อย่าได้พบเจอกันอีกเลย

“หย่าเหรอ”“ซูรั่ว ต่อให้คุณอยากเรียกร้องความสนใจแข่งกับลูก ก็ไม่ควรเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นนะ”“ปีนี้คุณอายุ 32 แล้ว ครอบครัวก็ไม่มี แถมยังมีลูกไม่ได้อีก ถ้าเลิกกับผมไป ใครที่ไหนจะเอาคุณ คุณจะไปอยู่ที่ไหนได้”พูดจบเขาก็เดินออกไปจากตรงนั้นทันทีโดยไม่สนเลยว่าฉันจะมีปฏิกิริยาอย่างไรฉันไม่รู้ว่าตัวเองนั่งเหม่ออยู่ตรงนั้นนานแค่ไหน กว่าจะเรียกสติกลับมาได้ สิ่งที่เห็นก็คือโพสต์โซเชียลที่เสิ่นหนิงเพิ่งลง“พ่อของลูกนี่เป็นพ่อบ้านพ่อเรือนจริง ๆ เพิ่งกลับถึงบ้านก็เข้าครัวเลย”รูปประกอบคือแผ่นหลังของฟู่จิ่งเซินที่กำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารในครัวหัวใจของฉันเจ็บปวดอย่างรุนแรงขึ้นมาอีกครั้งฟู่จิ่งเซินเป็นคนกินยาก ฉันแต่งงานกับเขามาห้าปี ต้องอยู่บ้านเป็นแม่บ้านเต็มตัวคอยทำอาหารให้เขาทว่าแม้แต่ข้าวต้มเปล่า ๆ เขาก็ยังไม่เคยต้มให้ฉันกินเลยสักครั้งฉันเคยนึกว่าเป็นเพราะเขาถูกเลี้ยงดูมาอย่างสุขสบายตั้งแต่เด็ก เลยเข้าครัวไม่เป็นจนตอนนี้ฉันถึงได้ตระหนักว่าไม่ใช่เขาทำไม่เป็น แต่เขาแค่ไม่อยากทำเพื่อฉันต่างหากวันรุ่งขึ้นฟ้าเพิ่งจะสว่าง เสิ่นหนิงก็หิ้วกล่องข้าวมาหาฉัน“รั่วรั่ว ฉันทำเกี๊ยวมาข

เสี้ยววินาทีก่อนที่สติจะดับวูบ ฉันเห็นเงาร่างของคนที่ไม่ได้พบหน้ากันมานานหลายปีเขาสวมกอดฉันไว้แน่นด้วยสีหน้าปวดใจ ก่อนจะอุ้มฉันออกไปจากห้องพักผู้ป่วยหลังจากวุ่นวายมาตลอดทั้งช่วงเช้า ในที่สุดเสิ่นหนิงก็พ้นขีดอันตรายฟู่จิ่งเซินถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขาทิ้งซูรั่วเอาไว้ในห้องพักผู้ป่วยเขานวดคลึงหัวคิ้วด้วยความเหนื่อยล้าเล็กน้อยเดิมทีเขาคิดว่าซูรั่วจะยอมรับเด็กคนนี้ได้ยังไงเธอก็มีลูกไม่ได้ แถมเสิ่นหนิงก็ยังเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเธอที่สำคัญกว่านั้น คนในแวดวงนี้มีใครบ้างที่ไม่เป็นแบบนี้ผู้ชายน่ะ จะทนต่อสิ่งยั่วยวนไม่ไหว ถือเป็นเรื่องปกติธรรมดาอีกอย่างเขาก็ไม่ได้บอกว่าจะหย่าเสียหน่อย หนำซ้ำยังอุตส่าห์คิดทางออกที่สมบูรณ์แบบอย่างการแยกกันอยู่คนละฝั่งเมืองให้แล้วด้วยคิดไม่ถึงเลยว่าซูรั่วจะไม่เพียงไม่ยอมรับ แต่ถึงขั้นเอ่ยปากขอหย่าเธอพูดจาเหลวไหลอะไรออกมาเขาก็แค่มีลูกเพิ่มมาหนึ่งคน ไม่ได้แปลว่าไม่รักเธอแล้วช่างเถอะ รอให้เรื่องราวคลี่คลายลงก่อน ค่อยกลับไปง้อเธอก็แล้วกันถึงเธอจะอารมณ์ร้ายไปบ้าง แต่ก็เป็นเพราะเขาตามใจจนเคยตัวเมื่อคิดได้ดังนั้น เดิมทีฟู่จิ่งเซินตั้งใจจะไปด

เขาอยากกินน้ำซุปมาก และก็คิดถึงเธอมากเช่นกันในบ้านยังคงเหมือนเมื่อสามเดือนก่อน แม้กระทั่งเกี๊ยวกล่องที่กินไม่หมดก็ยังวางอยู่ที่เดิมเวลาผ่านไปสามเดือน ผิวหน้าของเกี๊ยวดูไม่ออกแล้วว่าเป็นรูปทรงอะไร ทว่าก็ยังคงป่องตุงอยู่ราวกับมีอะไรดลใจ เขาเดินเข้าไปหยิบเกี๊ยวขึ้นมาหนึ่งตัวปลายนิ้วพลันรู้สึกเจ็บแปลบ เขาถึงเพิ่งเห็นชัดเจนว่าสิ่งที่ปะปนอยู่กับเศษอาหารเน่าเสียคือกองเศษแก้วที่แท้ตอนนั้นซูรั่วไม่ได้โกหกเขา ในไส้เกี๊ยวมีเศษแก้วอยู่จริง ๆแต่ตัวเขาเองกลับทำอะไรลงไปท่ามกลางความเหม่อลอยนั้น เขาคล้ายกับเห็นซูรั่วยืนอยู่ไม่ไกล กำลังส่งยิ้มแล้วพูดกับเขาว่า“จิ่งเซิน กินน้ำซุปสิคะ...”เขาเดินเข้าไปหา แต่กลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่าจู่ ๆ เขาก็รู้สึกคันยุบยิบที่ใบหน้า พอเอื้อมมือไปแตะกลับสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้น ที่แท้เขาก็ร้องไห้น้ำตาอาบหน้าไปตั้งนานแล้วเขาไปหาหมอที่เคยตรวจร่างกายให้เขาในตอนนั้น อีกฝ่ายดูเหมือนจะคาดเดาไว้แต่แรกแล้วว่าเขาต้องมา“ตอนที่ผลตรวจออกมา ภรรยาของคุณกลัวว่าคุณจะทำใจไม่ได้ ก็เลยขอให้ผมบอกว่าเป็นปัญหาของเธอเองครับ”“โรคของคุณมีโอกาสรักษาหายได้น้อยมาก โอกาสท

ส่วนเสิ่นหนิงก็ถูกเขากักบริเวณไว้ในคฤหาสน์ทางเหนือมาตลอดและเด็กคนนั้นที่เมื่อก่อนเขาเคยรักดั่งแก้วตาดวงใจ ก็ถูกเขาส่งตัวไปอยู่ต่างประเทศแล้วเช่นกันเด็กนั้นไร้เดียงสา แต่เสิ่นหนิงไม่ได้เป็นแบบนั้นเขาคอยทรมานเสิ่นหนิงอยู่ในคฤหาสน์ทุกวัน แถมยังหลอกเธอว่าลูกตายไปแล้วทีแรกเสิ่นหนิงยังคงคาดหวังว่าผู้ช่วยหนุ่มจะกลับมาช่วยเธอ แต่เมื่อได้รู้ว่าอีกฝ่ายเปลี่ยนชื่อแซ่และหนีหายเข้ากลีบเมฆไปตั้งนานแล้ว เธอก็หมดหวังอย่างสมบูรณ์การถูกทรมานอย่างหนักทั้งทางร่างกายและจิตใจ ทำให้เสิ่นหนิงเริ่มมีอาการทางประสาทตอนที่ฉันได้เจอเธออีกครั้ง เธอก็ซูบผอมจนแทบจำไม่ได้ ฟู่จิ่งเซินเพียงแค่ทำถ้วยชาหก เธอก็รีบคลานเข้าไปเลียน้ำชาบนพื้นจนสะอาดเอี่ยมทันทีจากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มให้ฟู่จิ่งเซิน“จิ่งเซิน ดูสิคะ ฉันเช็ดพื้นซะสะอาดเอี่ยมเลย”“ให้ฉันได้เจอลูกสักครั้งได้ไหมคะ ฉันจะยอมเชื่อฟังทุกอย่างเลย”ในชั่วอึดใจนั้น ฉันแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ยากที่จะจินตนาการได้เลยว่าเธอต้องเผชิญกับการทรมานที่ไร้มนุษยธรรมขนาดไหนสัปดาห์ต่อมา คุณน้าก็เริ่มลงมือโจมตีฟู่ซื่ออย่างเต็มกำลัง ฟู่จิ่งเซินจึงกลายสภาพเป็