มันไม่ใช่ ใช่ไหม ในที่สุด

ที่ลานจอดรถ

“ก้อยลงไปจากรถของพี่เดี๋ยวนี้”

“ไม่ค่ะ ก้อยไม่ลง” พรทิราดื้อด้าน

“แค่พี่จูบเธอไม่ได้หมายถึงว่า เธอจะทำตัวเป็นเจ้าของ และตัดสินใจเอาเองว่า พี่ต้องการเธอ เธอคิดผิด พี่ก็แค่ทำตัวสนองความต้องการของเธอเท่านั้น” สายตาของเขาเต็มไปด้วยการดูถูก

พรทิราเหมือนกับถูกตบหน้าเข้าอย่างจัง เธอน้ำตาไหลรินแบบผู้กำกับไม่ได้สั่ง

“ทำไมคะ ในเมื่อพี่ก็เคยทำแบบนี้มาก่อน”

“เอาอะไรมาพูด”

“ก็กับพี่มิวยังไงล่ะคะ ที่ได้แสดงละคร และได้ทำงานจนถึงทุกวันนี้ ก็เพราะว่าเธอยอมนอนกับพี่”

หัวคิ้วของเขาขมวดแข็ง ดวงตาจ้องมองไปที่นัยน์ตาของพรทิรา “ใครบอกเธอ” เสียงเขาแข็งและไม่อ่อนโยนอีกแล้ว

“ใคร ๆ ก็พูดกันทั้งนั้น”

“นี่หมายถึง เพจดังที่เอาไปเขียน ข่าวก็มาจากเธอหรือ”

ความเครียดของสุดหล้าที่เกิดขึ้น ก็เพราะข่าวที่เพจเจ๊มอยร้อยเรื่องแฉ ที่เอาเรื่องของพฤกษา และเรื่องราวของเขาไปเขียนอย่างสนุก ซึ่งเรื่องนี้มันก็เกิดขึ้นมานานแล้ว มีคนส่วนน้อยมากที่จะรู้เรื่องนี้

“อย่ามาโทษก้อยนะคะ ก้อยไม่ใช่คนที่ให้ข่าวเพจเจ๊มอยร้อยเรื่องแฉ”

“ก้อย ถ้าเธออยากจะอยู่ต่อไปในวงการนี้ แบบขาวสะอาด และไม่มีข่าวฉาวโฉ่ เลิกยุ่งกับพี่เถอะ และอีกอย่าง พี่มิวเป็นเมียพี่ และพี่รักมิว” เขาพูดเพื่อให้พรทิราตัดใจ

พรทิรากำหมัดในมือแน่น ดวงตาโกรธราวกับไฟ

“แต่พี่จูบกับก้อย”

“พี่ไม่อยากขัดศรัทธาต่างหาก พี่ก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งเท่านั้น และตอนนี้พี่จะบอกว่า พี่ไม่หิว และไม่อยากกินเธอ เชิญ...” เขาผายมือและก้มผ่านตัวของพรทิราเพื่อไปเปิดประตูให้

“ใครถามก็บอกว่า พี่เรียกมาขอบคุณ เอานี่เช็ดน้ำตาเสีย อย่ามาเสียน้ำตาให้กับผู้ชายแก่แบบนี้ เพราะสักวันถ้าเธอได้เจอคนที่ดีพร้อม และเหมาะสม เธอจะเสียใจ เก็บความสาวความสวยเอาไว้ให้คนที่เธอรักเถอะ”

พรทิราลงจากรถของสุดหล้าไปอย่างหัวเสีย และขายขี้หน้า ดีว่า... ละครที่เล่นด้วยกันได้ปิดกล้องแล้ว

ยังไม่ทันที่เขาจะขับรถออกไปจากลานจอด มือถือของเขาก็ดังขึ้น

(“จะไม่ไปฉลองปิดกล้องด้วยกันหรือ”) คุณนพสาย ภรรยาของเจ้าของค่ายโทรเข้ามา

“ผมมีนัดแล้วครับ” เป็นแบบนี้ทุกครั้งสุดหล้าไม่ค่อยไปงานเลี้ยงปิดกล้อง เพราะเขามีโลกส่วนตัวสูง อีกอย่างถ้าใจบอกว่าไม่ไป เขาก็ไม่ไป เป็นคนที่ไร้หัวใจจริง ๆ

(“มีนัดกับมิวหรือ ก็พามิวมาด้วยสิ”)

“ก็เราสองคนก็ยังไม่พร้อมจะเปิดตัวนี่ครับ”

(“เฮ้อ... ทำเหมือนไม่มีใครรู้”) ปิดอย่างไร มูลก็ต้องมี เพราะสองคนนี้อยู่ด้วยกันมาถึงหกปี

“ผมชอบแบบนี้มากกว่า”

(“อยู่อย่างหลบซ่อนเหรอ สุดหล้าควรให้เกียรติมิว”)

เขานิ่งไปอึดใจ คำพูดที่กระแทกใจ เขาก็เคยคิด แต่ด้วยความไม่อยากผูกมัดกับใคร ไม่อยากสร้างพันธะ เขาคิดว่าอยู่แบบนี้ก็ดีแล้ว เพราะพฤกษาไม่เดือดร้อน

(“สุดหล้าน่าเปิดตัวเสียที คบกันก็นานแล้ว บางครั้งสุดหล้าก็ควรเป็นฝ่ายบอกเธอ”) คุณนพสายแนะนำ

“เรื่องอะไรครับ”

(“แต่งงาน ผู้หญิงก็หวังแค่สิ่งเดียวเท่านั้น ระวังนะสุดหล้า มันจะสายเกินไป”)

“ขอบคุณครับ แล้วผมจะเก็บเรื่องนี้ไปคิด”

(“เฮ้อ... คงจะเป็นงานเลี้ยงปิดกล้องงานเดียวที่ไม่มีผู้กำกับมาร่วมงาน แต่ก็เอาเถอะ ไปฉลองวันเกิดของมิวให้สนุกก็แล้วกัน และก็เที่ยวให้สนุกนะ ชาร์จไฟ แล้วกับมาทำเรื่องใหม่ พี่ให้เธอเลือกได้เลยว่าจะทำเรื่องไหน”)

สุดหล้าขอพักงานหนึ่งเดือน ก่อนจะเปิดกล้องละครเรื่องใหม่

“ขอบคุณครับ” สุดหล้ายิ้ม อย่างน้อยเรื่องงานของเขาก็ไม่เคยทำให้ตัวเองและคนอื่น ๆ ผิดหวัง เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับค่ายของคุณนพสาย ทำงานด้วยแล้วสบายใจที่สุด

สุดหล้าแวะซื้อดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่ ซึ่งเป็นสีโปรดปรานของพฤกษา ไม่ได้ตั้งใจจะทำสวีตหวาน ๆ กับเธอ

ทว่าคำพูดของคุณนพสายก็กระทุ้งใจ เขาควรจะให้อะไรเธอบ้าง นี่คงเป็นดอกไม้ช่อแรกจากเขา ตลอดเวลาที่คบและอยู่ด้วยกันมา

เขายกช่อกุหลาบขึ้นมาชม และกดปลายจมูกลงไปสูดกลิ่นความหอมของมัน

บ้านที่ปิดเงียบโดยไม่เปิดไฟไว้สักดวง ทำให้ใจคอของสุดหล้าไม่ค่อยดีนัก ที่จริงแล้วเขาก็ผิดเองที่ไม่ได้ส่งข้อความมาบอกเธอ กะว่ากลับมาถึงบ้านแล้วค่อยคุยกัน สุดหล้าตั้งใจแล้วว่าจะพาออกไปด้านนอก เพื่อไปกิน ไปเที่ยวกันเหมือนวันก่อนๆ แล้วค่อยกลับบ้านดึก ๆ

สุดหล้ากะว่า ถ้าบอกเธอเรื่องพักร้อนหนึ่งเดือน พฤกษาคงกระโดดโลดเต้นไปทั่วบ้าน ตอนนี้พฤกษาไม่ได้อยู่ที่นี่หรืออย่างไร บ้านช่องดูเงียบเชียบแบบไร้ชีวิตชีวา

“มิว มิว มิว มิวอยู่ไหม” เขาเรียกร้องหาเธอจนลั่นบ้าน เปิดประตูห้องนอนเข้าไป ก็ไร้วี่แววของหญิงสาว

พฤกษาหายไปไหน คำถามที่เกิดขึ้น ไฟที่สว่างกระทบกับเค้กที่วางอยู่บนโต๊ะ สุดหล้าก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว เขาวางช่อกุหลาบเอาไว้บนโต๊ะ

สุดหล้าหยิบกระดาษสีขาวที่มีตัวหนังสือเขียนด้วยลายมือของพฤกษาขึ้นมาอ่าน ใจเขาหายแวบ เขารีบอ่านมันด้วยหัวใจแหลกสลาย

 ‘อะไรกันเนี่ย ทำไมถึงเป็นแบบนี้’

เขาไม่เข้าใจเธอเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น หรือเป็นเพราะเขาทำงานหนักเกินไป ในหัวของสุดหล้าไม่ได้มีเรื่องราวของน้องก้อยพรทิราเลย

ชายหนุ่มหยิบมือถือขึ้นมากดเลขหมายของพฤกษา แล้วกดโทรหาเธอ หากโทรติด เขาก็จะบอกพฤกษาว่า ให้เธอกลับบ้านเถอะ เพราะเขารออยู่ที่นี่แล้ว

สุดหล้าอ่านข้อความของพฤกษาซ้ำไปซ้ำมา

‘โถ่ไม่น่าเลย’ เขาคร่ำครวญ สุดหล้าควรทำดีกับเธอ หรือควรพูดอะไรดี ๆ กับเธอบ้างใช่ไหม

หัวใจของเขารู้สึกเบาหวิว ไม่เคยคิดว่าหญิงสาวจะทิ้งไป

‘มิว ทำไมคิดได้แค่นี้ ใครกันจะใช้กฎเฟรนด์วิทเบเนฟิตส์จนถึงห้าหกปี หากไม่มีความรักต่อกัน’ เขาเพิ่งรู้ตัวเอง และเอ่ยในใจกับคำว่า ‘รัก’