ตอนที่ 3

เถื่อนทิศต้องบอกความจริงในที่สุด

“ก็ไม่เป็นไรนี่คะ… ถ้าคุณอาอยู่ในน้ำก็ไม่เห็นอะไรหรอกค่ะ… นอกเสียจากว่าชะโดของคุณอาจะโดดขึ้นมาเหนือน้ำ”

ลูกแก้วกล่าวทั้งเสียงหัวเราะ

“แก้ว… แก่แดดจัง ไปเอาคำพวกนี้มาจากไหน”

เถื่อนทิศส่ายหน้า

“ก็เมื่อก่อนตอนอยู่บ้านเช่ากับพ่อ… แก้วได้ยินกิ๊กของพ่อทะเลาะกับพ่อเรื่องหึงหวงกัน ได้ยินแกว่าจะเอามีดหั่นชะโดของพ่อแล้วโยนให้เป็ดกิน… ก็เลยรู้ว่าเค้าเรียกของผู้ชายว่าชะโด”

ลูกแก้วหัวเราะขำ เถื่อนทิศส่ายหน้าอีกครั้ง หากแต่เขาก็พอจะเข้าใจได้ เมื่อมองย้อนกลับไปในชีวิตของผู้หญิงคนนี้ ด้วยตอนนั้นดาบยิ้มพ่อของลูกแก้วเช่าห้องเล็กๆ อยู่ใกล้คลองเตย สลัมชื่อดังในตำนานของเมืองบางกอก ทำให้ลูกแก้วต้องเติบโตมาท่ามสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยชุมชนแออัด อยู่กันอย่างไร้ระเบียบ คุณภาพชีวิตต่ำ แวดล้อมไปด้วยชนชั้นกรรมกรหาเช้ากินค่ำ

“สอนแก้วว่ายน้ำนะคะอาเถื่อนขา”

ลูกแก้วอ้อน

“ไม่ได้… ยังไงก็ไม่สมควรอยู่ดี”

“โธ่… คุณอาคะ แก้วอุตส่าห์ตามมาเล่นน้ำด้วย… ช่วยสอนแก้วว่ายน้ำนะคะ… นะ… ”

ลูกแก้วตื๊อไม่เลิก ส่งสายตาวิงวอนให้อาเถื่อนใจอ่อน

“ไม่ได้… กลับขึ้นฝั่งเดี๋ยวนี้… นี่เป็นคำสั่ง”

เสียงเข้มและแววตาดุที่มองมาอย่างเอาจริง ทำให้หญิงสาวชะงัก ลูกแก้วนึกในใจว่าแบบนี้มันนิสัยนายพลชัดๆ สงสัยคงชอบบังคับ ชอบออกคำสั่งกับตำรวจชั้นผู้น้อยจนเคยชิน แต่ก็ยอมรับว่าแววตาของเถื่อนทิศดุชะมัด เวลาเอาจริงเขาน่ากลัว

“ก็ได้ค่ะ… ”

หญิงสาวทำทีเป็นว่ายช้าๆ เข้าหาฝั่ง แล้วจู่ๆ หล่อนก็ชะงัก สองมือตีน้ำป๋อมแป๋มเหมือนจะพยุงตัวเองไม่ไหว หวีดร้องจนเถื่อนทิศตกใจ

“โอ๊ย… ชะ… ช่วยด้วย… ตะคริวค่ะ”

ร่างของลูกแก้วจมหายลงไปในน้ำชั่วขณะ ก่อนจะตะเกียกตะกายโผล่ขึ้นมา

“แก้ว… ”

เถื่อนทิศจ้วงแขนสุดกำลัง พุ่งเข้ามาถึงตัวลูกแก้วในอึดใจสั้นๆ คว้าร่างของหล่อนเอาไว้ พอมีที่ไขว่คว้าให้เกาะ ลูกแก้วก็กอดร่างกำยำของอาเถื่อนเอาไว้แน่น เบียดกายเข้าหาหนุ่มใหญ่ด้วยแรงถวิลหา ร่างกายแนบชิดจนรู้สึกได้ว่าบางอย่างแข็งๆ… กำลังดุนดันอยู่กับท้องของหล่อน ลูกแก้วลอบมองใบหน้าของเถื่อนทิศ แอบยิ้มเหมือนนางร้ายในละคร ก่อนจะแกล้งสลบคอพับ

“อ้าว… แก้ว… ”

เถื่อนทิศตกใจ ไม่เพียงแค่แกล้งเป็นตะคริว หากหญิงสาวยังแกล้งสลบ เพื่อจะให้เขาอุ้มหล่อนขึ้นฝั่ง ซึ่งมันก็เป็นไปตามที่หญิงสาวคาดไว้ เถื่อนทิศรีบอุ้มร่างไร้สติในอ้อมแขนขึ้นมาจากน้ำ ที่เขากล้าขึ้นมาทั้งสภาพร่างกายเปลือยเปล่าล่อนจ้อน อวดท่อนเอ็นอวบหนาเหวี่ยงฟาดขาพลั่บๆ ก็เพราะเห็นว่าหญิงสาวสลบ หล่อนคงไม่เห็น

“แก้ว… ”

เขาเรียกชื่อหล่อน หลังจากพามาวางลงบนเนินทรายริมฝั่ง หญิงสาวแอบลืมตามอง

‘อู้วววว… ’

เห็นแก่นกายอลังการของอาเถื่อน เบ้อเริ่มเชียว ดูอวบใหญ่เป็นลำยาวลงมาถึงหน้าขาแน่ะ

เถื่อนทิศเอื้อมคว้ากางเกงมานุ่งอย่างเร็วรี่ รีบหันกลับมาเขย่าร่างของหญิงสาว ลูกแก้วรอจังหวะ ได้โอกาสก็รีบพ่นน้ำที่แอบอมไว้ในกระพุ้งแก้มอึกใหญ่ๆ ส่งเสียงไอค่อกแค่กเรียกความสงสาร

“แค่กๆ ๆ ๆ ๆ… ”

คนเจ้าเล่ห์แกล้งสำลักน้ำ เอื้อมมือลงมาจับที่ปลีน่องของตัวเอง ทำหน้าสำโอดสำออย ส่งสายตาละห้อยมองหน้าอาเถื่อน

“เป็นไงบ้าง… ”

เถื่อนทิศนั่งคุกเข่าลงข้างๆ ดีใจที่เห็นหล่อนปลอดภัย รีบช้อนขาข้างที่เป็นตะคริวขึ้นมาบีบนวดปลีน่อง หญิงสาวยังคงแกล้งไอค่อกแค่กเรียกร้องความสนใจ เพื่อที่จะไปสู่แผนสอง

“ดีขึ้นไหม”

เถื่อนทิศถาม

“ดีขึ้นแล้วค่ะ… ”

ลูกแก้วไม่ได้เจ็บ แต่กลับรู้สึกวาบหวาม หวิวๆ ในอารมณ์ ตอนที่มือใหญ่ของอาเถื่อนบีบนวดปลีน่องเนียนขาว หล่อนแอบเห็นดวงตาคมกริบของเขาเหลือบมองทรวงอกอวบใหญ่

“ถ้าดีขึ้นแล้วก็รีบสวมเสื้อผ้าเถอะนะ”

เหมือนกับว่าเถื่อนทิศฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ เขาวางขาหล่อนลงแรงๆ เพราะรู้ว่าตัวเองกำลังโดนหลอก 

“โอ้ย… มือหนักจัง”

อีตาบ้า… ลูกแก้วทำหน้าง้ำใส่คนตัวใหญ่

“ถามจริง… เมื่อกี้แกล้งหลอกอาใช่ไหม”

เถื่อนทิศย่นหน้าผากสงสัย

“มะ… ไม่ได้หลอกค่ะ”

คนเจ้าเล่ห์ที่อยากเห็นขีปนาวุธคู่กายของคุณอา รีบตอบ ตัวเองเท่านั้นที่รู้ว่าโกหก

“เร็ว… อาจะกลับแล้ว”

“เดี๋ยวสิคะอาเถื่อนขา… เมื่อกี้น้ำเข้าปอดแก้วเยอะมาก… ผายปอดให้แก้วนะคะ”

ลูกแก้วส่งสายตาอ้อน เถื่อนทิศนึกในใจว่าน้ำคงเข้าปอดไปเยอะสินะ จึงได้นูนขึ้นมาราวกับเอามะพร้าวสองลูกยัดไว้ข้างใน

เมื่อเห็นเถื่อนทิศนิ่งมองสองเต้าราวกับกำลังโดนมนต์สะกด ลูกแก้วรีบฉวยโอกาสเอื้อมสองมือโอบใบหน้าสุดหล่อเหลา รั้งลงมาบดริมฝีปากเข้าหากันแน่นจนเถื่อนทิศตั้งตัวไม่ทัน จำต้องก้มลงมา แขนสองข้างคร่อมขึงอยู่ระหว่างลำตัวของหญิงสาว แขนเบียดสองเต้า ขณะก้มลงบดริมฝีปากเข้าหากันแน่น แลกลิ้นกันด้วยความดื่มด่ำลืมตัว

เถื่อนทิศรู้ว่าสถานการณ์นี้มันแปลกๆ แม้ว่าพอจะจับพิรุธได้หลายอย่าง หากก็ยากเหลือเกินที่จะต้านทานความเร่าร้อนของหญิงสาวคนนี้ สุดท้ายก็ยอมให้ปลายลิ้นร้อนผ่าวของลูกแก้ว สอดชำแรกเข้ามาในอุ้งปากของเขา กวาดต้อนเอาเรียวลิ้นของกันและกันออกมาเกี่ยวกระหวัดร้อยรัดกันดื่มด่ำเร่าร้อนจนไม่รู้ว่าใครเป็นฝ่ายรุกใครเป็นฝ่ายรับ  

“อ๊อย... ”

ลูกแก้วร้องคราง ทำหน้าฟิน เถื่อนทิศก็ผู้ชายทั้งแท่ง  โดนแบบนี้ก็เผลอจูบตอบด้วยความลืมตัว ทำเอาลูกแก้วรู้สึกร้อนผะผ่าวไปทั้งตัว  

เถื่อนทิศเสียการควบคุมตัวเองไปชั่วขณะ ยอมให้แรงพิศวาสที่ซ่อนเร้นเอาไว้ ดึงดูดเขากับลูกแก้วเข้าหากันด้วยความลืมตัว บดปากจูบกันนัวเนียอยู่ครู่สั้นๆ กระทั่งสติคืนกลับมา

“หยุด… แก้ว… พะ… พอได้แล้ว”

คนปากแข็งเป็นฝ่ายบดจูบเข้าหาหล่อนเอง แต่กลับสั่งให้หญิงสาวหยุด