื่อยล้าถึงขีดสุด“พอเถอะ” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าไร้เรี่ยวแรง “วันนี้ฉันเป็นฝ่ายผิด พวกเธอเป็นคนให้ฉันเอารูปที่ถูกจงใจตัดจนบิดเบือนความจริงไปก่อเรื่องในงานวันเกิด จนทั้งครอบครัวต้องเสียหน้า พ่อตำหนิฉันก็สมควรแล้ว!”คำพูดนี้จุดไฟโทสะของหลี่จิ้งขึ้นมาทันทีเธอหันขวับไปถลึงตาใส่หลินเจี้ยนซู่ อารมณ์ที่กักเก็บไว้ระเบิดออกมาอย่างสิ้นเชิง “ฉันก่อเรื่อง? พี่ซู่ ตอนนี้พี่กลับมาโทษฉันเหรอ? ตอนแรกใครเป็นคนสัญญากับฉัน พี่บอกว่าหลิวเหมยทั้งแข็งกร้าวและชอบวางอำนาจ นิสัยก็ใจร้ายปากร้าย พี่บอกว่าทนภรรยาหลวงมาจนทนไม่ไหวแล้ว! พี่บอกว่าต่อไปทรัพย์สิน หุ้น และบ้านของตระกูลหลินจะยกให้เสวี่ยเอ่อร์ของเรา! พี่บอกว่าจะยกฉันขึ้นเป็นภรรยาอย่างถูกต้อง ให้เสวี่ยเอ่อร์ได้เป็นคุณหนูรองตระกูลหลินอย่างเต็มภาคภูมิ!”“พี่เป็นคนให้คำสัญญาลม ๆ แล้ง ๆ กับฉันครั้งแล้วครั้งเล่า หลอกให้ฉันทนใช้ชีวิตที่ต้องหลบซ่อนมาสิบกว่าปี!ตอนนี้พอเกิดเรื่อง พี่พูดง่าย ๆ แค่ว่า ‘เป็นฉันที่ให้พี่ไปก่อเรื่อง’ แล้วคิดจะโยนความผิดทั้งหมดมาให้ฉันเหรอ?”ยิ่งพูดหลี่จิ้งก็ยิ่งเดือดดาล ดวงตาแดงก่ำ เต็มไปด
หลินเจี้ยนซู่ชะงักไปหลิวเหมยมองเขา แววตาเอ่อล้นด้วยความเคียดแค้น “หลินเจี้ยนซู่ ชีวิตทั้งชีวิตของฉันพังพินาศด้วยน้ำมือคุณ ถ้าไม่มีซีเหยา บางทีฉันอาจตายไปนานแล้ว ฉันไม่มีวันให้อภัยคุณ ตอนนี้ฉันจะรอดูจุดจบของคุณ!”หลินเจี้ยนซู่ “จุดจบของฉัน?”หลิวเหมยก้าวเข้าไปประชิด “คุณหลงเมียน้อยจนทอดทิ้งภรรยาก็ว่าแย่แล้ว แต่ซีเหยาเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของคุณนะ วันนี้คุณกลับคิดจะใช้รูปใบนั้นทำลายเธอ!”หลินเจี้ยนซู่พูดไม่ออกไปชั่วขณะ เพราะหลิวเหมย เขาจึงไม่ค่อยสนิทกับลูกสาวอย่างหลินซีเหยา แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่เคยคิดจะทำลายหลินซีเหยา“ซีเหยาก็เป็นลูกสาวของฉัน ฉันจะคิดทำลายซีเหยาได้ยังไง?”“แต่ตอนที่คุณเอารูปนั้นออกมา คุณไม่คิดถึงผลที่จะตามมาบ้างเหรอ? ถ้าหนานเฉิงมาไม่ทัน คุณเคยคิดไหมว่าซีเหยาจะต้องเผชิญกับอะไร?”“ฉัน...!” “หลินเจี้ยนซู่ ทุกคนมองออกหมดว่าผู้หญิงที่คุณเลี้ยงไว้นอกบ้านคิดอะไร มีแต่คุณคนเดียวที่มองไม่ออก! ฉันจะบอกให้ ผู้หญิงคนนั้นเจ้าเล่ห์และเจ้าแผนการ ไม่ช้าก็เร็ว สักวันคุณก็ต้องพลาดท่าเพราะเธอ ฉันจะรอดูจุดจบของพวกคุณ!”พูดจบ หลิวเหมยก็หันหลังเดินจากไปหลินเจี้ยนซู่ยืนนิ่งอยู่กับที่
สายตาของแขกทั้งงานถูกกล่องของขวัญดึงดูดไปในทันที “คุณลู่ นี่คือของขวัญที่คุณมอบให้คุณปู่หลินเหรอ?”“ข้างในคืออะไร?”“คุณลู่ รีบเปิดให้พวกเราได้เปิดหูเปิดตาหน่อยสิ!”ลู่หนานเฉิงเปิดกล่องไม้จื่อถานใบแรกด้วยตัวเอง ด้านในบุด้วยกำมะหยี่สีขาวราวหิมะ ตรงกลางมีสร้อยไข่มุกน้ำลึกเส้นหนึ่งวางอยู่ไข่มุกแต่ละเม็ดกลมมนอิ่มเอิบ เปล่งประกายเย็นนุ่มนวลละมุนตา ส่วนตัวล็อกประดับด้วยทับทิมสีแดงเลือดนกชั้นเลิศหนึ่งเม็ด เมื่อกระทบแสงเจิดจ้าภายในห้องจัดเลี้ยงก็สะท้อนประกายระยิบระยับ เพียงมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของล้ำค่าหายาก“ก่อนหน้านี้ผมเดินทางไปต่างประเทศเพื่อเจรจาโครงการ บังเอิญประมูลสร้อยไข่มุกจักรพรรดิแห่งทะเลใต้เส้นนี้มาได้ มีเพียงเส้นเดียวในโลกครับ”ว้าวแขกทุกคนต่างมองตาค้างจากนั้นลู่หนานเฉิงก็เปิดกล่องของขวัญใบที่สอง ภายในวางลูกประคำหยกเนื้อน้ำแข็งครบชุด เนื้อหยกใสกระจ่างไร้ตำหนิ โปร่งฉ่ำเป็นประกาย บนลูกประคำสลักอักษรสันสกฤตอันลึกลับเอาไว้“คุณปู่ครับ ผมรู้ว่าคุณปู่ศรัทธาในพุทธศาสนา ลูกประคำชุดนี้ผมเชิญพระอาจารย์จากวัดผู่ถัวมาทำพิธีปลุกเสก และนำไปประดิษฐานไว้ในหอพระของสำนักเพื่อรับการอธ
คุณปู่หลินไม่เพียงดุด่าหลี่จิ้งด้วยน้ำเสียงกร้าว ตอนนี้ยังลงโทษหลินเจี้ยนซู่อีกด้วย ท่าทีของเขาชัดเจนมากแล้ว ทุกคนในงานจึงเข้าใจดีว่า ต่อไปตระกูลหลินจะต้องตกเป็นของหลินซีเหยาอย่างแน่นอนคุณปู่หลินหันไปมองลู่หนานเฉิง สีหน้าเจือความรู้สึกผิดอยู่หลายส่วน “หนานเฉิง เรื่องเหลวไหลที่เกิดขึ้นในครอบครัวครั้งนี้ยังพลอยดึงนายเข้ามาเกี่ยวข้อง ทำให้นายกับซีเหยาต้องลำบากใจและได้รับความไม่เป็นธรรม”ลู่หนานเฉิงพยักหน้าเล็กน้อย สีหน้าอ่อนลง บรรยากาศเย็นเยียบรอบกายจางหายไปกว่าครึ่ง “คุณปู่พูดเกินไปแล้วครับ ผมเข้าใจว่าเรื่องทั้งหมดไม่เกี่ยวกับตระกูลหลิน คุณปู่จัดการอย่างยุติธรรม ให้ความเป็นธรรมกับผมและซีเหยา ผมเข้าใจดีครับ”พูดจบ ลู่หนานเฉิงก็สั่งผู้ช่วยหลี่ที่ยืนอยู่ข้างกายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “จดไว้ หลังจากนี้ดำเนินการตามขั้นตอน ทั้งการจงใจกุข่าวและยุแยกให้แตกแยก ฝ่ายกฎหมายของลู่ซื่อจะส่งหนังสือแจ้งจากทนายความอย่างเป็นทางการ!”ผู้ช่วยหลี่ก้มตัวรับคำ “เข้าใจแล้วครับ คุณลู่”คำพูดเพียงประโยคเดียวที่เอ่ยออกมาอย่างไม่หนักไม่เบา กลับหมายความว่าคนที่อยู่เบื้องหลังการก่อเรื่องครั้งนี้จะต้องชดใช้ทางกฎหมา
หลี่จิ้งที่อยู่ปลายสายชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ไม่คิดว่าคุณปู่หลินจะใช้น้ำเสียงรุนแรงถึงเพียงนี้ ตำหนิเธอจนเสียหน้าเสียงสะอื้นของหลี่จิ้งพลันชะงัก เธอรีบแก้ตัวอย่างลนลาน “คุณท่าน ฉันไม่เข้าใจว่าคุณหมายความว่ายังไง ฉันแค่หวังดีจริง ๆ ค่ะ”“หวังดี?” คุณปู่หลินแค่นหัวเราะ “เธอยัดรูปที่ถูกตัดบางส่วนให้เจี้ยนซู่ แถมยังกำชับให้เขาเอาออกมาในงานวันเกิดวันนี้ ตอนที่เหล่าคนดังทั่วเมืองมารวมตัวกัน เธอบอกฉันซิว่าแบบนี้เรียกว่าหวังดีเหรอ?”เดิมทีแขกทุกคนต่างยืนเงียบอยู่ด้านข้าง เมื่อครู่เพราะอยู่ห่างออกไปจึงได้ยินบทสนทนาทางโทรศัพท์ไม่ชัด แต่ตอนนี้คุณปู่หลินไม่ได้จงใจลดเสียง ทุกถ้อยคำจึงดังชัดเข้าหูของทุกคน ทั่วทั้งงานพลันเงียบกริบ สายตาของทุกคนต่างเหลือบไปทางหลินเจี้ยนซู่อย่างแนบเนียน ต่างเข้าใจแล้วว่าต้นตอของเรื่องวุ่นวายครั้งนี้ก็คือหลี่จิ้งที่อยู่ปลายสายหลี่จิ้งที่อยู่ปลายสายเริ่มลนลาน น้ำเสียงเจือความร้อนรนขึ้นหลายส่วน “คุณท่าน ตอนฉันได้รูปมาก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่ามันถูกตัดบางส่วนออก? ฉันแค่เป็นห่วงซีเหยา...”“พอแล้ว!” คุณปู่หลินตัดบทเธอทันที แววตายิ่งเย็นเยียบขึ้น “ร่อ
หลินเจี้ยนซู่หัวใจพลันกระตุก ไม่คิดว่าคุณปู่หลินจะคุยโทรศัพท์กับหลี่จิ้งเองหลายปีมานี้ หลี่จิ้งอยากได้รับการยอมรับจากคุณปู่หลินมาโดยตลอด หากเป็นเมื่อก่อน ถ้าคุณปู่หลินต้องการคุยโทรศัพท์กับหลี่จิ้ง เขาคงดีใจไม่น้อยแต่ในสถานการณ์ตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าคุณปู่หลินต้องการเอาเรื่องหลี่จิ้งหลินเจี้ยนซู่รีบพูด “พ่อ ให้ผมรับเองเถอะ!”สายตาขุ่นมัวแต่เฉียบคมของคุณปู่หลินจับจ้องไปยังหลินเจี้ยนซู่ “ฉันบอกว่าฉันจะรับเอง!”ถ้อยคำสั้น ๆ เพียงประโยคเดียวกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันหลินเจี้ยนซู่หมดเรี่ยวแรงจะต่อต้านในทันทีคุณปู่หลินกดรับสายเสียงอ่อนโยนของหลี่จิ้งดังมาตามสายทันที “ฮัลโหล พี่ซู่ ตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?”ขณะนี้หลี่จิ้งกับหลินเสวี่ยเอ่อร์ยังคงรออยู่ในรถหรูด้านนอก พวกเธอกำลังรอชมเรื่องสนุกทันทีที่รูปของลู่หนานเฉิงถูกปล่อยออกมา พวกเธอก็ตั้งใจจะเล่นงานหลินซีเหยาให้ถึงทางตันหลินเสวี่ยเอ่อร์พูดอย่างตื่นเต้น “แม่ พ่อรับสายแล้ว รีบฟังสิว่าพ่อพูดอะไร! ฉันอยากให้คุณปู่เดือดดาล ลงโทษหลินซีเหยาให้หนัก ๆ แล้วรับแม่กับฉันเข้าตระกูลหลิน! ฉันจะได้กลายเป็นเจ้าหญิงน้อยของตระกูลหลินอย่างสง่าผ
ฟู่อวิ๋นเซินก้มตามองใบหน้าของเธอที่กำลังพยายามดิ้นรน แล้วจู่ๆ ก็เอ่ยถามขึ้น “หมายความว่ายังไง?”ขนตาของเย่ฮวนเอ่อร์สั่นเบา “หมายความว่ายังไงคะ หนูไม่เข้าใจที่ประธานฟู่พูดเลย”ฟู่อวิ๋นเซินหัวเราะเย็นชา เอื้อมมือมาจับปลายคางเล็กของเธอ “ก่อนหน้านี้ตอนที่เธอต้องการความช่วยเหลือจากฉัน ไม่เห็นจะเป็นแบบน
”ประธานฟู่ ขอบคุณคุณมากนะคะ ถ้าไม่มีคุณ เรื่องนี้คงไม่สามารถคลี่คลายได้อย่างสมบูรณ์แบบแบบนี้”เย่ฮวนเอ่อร์เอ่ยขอบคุณอย่างจริงใจฟู่อวิ๋นเซินมองเธอ “คุณหนูใหญ่เย่ เธออยากขอบคุณฉันจริงๆ เหรอ?”เย่ฮวนเอ่อร์พยักหน้า “ใช่ ฉันอยากขอบคุณคุณ”ฟู่อวิ๋นเซินก้าวเข้าไปใกล้เธออีกก้าว มาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ “ถ้
เย่ฮวนเอ่อร์เอื้อมมือไปคว้าแขนฟู่อวิ๋นเซิน “คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”ฟู่อวิ๋นเซินส่ายหัว “ประโยคนี้ควรเป็นฉันที่ถามเธอมากกว่า เสี่ยวอู่ไม่ได้พูดอะไรแย่ๆ ใส่เธอใช่ไหม? ก่อนหน้านี้ฉันไม่รู้เลยว่าเสี่ยวอู่กับหลินเจี๋ยคอยหาเรื่องเธอ แต่เธอวางใจได้เลย ต่อไปนี้ฉันจะไม่ให้ใครมารังแกเธออีกแล้ว”หัวใจของเย่ฮวน
“จะยืนยันยังไง?”สายตาของเย่ฮวนเอ่อร์เลื่อนจากกล้ามท้องหกก้อนของเขาลงไปข้างล่าง “คุณช่วยถอดกางเกงได้ไหมคะ?”ฟู่อวิ๋นเซินมองเธอ แววตาในทันทีพลันมืดมนลงเย่ฮวนเอ่อร์เองก็ไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไป หัวใจเต้น “ตึกตัก” ไม่หยุด ไม่รู้ว่าเพราะความเป็นไปได้อันกล้าบ้าบิ่นที่ว่า ฟู่อวิ๋นเซินอาจเป็นเฉินจิ้







