ความจริง

คำถามของแม่ทำให้สุดหล้าสะท้อนในใจ ตั้งแต่พาพฤกษามาอยู่ด้วยกันหกปี เขาไม่เคยพาเธอไปเจอกับคุณสาธิตและคุณบัวตอง แล้วคราวที่ท่านทั้งสองคนมากรุงเทพฯ เขาก็ให้พฤกษาไปพักที่โรงแรม

ถ้าคิดในมุมกลับกัน หากเขาเป็นเธออยู่ด้วยกันมานานเพียงนี้ ยังไม่พบปะกับคนในครอบครัว หรือเปิดเผยความจริงกับใคร ๆ ว่าคบกันแบบไหน เขาเองก็คงจะไม่ทน

(“นี่เงียบทำไม ไม่ได้ยินที่แม่พูดหรือยังไงฮึ”)

“ได้ยินครับ แต่ว่า...”

(“แต่... ทำไม”)

(“ก็เจ้าสุดหล้ามันไม่มีฝีมือนะสิ จีบหญิงไม่เป็น นี่ขนาดอยู่ในแวดวงดารา มีแต่สาว ๆ หน้าตาสวย ๆ หุ่นสะโอดสะอง มันยังจีบใครไม่ติดสักคน พ่อชักจะสงสัยเสียแล้วว่า มันเป็นเกย์หรือเปล่า”)

(“อะไรฮึ... เกย์”)

(“ก็ผู้ชายที่รักกับผู้ชายไง”)

(“บาปปากแท้ ๆ พ่อเนี่ย ฉันเลี้ยงลูกมากับมือ ฉันรู้ว่า สุดหล้าชอบผู้หญิง”)

(“อ้าว... ชอบผู้หญิง แต่ไม่จีบใครมาเป็นเมียสักคน มันก็ไม่ใช่มั้ง หรือว่ากามตายด้าน”)

เผียะ... คนเป็นแม่ตีเผียะเข้าให้

(“พี่ธิต”) เรียกชื่อของสามีเสียงดัง คุณสาธิตหัวเราะลั่น

(“กลับบ้านมาหาพ่อแม่บ้างสิ แม่ไม่อยากไป กทม. เพราะทนคิดถึงแกไม่ได้แล้วนะ กลัวการนั่งเครื่อง แล้วอีกอย่างแม่ไม่ชอบรถติด เมื่อไรสุดหล้าจะว่างงานฮึ ทำงานเก่งมันก็ดี หาเงินเก่งมันก็ได้ แต่ว่า... แม่คิดถึง”)

“ครับแม่ เย็นนี้ ผมจะบินไปหาแม่เลย”

(“จริงหรือ พูดจริงนะสุดหล้า อย่าพูดเล่นกับแม่นะ แม่ซีเรียส”)

“พูดจริงสิครับแม่ ผมจะไปอยู่กับแม่สักอาทิตย์เลย”

(“โอ้! อาทิตย์หนึ่งเลยหรือ”) คนเป็นแม่ยิ้มหน้าบาน

(“พ่อ ๆ ต้องหาของกินที่ลูกชอบมาไว้แล้วนะ”)

(“ถ้าอย่างนั้น ลาบวัวนี่ พ่อเก็บเอาไว้ทำตอนที่สุดหล้ามาถึงบ้านดีกว่า จะได้สดใหม่อร่อย แม่มันก็เข้าไปในสวน ไปหาผักมาแกล้มลาบให้เยอะขึ้นอีก”)

(“ชวนลุงหนานทนมาด้วย ป้าสี น้าแพรว”)

“ครับพ่อ ยังไงก็ได้”

(“สู่ขวัญเลยไหมพ่อ”)

(“ถ้าอย่างนั้นก็ไปหาหมอสู่ขวัญเสีย”)

(“แม่จะไปหาไก่มาต้ม เอาสักสองตัวใหญ่ ๆ นะ”)

น้ำเสียงของพ่อกับแม่กระตือรือร้น จนคนเป็นลูกยิ้มน้ำตาซึม แค่ได้ยินเสียงของพ่อสาธิตกับแม่บัวตอง ความอุ่นก็วาบขึ้นมาในใจ แม่กับพ่อวางสายไปแล้ว สุดหล้าเอาแต่คิดถึงพฤกษา ถ้าเธออยู่ข้างกายตอนนี้เขาจะพาเธอไปด้วย

หลายวันต่อมา

พฤกษากำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ที่หน้าบ้าน เสียงรถยนต์แล่นเข้ามา ก่อนจะบีบแตรหนึ่งครั้ง เธอรีบหันไปหา ผู้ชายที่นั่งอยู่ในรถถึงกับยิ้มร่า รีบลงมาในทันที ในมือของเขายังมีกล่องเค้กโบราณมีชื่อจากร้านเค้กชื่อดังย่านดอนเมือง เพื่อเอามาฝากคนงาน และผูกมิตรกับคนแถว ๆ นี้

พฤกษาเองก็ตกใจเช่นเดียวกันที่เห็นหน้าของผู้มาเยือน

“มิว”

“พี่คิง”

“อะไรกันเนี่ย คนงานโทรไปบอกพี่ว่า เจ้าของบ้านหลังน้อยที่อยู่ถัดจากสวนของพี่ได้กลับมาอยู่ที่นี่แล้ว พี่ถามซื้อที่แปลงนี้ ลุงแสนกับป้าน้อยบอกอย่างเดียวว่าไม่ขาย ๆ เพราะเจ้าของไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงิน นึกไม่ถึงเลยว่าโลกมันจะกลมแบบนี้น่ะ” รอยยิ้มฉีกบานจะถึงใบหู เดินตัวปลิวเข้ามา

“สวัสดีค่ะพี่คิง บังเอิญจัง”

“พี่เชื่อว่ามันเป็นพรหมลิขิตมากกว่า” เขามองเธอด้วยสายตาที่กรุ้มกริ่ม

‘คิง ศิวดล’ จริง ๆ ผู้กำกับละครที่นับว่าเป็นคู่แข่งกับสุดหล้า ตอนที่เล่นละครด้วยกัน เขาก็ทำตัวเปิดเผยว่า ชื่นชอบพฤกษาออกนอกหน้า

“ถ้าแบบนี้ พี่ต้องมาผูกปิ่นโตที่นี่เสียแล้วสิ พี่มักให้คนงานมาขอซื้อผักกับลุงแสนป้าน้อยประจำเลย”

“พี่คิงอย่ามาฝากท้องเอาไว้กับมิวเลยค่ะ มิวไม่เก่งทำอาหาร ถนัดกินแต่ในกองถ่ายมากกว่า”

“ทำไมรีบปฏิเสธเร็วจัง เพราะว่าพี่เป็นคู่แข่งของสุดหล้าหรือว่ายังไง”

สีหน้าของเธอเจื่อนลงไป ถามว่าทำไมทุกคนถึงรู้ ก็วงการบันเทิงมันแคบ ใคร ๆ ก็น่าจะรู้เรื่องของเธอกับสุดหล้านั่นแหละ เพียงแต่ไม่อยากเข้ามายุ่ง เพราะเป็นเรื่องส่วนตัว

“ทำไมต้องเอ่ยถึงเขาด้วยคะ” น้ำเสียงเรียบราบปราศจากความรู้สึกยินดียินร้าย

“อะ... หรือว่าทะเลาะกัน และเลิกกันแล้ว”

“เราสองคนยังไม่ได้คบกันต่างหากค่ะ”

“ถ้าแบบนั้นพี่ก็มีสิทธิ์นะสิ” ศิวดลยักไหล่

เขาเอ่ยออกมาอย่างเปิดเผย แววตาของเขาที่ขี้เล่นก็ดูเปลี่ยนไปด้วย แต่ก็แค่แวบเดียว เขาก็คลี่ยิ้มออกมาเต็มใบหน้า

“พี่มีขนมเค้กโบราณร้านอร่อยที่ดอนเมืองมาฝาก เจ้านี้รับประกันว่าอร่อยเด็ดจริง ๆ” เขายื่นกล่องเค้กให้

“แล้วลุงกับป้าไปไหนเสียล่ะ”

“อยู่ในสวนนะคะ ว่าแต่พี่คิงไม่มีงานกำกับละครอีกเหรอคะ”

“มีสิ จะเปิดกล้องวันที่สิบเก้านี้ พี่จำได้พี่เสนอชื่อของมิวให้แสดงละครเรื่องนี้ด้วย ทำไมไม่ไปแคสต์”

“คือมิวอยากจะพักยาวนะคะ ตั้งใจว่าจะไม่รับงานแสดงสักระยะหนึ่ง”

“ทำไมล่ะ น้ำขึ้นเขาให้รีบตักนะ พักไปหรือหายหน้า คนดูอาจจะลืม”

พฤกษาไม่สนใจที่จะตอบ แต่เธอกับเฉไฉไปเรื่องอื่น

“ดูสิ... มิวเป็นเจ้าบ้านยังไง ไม่เชิญให้พี่นั่ง พี่คิงนั่งก่อนค่ะ เดี๋ยวมิวจะเข้าไปเอาน้ำดื่มมาให้ค่ะ” เธอหมุนตัวหันหลังให้ ได้แต่คิดในใจ

กรรมหรือเวรอะไร อุตส่าห์หนีมาไกลเพื่อไม่ต้องเจอใครที่รู้จัก อยู่ในวังวนเดียวกับสุดหล้า แต่ดันมาเจอตออย่างพี่คิง ศิวดล พฤกษาถึงกับถอนหายใจแรง เดินขึ้นไปบนบ้าน แล้วกลับลงอย่างรวดเร็ว

“ชวนพี่นั่ง หาน้ำมาให้ดื่มแบบนี้ พี่ต้องนั่งนานแล้วสิ ใช่ไหม”

“ได้สิคะ” ทั้งที่ใจไม่อยากจะคุยด้วยเลย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้

ศิวดลคุยฟุ้งเรื่องงานและเรื่องต่าง ๆ แต่สุดท้ายเขาก็วกมาเรื่องของสุดหล้าเข้าจนได้

“มิวเลิกกันกับสุดหล้าจริง ๆ หรือ” น้ำเสียงฟังดูซีเรียส ...