บทที่ 6 สัญญาเลขาทาส

โดนตอกกลับด้วยแฟกต์คนรวยเข้าไป ใบเฟิร์นถึงกับสะอึก แต่ก็ยังทำหน้าเชิด

“ก็ได้ค่ะ! ไม่ทานก็ไม่เป็นไร ทำคุณบูชาโทษแท้ๆ เลยยัยใบเฟิร์นเอ๊ย”

เธอทำท่าฮึดฮัด พูดจบก็ทำท่าจะยกถาดอาหารกลับออกไปจริงๆ

“เดี๋ยว!!” มือหนาเอื้อมมาจับขอบถาดไว้

“ฉันบอกเธอหรือยังว่าจะไม่ทานน่ะฮะ?”

“เอ้า! ก็เห็นบ่นเสียยืดยาวเลยนี่คะ”

“วางไว้เถอะ...” แทนไทถอนหายใจ ก่อนจะมองสำรวจอาหารในกล่อง

“ว่าแต่... เธอแบ่งอาหารในส่วนของเธอมาให้ฉันเยอะขนาดนี้ แล้วเธอจะทานอะไรล่ะคุณเลขา?”

“โหย ไม่ต้องห่วงเลขาคนนี้เลยค่ะบอส! ข้าวเหนียวส้มตำปูปลาร้ารถเข็นข้างบริษัท แซ่บอีหลีเด้อค่ะ!”  เธอทำตาโตยกนิ้วโป้งคอนเฟิร์มความอร่อย แทนไทส่ายหน้าอย่างระอา

“ทำไมเธอไม่ไปทานอาหารดีๆ ในโรงอาหารพนักงาน หรือร้านอาหารข้างล่าง?”

“เลขาขี้เกียจเข้าคิวรอค่ะบอส  คนเยอะยังกับแจกฟรี อีกอย่าง... วันนี้นึกอยากกินส้มตำปูปลาร้าแซ่บๆ เผ็ดๆ ให้ตาค้างด้วยค่ะ จะได้มีแรงมาปั่นงานให้บอสไงคะ”

“ระวังตัวไว้เถอะ ถ้ากินของพวกนั้นแล้วเธอท้องเสียจนทำงานไม่ได้ ฉันจะหักเงินเดือนเธอสามเท่าเลยคอยดู!” เจ้านายหนุ่มคาดโทษ

“หูยยย! หักสามเท่าเลยหรือคะบอส  โหดร้ายที่สุด! แต่นานๆ กินที กระเพาะใบเฟิร์นแข็งแกร่งดั่งหินผา คงไม่เป็นไรร้อก!”  ลากเสียงยาวอย่างกวนๆ 

“รีบไปกินเถอะไป ยืนเถียงอยู่ได้ เดี๋ยวกลับมาค่อยมาเก็บถาดอาหาร...”  พูดจบ แทนไทก็ล้วงกระเป๋าสตางค์ หยิบธนบัตรใบละหนึ่งพันบาทออกมาหนึ่งใบแล้วยื่นให้  “เอ้านี่... ค่าส้มตำปูปลาร้าของเธอ ถือว่าแลกกับไก่กระเทียมกล่องนี้ก็แล้วกัน”  ใบเฟิร์นมองแบงก์พันในมือเจ้านายตาโต

“พันนึงเลยเหรอคะ! โห... บอสให้ฉันจริงๆ หรือคะ?”

“หรือจะไม่เอา? งั้นฉันเก็บ”

“เอาค่ะเอาๆๆ!!” เธอรีบตะครุบดึงแบงก์พันจากมือเจ้านายหนุ่มมาอย่างไว

“จะเอาไปใส่กรอบทองแปะฝาบ้านไว้บูชาเลยแหละค่ะ ขอบคุณนะค้าบอสสส!”

ว่าจบ แม่เลขาจอมโก๊ะก็วิ่งปรู๊ดออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วราวกับกลัวเขาจะเปลี่ยนใจทวงเงินคืน แทนไทมองตามแผ่นหลังเล็กๆ ที่หายลับออกไปนอกประตู แล้วส่ายหน้ายิ้มๆ อย่างลืมตัว

“เฮ้อ... ยัยเลขาชั่วคราวของเรานี่ ดูท่าทางแล้วเซลล์สมองจะไม่ค่อยเต็มเต็งหรือเปล่าเนี่ย... แต่ก็เอาเถอะ ดีที่ยังทำงานเก่งและ... สร้างเสียงหัวเราะได้”

ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะตักข้าวหน้าไก่กระเทียมฝีมือ(ร้านตามสั่งปากซอย)ของเลขาเข้าปาก ช่างน่าแปลกที่อาหารธรรมดาๆ มื้อนี้ กลับอร่อยกว่าอาหารหรูหราราคาแพงที่เขากินอยู่ทุกวันเสียอีก.

ช่วงบ่ายของวันทำงานแรกผ่านพ้นไปได้อย่างราบรื่นผิดคาด แถมกระเพาะเหล็กกล้าของใบเฟิร์นก็ทำงานได้ดีเยี่ยม ส้มตำปูปลาร้าพริกสิบเม็ดไม่ได้ทำให้เธอต้องวิ่งเข้าออกห้องน้ำอย่างที่บอสหนุ่มปรามาสไว้แม้แต่น้อย หญิงสาวนั่งพิมพ์รายงานการประชุมและจัดตารางงานหน้าห้องอย่างขะมักเขม้น การทำงานของใบเฟิร์นถือว่าคล่องตัวและหัวไวมาก

 เธอเรียนรู้งานจากแฟ้มเอกสารที่คุณสันต์ทิ้งไว้ให้ได้อย่างรวดเร็ว ส่วนแทนไทเองก็แอบสังเกตการทำงานของเลขาคนใหม่ผ่านกระจกใสในห้องทำงานอยู่เงียบๆ เขาชินกับการอยู่ท่ามกลางลูกน้องผู้ชาย ทั้งบอดี้การ์ดและเลขาล้วนเป็นชายอกสามศอก การมีผู้หญิงตัวเล็กๆ ท่าทางโก๊ะๆ มานั่งหน้าโต๊ะทำงาน มันทำให้บรรยากาศที่เคยตึงเครียดดูมีสีสันขึ้นมาอย่างประหลาด... จนบางทีเขาก็เผลอคิดว่าความบ้าบิ่นของเธอ มันทำให้เขาไม่ต้องคอยเก๊กขรึมตลอดเวลา

จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงบ่ายแก่ๆ เสียงอินเตอร์คอมบนโต๊ะใบเฟิร์นก็ดังขึ้น

“คุณเลขา เข้ามาพบผมหน่อย”

“รับทราบค่ะบอส!”

ใบเฟิร์นคว้าไอแพด ก่อนจะเดินตัวปลิวเข้าไปในห้องทำงานของบอสทันที เธอส่งยิ้มการค้าไปให้เจ้านายหนุ่มที่กำลังเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำขลับ แววตาคมกริบของเขามองตรงมาที่เธอราวกับกำลังประเมินอะไรบางอย่าง

“บอสมีอะไรให้ฉันรับใช้คะ? หรือว่าหิวกาแฟอีกแล้ว?”

แทนไทส่ายหน้าเบาๆ “เปล่า... ผมแค่จะคุยเรื่องตำแหน่งของคุณ”

หัวใจของใบเฟิร์นหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม ตายแล้ว! หรือว่าฉันทำอะไรผิดพลาด หรือบอสจับได้ว่าฉันแอบเอาเงินค่าส้มตำหนึ่งพันบาทไปพับเป็นรูปหัวใจใส่กระเป๋าสตางค์แล้ว เขาจะไล่ฉันกลับแผนกขายไหมเนี่ย!

“ปกติแล้ว สันต์เขาเป็นเลขาฟูลไทม์ให้ผม เขาจะคอยจัดการทุกอย่างให้ผมตลอดเวลา”  แทนไทเริ่มอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจัง “พอไม่มีเขาอยู่ ผมรู้สึกว่าระบบงานผมมันรวน หาโน่นหานี่ไม่ค่อยเจอ ผมเลยคิดว่า... คุณควรจะย้ายมารับหน้าที่เลขาฟูลไทม์ให้ผมอย่างเป็นทางการเหมือนที่สันต์ทำ”  ดวงตากลมโตเบิกกว้าง

“ฟูลไทม์? หมายความว่าฉันต้องเป็นเลขาบอสยี่สิบสี่ชั่วโมงเลย  มันจะดีเหรอคะ?”

“ใช่ และมันคงจะสะดวกทั้งคุณและผมด้วย เพราะบังเอิญว่า... เราพักอยู่ที่คอนโดเดียวกัน”  เขากระตุกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นสีหน้าเหวอๆ ของเธอ

“โห... นี่มันใช้แรงงานเยี่ยงทาสชัดๆ เลยนะคะบอส!” ใบเฟิร์นเผลอหลุดปากบ่นอุบอิบตามสไตล์คนเก็บความรู้สึกไม่เก่ง

“ผมไม่ได้ใช้คุณฟรีๆ หรอกนะคุณใบ  เพราะถ้าคุณตกลงรับตำแหน่งนี้... คุณจะได้รับเงินเดือนเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งเท่าตัวจากที่คุณได้อยู่ตอนนี้”

“ห๊า!! หนึ่งเท่าตัว!!”

เสียงอุทานดังลั่นห้อง ตาที่โตอยู่แล้วเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมา ภาพหนี้คอนโดสามสิบปีที่เคยกดทับบ่าค่อยๆ มลายหายไปกลายเป็นภาพตั๋วเครื่องบินไปเที่ยวเกาหลีและสกินแคร์เคาน์เตอร์แบรนด์ลอยเข้ามาแทนที่

“ยินดีรับใช้เจ้านายค่ะ! จะให้บุกน้ำลุยไฟที่ไหน เลขาคนนี้พร้อมเสมอ!”

เธอยืนตรงทำวันทยหัตถ์ราวกับทหารรับคำสั่ง  แทนไทหลุดหัวเราะในลำคอเบาๆ กับท่าทางหน้าเงินอย่างเปิดเผยของเธอ

“รับปากเร็วไปนะคุณเลขา มันมีข้อแม้ด้วย”

“ข้อแม้อะไรคะ? ใบเฟิร์นรับได้หมดค่ะ!”

“ข้อแม้คือ... คุณห้ามปิดโทรศัพท์มือถือเด็ดขาด ต้องสแตนด์บาย 24 ชั่วโมง ไม่ว่าผมจะต้องเดินทางไปไหน ไปคุยงานด่วน ไปต่างจังหวัด หรือแม้แต่บินไปต่างประเทศ... คุณต้องไปกับผมทุกที่ ห้ามอิดออด”

ใบเฟิร์นทำท่าครุ่นคิดอยู่เสี้ยววินาที ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิม

“อันนี้รับทราบแล้วค่ะ! แล้ว... เอ่อ... เวลาเดินทางไปต่างจังหวัดหรือต่างประเทศเนี่ย มีเบี้ยเลี้ยงพิเศษในการเดินทางด้วยใช่ไหมคะ?  พอดีคุณสันต์เคยกระซิบประเมินราคามาค่ะ”  คำถามนั้นทำเอาบอสหนุ่มถึงกับส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ