บทที่ 5 เลื่อนขั้นเป็นเลขาทาส (ฟูลไทม์)

เธอรีบพุ่งตัวเดินเอาถาดไปวางไว้บนโต๊ะทำงานของเขาอย่างรวดเร็ว บอสหนุ่มพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะยกถ้วยกาแฟเซรามิกสีดำขึ้นจิบ แต่เมื่อเขาวางแก้วลง ก็พบว่าแม่เลขาสาวยังคงยืนประสานมือไว้ข้างหน้า จ้องหน้าเขาเขม็งไม่ยอมขยับไปไหน

“มีอะไรอีก?” เขาเหลือบตาขึ้นมองผ่านเลนส์แว่น

เมื่อโดนเจ้านายจ้องกลับ ใบเฟิร์นที่ไม่รู้จะทำหน้ายังไง ก็เลยตัดสินใจฉีกยิ้มกว้าง... กว้างแบบกว้างมากๆ กว้างจนเห็นฟันครบสามสิบสองซี่ และเป็นรอยยิ้มที่แข็งค้างราวกับถูกสตาฟไว้  แทนไทมองรอยยิ้มสยองขวัญของเลขาคนใหม่แล้ว มุมปากของเขาก็เผลอกระตุกยิ้มออกมาบางๆ อย่างที่ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องขำ

“คุณยิ้มอะไร?” เขาแกล้งถามเสียงดุ

“ยิ้ม... ยิ้มเพราะดีใจที่ชงกาแฟถูกปากบอสไงคะ!”

 (ทั้งที่ความจริงคือชงจากเครื่องอัตโนมัติ)

คำตอบซื่อๆ บ้าๆ บอๆ ของเธอทำให้เขาต้องลอบยิ้มอีกจนได้

“เอาเถอะคุณทำหน้าที่ได้ดีมากสำหรับเช้าวันแรก แต่ผมขออย่างนึงนะคุณใบเฟิร์น” แทนไทถอดแว่นตาวางลงบนโต๊ะ เลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้

“ช่วยอย่าทำหน้าเหมือนปลาถูกแช่แข็งไว้ตลอดเวลาได้ไหม? ผมเห็นคุณทำหน้าแบบนั้นทุกทีที่ต้องเผชิญหน้ากับผม... มันดูตลก”

“อะจึ๊ย!”

ราวกับถูกลูกศรปักเข้ากลางอก คำว่า ‘ปลาถูกแช่แข็ง’ ทำเอาใบเฟิร์นหน้าแตกเพล้ง สติสัมปชัญญะที่กระเจิดกระเจิงค่อยๆ บินกลับเข้าร่าง

“เอ่อ... ฉันแสดงออกชัดขนาดนั้นเลยหรือคะ?” เธอยิ้มเจื่อนๆ

“เอาเป็นว่า ผมอยากให้คุณผ่อนคลายกว่านี้ ผมเข้าใจนะว่าคุณอาจจะรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองที่ต้องย้ายแผนกกะทันหัน  แต่เราต้องทำงานด้วยกันอีกนาน ทำตัวตามสบายเถอะ”   ใบเฟิร์นกะพริบตาปริบๆ ไม่คิดว่าเจ้านายมาดน้ำแข็งจะพูดอะไรยาวๆ แบบนี้  แถมยังมีความเข้าใจเห็นอกเห็นใจลูกน้องอีกต่างหาก

“ขออภัยด้วยค่ะบอส ฉันจะรีบปรับปรุงตัวเองค่ะ!”

“ดีมาก” แทนไทพยักหน้าพอใจ

“วันนี้เป็นวันแรกที่คุณเข้ามาจัดการตารางงานแบบเต็มตัว ผมคงยังไม่เร่งรัดอะไรมาก วันนี้ผมทราบตารางงานของตัวเองหมดแล้ว บันทึกเตือนความจำไว้ที่มือถือเรียบร้อย แต่รบกวนคุณช่วยจัดคิวตารางงานของวันพรุ่งนี้ให้ผมด้วยนะ”

“เอ่อ... เรื่องตารางงานของพรุ่งนี้ ฉันจัดการตรวจสอบล่วงหน้าไว้ตั้งแต่เมื่อวานเย็นแล้วค่ะบอส” เธอตอบฉะฉาน

“จริงเหรอ?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ

“ค่ะบอส! เมื่อวานฉันนั่งอ่านตารางงานทั้งหมดที่คุณสันต์ทำค้างไว้ แล้วก็จำรายละเอียดได้หมดแล้วค่ะ บอสพร้อมจะให้ฉันท่องตารางงานของทั้งสัปดาห์นี้ให้ฟังเลยไหมคะ?”

ใบเฟิร์นยืดอกตอบอย่างมั่นใจ หลังจากที่พยายามสะกดจิตตัวเองให้โฟกัสเฉพาะ ‘เรื่องงาน’ เพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวในใจ เธอก็พร้อมจะโชว์ศักยภาพให้สามีทิพย์เห็นว่า เธอไม่ได้มีดีแค่ทำหน้าแช่แข็ง!

“ไม่ต้องท่องหรอก... แค่นี้ก็ถือว่าคุณผ่านการประเมินเบื้องต้นแล้ว ไปทำงานของคุณเถอะ” เขายกมือขึ้นโบกไล่เบาๆ

“รับทราบค่ะบอส!”  ใบเฟิร์นหมุนตัวเดินตัวปลิวออกจากห้องมาด้วยความภาคภูมิใจ รอดไปได้อีกหนึ่งเปลาะ! การเป็นเลขาก็ไม่ได้ยากอย่างที่คิดนี่นา แค่เตรียมของให้ตรงใจและรู้ล่วงหน้าว่าเขาต้องการอะไรก็พอ หญิงสาวกลับมานั่งปั่นเอกสารอยู่ที่โต๊ะหน้าห้องอย่างขะมักเขม้นจนลืมวันลืมคืน สมาธิของเธอจดจ่ออยู่กับการสรุปรายงานการประชุมล่วงหน้า จนกระทั่ง...

ก๊อกๆ

เสียงเคาะโต๊ะทำงานดังขึ้นเบาๆ ใบเฟิร์นเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร ก็พบกับคุณแมคที่ส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้

“มีอะไรหรือเปล่าคะคุณแมค?”

“ผมคิดเอาไว้ไม่มีผิดเลยว่าคุณต้องทำงานจนลืมเวลา” บอดี้การ์ดร่างยักษ์ชี้ไปที่นาฬิกาข้อมือ

“นี่มันเที่ยงครึ่งแล้วนะครับ และคุณยังไม่ได้เตรียมมื้อเที่ยงเข้าไปให้บอสเลย”

สีหน้าระรื่นของหญิงสาวเปลี่ยนเป็นซีดเผือดทันที! ดวงตากลมโตเบิกกว้าง

“ตายแล้ว! ฉันลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลยค่ะ! ขอบคุณมากนะคะที่เตือน!”

“รีบเข้าไปถามบอสเถอะครับ ปกติเวลาบอสทำงานติดพัน มักจะไม่ยอมสั่งอาหารเองถ้าเลขาไม่เข้าไปถาม”

ใบเฟิร์นตาลีตาเหลือกคว้าสมุดจด เดินไปเคาะประตูห้องบอสแล้วเปิดพรวดเข้าไปทันทีโดยไม่รอเสียงอนุญาต

“บอสคะ!! ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะที่ไม่ได้เข้ามาถามและเตรียมมื้อกลางวันให้ท่าน!”

เธอโค้งตัวปะหลกๆ ด้วยความร้อนรน

แทนไทที่ยังคงนั่งจมกองเอกสารไม่ได้สนใจน้ำเสียงอันตื่นตระหนกของเธอเท่าไหร่นัก เขาตั้งใจอ่านเอกสารในมือจนจบเซ็นชื่อกำกับ แล้วจึงค่อยเงยหน้าขึ้นมามองเลขาสาวหน้าตื่น   “ไม่เป็นไร ผมยังไม่ค่อยหิว... ขอกาแฟอีกแก้วเดียวก็พอ”

เลขาสาวนิ่วหน้าทันทีที่ได้ฟังคำสั่งของเจ้านาย

“กาแฟ? อีกแล้วเหรอคะ?”  เขาไม่ตอบ สั่งแค่นั้นก็ก้มลงอ่านเอกสารแฟ้มต่อไป คนเป็นลูกจ้างตัวเล็กๆ ทำอะไรไม่ได้ ทำได้แค่รับคำ

“ค่ะ” แล้วเดินออกจากห้องไปแบบงงๆ  แต่คนอย่างใบเฟิร์น ถ้ายอมแพ้ง่ายๆ ก็คงไม่ใช่เธอ! เพียงสิบห้านาทีหลังจากนั้น ประตูห้องทำงานของ CEO ก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง ใบเฟิร์นเดินกลับเข้ามาพร้อมกับถาดที่มีกาแฟดำหนึ่งแก้ว... และกล่องทัพเพอร์แวร์ขนาดกลางอีกหนึ่งใบ!

“อาหารกลางวันมาแล้วค่ะ!”  ใบเฟิร์นวางถาดลงตรงหน้าเจ้านายหนุ่ม ช่างน่าแปลกที่ความประหม่าของเธอที่เคยมีต่อเขามันหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ และความกล้าหาญที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมานี้ ก็มากพอที่จะทำให้เธอกล้าวางกล่องอาหารที่เขาไม่ได้สั่งลงตรงหน้าอย่างอาจหาญ  แทนไทขมวดคิ้วมุ่น เมื่อได้กลิ่นหอมฉุยของข้าวสวยร้อนๆ และไก่กระเทียมพริกไทยกระแทกจมูก

“นี่อะไร?”

“อาหารกลางวันค่ะ” เธอยิ้มแฉ่ง

“แต่ผมไม่ได้สั่ง และผมบอกคุณแล้วว่าเอากาแฟแก้วเดียว”

 น้ำเสียงของเขาเริ่มติดจะดุ

“ขอโทษนะคะบอส แต่เมื่อเช้าท่านก็ทานแค่กาแฟไปแก้วเดียวกับแครกเกอร์ที่ปลิวตามลมได้สามแผ่นเองนะคะ” ใบเฟิร์นเริ่มเทศนา

“ถ้าบอสทานแค่กาแฟอีก มันจะไม่มีสารอาหารไปเลี้ยงสมอง แล้วบอสจะมีสมาธิบริหารบริษัทระดับหมื่นล้านได้ยังไงล่ะคะ!”

“มีหรือไม่... ผมก็ทำธุรกิจกำไรมากมาย เลี้ยงพวกคุณจนอยู่ได้สบายๆ มาหลายปีนี่ไงล่ะ” เขาตอบกลับเสียงเรียบ แต่อดซ่อนรอยยิ้มมุมปากไว้ไม่ได้