คำมั่น

เทียนหอมเดินเข้ามาหาบิดาบุญธรรมที่ห้องทำงานของเขา เธอรู้ว่าที่นี่จะเป็นที่เดียวที่บิดาชอบมาอยู่ในเวลาที่เขาไม่สบายใจ หญิงสาวเห็นสภาพของบิดา เธออดที่จะเป็นห่วงเขาไม่ได้ ระยะหลังมานี้เขาดูเครียดมาก ไม่ร่าเริงเหมือนเก่า

ณดลกำลังนั่งมองออกไปข้างนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ใบหน้าของเขามีริ้วรอยแห่งความเคร่งเครียดและวิตกกังวล พักหลังมานี้ชีวิตเขาเจอแต่ปัญหาค่อนข้างหนักมากเอาการ

" คิดอะไรอยู่คะ คุณพ่อ"

เทียนหอมถามขึ้นอย่างเป็นห่วง ผู้เป็นบิดาหันมามองหน้าบุตรสาวบุญธรรม ก่อนจะถอนหายใจอย่างลำบากใจ

" พ่อทำให้ลูกลำบากใจไหมเทียน"

ใบหน้าของเขาดูทุกข์ตรม แต่กระนั้นก็มีร่องรอยแห่งความใจดีเหมือนเคย

" อย่าคิดมากเลยค่ะคุณพ่อ หนูเชื่อว่าคุณพ่อมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้หนูค่ะ "

เธอเดินไปกุมมือบิดาด้วยความรัก ดวงตาสดใสมองตาเขาอย่างเข้าใจ

ณดลยิ้มให้เธออย่างละอายใจ ใจจริงเขาก็ไม่อยากทำอย่างนี้ แต่น้องชายต่างมารดาเป็นคนเสนอเขาขึ้นมา เขาก็ลองใคร่ครวญดูแล้ว เขาคิดว่ามันก็ดี แต่กลัวว่าเทียนหอมจะไม่เห็นดีด้วย

" ขอบใจมากนะลูก "

ใบหน้าสง่างามของเขาดูเหมือนจะนุ่มนวลขึ้นเล็กน้อย

" เทียนจะมาบอกคุณพ่อว่าอย่าคิดมากนะคะ เทียนอยากตอบแทนบุญคุณคุณพ่อบ้าง "

ใบหน้าสะคราญปรากฏรอยยิ้ม แม้เธอจะมีอายุน้อย แต่เธอมีความคิดที่เหมือนกับผู้ใหญ่ เธอไม่เคยสร้างปัญหาใดๆให้แก่เขาเลย

" ต่อไปนี้หนูไปใช้ชีวิตให้คุ้มนะลูก เรียนจบแล้วค่อยมาแต่งงานกับอาก้อง "

เขาบอกเชิงอ้อนวอนขอร้อง

" แต่หนูอยากช่วยคุณพ่อเรื่องกิจการก่อนค่ะ "

ก่อนหน้านี้หญิงสาวเคยบอกบิดาบุญธรรมว่าเธอจะไม่เรียนต่อ เธอจะมาช่วยพ่อบริหารงาน หรืออะไรก็ตามแต่ที่เธอช่วยได้

" แค่นี้หนูก็ช่วยพ่อได้มากแล้ว การที่หนูตกลงแต่งงาน อาก้องก็ยอมยื่นมือมาช่วยพ่อแล้ว แล้วอีกอย่างวุฒิม. 6 มันมาช่วยงานบริหารไม่ได้หรอกลูก "

เขาพยายามอธิบายให้เด็กสาวเข้าใจ เธอได้แต่กระพริบตามองเขา หญิงสาวพยายามอ้าปากจะเถียง

" แต่การที่หนูเรียนต่อ มันมีค่าใช้จ่ายเยอะมากใช่ไหมคะคุณพ่อ "

สีหน้าของเธอไม่สบายใจเป็นอย่างมาก เธอทราบมาว่า กว่าเขาจะส่งณดานันท์เรียนจบเขาหมดเงินไปเป็นจำนวนมาก

" แค่หนูตกลงแต่งงานกับอาก้อง ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกพ่อจัดการได้ "

เขาจ้องหน้าเธอด้วยดวงตาเยือกเย็นเคร่งขรึม พลางจับมือบุตรสาวเพื่อให้คำมั่น

" ต่อไปนี้หนูไปใช้ชีวิตให้คุ้มและสนุกก่อนนะลูก ทำเพื่อพ่อได้ไหม "

เทียนหอมจ้องมองบิดาบุญธรรมอย่างสงบนิ่ง ก่อนจะพยักหน้าตกลง

" ได้ค่ะคุณพ่อ แต่ว่าหนูไม่เคยเห็นหน้าอาก้องมาก่อนเลยนะคะ "

เธอมีสีหน้าที่ไม่สบายใจยามพูดถึงอาก้องหรือว่าที่เจ้าบ่าวในอนาคตของเธอ

" เอ อาก้องมันเคยมาที่บ้านเราอยู่นะเมื่อก่อน หนูอาจจะเคยเห็นแต่หนูจำไม่ได้มั้ง พ่อไม่มีรูปถ่ายของตาก้องด้วยสิ มีแต่รูปตอนมันเด็กๆ"

เขาบอกพลางก้มไปค้นหาอะไรบางอย่างในลิ้นชัก ก่อนจะหยิบอัลบั้มรูปถ่ายเก่าๆให้เธอดู

มันเป็นรูปของเขากับผู้ชายวัยรุ่นที่ยืนถ่ายรูปด้วยกัน ชายในรูปมีรูปร่างสูงและค่อนข้างจะอ้วน และหน้าตาก็ดูไม่ค่อยชัดเพราะว่ามันเป็นภาพถ่ายในสมัยก่อน

" คนนี้เหรอคะอาก้อง "

หญิงสาวชี้ไปที่บุคคลในรูป พลางพยายามนึกถึงอดีตที่มีคนเคยมาที่บ้าน เธอจำได้ว่ามีผู้ชายอ้วนๆมาหาคุณพ่อที่ห้องทำงานเมื่อไม่กี่เดือนก่อน

"ตาก้องมันก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อะไรมากหรอก อีกทั้งยังมีอายุน้อยกว่าพ่อเกือบ 20 ปีแหนะ "

เขาอธิบายพร้อมรอยยิ้มเอ็นดูบุตรสาว แต่เทียนหอมถึงกับยิ้มไม่ออกเมื่อนึกถึงผู้ชายคนนั้น

" ก็แก่กว่าหนูตั้ง 10 กว่าปีไม่ใช่เหรอคะ "

หญิงสาวทำหน้าคล้ายจะร้องไห้ เมื่อคิดว่าเจ้าบ่าวของเธอแก่กว่าเธอเกือบเท่าตัว อีกอย่างเธอนึกถึงคำพูดของณดานันท์ เธอก็พลอยขนลุกขนชันไปทั้งตัว

" อาก้องมันนิสัยดี พ่อรับรองได้ อย่างน้อยมันก็มีทุกอย่างที่จะดูแลหนูให้สบายไปตลอดชีวิตได้ แค่นั้นพ่อก็หายห่วงแล้ว "

เขาจ้องเธออยู่ครู่ใหญ่จึงค่อยๆเอ่ยคำพูดออกมา ใบหน้าของเขามีร่องรอยแห่งความโล่งใจยามที่พูดถึงน้องชายต่างมารดา

" ถ้าคุณพ่อรับรองหนูก็โอเคค่ะ "

เธอแสร้งยิ้มหวานประจบบิดาบุญธรรม ทั้งที่ในใจของเธอไม่สบายใจเลยสักนิด

" ขอบใจนะลูก เสียดายนะที่ณดานันท์ไม่ดีเหมือนกับหนู"

เขาพูดขึ้นด้วยความเสียใจ ลูกสาวแท้ๆของเขามักจะสร้างปัญหาให้เขาเสมอ

" คุณแม่บอกเสมอว่าคุณพ่อเป็นคนที่ดีที่สุดค่ะ ถ้าอะไรที่ทำให้คุณพ่อมีความสุขหนูก็พร้อมจะทำให้ได้ค่ะ "

หญิงสาวยิ้มหวานประจบในขณะที่พูดอ้อนเขา

ณดลถึงกับน้ำตาซึมกับคำพูดของบุตรสาวบุญธรรม

" ขอบใจนะลูก "

เขาเอามือลูบหัวของเธออย่างรักใคร่เอ็นดู แม้เธอจะไม่ใช่บุตรสาวในสายเลือด แต่เขาก็รักเธอไม่ต่างจากบุตรสาวแท้ๆเลยสักนิด

ณดานันท์ที่ตั้งใจจะมาขอเงินของบิดา ได้ยินบทสนทนาทั้งหมด หญิงสาวได้แต่ยิ้มเยาะให้คนทั้งคู่ เธอไม่เคยชอบเทียนหอมเลย ยิ่งได้ยินพ่อบอกรักมันถึงขนาดนี้เธอยิ่งเกลียดเข้าไปอีก

นี่ถ้าเธอไม่เชื่อคำของมารดา โดยการไม่กลับมาบ้านหลังนี้ ป่านนี้พ่อก็คงจะยกทรัพย์สินสมบัติทั้งหมดให้เทียนหอมหมดแล้ว

บิดามารดาของเธอได้หย่าขาดต่อกัน โดยที่แม่ได้ส่วนแบ่งไปมากโข แต่ก็กลัวว่าบิดาจะมอบสมบัติที่เหลือให้ลูกเลี้ยงหมด มารดาเลยขยั้นขะยอให้เธอกลับมายังบ้านเพื่อปกป้องสิทธิที่เป็นของเธอ

ณดานันท์ได้แต่เคียดแค้นในใจ เธอไม่ยอมที่จะให้อะไรเทียนหอมไปเด็ดขาด และไม่มีวันให้มันอยู่ที่นี่แบบมีความสุข