ลวงรักใต้เงาจันทร์โลหิต

สามวันหลังจากลงนามในสัญญา เผยเยว่ซินก็กลายเป็นเจ้าสาวของแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพเกราะดำไม่มีการประกาศกำหนดพิธีล่วงหน้า ไม่มีขบวนสินสอดยาวเหยียดไปทั่วเมือง และไม่มีแขกจากราชสำนักเดินทางมาร่วมแสดงความยินดีดังที่ควรจะเป็นจวนแม่ทัพเซี่ยซึ่งตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเมืองหลวงประดับโคมมงคลเพียงไม่กี่สิบดวง ประตูใหญ่ปิดสนิทตั้งแต่ต้นยามเซิน กระดาษอักษรมงคลสีแดงถูกติดไว้ตามธรรมเนียม แต่กลับไม่มีเสียงดนตรี ไม่มีเสียงประทัด และไม่มีชาวบ้านมุงดูอยู่ด้านนอกทุกอย่างเรียบง่าย เงียบงัน และเร่งรีบเสียจนแทบไม่เหมือนพิธีแต่งงานขบวนเจ้าสาวเดินทางเข้าสู่จวนผ่านประตูด้านข้าง รถม้ามีเพียงสองคัน ส่วนผู้ติดตามมีเพียงทหารเกราะดำกับสาวใช้ที่เยว่ซินไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนหญิงสาวนั่งนิ่งอยู่ภายในรถม้า ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงบดบังทัศนวิสัยเกือบทั้งหมด แต่นางยังได้ยินเสียงฝีเท้าทหารที่เดินคุ้มกันอยู่รอบด้านเยว่ซินเคยคิดว่าหากวันหนึ่งตนได้แต่งงาน มารดาคงเป็นผู้สางผมให้ บิดาคงยืนทำหน้าเคร่งขรึมอยู่หน้าประตู แม้ในใจจะไม่อยากส่งบุตรสาวให้ชายอื่นก็ตามทว่าวันนี้ไม่มีคนในครอบครัวเหลืออยู่ข้างกายนางแม้แต่คนเดียวไม่มีผู้ใดรู้

หลังเสียงกระดิ่งจากเรือนของหลี่มามาหยุดลง อาการปวดศีรษะของเซี่ยจิ่งเหยียนก็ค่อย ๆ บรรเทาอย่างน่าประหลาดเผยเยว่ซินถอนเข็มเล่มสุดท้ายออกจากบริเวณต้นคอของเขา ก่อนใช้นิ้วแตะชีพจรตรงข้อมือ ชีพจรที่เมื่อครู่เต้นรุนแรงราวกับสัตว์ป่ากำลังพุ่งชนกรงขังเริ่มกลับมาเป็นจังหวะ แม้จะยังเร็วกว่าปกติอยู่บ้างก็ตามจิ่งเหยียนลืมตาขึ้น ดวงตาแดงก่ำจางลงจนเกือบเป็นสีเดิม ทว่ากล้ามเนื้อทั่วร่างยังคงเกร็งแน่น“รู้สึกอย่างไรบ้าง”“เหมือนมีเข็มนับร้อยเล่มแทงอยู่ในศีรษะ”“ก่อนอาการกำเริบ ท่านได้ยินเสียงกระดิ่งหรือไม่”เขาหลับตานึกอยู่ครู่หนึ่ง “ได้ยิน”“เคยได้ยินเสียงแบบเดียวกันก่อนสูญเสียสติครั้งอื่นหรือไม่”“จำไม่ได้”คำตอบสั้น ๆ ทำให้เยว่ซินขมวดคิ้ว นางหันไปมองฉางเฟิงซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล“กระดิ่งเหล่านั้นแขวนอยู่ที่เรือนหลี่มามานานเท่าใดแล้ว”“เท่าที่ข้าจำได้ก็หลายปีแล้วขอรับ” ฉางเฟิงตอบ “เป็นกระดิ่งที่ท่านแม่ทัพนำกลับมาจากชายแดน หลี่มามาเห็นว่างดงามจึงขอไปแขวนไว้ใต้ชายคา”“เมื่อก่อนเสียงกระดิ่งเคยทำให้อาการของท่านแม่ทัพกำเริบหรือไม่”“ข้าไม่เคยสังเกต”เยว่ซินหันกลับมามองจิ่งเหยียน “กระดิ่งมาจากที่ใด”“จำไม่ได

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านม่านบางลงบนเตียงมงคลซึ่งยังเต็มไปด้วยร่องรอยจากค่ำคืนที่ผ่านมาเผยเยว่ซินลืมตาขึ้นท่ามกลางความอบอุ่นของอ้อมแขนแข็งแรง ใบหน้าของนางแนบอยู่กับแผงอกของเซี่ยจิ่งเหยียน ส่วนมือข้างหนึ่งของเขายังคงประสานนิ้วกับนางไว้แน่นราวกับกลัวว่านางจะหายไปเมื่อคืนหลังอาการพิษสงบ จิ่งเหยียนเล่าเรื่องสถานทดลองได้เพียงไม่นานก็หลับไป เขาไม่ยอมปล่อยมือแม้กระทั่งตอนหลับ เยว่ซินจึงจำต้องเอนกายอยู่ข้างเขา สุดท้ายความเหนื่อยล้าทำให้นางหลับตามไปโดยไม่รู้ตัวนางค่อย ๆ ขยับมือออก แต่เพียงนิ้วแยกจากกัน วงแขนที่โอบเอวก็พลันกระชับขึ้น“จะไปที่ใด”เสียงทุ้มแหบพร่าดังอยู่เหนือศีรษะ“ปล่อยก่อน” เยว่ซินตอบ “ข้าจะตรวจชีพจรให้ท่าน”“ตรวจเช่นนี้ก็ได้”เขาจับข้อมือนางมาวางไว้เหนืออกตนเอง แต่แทนที่จะปล่อยให้นางตรวจ กลับกดฝ่ามือนางแนบแผงอกอย่างจงใจเยว่ซินเงยหน้ามอง “ท่านหายดีแล้วก็อย่าฉวยโอกาส”“เมื่อคืนฮูหยินเป็นฝ่ายจูบข้าก่อน เช้านี้กลับกล่าวหาว่าข้าฉวยโอกาสหรือ”“เมื่อคืนท่านเป็นคนไข้”“เช่นนั้นวันนี้ข้าควรป่วยต่ออีกหน่อย”เยว่ซินหยิกแผลตรงสีข้างเขาเบา ๆ จิ่งเหยียนจึงยอมคลายวงแขนให้นางลุกขึ้น นางสวมอาภ

ตลอดทั้งคืน โคมไฟในห้องฝั่งตะวันออกไม่เคยดับเผยเยว่ซินนั่งอยู่หน้าโต๊ะโดยมีจดหมายสารภาพของนายกองหลัววางอยู่เบื้องหน้า นางอ่านมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตรวจทั้งเนื้อกระดาษ หมึก ลายมือและตราประทับ แต่ไม่พบข้อผิดพลาดชัดเจนพอจะยืนยันว่ามันเป็นของปลอมสิ่งเดียวที่ผิดปกติคือกลิ่นหอมจาง ๆ ซึ่งลอยออกมาเมื่อกระดาษได้รับความร้อนนางรู้สึกคุ้นเคยกับกลิ่นนั้น แต่ไม่ว่าจะพยายามนึกเพียงใดก็ยังจำไม่ได้ว่าเคยได้กลิ่นจากที่ใดอีกด้านหนึ่ง คำยอมรับของเซี่ยจิ่งเหยียนยังวนเวียนอยู่ในความคิดเขาเป็นผู้นำหีบจันทร์โลหิตเข้าเมืองหลวงจริงขบวนเสบียงของเขามาถึงก่อนบิดานางถูกจับเพียงสามวันและเขารู้เรื่องนี้มาตลอด แต่เลือกปิดบังไว้จนกระทั่งนางนำหลักฐานไปวางตรงหน้าเยว่ซินไม่รู้ว่าสิ่งใดทำให้เจ็บปวดมากกว่า ระหว่างการพบว่าสามีอาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของครอบครัว หรือการรู้ว่าหลังจากมอบทั้งความเชื่อใจและร่างกายให้เขาแล้ว นางกลับยังไม่เคยได้รับความจริงทั้งหมดจากเขาเมื่อฟ้าสาง หญิงสาวจึงหยิบกระดาษแผ่นใหม่ขึ้นมา ฝนหมึกอย่างเชื่องช้า ก่อนเขียนข้อความด้วยลายมือมั่นคงนางอ่านทบทวนหนึ่งครั้ง รอให้หมึกแห้ง แล้วนำมันไปยังห้อง

เมื่อกลับถึงจวนแม่ทัพ เซี่ยหว่านหนิงถูกนำตัวไปยังเรือนรับรองทันทีเยว่ซินตรวจพบว่าในร่างกายของนางมีผงสะกดชีพจรหลงเหลืออยู่เพียงเล็กน้อย หลังป้อนยาถอนพิษและฝังเข็มกระตุ้นชีพจร อาการจึงค่อย ๆ ดีขึ้น แม้ยังไม่ได้สติ แต่ลมหายใจกลับมาเป็นปกติและไม่มีอันตรายถึงชีวิตส่วนเด็กที่ช่วยออกจากโรงเก็บยาถูกแยกพักในเรือนว่าง ทหารเกราะดำเฝ้ารักษาการณ์อย่างเข้มงวด เยว่ซินกำชับให้สาวใช้ปิดกระดิ่งทุกชนิดและห้ามจุดกำยานใกล้พวกเขา เพราะยังไม่มีผู้ใดรู้ว่าเด็กแต่ละคนถูกฝึกให้ตอบสนองต่อสิ่งใดบ้างนางดูแลคนเจ็บจนล่วงเข้าสู่ยามโฉ่ว จึงกลับมายังเรือนใหญ่ภายในห้องนอนเงียบสนิท โคมไฟสองดวงส่องให้เห็นจิ่งเหยียนยืนอยู่ข้างหน้าต่าง เขาถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกแล้ว แต่ยังไม่ได้ทำแผล รอยไหม้บนหัวไหล่ถูกปล่อยทิ้งไว้จนผิวหนังรอบข้างแดงจัด ส่วนเลือดจากบาดแผลบนแผ่นหลังซึมผ่านอาภรณ์ออกมาเป็นรอยยาวเยว่ซินวางกล่องยาลงบนโต๊ะ“ถอดเสื้อ ข้าจะทำแผลให้”จิ่งเหยียนไม่ขยับ “หว่านหนิงเป็นอย่างไร”“พิษถูกขับออกเกือบหมดแล้ว นางจะฟื้นภายในคืนนี้”“เด็กคนอื่นเล่า”“ไม่มีผู้ใดบาดเจ็บร้ายแรง แต่บางคนได้รับจันทร์โลหิตต่อเนื่องมาหลายเดือน จำเ