บทที่ 489

บ่ายวันอาทิตย์ เฟิงจิ่งซินโทรศัพท์มาหาบอกว่าจะมาหาเธอ นึกถึงเรื่องเธอเคยรับปากเฟิงจิ่งซินก่อนหน้านี้ หรงฉือจึงตอบตกลงไป

คนขับรถเป็นคนมาส่งเธอ

หลังจากที่เฟิงจิ่งซินลงรถแล้วก็กระโดดเข้าไปในอ้อมอกของหรงฉือด้วยความดีใจทันที

หลังจากที่ออดอ้อนหรงฉือและคุณยายหรงสักพักแล้ว เฟิงจิ่งซินก็เล่าเรื่องที่ได้ที่หนึ่งในการแข่งฟันดาบให้พวกเธอฟังอย่างมีความสุข

เธอยังแบกถ้วยรางวัลใส่กระเป๋ามาอีกด้วย จากนั้นยัดใส่มือหรงฉือด้วยความเริงร่า

คุณยายหรงมองดูยิ้มแก้มปริ พูดชมเฟิงจิ่งซินว่าเก่งอย่างไม่หยุดปาก

ในการแข่งขันฟันดาบครั้งนี้ หรงฉือรู้ตัวดีว่าไม่ได้ทำอะไรเพื่อเฟิงจิ่งซินเลย

ต่อจากนี้ไป สิ่งที่เธอจะให้เฟิงจิ่งซินก็คงจะมีไม่มากแล้ว

คิดไปคิดมา เธอจึงกล่าวว่า “เดี๋ยวแม่พาหนูไปซื้อกรอบมาใส่ถ้วยรางวัลดีไหม?”

เฟิงจิ่งซินกล่าวว่า “ไม่ต้องหรอกค่ะ พ่อสั่งให้คนทำกรอบให้ตั้งแต่ก่อนหนูจะแข่งแล้ว สวยสุด ๆ ไปเลย”

เฟิงจิ่งซินถ่ายรูปเก็บไว้ เมื่อหรงฉือพูดถึงเรื่องนี้ เธอจึงหยิบรูปที่ถ่ายกรอบเอาไว้ให้หรงฉือดู “สวยมากเลยใช่ไหมคะ?”

หรงฉือชำเลืองมองเล็กน้อย แค่เห็นจากในรูปก็รู้ได้ว่ากรอบที่เฟิงถิงเซินสั่งทำให้เฟ