ログインที่หรงฉือและอวี้มั่วซวินไปเข้าร่วมงานเลี้ยงอาหารเย็นมื้อนี้ ก็เพื่อสืบข่าวพวกเขาเชื่อว่าที่คุณคริสเชิญพวกเขาไปเข้าร่วมงานเลี้ยงอาหารเย็นมื้อนี้ ก็เป็นเพราะจุดประสงค์นี้ระหว่างงานเลี้ยง พวกเขาพูดคุยกันเรื่องเอไอและอนาคตของอุตสาหกรรมการผลิต รวมทั้งโปรเจกต์ที่บุคคลผู้ทรงอิทธิพลคนหนึ่งเพิ่งสร้างเสียงฮือฮาไปเมื่อไม่นานมานี้พวกเขาต่างหยั่งเชิงกันและกัน แต่เมื่อมองจากภายนอกกลับยังคงดูปรองดองกลมเกลียวกันดี หลังรับประทานอาหารเสร็จ คุณคริสยังถ่ายรูปร่วมกับพวกเขาทีละคน และถึงขั้นรีบแชร์ข่าวที่พวกเขามาร่วมรับประทานอาหารด้วยกันลงแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียอย่างรวดเร็วอีกด้วยงานเลี้ยงอาหารเย็นมื้อนี้ กินเวลานานถึงสองสามชั่วโมงกว่าจะจบลงหลังงานเลี้ยงจบลง เมื่อขึ้นรถแล้ว อวี้มั่วซวินคลายเนกไทออกเล็กน้อย “แต่ละคนเล่นละครเก่งกันจริง ๆ”หรงฉือยิ้มเล็กน้อย “นั่นสิ”หรงฉือนวดไหล่ที่ปวดหนึบเล็กน้อย ตั้งใจว่าหลังกลับถึงบ้านแล้วจะรีบเข้านอนส่วนเนื้อหาที่คุณคริสแชร์ลงแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียในคืนนี้ เธอและอวี้มั่วซวินต่างก็ไม่ได้สนใจจะเข้าไปดูแต่คนที่ติดตามคุณคริสกลับมีอยู่ไม่น้อย พวกเขาไม่ดู แต่ก็มีค
เมื่อใกล้ถึงช่วงเที่ยง หลินอู๋โทรศัพท์ไปหาเฟิงถิงเซินอีกครั้งทางเฟิงถิงเซินยังคงไม่มีคนรับสายหลินอู๋มองดูแล้วก็หยุดไปเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนไปโทรศัพท์หาเฉิงหยวนแทนทว่าสายที่โทรไปหาในครั้งนี้ เฉิงหยวนกลับไม่รับหลินอู๋เห็น สีหน้าไม่แสดงอาการใด ๆ ก่อนจะกดโทรหาเฉิงหยวนต่ออีกครั้งเมื่อเธอโทรไปถึงสายที่สาม ในที่สุดเฉิงหยวนก็รับสาย “คุณหลิน”หลินอู๋เปิดประเด็นสำคัญทันที “ถิงเซินกับคุณคริสจะไปทานอาหารกลางวันกันที่ไหน?”เพราะเฉิงหยวนเดาได้ถึงจุดประสงค์ที่หลินอู๋โทรมา เขาถึงไม่รับสายเธอเขาพูดว่า “ขอโทษครับ ผมไม่สามารถบอกอะไรคุณได้จริง ๆ”ทันทีที่พูดจบ ไม่รอให้หลินอู๋พูด เขาก็วางสายแล้วหลินอู๋เม้มริมฝีปาก แต่ไม่ได้กดโทรหาเฉิงหยวนอีก กลับเปลี่ยนไปโทรหาฉีอวี้หมิงแทน “เที่ยงนี้คุณจะไปกินข้าวกับถิงเซินและคุณคริสหรือเปล่า?”“ไม่นะ” ถึงแม้ฉีอวี้หมิงจะไม่เข้าใจว่าเธอถามแบบนี้ทำไม แต่ยังคงพูดว่า “พวกเขาคุยเรื่องงาน ผมไม่ใช่คนของเฟิงซื่อสักหน่อย แล้วผมจะไปทำไม? อีกอย่าง ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นข่าว จนถึงตอนนี้ผมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถิงเซินกลับมาจากการไปทำงานต่างเมืองแล้ว”ทันทีที่พูดจบ ก็ถามเธออ
หลังกลับถึงบ้าน หรงฉือก็ส่งข้อความหาเฟิงถิงเซิน“พรุ่งนี้ว่างไหม?”เรื่องหย่าของพวกเขา ก่อนหน้านี้เพราะเฟิงจิ่งซินอยู่ เธอจึงไม่มีโอกาสได้พูดถึงข้อความนี้ เธอเชื่อว่าต่อให้เธอไม่ได้อธิบายอย่างละเอียด เฟิงถิงเซินก็พอจะเข้าใจความหมายของเธอข้อความส่งออกไปได้พักใหญ่แล้ว แต่เฟิงถิงเซินก็ยังไม่ตอบกลับหรงฉือจึงเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำตอนที่เธออาบน้ำเสร็จออกมา เฟิงถิงเซินก็ส่งข้อความตอบกลับมาแล้ว“ขอโทษด้วย ช่วงหลายวันมานี้ตอนเช้าผมมีธุระสำคัญทุกวัน เลื่อนออกไปไม่ได้ เรื่องหย่าคงต้องเลื่อนออกไปอีกสองสามวัน”หรงฉือเห็นข้อความก็คลึงหว่างคิ้วเบา ๆ หลังจากนั้นพักใหญ่จึงจะตอบข้อความกลับไปว่า “เข้าใจแล้ว”หลังจากส่งข้อความเสร็จและวางโทรศัพท์ลง เธอลังเลเล็กน้อย ก่อนจะส่งข้อความไปหาเฟิงถิงเซินอีกหนึ่งข้อความ “เรื่องที่พวกเราหย่ากัน คุณบอกซินซินแล้วหรือยัง?”เพราะจากท่าทีของเฟิงจิ่งซินในช่วงนี้ ที่ไม่ได้ออดอ้อนให้เธอกลับไปอยู่กับทางเฟิงถิงเซินแล้วนั้น...เธอเพิ่งนึกถึงตรงนี้ ข้อความของเฟิงถิงเซินก็ส่งกลับมาแล้ว“ยัง”อาจเป็นเพราะรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ เฟิงถิงเซินจึงส่งข้อความหาเธออีกคร
เฟิงจิ่งซิน “ขอบคุณค่ะคุณแม่”ส่วนเฟิงถิงเซินนั้น เธอกลับไม่สนใจเฟิงถิงเซินไม่พูดอะไร แต่กลับถามว่า “ข้าง ๆ นี้มีโรงหนังด้วยนะ อีกเดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้ว อยากไปดูหนังไหม?”เฟิงจิ่งซินก็อยากเมินเฟิงถิงเซินเหมือนเมื่อครู่ แต่นึกถึงว่าพวกเขาสามารถไปดูหนังด้วยกันได้ เธอ...เธอเงียบลงเล็กน้อย ก่อนจะมองไปทางหรงฉือ “คุณแม่ว่างไปดูหนังด้วยกันไหมคะ?”ความคาดหวังในแววตาของเฟิงจิ่งซินนั้นไม่อาจซ่อนไว้ได้เลยหรงฉือเห็นอยู่ในสายตา จึงใจอ่อนปฏิเสธไม่ลง “แม่ว่างจ้ะ”เฟิงจิ่งซินยิ้มด้วยความดีใจขึ้นมา “งั้นพวกเรากินข้าวเสร็จก็จะไปดูหนังกันค่ะ”“โอเค”เฟิงถิงเซินส่งโทรศัพท์ให้เธอ “อยากดูเรื่องอะไรเลือกเองเลย”ครั้งนี้เฟิงจิ่งซินไม่ได้พูดว่าอยากดูหนังกับหรงฉือแค่สองคนอีกแล้ว เธอกินไปด้วย พลางเลื่อนดูรายการหนังไปด้วย ไม่นานก็เลือกหนังที่อยากดูได้แล้ว เฟิงถิงเซินจึงซื้อตั๋วทันทีหลังกินข้าวเสร็จ พวกเขาก็ไปโรงภาพยนตร์เนื่องจากไม่ใช่วันหยุด ในโรงภาพยนตร์จึงมีคนไม่เยอะ เฟิงถิงเซินไปรับตั๋ว หรงฉือพาเฟิงจิ่งซินไปซื้อป๊อปคอร์นกับชานม ก่อนจะไป หรงฉือยังถามอีกว่า “อยากดื่มอะไร?”“น้ำเปล่าก็พอ ขอบคุณ”
เฟิงถิงเซินเดินเข้ามา โน้มตัวลงอุ้มเฟิงจิ่งซินขึ้น จากนั้นก็มองไปทางหรงฉือ “ตัดสินใจได้หรือยังว่าจะไปกินข้าวที่ไหน?”หรงฉือได้สติกลับมา “ยัง”“งั้นขึ้นรถผมไหม? อยากกินอะไรอีกเดี๋ยวพวกเราค่อยปรึกษากันบนรถ?”หรงฉือคิดไม่ถึงเลยว่าเฟิงถิงเซินจะกลับมาจากการไปทำงานต่างเมืองแล้ว แถมยังบังเอิญมารับเฟิงจิ่งซินหลังเลิกเรียนอีกข้อเสนอของเฟิงถิงเซินทำให้เธออยากปฏิเสธโดยสัญชาตญาณ และอยากหาข้ออ้างเพื่อขอตัวกลับ แต่เธอเพิ่งพูดกับเฟิงจิ่งซินไปว่าวันนี้ไม่ยุ่ง ทั้งยังรับปากว่าจะไปกินข้าวเป็นเพื่อนเธอด้วย...เมื่อคิดถึงตรงนี้ คำปฏิเสธที่จ่ออยู่ตรงปากก็ไม่สามารถพูดออกไปได้ ทำได้เพียงพูดว่า “...โอเค”หรงฉือเอากุญแจรถให้คนขับรถของเฟิงถิงเซิน จากนั้นก็ขึ้นรถของเฟิงถิงเซินหลังขึ้นรถแล้ว เฟิงจิ่งซินจึงจะได้สติกลับมาเธอและหรงฉือนั่งอยู่ด้านหลังด้วยกัน มองเฟิงถิงเซินที่ขับรถอยู่ด้านหน้า เม้มริมฝีปากเล็กน้อย “กลับมาตั้งแต่เมื่อไรคะ?”“เพิ่งลงจากเครื่องน่ะ” พูดจบ เฟิงถิงเซินก็มองไปทางเฟิงจิ่งซินผ่านกระจกมองหลังในรถ “ตั้งแต่เมื่อกี้จนถึงตอนนี้หนูยังไม่ยอมเรียกพ่อเลย เรียกพ่อสิ”เฟิงจิ่งซินเม้มริมฝีปาก
หรงฉือส่ายหน้า ยิ้มและพูดว่า “ไม่ถึงขั้นมีความแค้นหรอก เขาน่าจะไม่อยากสนิทกับพวกเรามากเกินไปก็เท่านั้น”ตอนที่พวกเขาเจรจาเรื่องความร่วมมือ โม่ชีฉือมีท่าทีที่ดีมากเขาดูเป็นคนที่รู้กาลเทศะ คนแบบนี้กลับแสดงความห่างเหินออกมาในระดับที่พอเหมาะระหว่างร่วมงานกับคนอื่น นั่นไม่ใช่อยากบอกพวกเขาว่า เขาไม่สนใจจะสนิทสนมกับพวกเขามากเกินไปหรอกเหรอ?ก่อนหน้านี้ระหว่างพวกเขาไม่เคยมีความเกี่ยวข้องใด ๆ ต่อกัน อวี้มั่วซวินก็ขี้เกียจจะเสียเวลาคิดให้ยุ่งยากว่าทำไมโม่ชีฉือถึงไม่อยากสนิทกับพวกเขา จึงยักไหล่แล้วพูดว่า “เอาที่สบายใจ ขอแค่ไม่ส่งผลกระทบต่อความร่วมมือของพวกเราก็พอ”หรงฉือก็คิดแบบนี้เช่นกันยุ่งมาทั้งวัน อวี้มั่วซวินก็บิดขี้เกียจ หลังจากเข้าไปในลิฟต์ เขาดูเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ รีบเข้าไปกระซิบที่ข้างหูหรงฉือแล้วถามว่า “คดีของตระกูลหลินกับเจี๋ยเซี่ยวมีคำตัดสินออกมาแล้ว เฟิงถิงเซินยังไม่กลับมาอีกเหรอ?”หรงฉือส่ายหน้า “สองวันก่อนได้ยินว่ายังไม่กลับมา ตอนนี้ไม่รู้”“ตระกูลหลินน่าจะเริ่มเตรียมยื่นอุทธรณ์แล้วใช่ไหม? เขาไม่กลับมาช่วยจัดการเหรอ?”“ไม่รู้สิ”แน่นอนว่าอวี้มั่วซวินก็รู้ว่าหรงฉือไม่มี