ว่างเปล่า

ใช่แล้วสุดหล้ารักพฤกษา เขารู้ตัวมานานแล้วว่ารักเธอ แต่ไม่เคยบอกและแสดงออกให้หญิงสาวได้รู้ เพราะการที่อยู่ด้วยกันเนิ่นนานแบบนี้ มันทำให้ความหวานระหว่างเขากับเธอลดน้อยลงไป เขาคิดว่าไม่เป็นอะไรหรอก เขาก็แค่ทำเหมือนเดิมกับทุกครั้ง

สำหรับเธอแล้ว เธอต้องการอะไรที่มากกว่า แต่เป็นเพราะผู้หญิง และเธอกลัวการถูกปฏิเสธ จึงไม่กล้าที่จะเอ่ยปากออกมาก่อน พฤกษาคงหมดความอดทนกับการรอคอยแบบไม่รู้จุดจบ

สุดหล้าอ่านข้อความของเธอซ้ำไปซ้ำมา จู่ ๆ น้ำตาของเขาก็ไหล

‘นี่มิว เธอไปจากพี่ไปแล้วจริง ๆ เหรอ’ เขาแทบไม่อยากจะเชื่อ แม้จะมีจดหมายที่เป็นลายมือของเธออยู่ในมือ

‘มิวจะไม่คิดถึงวันคืนที่เราเคยอยู่ด้วยกันหรือไง ไหนสัญญากันแล้วว่า ถ้าเราสองคนจะจากกัน เราสองคนจะบอกลากันด้วยตัวเอง มิวทำแบบนี้ไม่ถูก มิวจะไปจากพี่โดยทิ้งจดหมายเอาไว้แบบนี้ไม่ได้’

สุดหล้าอ่านข้อความในนั้นอีกรอบ เขาตอบโต้เธอทุกคำพูดที่เธอทิ้งเอาไว้

 ‘ใครบอกว่า มันเป็นเวลาที่เราจะแยกจากกัน เพื่อไปตามหาสิ่งที่ต้องการในชีวิต มิวไม่รู้เหรอ ก็พี่เจอแล้วไง ผู้หญิงคนนั้นก็คือมิว พี่ก็เลยไม่คิดจะหาใครคนอื่นอีก พี่ขอโทษที่ไม่ได้แสดงออกมาให้มิวรู้ มิวจ๋า มิวอยู่ที่ไหน กลับมาหาพี่เถิด’ เขาโอดครวญ ความรู้สึกคือจุกแน่นระทมไปทั้งแผงอกเช่นกัน

‘ความรู้สึกของพี่นะเหรอ มันไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลยด้วยซ้ำไป เพียงแต่มันเริ่มต้นด้วยความสัมพันธ์บ้า ๆ นั้น มิว... พี่ผิดเองที่ไม่คิดจะเอ่ยปากบอกมิวว่า เราสองคนควรทิ้งกฎกติกาบ้า ๆ แบบนั้นไปได้แล้ว อะไรกัน มีที่ไหนเขาจะอยู่กันได้นานขนาดนี้ กับสัญญาโง่ ๆ นั้น มิวคือคนที่พี่อยากอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิตนะครับ’

น้ำตาของเขาค่อย ๆ ไหลลงมา สุดหล้าหยิบช้อนขึ้นมาตักเค้ก แล้วกินมันลงไปพร้อมกับน้ำตา ความรู้สึกของเขาตอนนี้

‘มันเหงาเป็นบ้าเลยว่ะ’

เขามองไปรอบ ๆ ความอ้างว้างเกิดขึ้นในทุกอณูของบ้าน ‘บ้านหลังนี้จะไม่มีมิวอยู่ที่นี่แล้วใช่ไหม ไม่สิ ไม่... เราจะต้องตามหามิว และพาเธอกลับมาให้ได้’

สุดหล้าล้วงไปที่กระเป๋ากางเกง ก่อนจะหยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินออกมา มันเป็นแหวนคู่ที่เขาเตรียมเอาไว้ให้กับเธอ ในคืนเมื่อวาน แต่ร้านดันโทรมาบอกว่า ยังทำไม่เสร็จ และจะเอามาให้ในวันนี้

สุดหล้ากำลังหาจังหวะที่จะมอบแหวนวงนี้กับเธอ

ใช่แล้ว วันเกิดของเธอเมื่อวาน

‘บ้าเอ๊ย’ ก็มันดันมาช้าไปหนึ่งวัน ทำให้ทุกอย่างดูผิดพลาดไปหมด

เมื่อวานก็เหมือนวันบ้า ๆ ที่ทุกอย่างในชีวิตของสุดหล้ามีอะไรไม่เป็นไปดั่งใจ จนเขาไม่ได้มาตามนัด ที่จริงแล้วเขาอยู่ห้องอัดทำตัดต่อจนถึงเที่ยงคืน ก่อนจะกลับบ้านความรู้สึกเหนื่อยล้าเพราะอะไรไม่ลงตัว

ความเสียใจถาโถมเข้ามา สุดหล้ายังใช้ช้อนตักกินเค้กก้อนนั้นจนหมด ความรู้สึกคือขมขื่นฝืดคอแทบจะกลืนไม่ลง

เขานึกไปถึงพฤกษา เธอก็คงเกิดอาการเดียวกันเป็นแน่ เขานึกภาพของพฤกษาที่คงกินเค้กก้อนอยู่คนเดียวแล้วร้องไห้

ชายหนุ่มได้แต่คิด เขาทำบ้าอะไรอยู่ตั้งหลายปี

เขาควรจะบอกรักพฤกษาได้แล้ว

‘มิวพี่รักเธอนะ มิวกลับมาหาพี่เถอะ’

คืนนี้เป็นค่ำคืนที่ทรมานของสุดหล้า เขาหยิบขวดเหล้าที่ไม่เคยได้เปิดขึ้นมาเปิด และรินมันลงไปในแก้ว กระดกเข้าปากดื่มแก้วแล้วแก้วเล่าจนเมามาย เขาดื่มเหล้าจนหมดขวด

สุดหล้าลากสังขารที่ไม่ไหวให้ไปที่เตียง ที่นอนกว้าง ๆ  ถ้านอนคู่กันสองคน มันก็อบอุ่นและคับแคบ แต่พอนอนคนเดียวมันช่างดูกว้างและว่างเปล่า เมื่อเช้าเขายังพลอดรักกับพฤกษาอยู่เลย แต่ว่าเธอไม่อยู่แล้ว

ความชอกช้ำ และย้ำคิดย้ำทำอยู่กับข้อความในตัวหนังสือในจดหมายของพฤกษา

‘ลาก่อน’

‘ไม่... ใครจะยอมให้มิวทำแบบนั้น พี่จะไม่ยอมให้เธอบอกลาพี่ ถ้าจะบอกลากันจริง ๆ มิวก็ต้องมาบอกพี่ต่อหน้า’

นอนแผ่หลา สายตามองไปบนเพดาน ไม่เคยได้นอนมองนิ่ง ๆ แบบนี้มานานแล้ว

‘มิว กลับมาเถอะ มาบอกกับพี่ด้วยตัวเอง’

เขาหลับไปเพราะความเมา

บนเส้นทางระหว่างกรุงเทพฯ ไปวิเชียรบุรี

‘ทำไมเวียนหัวจัง ฉันอยากจะพัก’ พฤกษาเริ่มขับรถไม่ไหว เธอมองป้ายข้างทาง อีกไม่เท่าไรก็จะถึงสระบุรี หญิงสาวเลี้ยวรถเข้าไปในเมือง สถานที่เดียวที่คิดถึงตอนนี้ คือโรงแรม เธอควรจะหาที่นอน

หญิงสาวขับไปได้ไม่ไกลนัก ก็เห็นรีสอร์ตเล็ก ๆ ข้างทาง จึงได้ชะลอ เป็นรีสอร์ตที่สร้างกระท่อมไม้เป็นหลัง ๆ เธอจึงเลือกหักหัวรถเข้าไป

ตรงเข้าไปจอดที่หน้าป้ายที่เขียนว่า ติดต่อที่นี่

พฤกษายังไม่ได้เปิดประตูลงไปเลย ก็มีพนักงานหนุ่มวิ่งออกมา คำถามแรกที่พนักงานคนนั้นเอ่ยปาก

“จะชั่วคราวหรือค้างคืนครับ”

“ม่านรูดหรือ” อดที่จะลั่นปากออกไป

“เปล่าครับ เราแยกโซนกัน ถ้าพี่จะพักค้างคืน ให้ขับรถตามผมมาเลยครับ”

พฤกษาถึงกับหายใจอย่างโล่งอก นึกว่าจะต้องได้ถอยรถกลับออกไปเสียแล้ว เธอขับตามหลังพนักงานหนุ่มไปอย่างช้า ๆ หญิงสาวก็ไม่อยากจะขับรถในตอนนี้หรอก

ถนนหนทางค่อนข้างมืดและมองไม่เห็นทาง เกรงว่าขับไปจะเกิดอันตราย ยิ่งขับรถในยามค่ำคืน หากล้อรถรั่วหรือยางระเบิด จะเป็นอย่างไร

พ้นจากรั้วต้นไม้ผ่านไปอีกด้านหนึ่ง พฤกษาก็เห็นห้องพักที่ใหญ่กว่าและแยกออกเป็นเอกเทศ มีที่จอดรถตรงด้านข้างให้ด้วย มีหลังคาคลุมกันฝนให้เรียบร้อย...