ตอนที่ 2 | ข่าวลือของหนูดี (1/2)

ย้อนกลับไปเมื่อชั่วโมงก่อน..

(ตึกอธิการบดี มหาวิทยาลัยนอร์ทเอเชีย)

ปึก!!!

“นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น? มีใครตอบอาจารย์ได้ไหม?”

ผู้ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าโมโห แววตาผิดหวังคู่นั้นจ้องมองไปที่หัวหน้าแก๊งนักเลงอย่างอัศวิน ตอนนี้เขาได้แต่นั่งก้มหน้าพลางกัดกรามแน่น เพราะรู้อยู่แล้วว่าข่าวนั้นจะต้องหลุดไปถึงหูคนทั้งมหาลัย แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะหนักขนาดนี้..

“ผมไม่ได้ตั้งใจครับท่านอธิการ”

“ไม่ได้ตั้งใจแต่ถือมีดจะฆ่าจะแกงกันเนี่ยนะ”

“…….”

“ที่นี่มันรั้วมหาลัยนะอัศวิน! เธอเองก็เป็นถึงลูกชายของตระกูลดัง เฮ้อ.. ทำไมถึงได้ทำตัวแบบนี้ล่ะ”

คำพูดที่ตอกย้ำถึงความผิดพลาดเริ่มทำให้ทั้งห้องเงียบกริบ ด้านหลังแก๊งวิศวะที่ตกเป็นผู้ต้องหาคดีทำร้ายร่างกาย มันก็ได้มีเหล่าอาจารย์ยืนเรียงรายกันหนาแน่น

ทุกคนล้วนรู้จักอัศวินกับเพื่อนพ้องของเขาดี พวกเขาเกเรกันตั้งแต่อยู่ปีหนึ่งแล้ว คงเป็นเพราะฐานะทางบ้านที่ร่ำรวย บางคนก็เป็นถึงลูกนักการเมือง และผู้มีอิทธิพลระดับประเทศ ไม่ว่าจะทำความผิดก็มีพ่อแม่คอยให้ท้าย

“แต่พวกผมไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าไอ้เวรนั่นเลยนะครับท่านอธิการ! ก็มันไปลวนลามรุ่นน้องผู้หญิงของพวกผมก่อน โชคดีแค่ไหนแล้วที่รุ่นน้องคนนั้นยังไม่โดนมันทำอะไร หึ! มันยังจะปากดีด่าพวกผมอีกนะครับในตอนแรกอะ โดนแค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ!!”

“ไอ้ธีม..”

ก่อนที่คำอธิบายจากปากของธีมจะทำให้อัศวินทนไม่ไหว เขาหันไปปรามเพื่อนสนิทด้วยสีหน้าของความนิ่งเฉย แต่แววตาดุดันคู่นั้นกลับทำให้ธีมยอมสงบลงได้

ใช่.. ที่อัศวินกับเพื่อนซ้อมผู้ชายคนนั้นก็เป็นเพราะเรื่องข่มขืน ไอ้เลวนั่นตั้งใจที่จะลวนลามรุ่นน้องปีหนึ่ง ซึ่งเป็นสายรหัสของธีมโดยตรง แต่โชคดีที่มีคนเข้าไปช่วยไว้ได้ทัน น้องเขาเลยรอดมาได้อย่างหวุดหวิด และเรื่องนี้ก็หลุดมาถึงหูอัศวิน..

“ต่อให้ใครจะทำความผิดอะไร พวกเธอก็ต้องให้ตำรวจเขาจัดการ หรือไม่ก็เอาเรื่องมาแจ้งกับอาจารย์ก่อน! ไม่ใช่ตั้งศาลเตี้ยทำร้ายคนอื่นเขาแบบนี้! เข้าใจไหม!?”

“…….”

“อาจารย์ถามว่าเข้าใจไหม!!”

“ข..เข้าใจครับ..”

“เข้าใจครับอาจารย์..”

สิ้นคำพูดของท่านอธิการบดีที่ดังขึ้นจนทั้งห้องเงียบกริบเป็นเป่าสาก คนที่ไร้ทางเลือกอย่างเพื่อนของอัศวินจึงทยอยตอบรับกันทีละนิด ยกเว้นแต่เพียงหัวหน้าแก๊งที่นั่งขบกรามตัวเองแน่น

“อาจารย์เห็นแก่หน้าพ่อแม่ของเธอนะอัศวิน..”

ก่อนประโยคสุดท้ายจะเพ่งเล็งมาทางเขา ผู้ชายที่โด่งดังในเรื่องการต่อยตีประจำมหาวิทยาลัยนี้ แต่เขาก็ไม่ถูกใครทำอะไรง่ายๆเพราะครอบครัวมีอิทธิพลนั่นเอง

“คุณอาทิตย์กับคุณหญิงวิภาร่วมบริจาคให้กับมหาลัยนี้เยอะมาก อาจารย์ยังจำได้ดี แต่มันก็ไม่ใช่เหตุผลอะไรที่เธอจะมาใช้เรื่องนั้นเป็นข้อละเว้นในการทำผิด”

“ครับ”

“ต่อจากนี้หนึ่งเดือนพวกเธอทุกคนจะต้องได้รับโทษนะ”

“ว..ว่าไงนะครับ!!!”

ก่อนที่เพื่อนทั้งแก๊งของอัศวินจะลุกฮือตามกันเป็นแถว เพียงเพราะคำพูดอันเด็ดขาดของท่านอธิการบดี เขาได้คิดบทลงโทษเอาไว้ให้กับแก๊งนักเลงประจำมหาลัยนี้แล้ว ข่าวที่หลุดออกไปก็คงจะบานปลายหนักกว่านี้ หากถ้าไม่ยอมทำอะไรเลย อธิการบดีอย่างเขาอาจถูกตำหนิเอาได้

“พวกเธอทุกคนต้องบำเพ็ญประโยชน์ให้มหาลัยหนึ่งเดือน ไปทำความสะอาดโรงยิม โรงอาหาร และก็ห้องน้ำแทนแม่บ้านประจำ ห้ามมีเรื่องชกต่อยเด็ดขาด เพราะถ้ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกหนึ่งครั้ง อาจารย์จะไล่พวกเธอออกกันยกแก๊ง..”

ปัจจุบัน..

(คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนอร์ทเอเชีย)

“ถ้าไม่ยอมแก้ข่าวที่เกิดขึ้น กึ่ด.. ชีวิตเธอต่อจากนี้ไม่สงบสุขแน่ ฉันสาบานได้เลย เพราะฉันจะเล่นงานเธอจนน่วม.. หนูดี..”

ก่อนที่เสียงทุ้มนั้นจะทำให้คนฟังถึงกับเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ มีเพียงแค่เธอคนเดียวที่ได้ยินมันเท่านั้น และเธอคนเดียวที่เขาตั้งใจจะหมายหัวต่อจากนี้ไป

ฉิบหายแล้วไงล่ะยัยหนูดี..

“พ..พี่หมายความว่าไงคะ”

“ก็หมายความว่าเรื่องที่เกิดขึ้นหลังโรงยิมมันดังไปทั่วมหาลัยแล้วไงครับ มันก็เป็นเพราะน้องไม่ใช่เหรอ!?”

แต่ทว่าธีมที่ใจร้อนยิ่งกว่าใครกลับกระแทกเสียงแข็งกร้าว จนตะวันต้องรีบเอื้อมมือไปตบไหล่เพื่อนเพื่อปรามไว้

“คะ? ข่าวเหรอคะ”

อย่าบอกนะว่าสิ่งที่เธอเล่าให้เพื่อนสนิททั้งสองคนฟัง เพื่อนแฟชั่นในห้องของเธอเอาข่าวนี้ไปพูดทั่วมหาลัยแล้ว ไม่จริง.. เพราะถ้าเป็นแบบนั้นเธอตายแน่..

“ก็ใช่ไงครับ เฮ้อ.. ตอนนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่เลย เมื่อกี๊อธิการบดีก็เพิ่งเรียกพวกพี่เข้าไปคุย พวกพี่โดนลงโทษกันเป็นเดือนๆเลยนะครับ เกือบจะโดนไล่ออกด้วย”

ตะวันหันไปอธิบายด้วยน้ำเสียงที่เบาลงกว่าธีม ก่อนจะหันมองทางอัศวินที่ยืนขบกรามแน่น เขาคนนั้นจ้องมองใบหน้าสวยหวานของเด็กสาวเขม็ง ราวกับว่าถ้าเธอคิดตุกติกวิ่งหนีในตอนนี้ เธอได้ตายศพไม่สวยแน่นอน

ตึกๆๆๆ!!!

“เกิดอะไรขึ้นเนี่ยแก!”

“ว๊ายยยยย ยัยหนูดี!!”

ทว่าเพื่อนหัวใจสีชมพูพริ้งก็ได้วิ่งหน้าตั้งเข้ามา เพราะทางหนึ่งกับตุ้ยนุ้ยที่นั่งรออยู่ในรถหน้าคณะ พวกเขาก็เห็นว่ามีกลุ่มคนจำนวนมากวิ่งกรูเข้าไปหาเพื่อนรักของพวกเขา และพอสังเกตดีๆจึงเห็นว่าอัศวินกับเพื่อนกำลังคุยกับหนูดีด้วยบรรยากาศตึงเครียด

“เอ่อ.. ค..คือว่า..”

“ใจเย็นๆกันก่อนนะครับน้อง มีอะไรก็ค่อยๆพูดค่อยๆจากัน เรื่องข่าวลือนั้นมันไม่ใช่ความผิดของหนูดีหรอก ถ้าคนที่ทำผิดไม่ร้อนตัวถึงขนาดนี้”

กึก

แต่ยังไม่ทันที่หนูดีจะเอ่ยคำอธิบายให้เพื่อนสนิทฟัง เสียงทุ้มบางอย่างของรุ่นพี่ปีสามก็ดังขึ้นในวงสนทนา ก่อนทุกสายตาจะหันมองไปทางยอร์ช รุ่นพี่สุดหล่อผู้แสนดีแห่งคณะศิลปกรรมศาสตร์

เขาเดินเข้ามายืนข้างกายกับหนูดีด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แววตาคมคู่นั้นจ้องมองทางอัศวินไม่ละสายตา จนบรรยากาศในตอนนี้มันเต็มไปด้วยความอึดอัด เพราะหนุ่มหล่อสุดฮอตทั้งสองเอาแต่จ้องหน้ากันเขม็ง ไม่มีใครยอมพูดอะไรออกมาแม้แต่คนเดียว..

“พี่ยืนฟังอยู่นานแล้ว แต่ก็ไม่เข้าใจในสิ่งที่พวกน้องทำเลยนะครับ หึ.. กับข่าวลือนั้นที่หลุดออกไป ถ้าพวกน้องทำจริงๆก็สมควรถูกลงโทษแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมต้องมาหาเรื่องผู้หญิงตัวเล็กๆที่ไม่ได้ตั้งใจปล่อยข่าวด้วย?”

“เอ่อ พ..พี่ยอร์ชคะ..”

วินาทีนี้เองที่หนูดีต้องเป็นฝ่ายหันไปปรามยอร์ช เธอไม่ได้รู้จักกับยอร์ชเป็นการส่วนตัว แต่แค่เคยเดินผ่านเวลาเรียนที่คณะ และก็รู้จักชื่อของเขาผ่านเพื่อนอยู่บ่อยครั้ง

“หึๆ แล้วมึงมาเสือกเหี้ยอะไรด้วยวะ”

ตึก.. ตึก..

เสียงทุ้มที่กล้ำกลืนทุกความอดทนไว้ในใจ เขาก็ได้เอ่ยประโยคนี้ด้วยแววตาแข็งกร้าว อัศวินค่อยๆก้าวขายาวมาใกล้กับรุ่นพี่ปีสามที่ไม่คุ้นหน้า สงสัยไอ้เวรนี่มันจะวอนตีนวิศวะอย่างเขาซะแล้ว

“นักเลงมากเหรอครับน้อง ดูด้วยว่ากูเป็นรุ่นพี่”

“แล้วมึงคิดว่ากูจะกลัวมึงเหรอ?”

“…….”

“มึงจะแก่กว่ากูกี่ปี กูก็ไม่สน”

หมับ!

สถานการณ์ในตอนนี้มันยิ่งเลวร้ายลงกว่าเดิม เมื่อมือหนาของนักเลงวิศวะได้จัดการกระชากคอเสื้อยอร์ช เขาออกแรงดึงรั้งมันเข้ามาหาตัวต่อหน้าทุกคน ซึ่งทางหนูดีก็ได้แต่ยืนเบิกตาโพลงกับเหตุการณ์รุนแรงนี้

“เชี้ยยยยยยย!!”

“พวกพี่เขาทะเลาะกันเหรอวะ!!”

“พี่อัศวินกับพี่ยอร์ชอะ!!!”

ไม่เว้นแม้แต่รุ่นน้องปีหนึ่งที่กำลังนั่งรับน้องกันอยู่ ตอนนี้ไม่มีใครนั่งติดที่อีกแล้ว ทุกคนล้วนมายืนรายล้อมอัศวินที่กำลังฝืนกฎเหล็กของอธิการบดี ใบหน้าหล่อนั้นแทบจะหมดความอดทนเข้าไปทุกที

“มึงหยุดก่อนไอ้วิน!! กูขอร้องล่ะ!!”

“นั่นดิไอ้วิน ใจเย็นๆก่อน! มึงลืมไปแล้วเหรอว่าอธิการไม่ให้เรามีเรื่องชกต่อยกัน ไม่งั้นพวกเราจะโดนไล่ออก!”

ธีมกับตะวันที่เห็นท่าไม่ค่อยดีจึงรีบปรี่ไปเตือนเพื่อนรัก พวกเขาต่างกลัวว่าอัศวินจะเผลอทำอะไรรุนแรงอีก เพราะถ้าหากยอร์ชโดนต่อยแม้แต่ครั้งเดียว พวกเขาต้องได้กลับเข้าไปนั่งอยู่ในห้องอธิการบดีอีกแน่

“กึ่ด.. เวรเอ๊ย..”

ผลั่กกกกก!!!