ลวงรักใต้เงาจันทร์โลหิต

เสียงล้อเกวียนบดผ่านถนนดินอันขรุขระ ก่อนหยุดลงตรงทางแยกซึ่งทอดยาวเข้าสู่เมืองชิงเหอ

หญิงสาวในชุดผ้าฝ้ายสีหม่นก้าวลงจากเกวียนอย่างระมัดระวัง มือหนึ่งถือห่อยา อีกมือสะพายตะกร้าสานซึ่งเต็มไปด้วยสมุนไพรแห้ง นางจ่ายเหรียญทองแดงให้เจ้าของเกวียน ก่อนเงยหน้ามองกำแพงเมืองที่ตั้งอยู่ไกลออกไป

“แม่นางเยว่ จะไม่เข้าเมืองพร้อมกันจริงหรือ” เจ้าของเกวียนถาม “จากตรงนี้ยังต้องเดินอีกหลายลี้ อีกทั้งป่าด้านหน้าก็ไม่ค่อยปลอดภัย ได้ยินว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนมีโจรดักปล้นพ่อค้าด้วย”

หญิงสาวคลี่ยิ้มบาง “ข้ายังต้องเก็บสมุนไพรบางอย่างระหว่างทาง ท่านลุงไปก่อนเถิด”

“เช่นนั้นก็ระวังตัวด้วย”

“ขอบคุณท่านลุง”

นางยืนมองเกวียนเคลื่อนห่างออกไป กระทั่งฝุ่นบนถนนจางลง รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าจึงค่อย ๆ เลือนหาย

แม้ผู้คนในละแวกนี้จะรู้จักนางในชื่อ เยว่เอ๋อร์ หมอหญิงเร่ร่อนซึ่งเดินทางรักษาชาวบ้านตามเมืองเล็ก ๆ แต่ชื่อนั้นไม่ใช่ชื่อที่บิดามารดามอบให้

ชื่อที่แท้จริงของนางคือ เผยเยว่ซิน

บุตรสาวเพียงคนเดียวของอดีตหมอหลวงเผย ผู้เคยได้รับความไว้วางพระราชหฤทัยจากฮ่องเต้พระองค์ก่อน ทว่าความรุ่งเรืองของสกุลเผยจบสิ้นลงในคืนเดียว เมื่อพระโอสถถ้วยสุดท้ายซึ่งบิดานางเป็นผู้ปรุงกลับกลายเป็นยาพิษปลงพระชนม์

บิดาถูกตัดสินประหารโดยไม่มีโอกาสแก้ต่าง

มารดาถูกนำตัวไปสอบสวนและเสียชีวิตอยู่ในคุก

คนรับใช้ในจวนถูกขายหรือเนรเทศ ส่วนจวนสกุลเผยถูกปิดตายพร้อมตราคำว่า “กบฏ” ตัวใหญ่บนประตู

ปีนั้นเยว่ซินมีอายุเพียงสิบสี่ปี

หากบิดาไม่ส่งนางออกจากจวนในคืนก่อนเกิดเหตุ โดยอ้างให้ไปเก็บยากับศิษย์พี่ที่ต่างเมือง นางคงถูกลากกลับไปประหารพร้อมคนในครอบครัวแล้ว

ตลอดสิบปีที่ผ่านมา นางต้องเปลี่ยนชื่อ ย้ายที่อยู่ และไม่เคยพักอยู่เมืองใดนานเกินสามเดือน นางรักษาชาวบ้านเพื่อแลกกับอาหารและเงินเพียงเล็กน้อย ขณะเดียวกันก็ตามหาหลักฐานเพื่อพิสูจน์ว่าบิดาไม่ใช่ผู้วางยาพิษอดีตฮ่องเต้

ทว่าคนที่เกี่ยวข้องกับคดีในปีนั้นต่างพากันตายหรือหายสาบสูญ

ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นคอยลบร่องรอยทุกอย่างอย่างเงียบเชียบ

เยว่ซินกระชับสายสะพายตะกร้าแล้วเดินเข้าสู่ป่า แสงอาทิตย์ยามบ่ายลอดผ่านเรือนยอดไม้ลงมากระทบทางเดินเป็นหย่อม ๆ สายลมพัดกลิ่นดินชื้นและกลิ่นใบไม้เข้ามาแตะปลายจมูก

นางมาที่นี่เพื่อตามหาเถาวัลย์เกล็ดเงิน สมุนไพรซึ่งเติบโตเฉพาะบริเวณที่มีลำธารไหลผ่าน หากนำรากมาตากแห้งแล้วบดเป็นผง จะใช้บรรเทาอาการชักและถอนพิษแมลงได้

หญิงสาวเดินลึกเข้าไปเกือบหนึ่งชั่วยาม จึงได้ยินเสียงน้ำไหลดังอยู่ไม่ไกล แต่ขณะกำลังแหวกพุ่มไม้ นางกลับได้กลิ่นคาวบางอย่างปะปนมากับอากาศ

กลิ่นเลือด

เยว่ซินหยุดฝีเท้า มือเลื่อนไปแตะถุงผงยาที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ ก่อนกวาดตามองรอบตัวอย่างระมัดระวัง

บนพื้นมีรอยเท้าม้าหลายรอย กิ่งไม้บางส่วนหักเสียหายและมีหยดเลือดทอดยาวไปยังลำธาร ร่องรอยทั้งหมดเพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน

นางควรถอยกลับ

คนที่ได้รับบาดเจ็บหนักกลางป่าเช่นนี้ย่อมมิใช่ชาวบ้านธรรมดา หากเข้าไปยุ่งเกี่ยวอาจนำภัยมาถึงตัวได้

แต่หลังจากยืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เยว่ซินก็ถอนหายใจ แล้วเดินตามรอยเลือดไปอยู่ดี

บิดาเคยสอนว่า เมื่ออยู่ต่อหน้าคนเจ็บ หมอไม่ควรถามว่าเขาเป็นคนดีหรือคนชั่ว หน้าที่ของหมอคือช่วยรักษาชีวิต ส่วนความผิดของคนผู้นั้นให้กฎหมายเป็นผู้ตัดสิน

คำสอนนั้นทำให้บิดาต้องตาย แต่เยว่ซินกลับไม่เคยทำใจละทิ้งมันได้

เมื่อไปถึงริมลำธาร นางพบชายผู้หนึ่งนอนพิงก้อนหินใหญ่ เสื้อคลุมสีดำขาดตรงหัวไหล่และเปียกชุ่มไปด้วยเลือด ลูกธนูปักอยู่ใต้กระดูกไหปลาร้า ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกเส้นผมเปียกชื้นบดบัง ทว่าจากเครื่องหน้าคมคายและรูปร่างสูงใหญ่ก็มองออกว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา

ข้างกายเขามีกระบี่เปื้อนเลือดหนึ่งเล่ม

บนพื้นโดยรอบมีรอยต่อสู้และรอยเลือดอีกหลายสาย แต่กลับไม่พบศพหรือร่างผู้บาดเจ็บคนอื่น เห็นได้ชัดว่าคนผู้นี้เพิ่งผ่านการต่อสู้อย่างรุนแรง ก่อนศัตรูจะนำคนของตนถอยหนีไป

เยว่ซินคุกเข่าลงห่างจากเขาประมาณหนึ่งช่วงแขน

“ท่านได้ยินข้าหรือไม่”

ชายคนนั้นไม่ตอบ

นางหยิบกิ่งไม้ยาวขึ้นมาแล้วแตะปลายกระบี่ให้ห่างจากมือเขา ทันใดนั้นคนที่ดูเหมือนหมดสติกลับลืมตาขึ้น มือใหญ่คว้าข้อมือนางอย่างรวดเร็ว อีกมือกระชากกริชสั้นออกจากเอวแล้วจ่อเข้าที่ลำคอ

เยว่ซินชะงัก ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ

ดวงตาของเขาดำสนิท เย็นเยียบ และเต็มไปด้วยจิตสังหาร แม้กำลังบาดเจ็บหนัก แรงที่กำข้อมือนางกลับมากพอจะทำให้กระดูกแทบแตก

“ใครส่งเจ้ามา”

น้ำเสียงของเขาแหบพร่า แต่กดต่ำจนน่าหวาดหวั่น

“ไม่มีใครส่งข้ามา ข้าเป็นหมอ”

คมกริชกดเข้ากับผิวมากขึ้น “หมอหญิงเดินอยู่กลางป่าเพียงลำพังหรือ”

“หากข้าเป็นมือสังหารจริง คงไม่ส่งเสียงเรียกให้ท่านรู้ตัวก่อน” เยว่ซินพยายามรักษาน้ำเสียงให้สงบ “อีกอย่าง หากท่านยังขยับแขนเช่นนี้ ลูกธนูจะยิ่งเคลื่อนเข้าใกล้เส้นเลือดใหญ่ ต่อให้ข้าไม่ฆ่าท่าน ท่านก็มีชีวิตอยู่ได้อีกไม่เกินครึ่งชั่วยาม”

ชายหนุ่มจ้องมองนางราวกับกำลังตัดสินว่าคำพูดนั้นเชื่อถือได้เพียงใด

ครู่หนึ่งต่อมา แรงบนข้อมือนางจึงผ่อนลง แต่กริชยังคงไม่ห่างจากลำคอ

“รักษา”

เป็นคำสั่งสั้น ๆ ที่ทำให้เยว่ซินขมวดคิ้ว

“หากอยากให้ข้ารักษา อย่างน้อยท่านควรเก็บกริชเสียก่อน”

“เจ้ารักษาไป”

“ท่านคิดว่าข้ามีสามมือหรืออย่างไร”

แววประหลาดใจปรากฏในดวงตาคมเพียงชั่วขณะ คงไม่มีผู้ใดกล้าต่อปากต่อคำกับเขาเช่นนี้มาก่อน ในที่สุดชายหนุ่มก็ลดกริชลง แต่ยังวางมันไว้ใกล้มือ

เยว่ซินวางห่อยาลง ตรวจตำแหน่งของลูกธนูและฉีกผ้าบริเวณหัวไหล่ออก ปลายลูกธนูฝังลึก โชคดีที่ไม่ถูกเส้นเลือดใหญ่ แต่ผิวหนังรอบบาดแผลเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ แสดงว่าบนหัวธนูมีพิษ

นางหยิบมีดเล็กออกมาลนไฟ จากนั้นจึงใช้ปลายมีดกรีดบาดแผลให้กว้างขึ้น

“อาจเจ็บสักหน่อย”

“ลงมือ”

เยว่ซินหักก้านธนู ก่อนใช้คีมคีบหัวธนูออกอย่างรวดเร็ว เลือดสีดำไหลทะลักออกมาตามบาดแผล ชายหนุ่มเกร็งกรามแน่นแต่ไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย

นางนำผงยาถอนพิษโรยลงไป แล้วกดผ้าสะอาดเพื่อห้ามเลือด ขณะปลายนิ้วแตะลงบนข้อมือเขาเพื่อตรวจชีพจร สีหน้าของนางก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป

พิษจากลูกธนูไม่ใช่สิ่งที่อันตรายที่สุด

ภายใต้ชีพจรอ่อนแรงเพราะเสียเลือด นางสัมผัสได้ถึงการเต้นอีกจังหวะหนึ่ง มันกระชั้นและสับสน ประหนึ่งมีสิ่งมีชีวิตซ่อนตัวอยู่ในเส้นเลือด คอยกัดกินร่างกายของเขาจากภายใน

เยว่ซินเปลี่ยนไปจับชีพจรอีกข้าง ก่อนกดลงบนจุดชีพจรบริเวณลำคอ

“ท่านถูกพิษมาก่อนหน้านี้หรือไม่”

ชายหนุ่มไม่ตอบทันที “พิษบนลูกธนูหรือ”

“ไม่ใช่ พิษในร่างกายท่านสะสมมาหลายปีแล้ว บางวันอาจรู้สึกเหมือนโลหิตเดือดพล่าน บางวันกลับหนาวจนกระดูกแทบแข็ง มีอาการปวดศีรษะ นอนไม่หลับ และความทรงจำขาดหายเป็นบางช่วง ใช่หรือไม่”

แววตาของเขาเปลี่ยนไป

มือที่วางอยู่ข้างกริชขยับเล็กน้อย “เจ้ารู้ได้อย่างไร”

เยว่ซินไม่ได้ตอบ นางหยิบเข็มเงินออกจากกล่องแล้วแทงลงบนจุดชีพจรบริเวณข้อพับของเขา เพียงไม่กี่อึดใจ เข็มสีเงินเป็นประกายก็เปลี่ยนเป็นสีแดงคล้ำ ไล่ขึ้นมาจากปลายเข็มอย่างช้า ๆ

หัวใจของนางเต้นแรง

สีเช่นนี้ไม่มีทางผิดพลาด

ครั้งยังเด็ก นางเคยเห็นเข็มแบบเดียวกันในห้องปรุงยาของบิดา เขาเก็บมันเอาไว้ในกล่องไม้ซึ่งห้ามผู้ใดแตะต้อง และบนฝากล่องมีตัวอักษรเขียนว่า จันทร์โลหิต

ตำรับยาต้องห้ามซึ่งถูกใช้เป็นหลักฐานกล่าวหาว่าบิดานางปลงพระชนม์อดีตฮ่องเต้

เหตุใดพิษชนิดเดียวกันจึงอยู่ในร่างกายของชายผู้นี้ และเหตุใดเขาจึงยังมีชีวิตอยู่ ทั้งที่อดีตฮ่องเต้สิ้นพระชนม์หลังได้รับพิษไม่ถึงหนึ่งคืน

“เจ้ารู้จักพิษนี้”

คำพูดของชายหนุ่มดึงนางออกจากความคิด

เยว่ซินรีบดึงเข็มออก “ข้าเพียงเคยอ่านพบในตำรา”

“ตำราเล่มใด”

“จำไม่ได้แล้ว”

“ผู้ใดสอนเจ้าตรวจชีพจรเช่นนี้”

“อาจารย์ของข้า”

“เขาชื่ออะไร”

“เป็นเพียงหมอเร่ร่อน ไม่มีชื่อเสียงให้ท่านรู้จัก”

คำตอบของนางรวดเร็วเกินไป และชายตรงหน้าย่อมสังเกตได้ ดวงตาคมหรี่ลง ขณะที่มือใหญ่คว้าข้อมือนางอีกครั้ง

“เจ้าชื่ออะไร”

“เยว่เอ๋อร์”

“แซ่ใด”

“คนกำพร้าเช่นข้าไม่มีแซ่”

เขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตานาง ราวกับพยายามฉีกคำโกหกทุกคำออกจากกัน เยว่ซินบังคับตนเองไม่ให้หลบสายตา แม้หัวใจจะเต้นรัวอยู่ในอก

ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าม้าก็ดังแว่วมาจากอีกฟากของป่า

ชายหนุ่มปล่อยข้อมือนาง ก่อนพยายามลุกขึ้น แต่พิษและการเสียเลือดทำให้ร่างสูงเซกลับไปพิงก้อนหิน เยว่ซินรีบประคองเขาไว้ตามสัญชาตญาณ

“อย่าเพิ่งขยับ หากเลือดออกอีกครั้งข้าช่วยท่านไม่ได้แน่”

“คนของข้า”

“ท่านมั่นใจได้อย่างไรว่าไม่ใช่ศัตรู”

“หากเป็นศัตรู ป่านนี้พวกมันคงยิงธนูมาแล้ว”

สิ้นเสียง ชายฉกรรจ์ในชุดดำหลายคนก็ปรากฏตัวขึ้น ทุกคนสวมเกราะสีดำสนิทและถืออาวุธครบมือ เมื่อเห็นผู้บาดเจ็บ พวกเขารีบลงจากหลังม้าพร้อมกัน

“ท่านแม่ทัพ!”

เยว่ซินชะงัก

หัวหน้ากลุ่มคุกเข่าลง “ผู้น้อยมาช้า ขอท่านแม่ทัพโปรดลงโทษ”

ชายหนุ่มไม่ตอบ เขาหันกลับมามองนางอีกครั้ง แต่ฤทธิ์พิษทำให้เปลือกตาหนักอึ้ง สุดท้ายจึงหมดสติไปในอ้อมแขนของผู้ใต้บังคับบัญชา

“แม่นางเป็นผู้ช่วยท่านแม่ทัพหรือ” ชายผู้เป็นหัวหน้าถาม

“ข้าเพียงผ่านมาพบ” เยว่ซินเก็บอุปกรณ์ลงตะกร้า “พิษบนลูกธนูถูกขับออกส่วนหนึ่งแล้ว แต่เขาเสียเลือดมาก ต้องพักรักษาตัว อย่าให้บาดแผลถูกน้ำ และภายในคืนนี้ต้องเปลี่ยนยาหนึ่งครั้ง”

นางยื่นห่อยาให้เขาแล้วรีบจากมา โดยไม่ถามชื่อหรือฐานะของชายคนนั้นเพิ่มเติม

แต่หลังเดินออกมาไกลพอสมควร เยว่ซินกลับพบว่าเข็มเงินซึ่งเปลี่ยนสีถูกกำไว้แน่นอยู่ในมือ นางมองสีแดงคล้ำบนปลายเข็ม ก่อนเก็บมันใส่ถุงผ้าแยกจากเข็มเล่มอื่น

ท่านแม่ทัพ...

ใต้หล้ามีแม่ทัพนับร้อย นางจึงยังไม่อาจรู้ได้ว่าชายผู้นั้นเป็นใคร แต่การปรากฏขึ้นของพิษจันทร์โลหิตทำให้สัญชาตญาณเตือนว่า สิ่งที่นางตามหามาสิบปีอาจอยู่ใกล้กว่าที่คิด

หลายวันต่อมา เยว่ซินเดินทางถึงเมืองชิงเหอและเช่าห้องพักเล็ก ๆ ในโรงเตี๊ยม นางตั้งโต๊ะรักษาชาวบ้านอยู่ริมตลาด ตั้งใจเก็บเงินเป็นค่าเดินทางก่อนมุ่งหน้าไปเมืองหลวง

ตลอดสามวันไม่มีสิ่งใดผิดปกติ กระทั่งบ่ายวันที่สี่ เสียงฝีเท้าม้าจำนวนมากก็ดังขึ้นบนถนน

ชาวบ้านที่กำลังเดินซื้อของพากันหลบไปสองข้างทาง ธงสีดำปักลายพยัคฆ์โบกสะบัดอยู่เหนือขบวนทหาร ทุกคนสวมเกราะดำเช่นเดียวกับกลุ่มที่นางพบในป่า

กองทัพเกราะดำ

เยว่ซินเคยได้ยินชื่อของกองทัพนี้ แม้อยู่ห่างไกลเมืองหลวง ผู้คนก็ยังกล่าวถึงกองทัพซึ่งปกป้องชายแดนเหนือมานานหลายปี และแม่ทัพผู้บัญชาการของพวกเขา

เซี่ยจิ่งเหยียน

พยัคฆ์โลหิตผู้สังหารศัตรูนับหมื่น ร่างกายเย็นชาไร้หัวใจ และไม่เคยปล่อยผู้ที่คิดทรยศให้รอดชีวิต

ขบวนทหารหยุดอยู่หน้าโรงเตี๊ยม

ชายผู้เป็นหัวหน้าซึ่งนางเคยพบในป่าก้าวลงจากหลังม้าแล้วเดินตรงเข้ามาหา “แม่นางเยว่ ท่านแม่ทัพเชิญท่านขึ้นไปพบ”

“หากเขาต้องการรักษา ให้มาพบข้าที่นี่”

“ท่านแม่ทัพกล่าวว่า หากแม่นางไม่ยอมขึ้นไป พวกเราสามารถเชิญด้วยวิธีอื่น”

สายตาของชาวบ้านรอบข้างเริ่มจับจ้องมา เยว่ซินไม่ต้องการสร้างความวุ่นวายจึงเก็บกล่องยาและเดินตามเขาเข้าโรงเตี๊ยม

ภายในห้องชั้นบน ชายที่นางเคยช่วยชีวิตนั่งอยู่หลังโต๊ะเตี้ย วันนี้เขาสวมอาภรณ์สีดำสนิท ปักลายพยัคฆ์ด้วยด้ายเงิน เส้นผมรวบไว้ใต้กวานสีดำ ใบหน้าคมคายไร้ร่องรอยอ่อนแอเช่นวันที่นอนบาดเจ็บอยู่ริมลำธาร

หากไม่เห็นผ้าพันแผลใต้เสื้อบริเวณหัวไหล่ นางคงคิดว่าคนเจ็บวันนั้นกับแม่ทัพผู้นี้เป็นคนละคน

“ท่านแม่ทัพเซี่ยเรียกข้ามาด้วยเหตุใด”

จิ่งเหยียนวางถ้วยชาลง “แม่นางจากมาโดยไม่รับค่าตอบแทน ข้าย่อมต้องตามหาเพื่อชำระหนี้ชีวิต”

“ข้าช่วยท่านตามหน้าที่ของหมอ ไม่ต้องการสิ่งตอบแทน”

“แต่เจ้าต้องการสิ่งนี้”

เขาหยิบม้วนกระดาษเก่าออกจากแขนเสื้อแล้ววางลงบนโต๊ะ

เยว่ซินเหลือบมองเพียงครั้งเดียว หัวใจก็แทบหยุดเต้น ตราประทับบนกระดาษคือสัญลักษณ์ของสำนักหมอหลวง และตรงมุมด้านล่างมีอักษรเล็ก ๆ ซึ่งนางจดจำได้ไม่มีวันลืม

เป็นลายมือของบิดานาง

เยว่ซินก้าวเข้าไปหาโดยไม่รู้ตัว แต่ก่อนจะหยิบกระดาษ จิ่งเหยียนกลับใช้ปลายนิ้วกดมันไว้

“ของสิ่งนี้ไม่เกี่ยวข้องกับหมอหญิงนามเยว่เอ๋อร์” เขากล่าวเรียบ ๆ “มันเป็นของสกุลเผย”

เลือดในกายของนางเย็นเฉียบ

“ข้าไม่เข้าใจว่าท่านกำลังพูดถึงสิ่งใด”

“เผยเยว่ซิน บุตรสาวของหมอหลวงเผย หายตัวไปก่อนบิดาถูกจับหนึ่งคืน หากยังมีชีวิตอยู่ บัดนี้ควรมีอายุยี่สิบสี่ปี” สายตาคมกวาดผ่านใบหน้านาง “ใต้ติ่งหูซ้ายมีปานแดงขนาดเท่าเมล็ดถั่ว และวิธีจับชีพจรด้วยนิ้วเพียงสามนิ้วเป็นวิชาเฉพาะของสกุลเผย”

มือของเยว่ซินเลื่อนเข้าไปในแขนเสื้ออย่างเงียบเชียบ ภายในนั้นมีเข็มอาบยาสลบซ่อนอยู่

“หากท่านคิดจับข้าส่งทางการ เหตุใดจึงไม่ลงมือตั้งแต่แรก”

“หากคิดจับเจ้า ข้าคงไม่รอให้เจ้ารักษาบาดแผลของข้าจนเสร็จ”

“เช่นนั้นท่านต้องการอะไร”

จิ่งเหยียนปล่อยมือจากกระดาษ “นี่คือบันทึกพระโอสถถ้วยสุดท้ายที่บิดาเจ้าเขียนก่อนอดีตฮ่องเต้สิ้นพระชนม์ ตัวยาที่ระบุอยู่ในนี้ไม่อาจก่อให้เกิดพิษตามคำตัดสินของศาลได้”

เยว่ซินรีบคลี่กระดาษออก ลายมือทุกตัวเป็นของบิดานางจริง รายการสมุนไพรทั้งหมดเป็นยาบำรุงพระวรกาย ไม่มีสิ่งใดเป็นพิษ แม้ผสมรวมกันก็ไม่อาจทำให้คนตาย

นี่เป็นหลักฐานชิ้นแรกในรอบสิบปีที่อาจพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของบิดาได้

“ท่านได้มันมาจากที่ใด”

“หากอยากรู้ เจ้าต้องกลับเมืองหลวงกับข้า”

“ท่านต้องการให้ข้ารักษาพิษในร่างกาย?”

“นั่นเป็นเพียงส่วนหนึ่ง”

“แล้วอีกส่วนคืออะไร”

จิ่งเหยียนมองนางนิ่ง ก่อนกล่าวคำซึ่งทำให้เยว่ซินคิดว่าตนคงฟังผิด

“แต่งงานกับข้า”

ทั่วทั้งห้องเงียบสนิท

เยว่ซินจ้องเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ “ท่านแม่ทัพคงถูกพิษทำลายสติไปแล้ว”

“ข้ามีอายุยี่สิบเก้าปี ยังไม่มีภรรยา ขณะที่เจ้าต้องการฐานะใหม่เพื่อกลับเข้าเมืองหลวง ไม่มีสิ่งใดไม่เหมาะสม”

“ทุกอย่างล้วนไม่เหมาะสม” นางสวนทันที “เราเพิ่งพบกันเพียงครั้งเดียว ท่านไม่รู้จักข้า ส่วนข้าก็ไม่รู้จักท่าน”

“ข้ารู้จักเจ้ามากกว่าที่เจ้าคิด”

คำตอบนั้นทำให้ความระแวงในใจเพิ่มขึ้น

จิ่งเหยียนอธิบายว่า ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาเขาถูกลอบสังหารถึงสามครั้ง คนร้ายรู้ทั้งเส้นทางและอาการพิษของเขา แสดงว่ามีสายลับแฝงตัวอยู่ในจวน หากพาหมอหญิงไม่ทราบที่มาเข้าไปพักอย่างเปิดเผย ศัตรูย่อมสงสัยและรีบกำจัดนาง

แต่หากเยว่ซินเข้าไปในฐานะฮูหยินของแม่ทัพ ไม่มีผู้ใดตั้งคำถามได้ว่าเหตุใดนางจึงอยู่ใกล้ชิดเขาตลอดเวลา

“ข้าจะมอบชื่อใหม่ ฐานะใหม่ และความคุ้มครองจากกองทัพเกราะดำให้เจ้า” เขากล่าว “เจ้ารักษาพิษให้ข้า ส่วนข้าจะช่วยเจ้ารื้อฟื้นคดีสกุลเผย”

“แล้วหากข้าปฏิเสธ”

“ข้าจะไม่บังคับ”

เยว่ซินเลิกคิ้ว ไม่เชื่อว่าเรื่องจะง่ายถึงเพียงนั้น

จิ่งเหยียนเลื่อนบันทึกพระโอสถกลับมาทางตนเอง “แต่หลักฐานชิ้นนี้จะอยู่กับข้า และเจ้าอาจต้องใช้เวลาอีกสิบปีตามหาสิ่งที่เหลือ โดยหวังว่าคนที่อยู่เบื้องหลังจะไม่พบตัวเจ้าก่อน”

นั่นไม่เรียกว่าการบังคับแล้วจะให้เรียกว่าอะไร

นางกำมือแน่น “เหตุใดจึงต้องเป็นข้า”

“เพราะมีเพียงเจ้าที่จำพิษในร่างกายข้าได้ตั้งแต่ตรวจชีพจรครั้งแรก”

“แล้วเหตุใดท่านจึงเชื่อว่าข้าจะไม่ฉวยโอกาสวางยาฆ่าท่านเสียเอง ในอดีตพิษจันทร์โลหิตถูกนำเข้าเมืองหลวงมากับกองเสบียงของกองทัพสกุลเซี่ย บิดาข้าถูกประหารเพราะพิษนั้น ท่านจะให้ข้าเชื่อหรือว่าทุกอย่างไม่เกี่ยวข้องกับสกุลของท่าน”

จิ่งเหยียนนิ่งไปเล็กน้อย เขาไม่ได้แสดงความประหลาดใจที่นางรู้เรื่องกองเสบียง

“ข้าไม่ได้ขอให้เจ้าเชื่อใจ”

“แล้วท่านกำลังขออะไร”

“ขอให้เจ้าสงสัยข้าอยู่ใกล้ ๆ” เขาตอบ “หากข้ามีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของครอบครัวเจ้า การอยู่ในจวนย่อมทำให้เจ้าหาหลักฐานเอาผิดข้าได้ง่ายกว่าหลบซ่อนอยู่ตามเมืองห่างไกล”

เป็นข้อเสนอที่ทั้งอันตรายและเย้ายวนใจ

เยว่ซินรู้ดีว่าเมื่อกลับเมืองหลวง ชื่อของนางอาจถูกเปิดโปงได้ทุกเมื่อ หากเซี่ยจิ่งเหยียนคิดหลอกใช้ นางอาจตายก่อนล้างมลทินให้ครอบครัวสำเร็จ

แต่หากปฏิเสธ นางอาจไม่มีวันรู้ว่าเหตุใดพิษจันทร์โลหิตจึงอยู่ในร่างกายเขา ไม่รู้ว่าบิดาเขียนบันทึกฉบับนี้ขึ้นเมื่อใด และไม่มีโอกาสเข้าใกล้หลักฐานซึ่งถูกฝังอยู่ในเมืองหลวง

นางหลบหนีมาสิบปีแล้ว

บางทีอาจถึงเวลาที่ต้องเดินกลับเข้าไปในสถานที่ซึ่งพรากทุกสิ่งไปจากนาง

“การแต่งงานเป็นเพียงข้อตกลง” เยว่ซินกล่าวในที่สุด “ข้าจะรักษาท่านและช่วยสืบหาคนวางยาพิษ เมื่อคดีของบิดาข้าได้รับการรื้อฟื้น เราต้องหย่ากันทันที”

“ได้”

“ท่านห้ามบังคับให้ข้าทำหน้าที่ภรรยา”

“ตราบใดที่เจ้าไม่ยินยอม ข้าจะไม่แตะต้องเจ้า”

“หลักฐานทุกชิ้นเกี่ยวกับสกุลเผยต้องให้ข้าตรวจสอบ”

“ข้ารับปาก”

“และหากพบว่าท่านมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของครอบครัวข้า—”

“เจ้าฆ่าข้าได้ทันที”

เขาตอบโดยไม่หยุดคิด สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย

จิ่งเหยียนหยิบสัญญาที่เตรียมเอาไว้ออกจากลิ้นชัก เห็นได้ชัดว่าเขามั่นใจตั้งแต่ต้นว่านางต้องตอบตกลง

เยว่ซินอ่านเงื่อนไขทั้งหมดอย่างละเอียด ก่อนใช้ปลายเข็มแทงนิ้วตนเองแล้วประทับรอยเลือดลงข้างชื่อปลอม

ชายหนุ่มมองรอยประทับนั้น จากนั้นจึงเขียนชื่อของตนลงข้างกัน

“อีกสามวันจะมีพิธีแต่งงาน” เขากล่าว “หลังจากนั้นเจ้าจะเดินทางกลับเมืองหลวงกับข้าในฐานะฮูหยินแม่ทัพ”

“ข้ายังมีเวลาถอนตัวหรือไม่”

“ทันทีที่ลงนาม สายเกินไปแล้ว”

จิ่งเหยียนลุกขึ้นยืน เงาร่างสูงทอดลงมาปกคลุมนางจนมิด เขาก้าวเข้ามาใกล้ ก่อนก้มลงกล่าวข้างใบหูด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“เมื่อก้าวเข้าจวนข้าแล้ว เจ้าอาจไม่มีโอกาสเดินออกมาอย่างมีชีวิต”

เยว่ซินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แม้จะรู้ว่าหนทางเบื้องหน้าเต็มไปด้วยอันตราย แต่นางกลับไม่คิดหลบหนีอีกต่อไป

“ข้าตายไปพร้อมครอบครัวตั้งแต่สิบปีก่อนแล้ว”

นางเก็บบันทึกพระโอสถของบิดาไว้แนบอก ก่อนกล่าวต่อช้า ๆ

“สิ่งที่เหลืออยู่ มีเพียงความจริงที่ข้าต้องทวงคืน”

ดวงตาของจิ่งเหยียนไหววูบ คล้ายมีความรู้สึกบางอย่างซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา แต่ก่อนที่เยว่ซินจะทันสังเกต เขาก็หันหลังเดินจากไป

ประตูห้องเปิดออกพร้อมเสียงลมพัดเข้ามา แสงอาทิตย์ยามเย็นทาบเงาพยัคฆ์บนธงกองทัพลงบนพื้น ลวดลายสีดำเคลื่อนผ่านปลายเท้านางราวกับสัตว์ร้ายกำลังอ้าปากกลืนกินเหยื่อ

เยว่ซินก้มมองสัญญาแต่งงานซึ่งมีชื่อของคนทั้งสองวางเคียงกัน

นางไม่รู้เลยว่า การตัดสินใจในวันนี้จะพานางไปพบหลักฐานที่ตามหามาสิบปี หรือพานางกลับไปตายยังเมืองหลวงตามชะตากรรมของสกุลเผย

สิ่งเดียวที่นางแน่ใจคือ ใต้หลังคาจวนแม่ทัพกำลังมีความลับรออยู่

ความลับเกี่ยวกับพิษจันทร์โลหิต

ความลับเกี่ยวกับการสิ้นพระชนม์ของอดีตฮ่องเต้และความลับในดวงตาของบุรุษผู้กำลังจะกลายเป็นสามีของนาง บุรุษซึ่งอาจเป็นได้ทั้งผู้ช่วยชีวิตหรือศัตรูที่นางตามหามาตลอดสิบปี