ตัวปัญหา

" มองอะไร บอล ฉันเห็นแกมองไปทางนั้นบ่อยนะ "

ณดานันท์กระชากเสียงถามแฟนหนุ่มด้วยสีหน้าบูดบึ้ง ซึ่งเขากำลังมองไปมุมสาวเสิร์ฟยืนอยู่

" คนนั้นหน้าคล้ายน้องสาวคุณนะ "

อิศเรศชี้ไปที่สาวเสิร์ฟหลายคนกำลังยืนกันอยู่ ณดานันท์มองตามไปทันที หญิงสาวหรี่ตามองอยู่ครู่หนึ่ง เพราะมุมนั้นค่อนข้างสลัว ไม่นานเธอก็พบร่างคุ้นตาของเทียนหอม

" อีนั่นมันไม่ใช่น้องฉัน"

เธอพูดด้วยสีหน้าและแววตาเกลียดชัง

" เห็นวันก่อนยังมาบอกผมว่าเป็นลูกสาวคุณพ่อคุณอยู่เลย "

อิศเรศหยามหยัน หากแต่ในตาของเขาแฝงไปด้วยรอยยิ้ม

" มันเป็นลูกติดของเมียใหม่คุณพ่อ "

เธอเชิดหน้าตอบอย่างเย่อหยิ่ง ความไม่พอใจเด่นชัดในน้ำเสียง

" ผมเห็นมันวางตัวอย่างกับเป็นคุณนายเจ้าของบ้าน "

เขาตอบพลางกลั้วหัวเราะอย่างชอบใจ

" มันก็เป็นอย่างนั้นของมันอยู่แล้ว ชอบชูหน้าชูคอ ทำไมถึงได้ถามถึงมันละ ชอบมันเหรอ  "

หญิงสาวตะเบ็งเสียงถาม ไฟแห่งความหึงหวงส่งผลทำให้ใบหน้าเธอแดง

" ใครจะบ้าตาต่ำไปชอบผู้หญิงแบบนั้นล่ะครับ คุณณดาออกจะสวยและเพียบพร้อมอย่างนี้"

เขาพูดประจบสอพลอ พลางใช้ปากไซ้ไปที่ลำคอของเธอราวกับหลงใหลหนักหนา

" ก็แล้วไป"

ณดานันท์ยิ้มด้วยความเขินอาย เธอพอใจกับคำตอบของเขา หญิงสาวไม่ทันได้เห็นสายตาวิบวับของอิศเรศแม้แต่น้อย

" จะว่าไปก็ไม่ได้ขี้เหร่นะ แต่เหมือนไอ้บอลว่าแหละ เทียบคุณณดาไม่ติดหรอก "

วสันต์เพื่อนของอิศเรศกล่าวเสริมทับอีกแรง ทั้งคู่รู้ว่าณดานันท์ชอบให้ประจบสอพลอขนาดไหน อีกอย่างเธอยังเป็นอู่ข้าวอู่น้ำของพวกเขา เลยไม่อยากทำอะไรให้เธอไม่ชอบ

" นายก็ปากหวานนะวสันต์ "

ณดานันท์บอกพร้อมกับยิ้มแบบเอียงอาย เธอรู้สึกพอใจกับคำพูดของผู้ชายทั้งคู่มาก

" แล้วคุณณดาไม่คิดจะแนะนำน้องสาวให้พวกเรารู้จักบ้างเหรอครับ "

วสันต์พูดอย่างมีความหมาย ดวงตาแพรวพราวราวกับกำลังคิดเรื่องไม่ดีอยู่

" ยายเทียนมันไม่สนใจพวกนายหรอก มันมีคู่หมั้นอยู่แล้ว"

พูดพลางเอาเท้าไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์

" แหม ผมแค่อยากทำความรู้จักกับน้องคุณแค่นั้นเอง "

วสันต์ขอร้องพลางพยักพเยิดไปทางอิศเรศให้ช่วยพูดอีกแรง

" เรียกให้มันมารับใช้คุณก็ได้ "

อิศเรศเหยียดยิ้มเป็นเชิงท้าทาย ณดานันท์ทำท่าครุ่นคิดก่อนจะพยักหน้าคล้อยตามในที่สุด

" ก็ได้ "

หญิงสาวไหวไหล่คล้ายไม่แคร์ ก่อนจะใช้ให้พนักงานแถวนั้น เรียกตัวเทียนหอมให้มารับใช้

" สวัสดีค่ะมีอะไรให้ช่วยคะ "

เทียนหอมกล่าวทักทายทั้งๆที่ยังไม่ทันได้เห็นหน้าผู้มาเยือนชัดๆ

" น่ารักไม่เบาเลย "

วสันต์เอามือเชยคางเธอขึ้นมา เทียนหอมรีบเอามืออีกข้างสะบัดมือเขาออกอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเธอสว่างเจิดจ้าเหมือนคบไฟ ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันด้วยความโมโห

" ถือตัวซะด้วย"

วสันต์ยังไม่วายหาเรื่องเธอ เขาเพ่งพินิจไปที่ใบหน้างดงามด้วยความพอใจ หญิงสาวแต่งตัวต่างจากพนักงานคนอื่น เธอสวมเสื้อยืดพอดีตัวสีดำและกางเกงยีนพอดีตัวเช่นกัน เธอปล่อยผมดำยาวสยาย ทำให้ใบหน้ารูปไข่ดูงดงามน่ามองมากยิ่งขึ้น แม้จะแต่งกายธรรมดาเรียบง่าย แต่เธอกลับสวยและโดดเด่นมากที่สุดภายในร้าน

" ถ้าไม่มีอะไรฉันขอตัวนะคะ "

เธอพูดเสียงสะบัด หรี่ตามองผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่ชอบใจ

" อย่าเรื่องเยอะให้มันมาก ฉันเป็นคนเรียกตัวแกมาเอง"

ณดานันท์พูดขึ้นหลังจากมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างเงียบๆ

" เรียกฉันมามีอะไรล่ะ "

เทียนหอมเชิดหน้าถามอย่างเย่อหยิ่ง เธอมองพี่สาวต่างสายเลือดด้วยความไม่ชอบใจ งานการไม่เคยทำ ยังออกมาใช้เงินพ่อไปวันๆ แล้วยังไม่รู้สึกรู้สึกอะไรอีก

" แล้วแกมีหน้าที่อะไรล่ะ "

เธอถามอย่างฉุนเฉียว ทั้งคู่จ้องตากันอย่างไม่พอใจ

" ฉันมีหน้าที่เสิร์ฟเครื่องดื่ม"

เธอตอบยังไม่ค่อยชอบใจ

" งั้นแกก็ทำหน้าที่แกเสียสิ นี่คุณพ่อคงไม่รู้ใช่ไหม ว่าลูกสาวสุดที่รักมาทำงานกลางคืนแบบนี้ "

เธอกล่าวพร้อมใช้สายตาดูถูกเหยียดหยาม

" แล้วเธอล่ะ คุณพ่อคงไม่รู้ใช่ไหมว่าเธอใช้เงินคุณพ่อมาผลาญเล่นกับผู้ชายพวกนี้ ไม่ละอายใจบ้างเหรอ "

เทียนหอมย้อนถามด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ

" ไม่ต้องมาสาระแน "

ณดานันท์ตวาดลั่นด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ

" ฉันว่านะ เธอควรทำตัวมีประโยชน์บ้างนะ ฉันสมัครงานให้เอาไหม หัดหาเงินหาทองเองบ้าง อายุขนาดนี้แล้ว ยังต้องเกาะพ่อกินอยู่อีกเหรอ "

เทียนหอมไม่ยอมจบง่ายๆ ใบหน้าของเธอคล้ายๆกับเบื่อหน่าย แต่ทว่าดูคล้ายจะมีรอยยิ้มขึ้นเล็กน้อย

" มันจะมากไปแล้วนะอีเทียน "

ณดานันท์ไม่ทน หญิงสาวลุกขึ้นยืน ชี้หน้าเทียนหอมมือสั่น

" ใจเย็นน่าที่รัก คนมองกันใหญ่แล้ว "

อิสเรศเข้าไปขวางไว้ เพราะอับอายต่อสายตาผู้คนบริเวณนั้นที่มองมาด้วยความสนใจ

" ดูสันดานไพร่ของมันสิ "

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเดือดดาล มองหน้าเทียนหอมด้วยความเกลียดชังอย่างเปิดเผย

" ไปเอาเหล้ามาหน่อย "

อิศเรศหันไปสั่งเทียนหอม เพื่อให้ไปพ้นๆณดานันท์ที่กำลังสติแตก เทียนหอมจ้องเขาครู่นึงก่อนจะเดินออกไปอย่างว่าง่าย

" คุณต้องอย่าไปบ้าตามมัน "

อิศเรศเตือนสติแฟนสาว

" มันชอบยั่วโมโหฉัน ฉันเกลียดมัน "

เธอพูดขึ้นด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ใบหน้าบูดบึ้งด้วยความไม่ชอบใจ

" ให้ผมจัดการมันให้คุณณดามั้ย มันจะได้เลิกวางตัวว่าเป็นคุณหนูสูงส่ง "

วสันต์เอ่ยถามเป็นเชิงขออนุญาต นัยน์ตาเจ้าเล่ห์แพรวพราวและเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย

" ตามสบายเลย ฉันขอบคุณมาก "

ณดานันท์ไม่รู้หรอกว่าเพื่อนชายคิดจะทำอะไร แต่เธอรู้สึกดีที่มีคนไม่ชอบหญิงสาวเพิ่มขึ้นอีกคน

ไม่นานนักเทียนหอมก็นำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟแก่โต๊ะของพี่สาว

" ดื่มให้ผมสักแก้ว "

วสันต์ยื่นแก้วเครื่องดื่มให้เทียนหอม

" ฉันไม่ดื่มค่ะ "

เธอส่ายหน้าปฏิเสธและสบตาเขาแน่วนิ่ง

" กระจอกว่ะ ทำงานแบบนี้แต่กลับไม่กล้าดื่ม  "

ณดานันท์เยาะเย้ย แววตาเต็มไปด้วยความขบขัน

" ฉันมาทำงานไม่ได้มาสังสรรค์ "

" เถอะน่า ให้เกียรติพี่สาวคุณหน่อย ถือเสียว่าสงบศึกกันก่อน "

อิศเรศคะยั้นคะยอ เขายื่นแก้วเครื่องดื่มไปตรงหน้าหญิงสาว ส่วนณดานันท์ยืนกอดอกรอให้หญิงสาวดื่มสักที ทั้งคู่จ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร

" แค่แก้วเดียวนะ "

เทียนหอมเอ่ยอย่างยอมแพ้ เธอต้องการตัดความรำคาญ เมื่อรับเครื่องดื่มมาดื่ม ชายหนุ่มทั้งคู่ก็แอบยิ้มให้กันอย่างชั่วร้าย เพราะวสันต์ได้แอบผสมอะไรบางอย่างเข้าไป

ระหว่างรอให้ยาออกฤทธิ์ทั้งคู่ก็คอยใช้ให้เทียนหอมปรนนิบัติอยู่ไม่ห่าง ผ่านไปสักพักเทียนหอมเริ่มมีอาการเวียนหัวและง่วงนอนก่อนจะฟุบนอนลงไปใกล้ๆวสันต์

" ไม่ต้องครับ เขาเป็นน้องสาวของคุณผู้หญิงคนนี้ พอดีดื่มหนักไปหน่อย เดี๋ยวพวกเราพาเขากลับบ้านเองครับ "

วสันต์รีบห้ามพนักงานในร้านที่จะเข้ามาปลุกเทียนหอม พนักงานคนนั้นได้ยินดังนั้นจึงเข้าใจแบบนั้นเลยได้ปล่อยให้เทียนหอมอยู่กับกลุ่มของณดานันท์

" จะทำอะไรมันก็ตามใจนะ "

ณดานันท์มองน้องสาวต่างสายเลือดอย่างไม่ไยดี เธอผลิยิ้มสาแก่ใจออกมา  ความจริงเธอก็ไม่ได้คิดจะทำอะไรแบบนี้กับเทียนหอม แต่เทียนหอมมายั่วประสาทเธอเอง เลยต้องสั่งสอนกันสักหน่อย