บทที่ 9 ร่วมมือร่วมใจ

เมื่ออุปกรณ์พร้อม ข้าวหอมกับสายเมฆก็เริ่มวางแผนการทำงาน สายเมฆมอบหมายให้ข้าวหอมตัดผ้าตาข่ายตามขนาดที่เขากำหนด ส่วนตัวเองก็ลงมือทำโครงไม้ไผ่ขนาดต่าง ๆ ตามคำสั่งซื้อ

ทั้งสองตั้งใจทำงานอย่างขะมักเขม้นจนใกล้เวลาที่ศจีและรุจน์จะกลับจากทุ่งนา สายเมฆจึงบอกให้ข้าวหอมพักมือและช่วยเตรียมอาหารเย็น

เสียงน้ำจากก๊อกเก่าดังแผ่วเป็นจังหวะ ขณะข้าวหอมก้มล้างผักในอ่างสังกะสี สายเมฆเดินเข้ามาพร้อมเนื้อแดดเดียวที่ตากไว้ตั้งแต่เช้า

“วันนี้เรากินเนื้อทอด ผัดผัก แล้วก็ไข่ต้มนะ” สายเมฆเริ่มจัดเตรียมอาหาร

“แค่นี้ก็ดีมากแล้วล่ะ…” ข้าวหอมเอ่ยกับสายเมฆพลางปลุกใจตัวเองว่า ‘อดทนหน่อยนะข้าวหอม ต่อไปเธอจะต้องได้กินของดี ๆ คิดเสียว่าตอนนี้เป็นแค่ความฝัน’

สายเมฆจุดเตาถ่านอย่างคล่องแคล่ว มือเรียวหยิบเนื้อลงกระทะ กลิ่นหอมของเนื้อทอดลอยแตะจมูกทันที

ส่วนข้าวหอมมีหน้าที่แค่ปอกเปลือกไข่ต้ม เพราะสายเมฆเกรงว่าถ้าให้ทำมากกว่านี้เดี๋ยวไฟจะไหม้บ้านเอาอีก

เมื่อสายเมฆทำอาหารเสร็จสักพัก ทั้งคู่ก็ช่วยกันจัดโต๊ะเพื่อรอพ่อกับแม่กลับจากทุ่งนา

โต๊ะอาหารเล็ก ๆ ถูกเช็ดจนสะอาด มีเพียงจานเก่า ๆ กับชามบิ่นวางเรียงราย กับข้าวทุกอย่างอาจดูธรรมดา แต่สำหรับสภาพบ้านตอนนี้ แค่นี้ก็ถือว่าดีเยี่ยมแล้ว

ศจีและรุจน์กลับมาถึงบ้านช้าไปเล็กน้อย แต่ภาพที่เห็นตรงหน้าก็ทำให้หัวใจของทั้งคู่พองโต ข้าวหอมกับสายเมฆจัดเตรียมอาหารเย็นรอไว้อย่างเรียบร้อย หากเป็นเมื่อก่อน ลูกสาวคนนี้คงงอแงบ่นหิวและเร่งให้ศจีรีบทำกับข้าวให้

แต่มาวันนี้ ข้าวหอมกลับเป็นคนจัดเตรียมอาหารรอคอย ศจีแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ด้วยความตื้นตันใจ

“ข้าวหอมทำไมไม่กินก่อนล่ะลูก รอแม่แบบนี้หิวแย่เลย สายเมฆก็เหมือนกัน คราวหน้ากินก่อนป้าได้เลยนะ” ศจีเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ไม่เป็นไรค่ะแม่ กินกันสองคนมันไม่อร่อยหรอกค่ะ ต้องกินพร้อมหน้าพร้อมตากับพ่อแม่สิถึงจะอร่อย”

ทันทีที่พูดจบ ข้าวหอมก็รู้สึกสะกิดใจขึ้นมา ความทรงจำจากชาติที่แล้วที่เธอเคยมีฐานะร่ำรวย กินหรูอยู่สบายผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ตอนนั้น การได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากับพ่อแม่เป็นเรื่องที่ต้องรอโอกาสพิเศษ เพราะต่างคนต่างไม่มีเวลาให้กันมากพอ พอย้อนเวลากลับมา แม้จะไม่ได้ร่ำรวยเหมือนเดิม แต่เธอกลับได้กินข้าวพร้อมกับครอบครัวทุกวัน

‘อย่างน้อยนี่ก็ถือเป็นข้อดีของการย้อนเวลากลับมาสินะ… ฉันจะตักตวงความสุขและช่วงเวลาดีๆ กับพ่อและแม่เพื่อชดเชยสิ่งที่ขาดหายไปให้ได้มากที่สุด’ ข้าวหอมตั้งมั่นอยู่ในใจ

หลังจากทานข้าวเย็นเสร็จ ข้าวหอมกับศจีก็ช่วยกันวัดขนาดของผ้าตาข่าย ส่วนรุจน์และสายเมฆก็ร่วมแรงร่วมใจทำโครงจากไม้ไผ่อยู่บริเวณชานบ้าน บรรยากาศเต็มไปด้วยความร่วมมือและเสียงหัวเราะเบา ๆ

ทั้งหมดพูดคุยถึงแผนงานที่จะทำต่อ

“เดี๋ยวพรุ่งนี้น่าจะทำเสร็จครบหมดสำหรับชาวบ้านที่สั่งไว้ครับ” สายเมฆมองดูผลงานที่กองอยู่ด้วยแววตาปลื้มใจ “ลองคำนวณดูแล้วน่าจะได้กำไรประมาณ 250 บาทครับ”

“สองร้อยห้าสิบบาทเลยเหรอ!” รุจน์ถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นอย่างไม่เชื่อหู “ลุงกับป้าทำนาได้แค่คนละ 15 บาทต่อวันเองนะ”

“ใช่ค่ะพ่อ! ข้าวหอมเก่งใช่มั้ยคะ” ข้าวหอมยิ้มภูมิใจ

รุจน์ลูบศีรษะข้าวหอมเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู แล้วหันไปถามสายเมฆต่อ “แล้วนี่ทำให้ชาวบ้านเสร็จแล้ว จะทำต่อหรือเปล่า”

“ผมมีแผนว่าจะลองทำขายที่หมู่บ้านข้าง ๆ ด้วยครับ แล้วก็ทำอีกส่วนไปฝากขายที่ตลาดในเมืองด้วย” สายเมฆเล่าแผนงานของเขาให้รุจน์ฟังอย่างกระตือรือร้น

“แต่ว่าผมอาจจะต้องรบกวนคุณลุงพาผมไปตลาดในตัวเมืองด้วยนะครับ การซื้ออุปกรณ์จากในเมืองน่าจะช่วยลดต้นทุนลงได้อีก”

“ได้สิ” รุจน์รับปากทันทีว่าจะพาสายเมฆเข้าเมืองในอีกสองวันข้างหน้า เนื่องจากเขายังต้องไปช่วยทำนาให้ป้าแจ่มอีกสองวัน

“รุจน์ รุจน์เอ้ย อยู่รึเปล่า” เสียงเรียกรุจน์ออกมาจากรั้วนอกบ้าน

“ใครกันมาเอาซะป่านนี้” เสียงพึมพำแผ่วเบาของศจีหลุดออกมาขณะที่เธอชะเง้อมองออกไปยังความมืดนอกชานบ้าน

รุจน์เดินลงไปที่ประตูรั้ว ไม่นานนัก รุจน์ก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับลุงเพิ่มที่เดินตามเข้ามาบนเรือนด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี ข้าวหอมและสายเมฆรีบยกมือไหว้สวัสดีตามธรรมเนียม

“ข้าวหอม ลุงเพิ่มเขาอยากมาเห็นที่ตากเนื้อแห้งน่ะลูก” รุจน์บอกข้าวหอม

ลุงเพิ่มเดินตรงเข้ามาพิจารณาอุปกรณ์ที่กำลังทำอยู่ สายตาของเขากวาดมองอย่างละเอียดถี่ถ้วน พร้อมรอยยิ้มพึงพอใจประดับบนใบหน้า

“วันนี้พวกที่ไปทำนากลับมาพูดถึงที่ตากเนื้อแห้งกันใหญ่ มาถามว่าร้านลุงมีไหม ลุงเลยอยากมาดูให้เห็นกับตาว่ามันเป็นยังไง” ลุงเพิ่มเอ่ยพลางหยิบที่ตากเนื้อแห้งชิ้นหนึ่งขึ้นมาพลิกดูในมือ

“ตารุจน์ ของพวกนี้ถ้าร้านฉันสั่ง แกพอจะทำให้ได้ไหม” ลุงเพิ่มหันไปถามรุจน์ด้วยความสนใจ

“ต้องถามพวกเด็ก ๆ โน่น พวกเขาเป็นคนคิดน่ะ ข้าก็ไม่ค่อยรู้อะไรมากหรอก” รุจน์ตอบพลางโบกมือไปทางข้าวหอมกับสายเมฆ

ลุงเพิ่มหรี่ตามองข้าวหอมอย่างพินิจพิจารณา ‘ยัยหนูข้าวหอมไม่ได้โกหกจริงด้วย ทั้งหมดเธอคิดกับหลานชายคนนั้นจริง ๆ แบบนี้ข่าวลือที่ว่าข้าวหอมตั้งแต่ฟื้นมาดูแปลก ๆ ไปก็น่าจะจริงสินะ แต่เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นก็ถือว่าเป็นบุญของรุจน์กับศจีมันล่ะ’ ความคิดแล่นเข้ามาในหัวของลุงเพิ่ม

“ข้าวหอม ว่าไงลูก พอจะทำให้ลุงเขาได้ไหม” ศจีถามข้าวหอมด้วยน้ำเสียงคาดหวัง

“ได้ค่ะ แต่ลุงเพิ่มต้องสั่งไม่ต่ำกว่า 100 อันนะคะ แล้วข้าวหอมจะขายให้ในราคาพิเศษ แต่ถ้าไม่ถึง 100 อัน ข้าวหอมจะขายให้ในราคาที่ขายให้ชาวบ้านค่ะ” ข้าวหอมตอบลุงเพิ่มอย่างมั่นใจ เธออธิบายโดยใช้หลักการขายปลีกกับขายส่งที่คุ้นเคยในยุคที่เธอจากมา

สายเมฆมองข้าวหอมด้วยความพอใจ แววตาของเขามีประกายแห่งความทึ่งเล็กน้อย ‘อย่างน้อยยัยบ้านี่ก็ฉลาดอยู่บ้าง รู้จักขายให้ได้ปริมาณมาก ๆ’ เขาคิดในใจ

ส่วนลุงเพิ่มเมื่อคิดคำนวณดูแล้วเห็นว่าตอนนี้ที่ตากเนื้อแห้งของข้าวหอมกำลังเป็นที่พูดถึง อีกทั้งยังมีเสียงเรียกร้องจากลูกค้าที่เข้ามาถามหาที่ร้านของเขา การสั่ง 100 อัน น่าจะขายออกได้ไม่ยาก เลยตกลงกับข้าวหอมในที่สุด

เมื่อตกลงราคาและขนาดของแต่ละแบบเสร็จ สายเมฆก็เสนอให้มีการเซ็นสัญญากัน เพื่อความชัดเจนและเป็นหลักประกันให้กับทั้งสองฝ่าย

ศจีเห็นว่าเป็นคนกันเอง ไม่จำเป็นต้องเซ็นก็ได้ แต่ลุงเพิ่มกลับเห็นด้วยกับสายเมฆ “เซ็นก็ดี เป็นหลักประกันทั้งสองฝ่าย ข้าก็จะได้ไม่ต้องกลัวว่ายัยหนูจะโกงข้าด้วย” ลุงเพิ่มพูดติดตลก

เมื่อเซ็นสัญญาเสร็จเรียบร้อย ลุงเพิ่มก็ยื่นเงินจำนวนหนึ่งพันบาทให้ข้าวหอมเพื่อเป็นมัดจำครึ่งหนึ่ง

“พ่อ! ดูสินี่มันพันบาทเชียวนะ!” ศจีหยิบธนบัตรห้าร้อยบาทสองใบในมือมาดูด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้นและดีใจระคนไม่คุ้นชิน นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้จับเงินจำนวนมากขนาดนี้

‘แม่ขา… เมื่อก่อนเงินแค่นี้คือเงินที่แม่ให้ทิปเด็กนะคะ’ ข้าวหอมมองแม่และนึกในใจ รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้า เธอรู้สึกยินดีที่อย่างน้อยในวันนี้ก็ทำให้แม่มีความสุขได้มากขนาดนี้

หลังจากลุงเพิ่มเดินทางกลับไป ทุกคนก็เริ่มปรึกษาหารือกันอีกครั้ง บรรยากาศบนชานบ้านเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นและเสียงพูดคุยแผ่วเบาภายใต้แสงจันทร์ เมื่อพิจารณาจากจำนวนที่ลุงเพิ่มสั่ง พวกเขาก็ได้ข้อสรุปว่าการวางแผนขายที่หมู่บ้านข้าง ๆ อาจจะต้องพักไปก่อนในตอนนี้ เพื่อเร่งผลิตสินค้าให้กับลุงเพิ่มให้ทันตามกำหนด

ข้าวหอมเอ่ยขอให้พ่อกับแม่หยุดรับจ้างทำนาเพื่อมาช่วยเร่งงาน แต่ศจีและรุจน์กลับให้เหตุผลว่าการไปรับจ้างทำนาไม่ได้เป็นเพียงแค่เรื่องเงินทองเท่านั้น แต่ยังเป็นการช่วยเหลือเพื่อนบ้านที่บางครั้งขาดแคลนแรงงานจริง ๆ ถ้าพ่อกับแม่ไม่ไปช่วย คนงานในนาก็จะลดน้อยลง ทำให้งานล่าช้า

ท้ายที่สุด ทุกคนก็ได้ข้อสรุปที่ลงตัวว่าพ่อกับแม่จะไปช่วยเฉพาะนาของบ้านที่สนิทสนมกัน หรือบ้านที่ขาดแคลนคนงานจริง ๆ เท่านั้น เพื่อที่พ่อกับแม่จะได้ไม่ต้องทำงานหนักมากนัก และก็จะได้ช่วยผลิตสินค้าให้ลุงเพิ่มด้วย

ทั้งหมดปรึกษาหารือกันจนดึกดื่น ข้าวหอมจึงเอ่ยกับพ่อและแม่ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เหลืออีกไม่กี่อันแล้วค่ะ เดี๋ยวพ่อกับแม่เข้านอนก่อนก็ได้นะคะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ที่เหลือหนูกับพี่สายเมฆจะทำต่อเอง”

ศจีกับรุจน์ซึ่งเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันจากการทำนาและงานที่บ้าน มองหน้ากันด้วยแววตาซาบซึ้งใจ ก่อนจะขอตัวเข้านอน

ในห้องนอนที่มืดสลัว ศจีพลิกตัวเข้าหารุจน์พร้อมกับถอนหายใจแผ่วเบา “พ่อว่าชีวิตเราจะดีขึ้นเหมือนที่ยัยหนูบอกจริง ๆ ใช่ไหม” น้ำเสียงของเธอเจือด้วยความหวังและความไม่แน่ใจเล็กน้อย

รุจน์ยิ้มอ่อนโยนในความมืด ก่อนจะตอบภรรยาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและเต็มเปี่ยมไปด้วยความเชื่อมั่น “ต้องดีขึ้นสิ ศจี… พวกเราร่วมมือร่วมใจกันขนาดนี้ มันจะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน”

คำพูดของเขาเป็นเหมือนพลังใจที่หล่อเลี้ยงความหวังของศจี แล้วทั้งคู่ก็หลับไปในที่สุด พร้อมกับความฝันถึงวันพรุ่งนี้ที่สดใสกว่าเดิม