4 สะดุดตา

วันต่อมา ตอนเย็น

เมื่อเช้าชลดาโทรไปบอกปริ๊นซ์ให้มาหาที่บ้านตอนเย็น แต่ก็ไม่ได้บอกว่าให้มาหาทำไม

ร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรเดินเข้าบ้านมาแล้วหย่อนตัวนั่งลงข้างๆแม่พร้อมกับเอ่ยถาม

"แม่มีธุระอะไรจะคุยกับผมเหรอ"

"แม่หาผู้หญิงไว้ให้ลูกแล้ว เดือนหน้าลูกจะต้องหมั้นกับเขา"

"..." เขาชะงักและนิ่งพลางคิดในใจว่าก็แค่หมั้นไม่ได้แต่ง ต่อไปค่อยถอนหมั้นกันก็ได้ แต่ตอนนี้เขาต้องตามใจแม่ไปก่อน เพราะถ้าเขาปฏิเสธแม่ก็ต้องบังคับอยู่ดี

"หึ ผิดคาด" ชลดาหัวเราะยิ้มพลางเอ่ย

"แม่หมายถึงอะไรครับ" ปริ๊นซ์ที่กำลังนิ่งใช้ความคิดอยู่เอ่ยถามขึ้น

"แม่ก็คิดว่าลูกจะปฏิเสธซะอีก"

"ถ้าผมปฏิเสธแล้วแม่จะยอมเหรอครับ"

"ก็ไม่ยอม"

"ก็เพราะผมรู้ไงครับว่าแม่ไม่ยอมผมจึงไม่อยากปฏิเสธ"

"หลังจากหมั้นกันแล้วลูกกับคู่หมั้นต้องอยู่ด้วยกัน"

"ยังไม่ได้แต่งจะให้อยู่ด้วยกันได้ยังไงครับ"

"อยู่กันก่อนแต่งไงไม่เห็นจะแปลกอะไร หลายคู่ก็อยู่กันก่อนแต่งกันทั้งนั้น"

"ครับ"

"แม่จะซื้อบ้านให้ลูกเอาไว้เป็นเรือนหอ หลังจากหมั้นกันแล้วลูกกับคู่หมั้นก็พากันเข้าไปอยู่ได้เลย"

"ครับ"

"หลังจากนั้นหกเดือนค่อยแต่งงาน"

"มากกว่าหกเดือนไม่ได้เหรอครับแม่"

"มากสุดก็ปีนึง"

"ก็ยังดีครับ" ค่อยดีหน่อย เขาคิดในใจว่าพอครบหนึ่งปีหรืออาจจะไม่ถึงปี เขาจะอ้างกับแม่ว่าเขาไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่กับผู้หญิงที่แม่หาให้ได้ เพราะเข้ากันไม่ได้

"คืนนี้ลูกจะนอนบ้านหรือไปนอนคอนโด"

"นอนบ้านครับ"

"งั้นเราไปกินข้าวกันเถอะลูก"

"ครับ" จากนั้น สองแม่ลูกก็พากันไปยังโต๊ะอาหารหรูที่มีอาหารวางไว้พร้อมแล้ว

หนึ่งเดือนต่อมา

งานหมั้น

"สวมแหวนให้หนูมิวสิลูก" ชลดาก้มบอกลูกชายที่นั่งอยู่บนพื้นพรมด้านหน้าของตัวเอง

"ครับ" รับคำเสร็จ เขาก็หยิบแหวนเพชรที่อยู่ในกล่องกำมะหยี่ออกมาแล้วจับมือสวยด้านซ้ายของมิวขึ้นมาและสวมแหวนเข้าไปบนนิ้วนางเรียวเล็กข้างซ้ายของเธอ ก่อนที่มิวจะยกมือไหว้ชายหนุ่มด้วยความอ่อนน้อม แต่ทว่าสีหน้าของเธอยังคงเรียบเฉยเหมือนเดิม ปริ๊นซ์ที่สังเกตเธอมาสักพักแล้วก็นึกแปลกใจว่าทำไมคู่หมั้นของเขาถึงได้มีท่าทีนิ่งๆแปลกๆ ซึ่งเขาไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้มาก่อน แต่ถึงเธอจะไม่มีรอยยิ้ม ทว่าใบหน้าของเธอก็สวยมากถึงแม้ว่าเธอจะไม่ยิ้มและไม่พูดก็ตาม วินาทีแรกที่เขาเห็นเธอเดินออกมาเขายอมรับว่ารู้สึกสะดุดตาในความเป็นเธอ รวมไปถึงรูปร่างของเธอก็ดูดีสมส่วนน่ามองไปหมด

"เป็นอันว่าเสร็จพิธีนะครับ" กัมพลเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าแช่มชื่น เพราะได้รับเงินสินสอดสิบล้านบาทเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ส่วนสายชลที่นั่งอยู่ด้านข้างก็มีท่าทีไม่ต่างจากกัมพล และเธอก็รู้สึกดีใจที่ลูกเลี้ยงที่เธอเกลียดชังจะออกไปจากบ้านหลังนี้เสียที

"งั้นผมขอเชิญทุกคนไปรับประทานอาหารกันก่อนนะครับ" กัมพลเอ่ยขึ้น ก่อนที่ทุกคนจะพากันไปยังโต๊ะอาหารที่วางอยู่จำนวนหลายโต๊ะ ส่วนชลดาก็ปลีกตัวไปหามิวที่เข้าห้องนอนไปแล้ว

เมื่อเข้ามาในห้องนอนมิวก็จัดการถอดชุดเดรสลูกไม้สีขาวออก จากนั้นก็อาบน้ำแล้วออกมาแต่งตัวด้วยชุดเดรสสีสวย ก่อนที่ชลดาจะเปิดประตูเข้ามาแล้วพูดกับเธอ

"พ่อได้บอกหนูมิวหรือยังว่าหนูมิวจะต้องย้ายไปอยู่กับปริ๊นซ์"

"บอกแล้วค่ะ และมิวก็จัดกระเป๋าไว้เรียบร้อยแล้วตั้งแต่เมื่อคืน" เธอพูดด้วยสีหน้าปกติพลางคิดในใจว่าแม่ของเขาดูท่าทางใจดีมาก ซึ่งแตกต่างจากพ่อแม่ของเธอ

"ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเถอะหนูมิว ปริ๊นซ์ออกไปรออยู่หน้าบ้านแล้ว"

"ค่ะ"

"ตั้งแต่เช้าหนูมิวได้กินข้าวบ้างหรือยัง"

"ยังเลยค่ะ"

"แล้วไม่หิวเหรอ"

"มิวยังไม่หิวเลยค่ะ ค่อยไปกินตอนเที่ยงก็ได้"

"งั้นเราไปกันเถอะหนูมิว" ว่าจบ หญิงสาวก็หิ้วกระเป๋าออกจากห้องไปขึ้นรถหรูของปริ๊นซ์ที่จอดอยู่หน้าบ้าน โดยที่เธอไม่ได้บอกลาใครนอกจากป้าอ้อนเท่านั้นที่เธอไปบอกลา เพราะคนอื่นเธอคิดว่าไม่จำเป็นต้องคุยอะไรกัน คนอื่นที่ว่าก็คือพ่อของเธอนั่นเอง