ตัดสินใจ

พฤกษาขับรถเข้าไปจอด ก่อนจะกดกระจกลงสอบถามเรื่องราคา ที่นี่คงเป็นแบบนี้กระมัง ไม่เหมือนโรงแรมใหญ่ ๆ ที่จะต้องเข้าไปเช็กอินเพื่อลงชื่อเข้าใช้บริการก่อน จ่ายเงินถึงจะเข้าพักได้ แต่นี่เข้ามาจอดถึงที่หน้าห้องพักเลย ถ้ามีเงินสักก้อน มีที่ดินผืนเล็ก ๆ ทำแบบนี้ก็ได้เงินนะ

“พี่จะเข้ามาดูในห้องก่อนก็ได้นะครับ คืนละห้าร้อยห้าสิบบาท ไม่มีอาหารเช้า และถ้าพี่อยากได้ผ้าห่มหรือหมอน หรืออะไรเพิ่มเติม ก็คิดชิ้นละห้าสิบบาทครับ”

“ถ้าอย่างนั้น พี่ขอผ้าห่มเพิ่มละกัน ข้างในมีกาต้มน้ำไหม หรือมีอะไรให้กินในตู้เย็นหรือเปล่า”

“มีครับ น้ำดื่มฟรีสองขวด และเครื่องดื่มในตู้เย็นกินได้ครับ มีราคาติดอยู่ที่หน้าตู้ จ่ายตามที่กินครับตอนเช็กเอาต์

“ขอบใจนะ พี่ต้องจ่ายเท่าไหร่จ๊ะ”

“ตอนนี้พี่ต้องจ่ายห้าร้อยห้าสิบก่อนครับ แต่ตอนที่จะออกห้องพักหรือเช็กเอาต์ ต้องรอให้พนักงานมาเช็กของในห้องก่อนครับ”

“ได้จ้ะ”

“ผมไปเอาผ้าห่มมาให้ พี่จะเอาหมอนเพิ่มอีกไหมครับ” เธอเพิ่งเห็นว่าบนเตียงมีหมอนเพียงใบเดียว

“ขอเพิ่มอีกสักใบก็ได้จ้ะ”

“ครับ” แล้วเด็กพนักงานไป เขากลับมาพร้อมกับหมอนและผ้าห่ม

เธอจ่ายเงินและให้ทิปไปห้าสิบบาท จ่ายเป็นใบห้าร้อยนั้นไม่ต้องทอน

พฤกษาพอใจกับห้องพักที่สะอาดสะอ้าน ท้องไส้เริ่มปั่นป่วน อยู่ ๆ ก็มวนท้องขึ้นมา เหมือนอยากจะอ้วก

“หิวหรือ” ไม่มีอะไรตกถึงท้อง ถึงมีก็นิด ๆ หน่อย ๆ เวลาไปถ่ายละคร เธอไม่อยากกินอะไรหนัก ๆ ไม่อยากเข้าห้องน้ำ

เมื่อก่อนเคยมีที่ท้องเสียตอนถ่ายละคร ดีว่าในกองมีหน่วยปฐมพยาบาล เธอจึงได้ยามากิน แต่ก็ชวนคลื่นไส้อยู่ตลอดการทำงาน ทำให้เธอค่อนข้างระมัดระวังในเรื่องการกินมาก

พฤกษาตัดสินใจไปเสียบกาต้มน้ำ ขอกินมาม่าร้อน ๆ สักหน่อย แต่พอทำจนมีกลิ่นพวยพุ่ง

พฤกษาก็รู้สึกกระอักกระอ่วน น้ำลายฟูมปากขึ้นมา ก่อนจะมุ่งไปที่ห้องน้ำ และโก่งคออาเจียนอะไรต่อมิอะไรที่ตกค้างอยู่ในกระเพาะออกมาจนหมด จนเป็นสีเหลืองสีเขียว

‘นี่ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย เครียดลงกระเพาะอาหารหรือ’

คิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้เลย แต่พอกลับเข้ามาในห้อง กลิ่นมาม่าก็ชวนคลื่นเหียนขึ้นมาอีก จนเธอแทบทนไม่ไหว

พฤกษาจึงได้เอามาม่าที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ ๆ ออกไปวางไว้ข้างนอกห้อง เธอกลับเข้ามาแล้ว กลิ่นของมันก็ยังอบอวล พฤกษาจึงได้นำน้ำหอมกลิ่นโปรดที่เธอใช้ดับกลิ่นเครื่องนอนออกมา เพื่อให้หลับสบาย

พฤกษาฉีดพรมไปทั่วห้อง กลบกลิ่นของมาม่า จึงได้รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย หญิงสาวจึงตัดสินใจดื่มน้ำอุ่นแทน พฤกษาเลือกที่จะอาบน้ำ และเข้านอน

การพักผ่อนอาจจะทำให้อาการที่เป็นอยู่ดีขึ้น

เธอค้นหายากระเพาะอาหารที่มักมีติดตัวเสมอ เมื่อได้แล้วก็เอาออกมากิน จากนั้นหญิงสาวก็ล้มตัวลงไปนอน

ภาพของสุดหล้าและดาราสาวคนนั้นทำให้เธอไม่อยากหลับตาเลย หลับตาลงก็มองเห็นแต่ภาพอันอุจาดตาและทำร้ายหัวใจของพฤกษาอย่างรุนแรง

‘หมดเวลาของเราแล้วจริง ๆ แต่ถ้าพี่สุดหล้าอยากคบหากับเธอ และอยากที่จะทำแบบนั้น ก็บอกกันตรง ๆ ไม่ใช่ปล่อยให้มิวกลายเป็นคนที่ดูโง่แบบนี้ค่ะ’ พฤกษาหลับลงไปด้วยน้ำตา ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลัง

ไม่ใช่การถูกหักหลังสักหน่อย มันเป็นการแอบรักคู่รักแบบเฟรนด์วิทเบเนฟิตส์ของเธอเองต่างหาก ไม่ใช่ความผิดของใคร แต่เป็นความผิดของเธอทั้งนั้น

เช้าวันใหม่ เสียงโอ้กอ้ากของพฤกษาดังลั่นไปทั้งห้องน้ำ

‘มันเกิดอะไรขึ้น ร่างกายของฉันเป็นอะไร’

พฤกษารีบเก็บข้าวของและนำไปขึ้นรถ ก่อนจะกดโทรไปยังส่วนหน้า เพื่อให้พนักงานเข้ามาเช็กของ

เมื่อจ่ายเงินในส่วนที่เธอใช้บริการเพิ่มไปแล้ว

“แถวนี้มีโรงพยาบาลไหม”

“มีค่ะ ถ้าจะให้เร็วไปที่ โรงพยาบาลเอกชนก็ได้ ในเมืองมีสองที่ค่ะ”

“ไกลไหมคะ”

“ไม่ไกลหรอกค่ะ ไม่ถึงสิบกิโลฯ”

พฤกษาจะหอบสังขารแบบนี้ขับรถไปที่ไหนได้ มันไม่ไหวแน่ ๆ เธอจึงตัดสินใจขับรถไปยังโรงพยาบาลเอกชนที่ใกล้ที่สุดโดยค้นหาจากจีพีเอส

เมื่อไปถึงที่โรงพยาบาล ยังเป็นเวลาเช้าอยู่ จึงไม่ได้มีคิวมากนัก เมื่อคุณหมอมาถึงเธอก็ได้เข้าห้องตรวจ คุณหมอสอบถามอย่างละเอียด จนมาถึงคำถามที่ว่า

“ประจำเดือนมาบ้างหรือเปล่าคะ”

“คือ กินยาคุมอยู่น่ะค่ะ”

“อืม... การกินยาคุมอาจจะมีผลการป้องกันได้แค่เพียงเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์เท่านั้น หากลืม หรือกินที่คลาดเคลื่อนจากเดิมไป ก็อาจจะทำให้ท้องได้ หมอขอตรวจปัสสาวะเลยนะ เพื่อความแน่ใจ อยากตรวจดูว่าคุณท้องอยู่หรือเปล่าค่ะ”

“ได้ค่ะคุณหมอ”

พฤกษาถูกพยาบาลส่งไปอีกห้องหนึ่งเพื่อทำการตรวจ ปัสสาวะออกมา นั่งรอไม่ถึงสิบนาที เธอก็ถูกเรียกเข้าไปในห้องตรวจอีกครั้ง คุณหมอยิ้มเต็มใบหน้า

“สรุปว่าคุณตั้งครรภ์ค่ะ”

พฤกษาถึงกับหน้าซีดเผือด อาการที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ เพราะว่าเธอแพ้ท้องอย่างงั้นเหรอ หัวใจสั่น มือเท้าเย็น นึกถึงคนที่เป็นพ่อ ‘พี่สุดหล้า’

“อาการที่คุณเป็นอยู่ทั้งหมด เป็นอาการของคุณแม่ตั้งครรภ์ค่ะ หนึ่งวิงเวียนศีรษะ คลื่นไส้ อาเจียน เลยก็อยากจะนอน ขี้เกียจไม่อยากลุก โงหัวไม่ค่อยขึ้น มีหลายอาการบางคนก็มีอาการแปลก ๆ”

“แล้วฉันต้องทำยังไงต่อไปคะ”

“อาการแพ้ท้องคือต้องรักษาตามอาการ ที่จริงแรก ๆ ร่างกายของคุณแม่ยังปรับตัวไม่ค่อยได้น่ะ คุณแม่ก็ควรจะพักผ่อนให้เยอะ ๆ ช่วงนี้ฮอร์โมนในร่างกายมีการเปลี่ยนแปลงขนาดใหญ่ ทำให้ร่างกายบางคนก็รับไม่ไหว บางคนก็มีการเปลี่ยนแปลงอย่างหนัก ถึงขนาดแพ้จนถึงใกล้คลอด”

ใบหน้าของเธอซีดจางลงไปอีก หัวใจหวั่นไหว เธอจะรับเรื่องนี้คนเดียวไหวไหม

“คุณอย่าเพิ่งทำอะไร ๆ หนักนะคะ ถ้ามึนหัว วิงเวียนมาก ๆ ก็ควรจะนอน และการขับรถก็อันตรายด้วยเช่นกัน หรือว่าใครมาส่งคะ”

“มาเองค่ะ” คำถามของหมอยิ่งตอกย้ำความเดียวดายในหัวใจของพฤกษาเข้าไปอีก แต่หมอคงไม่ได้คิดอะไร

“ช่วงหนึ่งถึงสามเดือนแรก ก็อาจจะแพ้ท้องมากกว่า หลังจากนั้นไปแล้ว ร่างกายของคุณแม่ก็จะคุ้นเคยและปรับได้ อาการแพ้ท้องก็จะลดลง”

“ค่ะ”

 ..