เดียวดาย

“อีกอย่างหนึ่งที่คุณหมอจะเตือน สามเดือนแรกนั้นจะแท้งได้ง่าย ฉะนั้นอย่าทำอะไรโลดโผน อาจเกิดอุบัติเหตุขึ้นได้  พยายามพักผ่อนและทำจิตใจให้สงบค่ะ”

“ขอบคุณมากค่ะหมอ”

“อ้อ... อีกอย่างคุณแม่ต้องรีบไปฝากท้องนะ คุณหมอแนะนำเลย เพราะว่าจะต้องตรวจอีกหลายอย่าง ที่นี่เราก็มีแผนกแม่และเด็ก สามารถเลือกคุณหมอผดุงครรภ์จะฝากท้องเอาไว้กับใคร มีให้เลือกหลายท่านนะคะ สามารถติดต่อได้จากฝ่ายประชาสัมพันธ์ค่ะ”

พฤกษาเดินออกมาจากห้องคุณหมออย่างตัวลอย ๆ เธอรู้สึกมึนหัว และหนักหน้าไปหมด ร่างของเธอเซ นางพยาบาลที่รับเอาไว้ได้

“ได้นอนหรือเปล่าคะเมื่อคืน”

นอนไม่ค่อยหลับ ภาพของสุดหล้าและพรทิรานั้นติดตามาก พฤกษาสับสนกับหัวใจตัวเอง มันเสียใจจนร้องไห้น้ำตาเต็มหมอน

ยิ่งมารู้ว่า ท้องลูกของสุดหล้าอีก เธอจะทำอย่างไรดี  จะกลับไปบอกเรื่องนี้กับเขาดีไหม แต่มันเป็นไปไม่ได้หรอกเพราะว่าเขาไม่ได้รักเธอ อีกอย่างเมื่อวาน สองคนที่เต็มใจกอดจูบกัน เธอก็เห็นเต็มสองตา เขาก็กำลังเพาะปลูกรักกับผู้หญิงคนอื่น ที่ใหม่กว่า สดกว่า และก็สาวกว่า

“นั่งก่อนนะคะ”

‘ลูกจ๋าทำไมมาตอนนี้ล่ะ ไม่ใช่ว่าแม่ไม่อยากได้หนู หรือไม่ต้องการลูก แต่ว่ามันเป็นจังหวะที่ไม่เหมาะสมเอาเสียเลย’

เธอเดินตามนางพยาบาลมาจนถึงที่จ่ายเงิน เพื่อรับยา พฤกษายังไม่พร้อมจะฝากครรภ์ในตอนนั้น

ขณะที่เดินมาจนถึงที่ล็อบบี้ มีพ่อแม่ลูกเดินเข้ามาด้วยกัน ในอ้อมกอดของแม่นั้นมีเด็กตัวน้อยที่ร้องไห้โยเย ทั้งพ่อและแม่ช่วยกันปลอบโยนเด็ก

สองคนจ้องดวงตาไปมองเด็กน้อยด้วยความรัก และเต็มไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใย พยาบาลเดินเข้าไปหาทั้งสามคน

“ไม่ต้องกลัวนะคะ ที่นี่เรามีหมอเด็กที่เก่งที่สุด ยังไงรอแป๊บนึงค่ะ คุณพ่อทำเอกสารด้านนี้ค่ะ ส่วนคุณแม่ตามนางพยาบาลไปเลยค่ะ”

เขาพาเด็กเข้าห้องฉุกเฉิน หลังจากนั้นก็ปฐมพยาบาลให้ไข้ของเด็กลดลง หากไข้สูงเด็กอาจจะชักได้

‘นี่สินะ ที่พ่อกับแม่ควรทำด้วยกัน แต่ถ้ามีแต่แม่ล่ะ’ 

น้ำตาของพฤกษาค่อยรื้นขึ้น เธอรีบปาดเช็ดน้ำตาให้ออกไปจนหมด

“คุณพฤกษาจ่ายเงินที่ช่องสามค่ะ” หญิงสาวจึงเลิกสนใจ และไปจ่ายเงิน จากนั้นก็ไปยื่นรับยาที่ช่องรับยา

พฤกษาเดินออกมาจากตึกของโรงพยาบาล เพื่อไปที่รถของเธอยังลานจอด วันนี้เธอตั้งใจแล้วว่าจะขับไปจนถึงบ้านของยายกับตาที่วิเชียร จากนี้ไปก็ไม่น่าจะเกินสองชั่วโมง พฤกษาขับออกจากโรงพยาบาล ตอนนี้เธออยากจะกลับไปที่บ้านของตาและยายเท่านั้น

‘ลูก... ลูกจะมาเกิดกับแม่ใช่ไหม ก็ได้สิคะ แม่คนนี้ก็ไม่มีใครเหลืออีกแล้ว ถ้าลูกมาอยู่ด้วย มันก็คงเป็นเรื่องที่ดีที่สุดในชีวิตของแม่ตอนนี้ แม่ต้องขอบคุณลูกสินะ ที่มาในตอนที่แม่ไม่เหลือใครสักคน’

เมื่อพฤกษาขับรถไปเรื่อย ๆ ตามเส้นทาง ใกล้จะถึงดอยเขาขาดแล้ว ฝนก็เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา

อะไรกัน กำลังจะข้ามเขาอยู่แล้วเชียว รถยนต์ของเธออยู่ระหว่างกึ่งกลางดอย ต้องไปข้างหน้าเรื่อย ๆ ฟ้าฝนนี่ก็เหลือเกิน ไม่ใช่ฤดูกาลสักหน่อย ตกลงมาอย่างหนัก แถมมีฝนฟ้าคะนองและลมกระโชกแรงอีกด้วย ลมที่พัดทำให้รถยนต์ญี่ปุ่นราคาเบา ๆ ของเธอนั่นเป๋ไปเลยทีเดียว

บนเส้นทางนี้ มีรถบรรทุกวิ่งกันขวักไขว่เพราะอยู่ในเขตอุตสาหกรรม พฤกษาตั้งใจว่า หากลงจากเขาไปแล้ว เธอจะหาที่จอดเพื่อหลบฝน แต่เมื่อลงข้ามฝั่งเขาอีกด้านมา เม็ดฝนก็ซา และเริ่มจางหายไป ท้องฟ้าเป็นคนละสีกับเมื่อกี้เลยทีเดียวพฤกษาถึงกับยิ้มออก ตอนที่เจอมรสุม ใจของเธอเต้นไม่เป็นส่ำเลยทีเดียว ช่างเหมือนชีวิตของคนเราสินะ ฟ้าหลังฝน

เธอยกมือขึ้นมาแตะที่หน้าท้องและยิ้มออกมาได้ นี่คงจะเป็นสัญญาณให้สองแม่ลูกเริ่มต้นใหม่สินะ

‘ลูกจ๋า เราจะอยู่กันแค่สองคน แม้จะมีอุปสรรคอะไรข้างหน้ามากมาย แม่คนนี้สัญญาว่า จะเลี้ยงลูกของแม่ให้ดีที่สุด’

พฤกษาขับรถไปจนถึงบ้านตายาย เธอก็ต้องแปลกใจ มีคนมากว้านซื้อที่ดินติดกับที่บ้านของเธอ และบริเวณใกล้เคียงจนหมด คงเหลือแต่ที่ดินของเธอเพียงสามไร่ และบ้านหลังน้อยที่แสนอบอุ่นของตากับยาย

รั้วซีเมนต์แบบคาวบอยบ่งบอกถึงอาณาบริเวณที่กว้างขวาง มีคนงานก่อสร้างกำลังก่อสร้างป้ายตรงทางเข้า จึงไม่ได้เห็นว่าเจ้าของไร่เป็นใคร แต่ก็ใกล้จะแล้วเสร็จ

พฤกษาขับผ่านไป อย่างน้อยก็มีเพื่อนบ้าน เธอก็รู้สึกใจหายเหมือนกัน ที่ทุกอย่างช่างเปลี่ยนแปลงไปหมด กาลเวลาทำให้ทุกสิ่งหรือแม้แต่ผู้คนเคลื่อนไหวย้ายถิ่น หรือไปไกลจนสุดที่จะเอื้อมถึง ทำได้แต่ถวิลหาช่วงเวลาที่ผ่านมาเท่านั้น

พฤกษาจอดรถที่หน้าบ้านหลังเก่า ชั้นเดียวยกพื้นสูงห้าสิบเซ็นฯ มันทรุดโทรมไปตามกาลเวลา สีทาบ้านที่ฉาบไว้ก็มอซอจนเห็นเป็นคาบ และถลอกหลุดร่วง

ดีว่าเธอยังมีสายสัมพันธ์กับลุงแสนและป้าน้อย จึงได้ส่งเงิน และไหว้วานให้มาตัดหญ้าเมื่อเดือนก่อน จึงไม่รกร้างมากนัก หญิงสาวมองกุญแจพวงเก่าที่อยู่ในมือ ต้องทำความสะอาดยกใหญ่สินะ

ป้าน้อยขี่มอเตอร์ไซค์ตามหลังมาพร้อมกับลุงแสน ตั้งขาค้ำได้ ก็รีบลงมาหา

“จะมาทำไมไม่บอกกัน นี่ลุงเขาเห็นหลังรถเอ็งไว ๆ จึงได้พากันขี่รถมาดู”

“หวัดดีจ้ะป้าน้อย ลุงแสน”

“มิวจะมาอยู่นานไหม หรือแค่แวะมาดู”

“ฉันจะมาอยู่เลย”

“ถ้าอย่างนั้น ให้ป้าอยู่ช่วยทำความสะอาดก็แล้วกัน สามวันก่อน ลุงก็แวะมาดูอยู่ ว่าง ๆ ก็พากันมาปัดกวาดเช็ดถู” สีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส เงินที่พฤกษาจ้างให้ดูแลบ้านก็งามพอควร

พฤกษาเพิ่งเห็นว่าลุงแสนกับป้าน้อยขึ้นแปลงผักเตรียมดินคงจะลงเมล็ดผัก

“ลุงต่อปั๊มน้ำเอาไว้เมื่อหลายวันก่อน ดีเลย เอ็งจะได้มีน้ำใช้”

สีหน้าของเธอไม่ค่อยดี นอกจากจะเครียดกับเรื่องห่างกันกับสุดหล้า ยังมีเรื่องลูกที่กำลังก่อร่างสร้างตัวอยู่ในร่างกายของตัวเอง ...