บทที่ 8 ยัยเลขาจอมโก๊ะ

[“เธอนั่นแหละรีบวิ่งเอามาให้ฉัน! อย่าช้าเกินยี่สิบนาทีล่ะ ถ้าฉันรอนานเกินเวลานี้ ฉันจะหักเงินเดือนเธอ นาทีละร้อย!”]

“ห๊ะ! บอส! เดี๋ยวสิคะ...”

ติ๊ด!

สั่งเสร็จก็ชิงกดตัดสายไปดื้อๆ ทิ้งให้ใบเฟิร์นยืนอ้าปากค้าง ยี่สิบนาทีในเวลาเร่งด่วนช่วงเย็นของถนนสุขุมวิทเนี่ยนะ!?  ขับรถยนต์ไปมีหวังติดแหง็กอยู่หน้าตึกนั่นแหละ งานนี้คงต้องพึ่งพาสกิล ‘แว้นสก๊อย’ สวมวิญญาณซ้อนพี่วินมอเตอร์ไซค์ปากซอยเสียแล้วล่ะ!

ใบเฟิร์นวิ่งวุ่นไปทั่วห้องแต่งตัว ฉวยชุดกีฬาแบรนด์เนมและนาฬิกาเรือนหรูใส่ถุงผ้าดิบลดโลกร้อนที่ถือติดมือมา ส่วนพวกถุงเท้า รองเท้าผ้าใบ เธอเดาว่าคงมีสำรองอยู่ในรถตู้ประจำตำแหน่งของเขาอยู่แล้ว หญิงสาวใส่เกียร์หมาโกยแน่บลงลิฟต์ วิ่งหน้าตั้งออกไปหน้าคอนโด แล้วกระโดดซ้อนท้ายพี่วินมอเตอร์ไซค์ บิดฝ่าดงรถติดมุ่งหน้าไปยังปั๊มน้ำมันเป้าหมายทันที

ณ ปั๊มน้ำมันหน้าปากซอย  รถตู้หรูคันสีดำสนิทจอดติดเครื่องรออยู่ตรงจุดนัดพบ

ใบเฟิร์นกระโดดลงจากมอเตอร์ไซค์รับจ้าง วิ่งกระหืดกระหอบไปเคาะกระจกรถรัวๆ สภาพของเลขาสาวในตอนนี้เรียกได้ว่า ‘ย่ำแย่ที่สุด’ เท่าที่แทนไทเคยเห็นมาผมที่เคยดัดลอนสวยงามบัดนี้ยุ่งเหยิงเป็นรังนกกระจอกเทศเพราะลมพัดตีแสกหน้า เสื้อยืดตัวโคร่งยับยู่ยี่ กางเกงขาสั้นโชว์เรียวขาขาว และรองเท้าแตะฟองน้ำช้างดาวสีน้ำเงิน กระเป๋าสะพายก็ไม่มี มีแต่ถุงผ้าดิบลายป้าแว่นที่ใส่ของเจ้านายมา

กระจกติดฟิล์มดำสนิทค่อยๆ เลื่อนลงมา แทนไทมองสภาพลูกหมาตกน้ำของเลขาตัวเองแล้วพยายามเม้มปากแน่น กลั้นขำจนแก้มแทบปริ

“มีอะไรอีก ยัยเฉิ่ม?” เขากดเสียงให้เป็นปกติที่สุด ทั้งที่แววตาพราวระยับไปด้วยความขบขัน

“หึ่ม! บอสเรียกฉันว่าไงนะคะ!?” ใบเฟิร์นถลึงตาใส่ ยื่นถุงผ้าดิบส่งให้เขาผ่านหน้าต่างรถอย่างกระแทกกระทั้น

“ผมถามว่ามีอะไรอีก ส่งของเสร็จแล้วก็กลับไปพักผ่อนสิ”

“คือว่า... เลขารีบจัดจนลืมหยิบกระเป๋าสตางค์มาด้วยค่ะ! บอสให้ฉันยืมเงินจ่าย

ค่าวินมอเตอร์ไซค์ก่อนสักสองร้อยสิคะ พี่วินเขารออยู่เนี่ย!” เธอแบมือตรงหน้าเจ้านายหน้าตาเฉย แทนไทส่ายหน้าอย่างระอาใจ ล้วงมือไปหยิบกระเป๋าสตางค์หนังแท้แบรนด์เนมออกมาจากด้านหลัง แต่ก็ไม่วายเอ่ยปากบ่นเป็นคนแก่

“เนี่ย! ถ้าไม่มีฉันสักคนแล้วคุณจะทำยังไงฮะใบเฟิร์น? จะไปยืมใครกิน? วันหลังทำอะไรหัดมีสติรอบคอบให้มากกว่านี้หน่อยสิคุณเลขา”

ชายหนุ่มดึงธนบัตรใบละหนึ่งพันบาทส่งให้หญิงสาวหนึ่งใบ เพราะในกระเป๋าไม่มีแบงก์ย่อยเลย  ใบเฟิร์นรับแบงก์พันมาถือไว้ ก่อนจะลอยหน้าลอยตาตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้

“ฉันก็ไม่มีทอนให้บอสหรอกนะคะ! อ้อ... แล้วที่บอสถามว่าถ้าไม่มีบอสแล้วฉันจะยืมใคร ฉันก็ไม่ต้องยืมใครหรอกค่ะบอส! เพราะถ้าไม่มีบอส... ฉันก็คงไม่ต้องลืมกระเป๋าตังค์หน้ามืดตาลายวิ่งมาที่นี่ให้เหนื่อยหอบแบบนี้หรอกค่าาา!”

“นี่คุณยอกย้อนผมเหรอฮะ ยัยเลขา!”

“เปล๊าาา! ขอบคุณสำหรับแบงก์พันนะคะคุณเจ้านายทาส!”

พูดจบเธอก็แลบลิ้นปลิ้นตาใส่เจ้านายหนึ่งที แล้วหมุนตัววิ่งปรู๊ดกลับไปจ่ายเงินให้พี่วินมอเตอร์ไซค์ทันที ทำเอาบอดี้การ์ดอย่างแมคและอลันที่นั่งอยู่เบาะหน้าถึงกับหลุด

ขำก๊ากออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เพราะไม่เคยมีใครกล้าต่อล้อต่อเถียงกับบอสแทนไทแบบนี้มาก่อน เมื่อจ่ายค่าวินเสร็จเรียบร้อย ใบเฟิร์นก็มองแบงก์ร้อยที่ได้รับทอนมาปึกใหญ่ในมือ พลันรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“หึๆ จ่ายค่าวินไปแค่สี่สิบบาท เหลือเงินทอนอีกตั้งเก้าร้อยหกสิบ... ถือซะว่าเป็นค่าทิปเยียวยาจิตใจและค่าเสี่ยงภัยของเลขาแล้วกันนะคะบอส!”

ด้านหน้าปั๊มน้ำมันมีร้านสตรีตฟู้ดตั้งเรียงรายส่งกลิ่นหอมฉุยยั่วน้ำลาย กองทัพต้องเดินด้วยท้อง ใบเฟิร์นจัดการพุ่งตัวไปซื้อปลาเผาตัวโต ส้มตำรสแซ่บ ผลไม้สด และสมูทตี้ปั่นแก้วใหญ่ ได้ของกินครบถ้วนหิ้วพะรุงพะรังเต็มสองมือ เงินก็ยังเหลืออีกสี่ร้อยกว่าบาทเอาไว้เป็นค่าขนมพรุ่งนี้ หญิงสาวเดินดูดสมูทตี้กลับเข้าคอนโดไปอย่างสบายอารมณ์สุดๆ

เมื่อกลับมาถึงห้องและจัดการสวาปามมื้อเย็นจนเกลี้ยง ใบเฟิร์นก็เริ่มปฏิบัติการปัดกวาดเช็ดถูห้องตัวเอง รีดผ้า ล้างจาน จนกระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่ถุงผ้าซิปรูดใบใหญ่ที่ใส่เสื้อผ้าของเจ้านายเตรียมส่งซักในวันพรุ่งนี้

หญิงสาวเม้มปากแน่น ตัดสินใจหยิบกะละมังใบเล็กออกมา ใส่น้ำ ผสมน้ำยาซักผ้าสูตรถนอมใยผ้ากลิ่นหอมฟุ้ง แล้วค่อยๆ ใช้สองนิ้วคีบ ‘กางเกงในทรงทรังก์สีม่วงเข้ม’ ของบอสหนุ่มลงไปแช่ในกะละมังอย่างระมัดระวัง

“เป็นเลขา 24 ชั่วโมง... หรือว่าซ้อมเป็นเมียวะเนี่ยยัยใบเฟิร์น!”

เธอพึมพำกับตัวเอง แต่ใบหน้ากลับร้อนผ่าว แดงลามไปถึงลำคอ เพราะในชีวิตสาวโสดวัยเบญจเพส ไม่เคยต้องมานั่งซักกางเกงในให้ผู้ชายคนไหนมาก่อนเลยในชีวิต! (ยกเว้นของเตี่ยตอนเด็กๆ น่ะนะ)

“หน้าไม่อายจริงๆ ผู้ชายอะไร เอาของแบบนี้ไปส่งซักร้านได้ยังไงเนี่ย ขืนป้าที่ร้านซักรีดเห็นเข้า มีหวังเอาไปเมาท์ยันลูกบวชแน่ๆ บอสบ้าเอ๊ย ลำบากเลขาต้องมานั่งขยี้ให้เนี่ย!”  ปากก็บ่นกระปอดกระแปด แต่มือน้อยๆ ก็ขยี้ทำความสะอาดกางเกงในตัวหรูของเจ้านายอย่างทะนุถนอมที่สุด ก่อนจะนำไปล้างน้ำสะอาด แช่น้ำยาปรับผ้านุ่ม และนำไปตากไว้ที่ระเบียงห้องของตัวเอง โดยมีลมเย็นๆ ยามค่ำคืนพัดโชยมา

“เฮ้อ... จบสิ้นภารกิจเลขาทาสสำหรับวันนี้เสียที ต่อไปนี้... เราต้องไปอาบน้ำปะแป้งเย็นๆ แล้วไปเยือนจวนท่านโห (พระเอกซีรีส์จีน) ซะหน่อยแล้ว! ท่านโหเจ้าขา โปรดรอใบเฟิร์นอาบน้ำสักครู่นะเจ้าคะ คืนนี้เราจะดูรวดเดียวห้าตอนไปเลย!”

เธอกระโดดโลดเต้นเข้าห้องน้ำไปอย่างเริงร่า โดยไม่รู้ตัวเลยว่า... การดูซีรีส์ดราม่าตับพังในคืนนี้ จะนำพาหายนะ (หรือความฟิน?) มาเคาะประตูห้องเธอในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า!   หลังจากอาบน้ำปะแป้งเย็นจนหอมฉุย สลัดคราบเลขาทาสทิ้งไป ใบเฟิร์นก็เข้าสู่โหมดสาวโสดสายติ่งอย่างเต็มรูปแบบ