แยกจากกัน

“เป็นอะไรไป ตกงานหรือ”

“เปล่าจ้ะป้า ละครของฉันเพิ่งปิดกล้อง ฉันก็แค่อยากจะมาพักผ่อน”

“เอ้อ... ก็อย่างว่าแหละ ไปอยู่กรุงเทพฯ รถก็ติด ฝุ่นควันก็เยอะ นี่ถ้าให้ป้าไปอยู่จริง ๆ ป้าก็คงไม่ไป”

“ใกล้วันครบรอบวันตายของตากับยายแล้วนี่”

“จ้ะ มิวก็กะว่าจะกลับมาทำบุญครบรอบให้ตากับยายด้วยนะจ๊ะ”

“ยายกับตาเอ็งก็ช่างเลือกวันตายนะ ห่างกันไม่ถึงสองวัน จัดรวบ ๆ ไปเลย”

“นี่ตาแสนปากอะนะ”

“ขอโทษ ก็แค่อยากให้นางหนูมันยิ้มได้”

ใบหน้าซีดคลี่ยิ้ม เข้าใจเจตนาของลุงแสนดี

“ไปสิ เข้าไปกวาดถู นางหนูจะได้พักผ่อน”

“ขอบคุณป้ากับลุงมากนะจ๊ะ ที่ดูแลบ้านจนสะอาด”

“ไม่เป็นไรหรอก ป้าก็คิดว่าเอ็งนะเป็นลูกเป็นหลาน”

“ลุงจ๊ะ ป้าจ๊ะ ใครเป็นเจ้าของที่ดินทั้งหมดนั้นนะ” เธอชี้ไปยังพื้นที่กว้างขวาง ของผู้ครอบครองคนใหม่”

“เห็นว่าเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ หรือกำกับละครนี่แหละ เอ๊ะ! มิวก็แสดงละครนี่ เอ็งน่าจะรู้จักเขานะ”

พฤกษาหัวคิ้วขมวดเข้าหากัน

‘ใครนะ ผู้กำกับ’

“เขาชื่ออะไรหรือคะป้า”

“คิง ป้าได้ยินมาว่าอย่างนั้นแหละ” เธอคิดตาม คงไม่ใช่ พี่คิง ศิวดล ผู้กำกับละครที่เธอเล่นด้วย และเพิ่งจบไปหรอกนะ

‘คิง ศิวดล’ เธอทบทวนชื่อนี่อยู่ในใจ

“มัวแต่พูดคุยกันอยู่นั่นแหละ ไปช่วยหลานเสีย เดี๋ยวขาดเหลืออะไร จะได้ออกไปซื้อ ที่หลับที่นอน”

“ลุงไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ หนูแวะซื้อมาแล้ว”

เธอหมายถึงที่นอนปิกนิกที่เห็นขายตามข้างทาง จึงได้แวะซื้อมาแล้ว ในบ้านไม่มีอะไรเหลือแล้ว เครื่องหลับนอน มีเพียงของใช้ที่พอเก็บได้เท่านั้น

ป้าน้อยจับไม้กวาดขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว เดินนำพฤกษาขึ้นบ้าน เธอหยิบเอาอุปกรณ์ถูบ้านที่ซื้อมาด้วยเดินตามไป สองแรงยังดีกว่าแรงเดียว ไม่เท่าไรบ้านช่องก็สะอาด

ลุงแสนที่ออกไปซื้อน้ำ และของกินมาให้ก็กลับมาพอดี

“ไม่รู้จะซื้ออะไรมาให้ ลุงเลยวิ่งไปซื้อไก่ย่างที่หน้าถนน และก็ส้มตำ”

“แค่นี้ก็หรูแล้วลุง นึกอยากกินไก่อยู่พอดี”

“ที่จริง ของกินหาไม่ยากหรอก ลุงทำแปลงผักหลายอย่างเอาไว้ที่ด้านหลัง ติดลำห้วยโน่น ถ้าอยากกินอะไร ก็เดินลุยเข้าไปเก็บมาทำกับข้าวได้”

“มิวน่าจะหาหม้อหุงข้าวเอาไว้สักใบนะ”

“จ้ะป้า พรุ่งนี้ฉันจะหาซื้อที่ตลาด”

“มีมุ้งมาไหมเนี่ย กลางคืนยุงมันเยอะนา”

“ฉันซื้อมาแล้วจ้ะ” ต้องเตรียมสิ หากว่าจะมาอยู่ที่นี่

ทั้งสามคนนั่งล้อมวงกินข้าวกันอย่างอร่อย อาการพะอืดพะอมของพฤกษาหายไปเป็นปลิดทิ้ง เธอเข้าไปอ่านในอินเทอร์เน็ตมาเหมือนกัน บางคนแพ้ท้องเป็นเวลา พฤกษาต้องสังเกตอาการตัวเองต่อไป

“มิวนอนคนเดียวได้ไหม หรือว่าจะให้ป้ามานอนเป็นเพื่อน”

“ฉันอยู่คนเดียวได้จ้ะป้า ลุง ไม่ต้องเป็นห่วงนะ”

“พวกที่อยู่ใกล้ พอขายที่ได้ราคางาม ก็พากันหนีไปหมด ตอนนี้เหลือแต่บ้านลุง กับบ้านของตาอ่ำเท่านั้นเองที่อยู่ในซอยนี้ มันเลยดูเปลี่ยวไปกว่าเดิม”

“ถ้าคิดในทางกลับกัน ก็ดีเหมือนกัน ไม่พลุกพล่าน สงบดีจ้ะ”

“อื้อ เปิดมือถือเอาตลอดสิ เผื่อมีอะไรจะได้โทรหากัน”

“จ้ะ เอ่อลุง แต่มิวเปลี่ยนเบอร์แล้วนะ”

“อ้าวทำไมเปลี่ยนล่ะ”

“ซื้อเบอร์จากหมอที่ดูดวงนะจ๊ะ เขาบอกใช้แล้วจะเฮง” เธอโป้ปด

“เฮ้อ... คนเราก็คิดไปได้นะ เปลี่ยนแล้วดวงดีขึ้นไหม”

“คนจะดี คนจะเจริญ ไม่ใช่ว่าจะเกี่ยวกับการใช้เลขเบอร์โทรดี ๆ สักหน่อย นั่นแหละพวกหมอดูถึงได้หลอกเอาเงินได้ง่าย”

เผียะ... ป้าตีหัวเข่าของลุง

“พูดมากไป เดี๋ยวนางหนูมันเสียใจ เพราะเสียเงินแล้ว ดวงไม่ดีขึ้น”

พฤกษาได้แต่ยิ้มแห้ง ตอนนี้ดวงของเธอมันตกสุด ๆ แล้ว แถมยังคิดไม่ตกจะทำอย่างไรกับชีวิตต่อไปดี

“ป้ากับลุงขอตัวไปรดน้ำผักก่อนนะ”

“จ้ะ”

“ค่ำ ๆ จะเอาผักมาฝาก ตำน้ำพริกสักครก กับผักลวก”

“จ้ะป้า”

ลุงกับป้าไปแล้ว พฤกษาจึงได้ทยอยขนของที่เอามาด้วยลงจากรถ จัดวางให้เข้าที่ก่อนจะเอนตัวลงนอน หญิงสาวมองขื่อและเพดาน นึกย้อนไปถึงตอนเด็ก ๆ เธอชอบปีนขึ้นไปบนนั้น และกระโดดลงมาบนฟูก พอยายจับได้ เลยถูกตียกใหญ่ ปากก็พร่ำด่าว่า ขาจะหักนะ ตอนนั้นเธอทั้งปวดข้อเท้า เพราะกระโดดลงมาผิดท่า ยังถูกยายตีซ้ำ เจ็บตัวไปหลายวันเลย

พฤกษาอมยิ้ม นึกถึงตอนเป็นเด็ก ๆ แล้วได้อยู่กับตายายก็พลอยยิ้มได้ เธอเอามือลูบหน้าท้องของตัวเอง

‘ตาจ๋า ยายจ๋า มิวน่าจะไม่เหงาแล้วแหละ มิวกำลังจะมีลูกจ้ะ’ น้ำใส ๆ เริ่มไหลรินออกมาจากดวงตา เธอหลับตาลง ใบหน้าของสุดหล้าลอยเด่น

‘ป่านนี้เขาจะเป็นอย่างไรบ้าง ก็คงไม่เป็นอะไรมั้ง หรือว่าคงจะพาเด็กก้อยนั่นเข้าบ้านแล้วก็ได้’ เพียงคิดแค่นี้ หัวใจก็ปวดร้าว มันเจ็บพอ ๆ กับที่คิดว่าที่ผ่านมาเท่ากับศูนย์

บ้านของสุดหล้า เขานอนเอามือก่ายหน้าผากอยู่บนเตียง เพราะไม่รู้จะทำอะไรดี ตั้งใจหยุดงาน และพาพฤกษาออกไปเที่ยว แต่ตอนนี้เธอไม่อยู่ ก็ไม่รู้จะทำอะไรดี ความรู้สึกเงียบเหงา มือที่ควานหาร่างของเธอที่เคยอยู่บนเตียง ทว่าตอนนี้กลับว่างเปล่า ความโดดเดี่ยว เข้ามาเกาะกินที่หัวใจ

กริ๊ง กริ๊ง... มือถือของเขาดังขึ้น คนที่โทรเข้ามาคือแม่ของเขา คุณสาธิตและคุณบัวตองแย่งกันพูด

(“พ่อคิดถึงสุดหล้านะ”)

(“แม่ก็คิดถึงสุดหล้า”)

เขาถึงกับคลี่ยิ้ม สองคนนี้เวลาโทรมาทุกที ก็ต้องแย่งกันพูดทุกที

“โทรมาบอกแค่นี้หรือครับ” เขาคงทำงานหนักไปจนไม่ได้ไปเยี่ยมเยือนทั้งสอง

(“แหม... ทำงานหามรุ่งหามค่ำ ไม่เคยจะโทรมาหาพ่อกับแม่”) คนเป็นแม่ตัดพ้อ

(“ใช่ ทุกทีก็ไม่เคยรับสาย แต่วันนี้ พ่อให้แม่โทรมาแบบสุ่ม แล้วก็ฟลุคจริง วันนี้พ่อจะทำลาบวัว ก็เลยนึกถึงลูก”)

แค่ได้ยินเมนูโปรดฝีมือของพ่อ ก็พานน้ำลายไหล

(“จะมาแอ่วหาพ่อกับแม่ไหม”) แม่ถามเป็นภาษาเหนือ

(“มาสิ แม่แกจะลงแดงตาย เพราะคิดถึงแกอยู่แล้วนะ นี่ถ้าตัวไม่มาเอง ก็รีบหาเมียแต่ง ๆ เสีย จะได้เอาหลานมาให้พ่อกับแม่เลี้ยง”)

(“ใช่จ้ะ พี่ธิตพูดถูก เพราะถ้าไปอีกสามสี่ปี ฉันคงจะวิ่งตามหลานไม่ไหวแล้วแน่ ๆ หาเมียได้หรือยัง”) ...