INICIAR SESIÓNหลังกลับถึงบ้าน หรงฉือก็ส่งข้อความหาเฟิงถิงเซิน“พรุ่งนี้ว่างไหม?”เรื่องหย่าของพวกเขา ก่อนหน้านี้เพราะเฟิงจิ่งซินอยู่ เธอจึงไม่มีโอกาสได้พูดถึงข้อความนี้ เธอเชื่อว่าต่อให้เธอไม่ได้อธิบายอย่างละเอียด เฟิงถิงเซินก็พอจะเข้าใจความหมายของเธอข้อความส่งออกไปได้พักใหญ่แล้ว แต่เฟิงถิงเซินก็ยังไม่ตอบกลับหรงฉือจึงเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำตอนที่เธออาบน้ำเสร็จออกมา เฟิงถิงเซินก็ส่งข้อความตอบกลับมาแล้ว“ขอโทษด้วย ช่วงหลายวันมานี้ตอนเช้าผมมีธุระสำคัญทุกวัน เลื่อนออกไปไม่ได้ เรื่องหย่าคงต้องเลื่อนออกไปอีกสองสามวัน”หรงฉือเห็นข้อความก็คลึงหว่างคิ้วเบา ๆ หลังจากนั้นพักใหญ่จึงจะตอบข้อความกลับไปว่า “เข้าใจแล้ว”หลังจากส่งข้อความเสร็จและวางโทรศัพท์ลง เธอลังเลเล็กน้อย ก่อนจะส่งข้อความไปหาเฟิงถิงเซินอีกหนึ่งข้อความ “เรื่องที่พวกเราหย่ากัน คุณบอกซินซินแล้วหรือยัง?”เพราะจากท่าทีของเฟิงจิ่งซินในช่วงนี้ ที่ไม่ได้ออดอ้อนให้เธอกลับไปอยู่กับทางเฟิงถิงเซินแล้วนั้น...เธอเพิ่งนึกถึงตรงนี้ ข้อความของเฟิงถิงเซินก็ส่งกลับมาแล้ว“ยัง”อาจเป็นเพราะรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ เฟิงถิงเซินจึงส่งข้อความหาเธออีกคร
เฟิงจิ่งซิน “ขอบคุณค่ะคุณแม่”ส่วนเฟิงถิงเซินนั้น เธอกลับไม่สนใจเฟิงถิงเซินไม่พูดอะไร แต่กลับถามว่า “ข้าง ๆ นี้มีโรงหนังด้วยนะ อีกเดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้ว อยากไปดูหนังไหม?”เฟิงจิ่งซินก็อยากเมินเฟิงถิงเซินเหมือนเมื่อครู่ แต่นึกถึงว่าพวกเขาสามารถไปดูหนังด้วยกันได้ เธอ...เธอเงียบลงเล็กน้อย ก่อนจะมองไปทางหรงฉือ “คุณแม่ว่างไปดูหนังด้วยกันไหมคะ?”ความคาดหวังในแววตาของเฟิงจิ่งซินนั้นไม่อาจซ่อนไว้ได้เลยหรงฉือเห็นอยู่ในสายตา จึงใจอ่อนปฏิเสธไม่ลง “แม่ว่างจ้ะ”เฟิงจิ่งซินยิ้มด้วยความดีใจขึ้นมา “งั้นพวกเรากินข้าวเสร็จก็จะไปดูหนังกันค่ะ”“โอเค”เฟิงถิงเซินส่งโทรศัพท์ให้เธอ “อยากดูเรื่องอะไรเลือกเองเลย”ครั้งนี้เฟิงจิ่งซินไม่ได้พูดว่าอยากดูหนังกับหรงฉือแค่สองคนอีกแล้ว เธอกินไปด้วย พลางเลื่อนดูรายการหนังไปด้วย ไม่นานก็เลือกหนังที่อยากดูได้แล้ว เฟิงถิงเซินจึงซื้อตั๋วทันทีหลังกินข้าวเสร็จ พวกเขาก็ไปโรงภาพยนตร์เนื่องจากไม่ใช่วันหยุด ในโรงภาพยนตร์จึงมีคนไม่เยอะ เฟิงถิงเซินไปรับตั๋ว หรงฉือพาเฟิงจิ่งซินไปซื้อป๊อปคอร์นกับชานม ก่อนจะไป หรงฉือยังถามอีกว่า “อยากดื่มอะไร?”“น้ำเปล่าก็พอ ขอบคุณ”
เฟิงถิงเซินเดินเข้ามา โน้มตัวลงอุ้มเฟิงจิ่งซินขึ้น จากนั้นก็มองไปทางหรงฉือ “ตัดสินใจได้หรือยังว่าจะไปกินข้าวที่ไหน?”หรงฉือได้สติกลับมา “ยัง”“งั้นขึ้นรถผมไหม? อยากกินอะไรอีกเดี๋ยวพวกเราค่อยปรึกษากันบนรถ?”หรงฉือคิดไม่ถึงเลยว่าเฟิงถิงเซินจะกลับมาจากการไปทำงานต่างเมืองแล้ว แถมยังบังเอิญมารับเฟิงจิ่งซินหลังเลิกเรียนอีกข้อเสนอของเฟิงถิงเซินทำให้เธออยากปฏิเสธโดยสัญชาตญาณ และอยากหาข้ออ้างเพื่อขอตัวกลับ แต่เธอเพิ่งพูดกับเฟิงจิ่งซินไปว่าวันนี้ไม่ยุ่ง ทั้งยังรับปากว่าจะไปกินข้าวเป็นเพื่อนเธอด้วย...เมื่อคิดถึงตรงนี้ คำปฏิเสธที่จ่ออยู่ตรงปากก็ไม่สามารถพูดออกไปได้ ทำได้เพียงพูดว่า “...โอเค”หรงฉือเอากุญแจรถให้คนขับรถของเฟิงถิงเซิน จากนั้นก็ขึ้นรถของเฟิงถิงเซินหลังขึ้นรถแล้ว เฟิงจิ่งซินจึงจะได้สติกลับมาเธอและหรงฉือนั่งอยู่ด้านหลังด้วยกัน มองเฟิงถิงเซินที่ขับรถอยู่ด้านหน้า เม้มริมฝีปากเล็กน้อย “กลับมาตั้งแต่เมื่อไรคะ?”“เพิ่งลงจากเครื่องน่ะ” พูดจบ เฟิงถิงเซินก็มองไปทางเฟิงจิ่งซินผ่านกระจกมองหลังในรถ “ตั้งแต่เมื่อกี้จนถึงตอนนี้หนูยังไม่ยอมเรียกพ่อเลย เรียกพ่อสิ”เฟิงจิ่งซินเม้มริมฝีปาก
หรงฉือส่ายหน้า ยิ้มและพูดว่า “ไม่ถึงขั้นมีความแค้นหรอก เขาน่าจะไม่อยากสนิทกับพวกเรามากเกินไปก็เท่านั้น”ตอนที่พวกเขาเจรจาเรื่องความร่วมมือ โม่ชีฉือมีท่าทีที่ดีมากเขาดูเป็นคนที่รู้กาลเทศะ คนแบบนี้กลับแสดงความห่างเหินออกมาในระดับที่พอเหมาะระหว่างร่วมงานกับคนอื่น นั่นไม่ใช่อยากบอกพวกเขาว่า เขาไม่สนใจจะสนิทสนมกับพวกเขามากเกินไปหรอกเหรอ?ก่อนหน้านี้ระหว่างพวกเขาไม่เคยมีความเกี่ยวข้องใด ๆ ต่อกัน อวี้มั่วซวินก็ขี้เกียจจะเสียเวลาคิดให้ยุ่งยากว่าทำไมโม่ชีฉือถึงไม่อยากสนิทกับพวกเขา จึงยักไหล่แล้วพูดว่า “เอาที่สบายใจ ขอแค่ไม่ส่งผลกระทบต่อความร่วมมือของพวกเราก็พอ”หรงฉือก็คิดแบบนี้เช่นกันยุ่งมาทั้งวัน อวี้มั่วซวินก็บิดขี้เกียจ หลังจากเข้าไปในลิฟต์ เขาดูเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ รีบเข้าไปกระซิบที่ข้างหูหรงฉือแล้วถามว่า “คดีของตระกูลหลินกับเจี๋ยเซี่ยวมีคำตัดสินออกมาแล้ว เฟิงถิงเซินยังไม่กลับมาอีกเหรอ?”หรงฉือส่ายหน้า “สองวันก่อนได้ยินว่ายังไม่กลับมา ตอนนี้ไม่รู้”“ตระกูลหลินน่าจะเริ่มเตรียมยื่นอุทธรณ์แล้วใช่ไหม? เขาไม่กลับมาช่วยจัดการเหรอ?”“ไม่รู้สิ”แน่นอนว่าอวี้มั่วซวินก็รู้ว่าหรงฉือไม่มี
เรื่องผลคำตัดสินคดีของบริษัทที่บ้านออกมาแล้ว เธอไม่รู้ว่าเฟิงถิงเซินได้รับข่าวนี้หรือยัง...หลินอู๋ถือโทรศัพท์ จ้องมองหมายเลขโทรศัพท์ของเฟิงถิงเซิน หลังจากนั้นครู่หนึ่งจึงจะกดโทรออกยังคงไม่มีคนรับสายคนอื่น ๆ ในตระกูลหลินและตระกูลซุนเห็นหลินอู๋โทรหาเฟิงถิงเซิน ต่างก็เงียบลงทันที พลางมองเธอด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความคาดหวังเห็นทางฝั่งเฟิงถิงเซินยังคงไม่รับสาย ซุนลี่เหยาก็ขอบตาแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม “ยังไม่รับอีกเหรอ นี่พี่เขยคิดจะทำอะไรกันแน่?”ความคิดของคนอื่น ๆ จริง ๆ ก็ไม่ต่างจากซุนลี่เหยามากนักเพียงแต่ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลามาตัดพ้อซุนเยว่ชิงมีสีหน้าเย็นชา “เหยาเหยา อย่ารบกวนพี่เขาสิ”ซุนลี่เหยาเช็ดน้ำตาเบา ๆ “ขอโทษค่ะคุณอา หนู...หนูก็แค่กลัวนิดหน่อย”หากเฟิงถิงเซินไม่สนใจพวกเขาแล้วจริง ๆ ถ้าอย่างนั้นพวกเขาสองครอบครัว...ก็คงไม่เหลืออะไรแล้วเธอกินหรูอยู่สบายมาตั้งแต่เด็ก เมื่อคิดว่าครอบครัวอาจจะล้มละลายและมีหนี้สิน ไม่ว่าจะอย่างไรเธอก็ไม่อาจยอมรับเรื่องนี้ได้ซุนลี่เหยายังกลัว คนอื่น ๆ จะไม่รู้สึกกังวลได้อย่างไร?หลินอู๋ไม่พูดอะไร เธอถือโทรศัพท์ขึ้นไปชั้นบน หลังจากนั้นก็ส่งข้
ต่อให้กู้เหยียนไม่บอก เธอก็ไม่คิดจะพูดมากอยู่แล้วมีบทเรียนก่อนหน้านี้แล้ว ต่อไปเธอจะไม่เข้าไปยุ่งเรื่องของคนอื่นอีกเมื่อได้รับคำยืนยันจากเหลียนหนิงฉี่ กู้เหยียนไม่พูดอะไรอีกก็หันหลังจากไปแล้วเหลียนหนิงฉี่มองแผ่นหลังที่จากไปของเขา สายตาเลื่อนไปหยุดที่หรงฉือที่อยู่ไม่ไกล เมื่อหรงฉือเดินแยกตัวออกมาจากฝูงชนแล้ว เธอจึงเดินเข้าไป “ประธานหรง”เมื่อเห็นเธอ หรงฉือหยุดฝีเท้าลงเล็กน้อย แต่สีหน้ากลับไม่เปลี่ยนแปลง “คุณเหลียนมีธุระอะไรหรือเปล่า?”เหลียนหนิงฉี่ก้มหน้า พูดด้วยน้ำเสียงสุภาพว่า “ก่อนหน้านี้เพราะฉันมองคนผิดไป ทำให้คุณพลอยเดือดร้อนไปด้วย เป็นความผิดของฉันเอง ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ”หรงฉือมองเธอ พูดเสียงเรียบว่า “อย่างนั้นเหรอ?”พูดจบ เธอไม่พูดอะไรอีกก็หันหลังจากไปทันทีเหลียนหนิงฉี่มองแผ่นหลังของเธอ พูดอีกครั้งว่า “ขอโทษนะ”หรงฉือไม่ได้หยุดฝีเท้า แล้วก็ไม่ได้หันกลับมามองด้วยสถานการณ์ทางฝั่งของเหลียนหนิงฉี่ อวี้มั่วซวินกลับสังเกตเห็นแล้ว หลังจากหรงฉือกลับมาจากห้องน้ำ ก็ถามว่า “เมื่อกี้เธอขวางทางคุณไว้เพื่อขอโทษอย่างนั้นเหรอ?”“อืม”อวี้มั่วซวินเลิกคิ้วขึ้น “คุณให้อภัยเธอแล้ว?







