5 นอนห้องเดียวกัน

บ้านปริ๊นซ์

รถหรูของปริ๊นซ์เคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังหน้าบ้านหลังใหม่ที่แม่ซื้อให้ โดยมีร่างบางของคู่หมั้นสาวนั่งมาด้วย ตลอดการเดินทางมาที่นี่ภายในรถตกอยู่ในความเงียบสงัด เพราะทั้งสองไม่ได้คุยอะไรกัน มิวหันหน้าออกนอกรถเพราะเธอไม่ใช่คนชอบคุยอยู่แล้ว แต่ถ้าใครถามเธอก็จะคุยด้วยปกติ

หลังจากที่ปริ๊นซ์ดับเครื่องยนต์เรียบร้อยแล้วต่างคนก็พากันลงจากรถไป ก่อนที่มิวจะเดินไปท้ายรถเพื่อจะหยิบกระเป๋าเสื้อผ้า มือเรียวทำท่าจะเลื่อนไปหยิบกระเป๋าแต่ทว่า

"เดี๋ยวฉันถือให้"

"ขอบคุณค่ะ" เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนจะสาวเท้าเข้าบ้านไปยืนอยู่กลางห้องโถงกว้างที่ประดับประดาด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูหราราคาแพง

ร่างสูงก้าวมายืนอยู่ข้างเธอพร้อมกับเรียวปากหนาขยับเอ่ยออกไป

"ฉันกับเธอจะต้องนอนห้องเดียวกัน"

"มีห้องนอนห้องเดียวเหรอ" เจ้าของใบหน้าเรียวสวยหันถามยังคนตัวสูงที่ยืนอยู่ด้านข้างด้วยสีหน้าราบเรียบ

"มีสามห้องนอน แต่แม่กำชับมาว่าฉันกับเธอจะต้องนอนห้องเดียวกัน"

"ค่ะ" รับคำด้วยน้ำเสียงนิ่ง

'แม่ให้คนจัดห้องนอนไว้ให้ลูกกับหนูมิวแล้วนะ ลูกจะต้องนอนกับหนูมิว ห้ามแยกห้องนอนกันเด็ดขาด ถ้าแม่รู้ว่าลูกแยกห้องนอนกับหนูมิว แม่จะให้ลูกกับหนูมิวแต่งงานกันทันทีโดยไม่ต้องรอถึงหนึ่งปี'

'ครับแม่'

"งั้นเธอก็ตามฉันมาสิ" พูดจบ ร่างสูงก็เดินนำหญิงสาวขึ้นชั้นสองไป ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนที่มีขนาดกว้างขวาง ผนังสีขาวดูแล้วสบายตา

"ฉันจะต้องนอนเตียงเดียวกับคุณเหรอ" เรียวปากสีหวานหันถามยังเจ้าของใบหน้าหล่อที่เอากระเป๋าเสื้อผ้าของเธอไปวางบนที่นอน

"ใช่" เขาหันมาตอบเธอ

"คุณไม่รังเกียจฉันเหรอที่จะต้องนอนเตียงเดียวกับฉัน"

"ไม่นิ ทำไมฉันจะต้องรังเกียจเธอด้วยล่ะ ฉันจะคิดซะว่าเธอก็เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆที่ฉันเคยนอนด้วย"

"ผู้หญิงคนอื่นๆที่คุณพูดถึงคือแฟนของคุณเหรอ"

"ไม่ใช่หรอก แต่เป็นผู้หญิงที่ฉันเคยใช้บริการชั่วครั้งชั่วคราวต่างหากล่ะ ตั้งแต่เกิดมาฉันยังไม่เคยมีแฟน"

"..." เธอมองหน้าเขาด้วยสายตาเรียบนิ่งพลางคิดในใจว่าเขายังไม่เคยมีแฟนอย่างนั้นเหรอ

"แต่ฉันมีผู้หญิงที่ฉันชอบอยู่คนนึง ฉันชอบเขามานานหลายปีแล้ว แต่สถานะของฉันกับเขายังไม่ถึงขั้นแฟน"

"ใครเหรอ"

"เขาเป็นเพื่อนที่เรียนรุ่นเดียวกับฉัน และเขาก็คือผู้หญิงคนเดียวที่ฉันอยากจะแต่งงานด้วย"

"แล้วทำไมคุณถึงไม่แต่งงานกับเขาล่ะ"

"แม่ไม่ยอมให้ฉันแต่ง ฉันก็เลยรอเวลาเพราะฉันหวังว่าคงจะมีสักวันหนึ่งที่แม่จะยอมใจอ่อนให้ฉันได้แต่งงานกับรักแรกของฉัน"

"งั้นการที่คุณมาหมั้นกับฉันเพราะคุณถูกแม่บังคับใช่ไหม"

"ใช่"

"อืม ฉันเข้าใจแล้ว" เธอพยักหน้าเข้าใจด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

"ฉันกับเธอคงมีได้แค่งานหมั้นเท่านั้นแหละ ครบหนึ่งปีเมื่อไหร่ฉันจะถอนหมั้นทันที เพราะฉันไม่ได้รักเธอและไม่คิดจะรัก คนเดียวที่ฉันรักและอยากจะแต่งงานด้วยคือปรายคนที่เป็นรักแรกและรักเดียวของฉันเท่านั้น"

"ฉันหวังว่าคุณจะได้แต่งงานกับคนที่คุณรักนะคะ" พูดจบ เธอก็สาวเท้าเข้าห้องน้ำไปแล้วปิดประตู ก่อนที่แผ่นหลังบางจะหันพิงประตูห้องน้ำพลางคิดในใจว่าสุดท้ายคนอย่างเธอก็ไม่มีใครต้องการ คนที่เป็นคู่หมั้นก็บอกอย่างชัดเจนว่าเขาไม่ได้ต้องการเธอตั้งแต่แรก ก็เหมือนกับพ่อแม่ที่ไม่ต้องการเธอตั้งแต่แรกเหมือนกัน

เธอยอมรับว่ารู้สึกดีกับเขาตั้งแต่เขาหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าให้เธอ เธอสัมผัสได้ว่าเขาเป็นคนมีน้ำใจ ยิ่งพอได้คุยกับเขาก็รู้สึกดีและสบายใจขึ้น ไม่รู้สึกอึดอัดเหมือนอยู่ที่บ้านที่ต้องเห็นหน้าพ่อและสายชล นอกจากป้าอ้อนแล้วก็คงจะมีเขานี่แหละที่เธออยากคุยด้วย ทั้งที่เขากับเธอเพิ่งได้เห็นหน้ากันวันนี้ ถ้าเปรียบเทียบกันระหว่างคุยกับพ่อและคุยกับเขา เธอชอบคุยกับเขามากกว่ากับพ่อซะอีก เธอก็แปลกใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเธอถึงชอบคุยกับเขา

ยี่สิบนาทีผ่านไป

หลังจากที่มิวอยู่ในห้องน้ำเพื่อจัดการกับความรู้สึกของตัวเองจนเวลาผ่านไปยี่สิบนาทีแล้วเธอก็เปิดประตูออกมาจึงเห็นว่าชายหนุ่มนอนหลับอยู่บนเตียง เรียวขาสวยก้าวมายืนอยู่ข้างเตียง ดวงตากลมสวยจ้องมองไปยังเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่นอนหลับสนิทอยู่ พลางคิดในใจว่าทำไมเธอจึงรู้สึกสบายใจที่ได้อยู่ใกล้เขานะ ทั้งที่เป็นวันแรกที่เธอเจอหน้าเขา เธอรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อได้อยู่กับเขา

หลังจากที่ยืนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งร่างเล็กก็หย่อนสะโพกนั่งลงบนเตียงแล้วล้มตัวนอนตะแคงโดยหันหน้าไปทางเขา เธอจ้องมองเขาอยู่อย่างนั้นจนเปลือกตาสวยที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางสีอ่อนจะค่อยๆปิดลงและผล็อยหลับไปในที่สุด