Short
รักในวันที่สาย

รักในวันที่สาย

By:  หนิวหนิวCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
9Chapters
14.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ตอนที่ได้รู้ว่าเจียงเจ๋อเหยียนหายาแก้หวัดให้ผู้ช่วยตัวน้อยของเขา ทว่ากลับไม่สนใจไยดีเธอที่มีอาการกลัวที่แคบตอนอยู่ในลิฟต์แล้ว เธอเลยขอหย่า เจียงเจ๋อเหยียนเซ็นชื่อให้โดยไม่ลังเล ทั้งยังยิ้มพลางพูดกับเพื่อนของเขาว่า “ก็แค่ก่อเรื่องเพราะงอนเท่านั้นแหละ พ่อแม่เธอตายไปหมดแล้ว เธอไม่มีทางหย่ากับฉันหรอก” “แล้วอีกอย่าง ยังมีระยะเวลาปรับสภาพจิตใจหลังยื่นเรื่องหย่าอีกสามสิบวันไม่ใช่หรือไง? ถ้าเธอเกิดเสียใจขึ้นมา ฉันก็ค่อยทำทีเป็นใจดีไม่คิดเล็กคิดน้อยอะไร เดี๋ยวเธอก็กลับมา” วันต่อมา เขาลงรูปคู่กับผู้ช่วยตัวน้อย พร้อมด้วยข้อความบนอินเทอร์เน็ต ‘บันทึกทุกช่วงเวลาที่เธอเขินอาย’ ส่วนฉันนับวันรอ เก็บกวาดข้าวของของตัวเองด้วยความใจเย็น แล้วต่อสายโทรศัพท์ถึงใครบางคน “คุณลุงคะ ช่วยซื้อตั๋วเครื่องบินไปนิวยอร์กให้หนูทีค่ะ”

View More

Chapter 1

บทที่ 1

욕실 안에서 물 흐르는 소리가 났다.

온하준이 샤워를 하고 있었다.

새벽 세 시, 그는 막 돌아온 참이었다.

강지연은 욕실 문 앞에 서 있었다. 그에게 상의하고 싶은 일이 하나 있었다.

그녀는 조금 긴장했다. 이제 막 그에게 말하려는 이 일을, 그가 듣고 과연 동의해 줄지 알 수 없었다.

어떻게 말을 꺼내야 할지 생각하던 찰나, 안에서 이상한 소리가 들려왔다.

강지연은 귀를 기울여 한참을 듣고서야 그 소리가 무엇인지 알아챘다. 그가 스스로 욕구를 해결하고 있는 소리였다...

거칠게 섞인 숨소리와 억눌린 신음이 한 번 한 번, 무수한 망치질처럼 그녀 가슴을 촘촘하고도 강하게 내려쳤다.

아려 오는 통증이 파도처럼 번져 나갔고, 그녀는 그 아픔 속에 잠겨 허우적거리면서 숨조차 쉴 수 없었다.

사실 오늘은 두 사람의 결혼기념일이었다. 강지연과 온하준이 결혼한 지 다섯 해째 되는 날이었다.

하지만 그들 사이에는 단 한 번도 부부 사이의 관계가 없었다. 알고 보니 그는 이렇게 혼자 해결할망정 그녀에게는 손가락 하나 대고 싶지 않았던 걸까?

온하준의 숨소리가 점점 더 가빠질수록, 그는 마치 극도로 억누르다 못해 터져 나오는 듯 낮게 소리를 뱉었다.

“하나야...”

그 한마디가 그녀에게 마지막 일격이 되어 내리꽂혔다.

강지연의 가슴속에서 쿵 하는 소리가 울렸고, 무언가가 산산이 부서져 가루가 되어버린 것 같았다.

그녀는 필사적으로 입을 틀어막아 울음을 터뜨리지 않도록 버텼다. 그리고 바로 몸을 돌려 도망치듯 뛰어가려 했다.

하지만 첫걸음을 내딛자마자 중심을 잃고 비틀거리며 세면대에 부딪혔고, 그대로 바닥에 나동그라졌다.

“강지연?”

욕실 안에서 온하준의 목소리가 들렸다. 아직 숨이 완전히 가라앉지 않은 탓에 애써 목소리를 고르려 하는 것이 느껴졌지만, 거친 숨소리는 여전히 짙게 배어 있었다.

“나... 나 화장실 가려고 했어. 네가 샤워 중인 줄은 몰랐어...”

그녀는 서툰 거짓말을 늘어놓으면서 허둥지둥 세면대를 붙잡고 어떻게든 일어나려고 애썼다. 하지만 마음이 급할수록 꼴은 더 우스꽝스러워졌다.

바닥에도, 세면대 위에도 물이 흥건했다. 그녀는 겨우 몸을 일으켰지만, 그 순간 온하준이 이미 나와 있었다. 서둘러 걸친 흰색 목욕가운은 제대로 여며지지도 않았고, 그럼에도 허리끈만은 단단히 동여맨 상태였다.

“넘어졌어? 내가 안아 줄게.”

온하준은 그녀를 안아 올리려는 듯 손을 뻗었다.

그녀는 통증 때문에 눈에 눈물이 그렁그렁 맺혔지만, 그럼에도 그의 손을 밀어냈다.

초라하면서도 단호한 목소리가 나왔다.

“괜찮아, 나 혼자 일어날 수 있어.”

그 말 이후, 강지연은 또 한 번 미끄러질 뻔하며 비틀거리다가 한쪽 다리를 절뚝이며 겨우 침실 쪽으로 도망치듯 돌아갔다.

그래, ‘도망치다’는 말이 조금도 틀리지 않았다.

온하준과 결혼한 이 5년 내내, 그녀는 늘 도망치고 있었다.

바깥 세계를 피해 도망치고, 사람들의 이상한 시선을 피해 도망치고, 그리고 무엇보다 온하준의 동정과 연민을 피해 도망쳤다.

온하준의 아내가 절름발이라니...

절름발이가 어떻게 구름 위를 걷는 듯 반듯하고 빛나는, 커리어도 성공한 온하준과 어깨를 나란히 할 수 있겠는가?

하지만 그녀에게도 원래는 곧고 아름다운 다리가 있었다.

온하준도 곧바로 그녀를 따라 나왔다. 그의 목소리는 여전히 부드러웠고 진심으로 걱정하는 기색이 묻어 있었다.

“많이 다쳤어? 어디 좀 보자.”

“아니, 괜찮아.”

그녀는 이불을 바짝 끌어당겨 몸을 감쌌다.

그 안에 조금 전 자신의 초라함까지 함께 꾹꾹 숨겨 넣었다.

“정말 괜찮아?”

온하준의 걱정은 진심처럼 들렸다.

“응.”

그녀는 그를 등진 채 고개를 세게 끄덕였다.

“그럼 자는 거야? 아까 화장실 간다고 하지 않았어?”

“이제는 또 안 가고 싶어졌어. 그냥 자자.”

그녀가 조용히 말했다.

“맞다, 오늘 우리 기념일이잖아. 선물 하나 사 왔어. 내일 일어나서 열어 보고 마음에 드는지 봐.”

“응.”

선물은 침대 머리맡에 놓여 있었다.

그녀는 이미 힐끗 본 터였다.

하지만 굳이 포장을 뜯어보지 않아도 알았다. 안에 뭐가 들어 있는지.

해마다 크기가 똑같은 상자, 그 안에 들어 있는 것도 늘 똑같은 시계 한 개였다.

서랍 속에는 생일 선물을 합쳐 이미 똑같은 시계가 아홉 개나 파묻혀 있었다. 이건 열 번째였다.

대화는 거기서 끝났다.

그는 불을 끄고 누웠다.

공기 속에는 샤워 후의 축축한 바디워시 향이 번져 있었지만, 그녀는 침대가 어느 쪽으로 꺼지는지조차 거의 느끼지 못했다.

2m짜리 큰 침대 위에서 그녀는 이쪽 끝에, 그는 저쪽 끝 가장자리에 누워 있었다. 둘 사이에는 사람을 세 명쯤 더 눕혀도 될 만큼의 거리가 있었다.

둘 중 누구도 “하나”라는 이름을 꺼내지 않았다. 욕실에서 그가 방금 무슨 일을 했는지에 대해서도 단 한마디 언급하지 않았다.

마치 아무 일도 일어나지 않았던 것처럼.

강지연은 꼼짝 없이 똑바로 누운 채 눈가가 화끈거릴 만큼 아려 왔다.

하나, 본명은 이하나. 그녀는 온하준의 대학 동기였고, 그의 첫사랑이자 여신이었다.

대학교를 졸업할 때, 이하나는 해외로 떠났고 둘은 결국 헤어졌다. 그때 온하준은 한동안 완전히 무너져 매일 술에만 기대어 살았다.

강지연과 그는 중학교 동창이었다.

그녀는 인정한다. 중학교 때부터 이미 그녀는 몰래 그를 좋아했었다.

그때 온하준은 학교에서 가장 잘생긴 남학생이었고, 차갑고 도도한 수재였다.

반면 그녀는 예체능 쪽이었다. 예쁘기는 했지만, 예쁜 아이는 어디에나 있었다.

성적이 전부인 고등학교 시절에 예체능은 그리 눈에 띄지 않는 부류였고, 심지어 편견 어린 시선까지 따라붙었다.

그래서 그 마음은 언제나 그녀 혼자만의 짝사랑으로 남았다. 언젠가 자신의 발로 그 앞에 당당히 서게 될 줄은 한 번도 상상해 본 적이 없었다.

그러던 어느 해 여름, 무용학원에서 집으로 방학을 보내러 돌아왔던 그녀는 마침 완전히 무너진 상태의 그와 마주치게 되었다.

그날 밤, 온하준 역시 잔뜩 취해 있었다. 비틀거리는 걸음으로 길 위를 S자 모양으로 헤매다가 신호를 보지도 않고 그대로 길을 건너려 했다.

마침 쏜살같이 달려오던 차 한 대가 미처 속도를 줄이지 못했고, 강지연은 불안한 마음에 그의 뒤를 따라가다 마지막 순간 그를 밀쳐냈다.

밀려난 쪽은 그였고, 차에 치인 쪽은 그녀였다.

강지연은 무용 전공생이었다. 이미 대학교 진학이 확정된 상태였다.

하지만 그 한 번의 교통사고로 그녀는 다리를 절게 되었다.

그리고 다시는 춤을 출 수 없게 되었다.

그 후로 온하준은 술을 끊고 그녀와 결혼했다.

그는 언제나 그녀에게 미안해했고, 언제나 그녀에게 감사해했고, 언제나 낮은 목소리로 다정하게 대했다.

하지만 동시에 언제나 물처럼 차갑고 담담했다.

온하준은 강지연에게 수없이 많은 선물을 안겼고 넉넉한 돈도 쥐여 주었다. 하지만 오직 하나 사랑만은 주지 않았다.

그녀는 시간이 모든 것을 덮어 주리라 믿었다. 시간이 모든 상처를 둥글게 깎아 줄 거라고도 믿었다.

하지만 상상도 하지 못했다. 5년이 지난 지금까지도, 그는 여전히 ‘이하나’라는 이름을 그렇게 깊이 새기고 있었을 줄은. 심지어 스스로를 위로하는 그 순간에도 부르던 이름이 여전히 그 이름일 줄은...

결국 바보 같고 순진한 쪽은 언제나 그녀였다.

강지연은 밤새 한숨도 자지 못했다.

휴대폰 속 메일 한 통을 이 긴 밤 동안 백 번은 넘게 열어본 것 같았다.

해외의 한 대학교에서 보내온, 그녀의 합격 통지 메일이었다. 그리고 그 메일이야말로, 오늘 밤 원래라면 그와 상의하려 했던 일이었다.

그녀가 해외로 유학을 가도 되는지, 가도 괜찮은지 물어보려 했다.

하지만 지금 생각해 보니 굳이 그와 상의할 필요도 없게 된 것 같았다.

5년의 결혼 생활.

수없이 뒤척이며 보냈던 밤들.

마침내 이 순간부터 하나하나 끝을 세어 갈 수 있게 된 것이다.

온하준이 일어났을 때 강지연은 여전히 자는 척 이불을 뒤집어쓰고 있었다.

바깥에서 그가 가정부에게 말하는 소리가 들렸다.

“오늘 밤 약속이 있어서 늦을 거예요. 지연이한테는 기다리지 말고 일찍 자라고 해 주세요.”

당부를 마친 그는 다시 침실로 돌아와 한 번 더 그녀를 살폈다.

강지연은 여전히 이불을 머리끝까지 끌어올린 채 누워 있었고 눈물은 이미 베개를 흠뻑 적신 뒤였다.

평소 같으면 그가 회사에 나갈 때마다, 그녀는 미리 그가 입을 옷을 챙겨 두고 옆에 잘 정리해 두고는 했다. 그는 늘 그대로 입고 나가기만 하면 됐다.

하지만 오늘, 강지연은 그러지 않았다.

온하준은 혼자서 옷방에 들어가 양복을 골라 입고, 그대로 회사를 향해 떠났다.

그제야 그녀는 눈을 떴다. 눈이 퉁퉁 부은 느낌이었다.

휴대폰 알람이 울렸다. 그녀가 스스로 맞춰 둔 시간이었다. 일어나 영어를 공부해야 할 시간.

결혼 이후, 다리 때문에 그녀는 하루의 90%를 집 안에서만 보냈다.

더 이상 밖에 나가지 않았고, 그저 하루를 잘게 잘라 매 시간마다 할 일을 억지로 만들어 채우는 수밖에 없었다.

그녀는 알람을 끄고, 휴대폰을 들고 이것저것 앱을 무의미하게 넘겨 보기만 했다.

머릿속은 웅웅거리는 실타래처럼 엉켜 있어서 무엇을 봐도 눈에 들어오지 않았다.

그러다 어느 SNS에서 문득 어떤 영상을 스치듯 보게 되었다.

화면 속 인물이 너무 익숙해 보였다.

계정을 다시 확인해 본 순간 적혀 있는 이름이 눈에 들어왔다.

[하나HN]

‘이 빌어먹을 빅데이터...’

게시 시간은 바로 어젯밤이었다.

강지연은 그 영상을 눌러 재생했다.

경쾌한 음악이 먼저 들려왔고, 곧이어 누군가가 외치는 소리가 들렸다.

“하나, 둘, 셋! 하나야, 돌아온 거 환영해!”

그 목소리는 다름 아닌 온하준의 목소리였다.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Patty Marntree
Patty Marntree
น่าติดตาม ผู้หญิงก็มีศักดิ์ศรี สามารถเลี้ยงดูตัวเองได้ ถ้าต้องมีชีวิตครอบครัวที่ต้องอดทนตลอดเวลา ก็ไม่จำเป็นต้องมี
2025-03-22 17:43:42
0
0
9 Chapters
บทที่ 1
“ยอดไปเลย ซุ่ยซุ่ย นี่มันก็นานหลายปีแล้ว ในที่สุดหนูก็ยอมกลับมา ลุงดีใจมากเลยนะ”ชายวัยกลางคนที่อยู่อีกฟากของโทรศัพท์พูดเสียงดังวินาทีหลังจากวางสาย เจียงเจ๋อเหยียนก็เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงแปลกหน้าแสบจมูกชะมัด กลิ่นก็หวานเลี่ยนอีก“เธอคุยโทรศัพท์กับใครน่ะ?”เขาไม่ได้ใส่ใจหรอก เพราะตอนที่พูดกับฉัน สายตาของเขากลับเอาแต่จับจ้องอยู่กับหน้าจอโทรศัพท์ ไม่เสมองมาทางฉันแม้แต่น้อยตอนที่ฉันกำลังคิดจะตอบเขา โทรศัพท์ของเขาก็แผดเสียงดังลั่น น้ำเสียงหวานหยดย้อยของหญิงสาวดังลอดออกมา “ประธานเจียง ขอบคุณนะคะที่เมื่อสองวันก่อนส่งยาแก้หวัดมาให้ ถ้าไม่ได้คุณ ฉันจะต้องยิ่งเป็นหวัดหนักแน่ ๆ เลยค่ะ ถ้าขาดคุณไปแล้วฉันจะทำยังไง!”ดูเหมือนว่าเจียงเจ๋อเหยียนจะรู้สึกว่าไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไร จึงลดเสียงลงเขาหุบปากลงด้วยความเหนื่อยหน่าย เดิมทีพวกเราคิดจะหย่ากันอยู่ไม่ใช่เหรอ?ฉันเก็บข้าวของอย่างเงียบเชียบ แล้วอุ่นนมร้อน ๆ ไว้ให้ตัวเองสักแก้วตามปกติเจียงเจ๋อเหยียนเพิ่งจะพูดจาพะเน้าพะนอกับอีกฝั่งของโทรศัพท์เสร็จ กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์การเงินประจำวันอยู่บนโซฟา ดูเหมือนว่าจะคลำหาแก้ว
Read more
บทที่ 2
ฉันผลักบานประตูเข้าไป เจียงเจ๋อเหยียนดูเหมือนจะตะลึงไปเล็กน้อยตอนที่เห็นฉัน เขาขมวดคิ้วมุ่น“เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง อย่าบอกนะว่าเธอสะกดรอยตามฉันมา?” เขาซักถามฉันชูนาฬิกาข้อมือขึ้นมาบอกใบ้ “นายส่งข้อความมาหาฉันนี่”ซ่งซานทำปากจู๋พลางรั้งแขนของเขาไว้ด้วยท่าทางออดอ้อน “ประธานเจียง ฉันแค่ล้อเล่นให้พี่เสิ่นซุ่ยซื้อนมเปรี้ยวมาให้เอง ประธานคงไม่ว่าฉันใช่ไหมคะ”คิ้วที่ขมวดมุ่นของเจียงเจ๋อเหยียนถึงได้คลายออกที่แปลกก็คือ ในใจของฉันไร้คลื่นอารมณ์ใด ๆ ไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดอย่างที่เคยเป็นเมื่อก่อนกับการที่เจียงเจ๋อเหยียนไม่ห้ามปรามอะไรกับการหยอกให้คนอื่นเป็นตัวตลกของซ่งซาน ฉันทำเพียงแค่หยักหน้าด้วยท่าทีเรียบเฉย บอกเป็นนัยว่าฉันเข้าใจแล้วเท่านั้นทว่าเจียงเจ๋อเหยียนกลับอยากจะอธิบายกับฉันอย่างหาได้ยาก “เสิ่นซุ่ย ซ่งซานก็แค่มาร่วมปาร์ตี้เล็ก ๆ กับฉันเท่านั้น...”ฉันยื่นนมเปรี้ยวให้เขาเป็นการตัดบทการแก้ตัวของเขาเจียงเจ๋อเหยียนดื่มเหล้า จึงไม่สามารถขับรถได้เขาจัดการเรื่องของซ่งซานเรียบร้อยแล้ว ก็กลับไปพร้อมกับฉันรถที่เรียกมาอยู่ฝั่งตรงข้ามตอนที่ฉันเดินไปข้างหน้า จู่ ๆ เจียงเจ๋อเหยียนก็เ
Read more
บทที่ 3
“หา? บอสไม่ได้แต่งงานกับพี่เสิ่นซุ่ยไปแล้วหรอกเหรอ?”“เบา ๆ หน่อยสิ เสิ่นซุ่ยยังอยู่ที่นี่นะ!”“เสิ่นซุ่ย พวกเราแค่พูดล้อเล่นน่ะ เธอไม่ต้องเก็บไปคิดมากนะ”แค่ดูจากพุดดิ้งมะม่วงหน้าส้มโอกับเค้กช็อกโกแลตที่เหมือนกันหมด ฉันก็รู้แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนั้นแน่สงสารที่ซ่งซานลดความอ้วนซึ่งไม่ดีต่อสุขภาพ เลยเลี้ยงของว่างยามบ่ายให้คนทั้งบริษัทเสียเลยอยากลิ้มลองของกินที่เป็นพยานรักของพวกเขาจริง ๆน่าเสียดายที่ฉันแพ้มะม่วง แล้วก็ไม่ได้ชอบพวกของที่ทำจากช็อกโกแลตมากนักตอนที่เจียงเจ๋อเหยียนตามจีบฉัน ก็เล่นใหญ่แบบนี้ ด้วยกลัวว่าฉันจะเอาแต่ทำงานแล้วกินข้าวไม่ตรงเวลา เลยใช้ข้ออ้างเรื่องรายงานการทำงานดึงตัวฉันไว้ให้กินข้าวกับเขาแล้วตอนที่ฉันไม่สบายแต่ยังคงมาทำงานต่อ เขาก็แอบใส่ยาลงในเค้กแล้วตั้งใจเอามาหลอกให้ฉันกิน เพื่อจะได้เห็นฉันทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเพราะขมยาห้องทำงานที่เคยอึมครึมดูสดชื่นมีชีวิตชีวาเพราะได้เจอกับความรักของพวกเราน่าเสียดาย ตอนนี้ความตื่นเต้นและน้ำใจแบบนั้นได้เปลี่ยนไปมอบให้คนอื่นแล้วฉันไม่มีเวลาให้คิดมาก เพราะงานที่อยู่ในมือตอนนี้มันออกจะซับซ้อนไม่น้อยฉันถึงขั้นต้องทำโอ
Read more
บทที่ 4
วันพรุ่งนี้เป็นระยะปรับสภาพจิตใจหลังยื่นเรื่องหย่าวันสุดท้าย พอพ้นวันพรุ่งนี้ไป ฉันก็จะไม่มีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องใด ๆ กับเจียงเจ๋อเหยียนอีกแล้วอย่างแท้จริงฉันรดน้ำให้ดอกไม้ที่ฉันเลี้ยงไว้บนระเบียงวินาทีถัดมา แหวนบนนิ้วกลางก็ร่วงหล่นลงไปจากระเบียงฉันโน้มตัวลงไปเก็บทันทีตามสัญชาตญาณ“ทำอะไรของเธอ!” เจียงเจ๋อเหยียนรั้งแขนของฉันไวแล้วลากไปด้านหน้า“เธอไม่รู้หรือไงว่าทำแบบนี้มันอันตรายแค่ไหน?!”ดวงตาของเขาฉายความห่วงใยและความร้อนรนมาให้ฉันดูเหมือนว่าเขายังเป็นห่วงฉันอยู่“แหวนหล่นน่ะ”แหวนวงนั้นเป็นแหวนที่เขาตั้งใจทำมันให้ฉันเองกับมือ แล้วก็เป็นสไตล์ที่ฉันชอบ เลยใส่มันเอาไว้ตลอดจนถึงตอนนี้ พอมันร่วงลงไปจากระเบียงฉันถึงได้โถมตัวพุ่งเข้าไปเก็บแบบนั้นเจียงเจ๋อเหยียนถอนหายใจ “ก็แค่แหวนวงหนึ่งเท่านั้นเอง ฉันซื้อให้ใหม่อีกวงก็ได้ เธอไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้เลย”ก็แค่แหวนวงหนึ่ง ฉันมองไปบนนิ้วกลางของเขา มันว่างเปล่า เหมือนว่าเขาจะถอดมันออกไปนานแล้ว“พรุ่งนี้เป็นวันครบรอบวันแต่งงานของเรา ฉันจะมารับเธอนะ แล้วพวกเราค่อยไปพร้อมกัน”ไม่ได้ฉลองวันครบรอบวันแต่งงานจริง ๆ จัง ๆ มานานแค่ไหนแ
Read more
บทที่ 5
เมืองทั้งเมืองค่อย ๆ เล็กลงเรื่อย ๆ เมื่อมองผ่านบานหน้าต่างเครื่องบินในที่สุด ฉันก็รู้สึกถึงการได้จากไปเสียทีฉันกำลังคิดว่าพอเจียงเจ๋อเหยียนรู้ว่าฉันจากไปแล้วเขาจะทำสีหน้าแบบไหน จะตะลึงหรือเปล่า? หรือจะคิดว่าในที่สุดก็สลัดฉันออกไปได้เสียทีในความทรวงจำ พวกเราเป็นคู่รักที่สนิทกันมาก ๆ เป็นเพื่อนร่วมงานที่รู้จักกันดี เป็นคู่รักตัวอย่างที่ตัวติดกันทั้งวันจนเป็นที่น่าอิจฉาของคนอื่นเขารู้ว่าพ่อแม่ฉันจากโลกนี้ไปเร็ว ตอนนั้นเขากอดฉันไว้แล้วบอกว่า “ฉันจะดูแลเธอให้ดี ต่อไปฉันจะเป็นครอบครัวของเธอเอง”ทว่าทำไมต่อมาถึงได้เปลี่ยนเป็น ‘พ่อแม่ของเธอตายหมดแล้ว เธอไม่มีทางหย่ากับฉันหรอก’ กันนะ?ทำไมความสงสารและเห็นใจที่มีให้ฉัน ถึงเปลี่ยนเป็นเหตุผลที่ทำให้เขามั่นใจว่าฉันไม่มีทางไปจากเขากันนะฉันคิดจนปวดหัว ไม่อยากคิดถึงมันอีกแล้วบนอินเทอร์เน็ตมีคำกล่าวไว้ว่า หากความสัมพันธ์ทำให้คุณต้องทุกข์ตรม วิธีที่ดีที่สุดก็คือจบมันเสียฉันหลับตาลง รอคอยให้เครื่องบินนำพาฉันไปอีกประเทศหนึ่งเครื่องบินร่อนลงจอด ฉันลากกระเป๋าเดินทางมุ่งไปข้างหน้าทว่ากลับได้ยินและเห็นคุณลุงกำลังชูป้ายและตะโกนเรียกเสียงดั
Read more
บทที่ 6
“เจียงเจ๋อเหยียน จะใช่หรือไม่ใช่ฉันที่ทำ คุณลองไปตรวจสอบดูสักหน่อยเดี๋ยวก็รู้เอง แล้วก็ฝากคำพูดไปบอกซ่งซานด้วยนะว่า มีเวลาแอบมาทำเรื่องก่อกวนคนอื่นแบบนี้ ไม่สู้เอาเวลาไปพัฒนาความสามารถของตัวเองไม่ดีกว่าเหรอ”ฉันกดวางสายทันทีแล้วบล็อกเบอร์โทรศัพท์ของเจียงเจ๋อเหยียนนิ่งไปสักพัก ฉันก็เปิดหน้าต่างแชทระหว่างฉันกับเจียงเจ๋อเหยียนขึ้นมาอีกครั้ง แล้วลบประวัติการสนทนาของฉันกับเขาทิ้งไปเพราะมันกินพื้นที่ค่อนข้างมาก แถมทำให้โทรศัพท์ช้า ฉันมองประวัติการสนทนาระหว่างพวกเราที่บันทึกเอาไว้ตั้งแต่ที่รู้จักกันจนถึงช่วงรักกันปานจะกลืนกินทั้งสิบกว่าปีค่อย ๆ ว่างเปล่าลงด้วยอาการสงบนิ่งความรู้สึกหลากหลายรสชาติผสมปนเปอยู่ภายในใจฉันยัดโทรศัพท์เข้าไปในกระเป๋าเสื้อ แล้วแย้มยิ้มสบาย ๆ ออกมาเพื่อปลอบประโลมคุณยายกับคุณลุงที่ดวงตาฉายแววเป็นห่วงพอกลับมาแล้วฉันถึงได้เห็นว่า คุณลุงได้เก็บกวาดห้องห้องหนึ่งอย่างสะอาดเอี่ยมอ่องไว้นานแล้ว“ซุ่ยซุ่ย ลองดูนะว่าเราชอบไหม ลุงก็ไม่รู้ว่าพวกผู้หญิงเขาชอบอะไร นี่ก็ซื้อมาตามใจเรื่อยไป”คุณลุงลูบศีรษะด้วยความเขินอายเล็กน้อยทว่าฉันกลับเห็นว่าทั้งห้องล้วนตกแต่งด้วยส
Read more
บทที่ 7
ขอบตาของเขาแดงเรื่อ น้ำเสียงแหบแห้ง“ซุ่ยซุ่ย ทำไมเธอถึงต้องบล็อกฉันด้วย?”ความคิดของฉันล่องลอยไปยังวันนั้นที่ฉันลบประวัติการสนทนาที่เกี่ยวข้องกับเขาทั้งหมด พร้อมกับบล็อกเขาไปด้วย“เจียงเจ๋อเหยียน ฉันบอกว่าพวกเราหย่ากันแล้ว แล้วฉันก็ลาออกจากบริษัทของคุณแล้วด้วย คุณตามหาฉันแบบนี้มันหมายความว่ายังไง?”พอได้ยินคำพูดไม่กี่คำนี้ เขาก็กลืนน้ำลายจนลูกกระเดือกขยับไปมา ราวกับว่ากำลังระงับอารมณ์ของตัวเองไว้“ที่พวกเราหย่ามันเป็นความผิดของฉันเอง ฉันเข้าใจเธอผิดไปถึงได้หุนหันเซ็นชื่อลงบนหนังสือหย่า”“ส่วนเรื่องโครงการฉันก็ตรวจสอบแล้ว ฉันขอโทษนะที่ตอนแรกใส่ความเธอ ฉันไม่น่าบุ่มบ่ามชี้หน้าว่าเธอเป็นคนทำ ตอนนี้ฉันรู้ตัวว่าผิดไปแล้ว เธอจะให้โอกาสฉันอีกครั้งได้ไหม?”ฉันมองเขาด้วยสายตาดูแคลนเล็กน้อยตั้งแต่วันที่เซ็นหนังสือสัญญาเรื่องหย่าจนกระทั่งพ้นสามสิบวันไปแล้วการหย่าถึงจะเสร็จสิ้น ก็ถือว่ามีโอกาสให้เขาเลือกถึงสองครั้งเขาไม่รู้เลยว่าเหตุผลที่ฉันหย่าไม่ได้เป็นเพราะเขาใส่ความฉัน มันเป็นเพียงฟางเส้นสุดท้ายที่ยึดความรักทั้งเจ็ดปีและชีวิตการแต่งงานทั้งห้าปีของเราสองคนเอาไว้เท่านั้นหลัก ๆ ก็คื
Read more
บทที่ 8
เธอเอาแต่พูดถึงเรื่องต่าง ๆ ที่เจียงเจ๋อเหยียนทำให้เธอ ราวกับว่าต้องการพิสูจน์ว่าความรักของเขานั้นเป็นเรื่องจริงเจียงเจ๋อเหยียนสะบัดมือของซ่งซานที่อยากจะลากเขากลับไปให้ได้ออก “พอแล้ว ซ่งซาน เลิกยุ่งกับฉันได้แล้ว ที่ฉันดีกับเธอ ทำเรื่องพวกนั้นให้เธอ ก็เป็นเพราะเธอเหมือนเสิ่นซุ่ยตอนที่ฉันเพิ่งรู้จักเท่านั้น”เจียงเจ๋อเหยียนหันมาพูดกับฉันอีกว่า “เสิ่นซุ่ย ตอนแรกเธอใสซื่อบริสุทธิ์มาก ต่อมาฉันก็ค่อย ๆ ชินกับการที่ต้องอยู่กับเธอ จะทำยังไงระหว่างพวกเรามันก็มีความรู้สึกสดใหม่ขึ้นมาไม่ได้อีก แล้วตอนนั้นซ่งซานก็เข้ามาในชีวิตของฉัน ฉันเลยหักห้ามตัวเองไม่ได้แบบนี้”“แต่ฉันปล่อยความรู้สึกของฉันกับเธอที่มีให้กันมาตลอดหลายปีนี้ไม่ได้ ถ้าเธอกลับไปกับฉัน พวกเราเริ่มต้นกันใหม่ดีไหม?”ฉันนึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าเจียงเจ๋อเหยียนจะหน้าด้านไม่รู้จักอายขนาดนี้เห็นตัวฉันในอดีตจากตัวของเธอเนี่ยนะ แถมยังพูดออกมาได้หน้าตาเฉยไร้ยางอายอีกซ่งซานยืนเหม่อลอยอยู่กับที่ เธอเช็ดน้ำตาแล้วสติก็ค่อย ๆ กลับมา“แล้วลูกล่ะคะ ถ้าประธานไม่สนใจลูก ฉันจะกระโดดลงไปตอนนี้เลย”ซ่งซานวิ่งไปบนสะพานใหญ่แล้วมองลงไปยังแม่น้ำเชี่ย
Read more
บทที่ 9
“ทำอะไรกัน! แล้วไอ้หมอนี่เป็นใคร?”ฉันนึกไม่ถึงเลยว่าเจียงเจ๋อเหยียนจะยังทำตัวเป็นวิญญาณตามติดไม่ยอมเลิกราแบบนี้ฉันที่มีอาการเมาเล็กน้อยถึงกับได้สติขึ้นมาทันที“พวกเราไม่มีอะไรต้องคุยกัน” ฉันลากเผยจือด้วยต้องการจะไปจากตรงนี้ ทว่าเขากลับเอ่ยขอร้องอ้อนวอนฉันไม่ยอมเลิกรา“ฉันจัดการเรื่องของทางซ่งซานเรียบร้อยแล้ว ซุ่ยซุ่ย เธอให้โอกาสฉันครั้งสุดท้ายเถอะนะ”“ช่วงที่ผ่านมานี้ ไม่มีเธอคอยอยู่ข้าง ๆ หัวใจฉันมันเหมือนกับมีบางอย่างขาดหายไป ฉันนึกไม่ถึงเลยว่าเธอจะสำคัญกับฉันขนาดนี้ ซุ่ยซุ่ย”เขาเอาแต่พูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าฉันตัดบทเขา “เจียงเจ๋อเหยียน ตอนนี้ฉันมีแค่ความรังเกียจให้คุณ คุณอย่าได้โผล่หน้ามาให้ฉันเห็นอีกเลย”“เธอคิดว่าไอ้หมอนี่มันจริงใจกับเธองั้นเหรอ?”เขาตะโกนใส่แผ่นหลังของฉันว่า “เธอเคยผ่านการหย่ามาแล้ว มันจะไม่สนใจเลยได้ยังไง?”มือของเผยจือจับตัวฉันไว้แน่น เขาจ้องตาฉันพลางพูดด้วยความจริงจังเป็นอย่างยิ่ง “ฉันไม่สนใจ ซุ่ยซุ่ย”“หลายปีมานี้ ฉันรอคอยเธอมาตลอด น่าเสียดายที่ไม่กี่ปีก่อนฉันได้ข่าวว่าเธอแต่งงานไปแล้ว ฉันเลยนึกว่าระหว่างพวกเราจะไม่มีวาสนากันอีก ครั้งนี้คุณลุงของเธอบอ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status