6 อยากรู้จักให้มากขึ้น

สองชั่วโมงผ่านไป

ปริ๊นซ์รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาหลังจากที่หลับไปสองชั่วโมง ดวงตาคมกวาดสายตามองไปรอบๆก่อนจะหันมาเห็นคนตัวเล็กที่นอนหลับอยู่ข้างตัวเอง ร่างหนาพลิกตัวตะแคงหันมองเธอที่นอนตะแคงมาทางเขา พลางคิดในใจว่าเธอเป็นคนยังไงกันนะ ท่าทีนิ่งๆ ไม่ค่อยพูดและไม่ค่อยยิ้มของเธอนั้นทำให้เขายิ่งอยากรู้จักเธอมากขึ้นแล้วสิ

ปริ๊นซ์จ้องมองไปยังเจ้าของใบหน้าเรียวสวยไร้ที่ติอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะได้สติแล้วลุกจากเตียงนอน จากนั้นจึงลงชั้นล่างไปทำของกินในครัวและเขาก็ทำเผื่อคนที่ยังนอนหลับอยู่ด้วย

หลังจากที่ปริ๊นซ์ลงข้างล่างไปแล้วสามสิบนาทีมิวก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เมื่อเห็นว่าไม่มีเขาอยู่บนเตียงเธอก็ลุกไปดูในห้องน้ำ เมื่อไม่เห็นว่าเขาอยู่ในห้องน้ำเธอจึงลงไปดูชั้นล่างก็เห็นว่าเขากำลังทำอาหารอยู่ในครัว เมื่อเห็นอย่างนั้นเธอก็เดินไปหยุดอยู่ตรงประตูห้องครัวแล้วยืนมองเขานิ่งอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งคนที่ถูกมองเหมือนรู้ตัวว่ามีใครมองตัวเองอยู่ก็หันมาทางประตูจึงเห็นว่าเธอยืนมองเขาอยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามประสาของเธอที่เขาเริ่มจะชินแล้ว

"หิวเหรอ" ปากหนาขยับถาม

"หิวค่ะ"

"ฉันทำใกล้เสร็จแล้ว รอแปป"

"คุณทำของกินเผื่อฉันด้วยเหรอ"

"ใช่"

"ขอบคุณนะ" เธอเอ่ยบอกไปพร้อมกับหัวใจพองฟูที่เขามีน้ำใจกับเธออีกแล้ว

"แค่นี้เล็กน้อยมาก" พูดไปเรื่อย มือก็ทำของกินไปด้วยอย่างขมักเขม้น

"คุณทำอาหารกินเองบ่อยเหรอ"

"ทำบ่อยตอนอยู่คอนโดสมัยเรียนมหาลัย"

"คุณมีเพื่อนเยอะไหม"

"ก็เยอะอยู่นะ แต่ที่สนิทคุยกันได้ทุกเรื่องก็มีอยู่สองคนคือเวย์กับปราย แล้วเธอล่ะมีเพื่อนเยอะไหม"

"ฉันมีเพื่อนน้อยมาก"

"กี่คนเหรอ"

"สองคน ผู้ชายคนนึง ผู้หญิงคนนึง"

"ฉันบอกตรงๆนะพอฉันได้คุยกับเธอ ฉันก็เพิ่งรู้นะว่าเธอก็ไม่ใช่คนเอาแต่เงียบอย่างเดียว"

"ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้แหละ ถ้าใครมาชวนคุยฉันก็จะคุยด้วยปกติ แต่ถ้าไม่มีใครมาชวนคุยฉันก็นิ่งไปตามประสาของฉันที่ปกติจะไม่ชอบพูดกับใครก่อน"

"ถ้าใครไม่รู้อาจจะคิดว่าเธอหยิ่ง"

"ก็อาจจะเป็นเหมือนที่คุณว่านั่นแหละ"

"ปกติเธอจะพูดแทนตัวเองว่าฉันกับทุกคนเลยเหรอ"

"ไม่ทุกคนค่ะ ถ้าคนที่เป็นผู้ใหญ่กว่าหรือสนิทด้วยฉันถึงจะพูดแทนตัวเองด้วยชื่อของฉัน แต่ส่วนมากฉันจะพูดแทนตัวเองว่ามิวกับป้าอ้อนค่ะ"

"ป้าอ้อนคือใครเหรอ"

"ป้าอ้อนเป็นแม่บ้านอยู่ที่บ้านมาหลายปีแล้วค่ะ และป้าอ้อนก็เลี้ยงฉันตั้งแต่ฉันคลอดออกมา"

"เธอสนิทกับพ่อแม่ไหม"

"..." สีหน้าเธอสลดลงเมื่อเขาถามไปถึงพ่อกับแม่ ก่อนจะเม้มริมฝีปากและส่ายหน้าตอบกลับ

"เธอไม่ค่อยได้ใกล้ชิดกับพ่อแม่เหรอ"

"ไม่เลยค่ะ"

"แม่เธอรู้หรือเปล่าว่าวันนี้เป็นวันหมั้นของเธอ"

"ไม่รู้ ถึงรู้แม่ก็ไม่มาหรอก" เธอตอบด้วยสีหน้าและแววตาหม่นหมองจนปริ๊นซ์สังเกตเห็นได้อย่างชัดเจน และคิดไปว่าหรือเธออาจจะเป็นลูกชังของพ่อแม่อย่างที่แม่บอกเขาเมื่อไม่กี่วันก่อน

'พ่อกับแม่คิดว่าหนูมิวเป็นลูกชังของพ่อแม่'

'แม่รู้ได้ยังไงครับ'

'ถ้ากัมพลรักลูกจริงเขาคงไม่ปล่อยให้ลูกไปทำงานร้านสะดวกซื้อหรอก ทั้งที่ฐานะที่บ้านก็ดีไม่ได้ขัดสนเงินทองเลย แล้ววันที่พ่อกับแม่ไปสู่ขอหนูมิว พ่อกับแม่ก็เห็นว่าพ่อหนูมิวเวลาพูดกับหนูมิวเหมือนตัวเองไม่ใช่พ่ออย่างนั้นแหละ ทั้งน้ำเสียงและท่าทางเวลาพูดกับลูกตัวเองไม่มีความอ่อนโยนเลย ใช้น้ำเสียงแข็งกระด้างเวลาพูดกับหนูมิว ไหนจะแววตาที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าเกลียดลูกตัวเอง พ่อกับแม่ดูออก'

'อ๋อครับ'

"เธอยังทำงานร้านสะดวกซื้ออยู่ไหม"

"ยังทำอยู่ค่ะ เพราะยังหางานไม่ได้"

"นอกจากทำงานร้านสะดวกซื้อแล้ว เธอยังทำงานอื่นอีกไหม"

"เป็นพนักงานเสิร์ฟอยู่ในร้านไอกรีมค่ะ"

"ไปทำหลังจากเลิกเรียนเหรอ"

"ค่ะ"

"แล้วงานร้านสะดวกซื้อล่ะทำตอนไหน"

"วันเสาร์อาทิตย์และวันหยุดนักขัตฤกษ์ค่ะ"

"เธอทำงานตั้งแต่อายุเท่าไหร่"

"สิบแปดค่ะ"

"ที่เธอต้องออกไปทำงานเพราะพ่อเธอไม่ให้เงินใช้เหรอ"

"ก่อนหน้านั้นพ่อก็ให้ใช้ปกติ แต่พอฉันอายุสิบแปดปีพ่อก็บอกให้ฉันทำงานหาเงินเรียนเองค่ะ"

"พ่อกับแม่เธอเลิกกันตั้งแต่เธออายุเท่าไหร่"

"ตอนนั้นฉันอายุสิบสามปีค่ะ"

"อืม"

"งั้นฉันขอตัวออกไปรอข้างนอกนะคะ"

"ไปเถอะ เดี๋ยวพอฉันทำเสร็จฉันจะยกออกไปให้"

"ค่ะ" รับคำเสร็จเธอก็หมุนตัวออกจากห้องครัวไป โดยดวงตาคมของปริ๊นซ์มองตามแผ่นหลังบางที่เดินออกไป พลางคิดในใจว่าที่แท้ก็เป็นอย่างที่แม่เขาบอกจริงๆว่าเธอเป็นลูกชังของพ่อแม่ ดูๆแล้วชีวิตเธอก็น่าสงสารมาก มีพ่อแม่ก็เหมือนกับไม่มี