ตอนที่ 2 | ข่าวลือของหนูดี (2/2)

“กึ่ด.. เวรเอ๊ย..”

ผลั่กกกกก!!!

จนคนที่ไม่อยากจะรับฟังอะไรต้องยอมจำนน อัศวินผลักร่างของรุ่นพี่ใจดีอย่างยอร์ชให้ถอยห่าง ก่อนที่เขาจะถอนหายใจแล้วจ้องมองไปยังตัวต้นเหตุอย่างหนูดี

“ฮะฮึก…”

“ยัยหนูดี ย..อย่าร้องไห้เลยนะ”

“ชู่วววว ยัยหนูดี..”

ตอนนี้แม่สาวน้อยคนนั้นได้ยืนตัวสั่นเทาอย่างน่าสงสาร แววตากลมแป๋วคู่นั้นมีแต่ความรู้สึกผิดเต็มไปหมด เธอเอาแต่ก้มหน้าก้มตาร้องไห้ โดยมีเพื่อนกะเทยทั้งสองคอยปลอบใจอยู่ข้างๆ ซึ่งภาพนี้ก็ได้ทำให้หัวอกผู้ชายทั้งแท่งทำอะไรไม่ถูก

“เฮ้อ…”

อัศวินไม่ได้พูดอะไรนอกจากยกมือขึ้นมาเสยหน้าม้าอย่างเซ็งๆ เขาขบกรามแน่นโดยที่จ้องมองไปยังคู่อริคนใหม่ ซึ่งนั่นก็คือรุ่นพี่ปีสามของคณะศิลปกรรม

“ไปเว้ยพวกมึง..”

เพียงไม่นานแก๊งวิศวะที่ร่างสูงโปร่งราวกับนายแบบ พวกเขาต่างก็ทยอยกันเดินออกไปจากคณะนี้ทันที ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของนักศึกษาที่ยืนรายล้อม เสียงสะอื้นของหนูดีกำลังทำให้ใครบางคนใจเสียตามไปด้วย

“น้องไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ โอเคใช่ไหม?”

“อ..เอ่อ.. ค่ะ.. ฮึก.. หนูแค่กลัวค่ะ” หนูดีรีบตอบรับยอร์ชที่เดินเข้ามาใกล้

“เพื่อนหนูไม่เป็นอะไรหรอกค่ะพี่ยอร์ช ยัยหนูดีน่ะเข้มแข็งจะตาย แกหยุดร้องไห้ได้แล้วนะย๊ะ”

หนึ่งอธิบายกับรุ่นพี่พลางหันมาปลอบขวัญเพื่อนรัก ทั้งเขากับตุ้ยนุ้ยเองก็รู้จักยอร์ชอยู่แล้ว

“เฮ้อ.. โอเคครับ น้องไม่ต้องกลัวแล้วนะ ถ้าไอ้พวกนั้นมันมาทำอะไรน้องอีก น้องต้องบอกพี่นะรู้ไหม”

“…….”

คำพูดที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นนั้นเริ่มทำให้บรรยากาศแปรเปลี่ยน เพราะแววตาจริงจังกับรอยยิ้มบางต้องมนต์สะกด มันทำให้หนูดีที่ยืนตัวแข็งทื่อเบิกตาโพลง ไม่เว้นแม้แต่เพื่อนสนิททั้งสองที่หันมามองหน้ากัน

ทั้งหนึ่งกับตุ้ยนุ้ยรู้ได้ในทันทีว่ายอร์ชจะต้องแอบชอบเพื่อนรักของพวกเขาแน่นอน..

“ข..ขอบคุณนะคะพี่ยอร์ชที่มาปกป้องหนู”

“ครับ”

“…….”

“ไม่ต้องคิดมากนะหนูดี”

“เอ่อ.. พี่รู้จักชื่อหนูด้วยเหรอคะ?”

หนูดีที่รู้สึกโล่งอกเอ่ยถามพลางยกมือขึ้นมาปาดน้ำตา ก่อนจะตั้งใจรับฟังในสิ่งที่รุ่นพี่คนนี้อธิบาย เขาเหมือนเจ้าชายขี่ม้าขาวที่โผล่เข้ามาช่วยเธอจากฆาตกรวิศวะคนนั้น คนที่กำลังทำให้ชีวิตในรั้วมหาลัยของเธอกลายเป็นขุมนรกที่ลึกที่สุด..

“ต้องรู้สิครับ พี่เห็นหนูดีมาให้ขนมน้องหมาใต้ตึกคณะบ่อยๆ กะว่าจะเดินมาชวนคุยด้วยหลายครั้งแล้ว แต่พี่ก็ไม่กล้าสักที หึๆ ไว้เราสองคน.. มาคุยด้วยกันบ่อยๆนะครับ”

คณะวิศวกรรมศาสตร์ (สาขาวิศวกรรมโยธา)

เงียบ.. กริบ..

ท่ามกลางบรรยากาศที่แสนตึงเครียดยิ่งกว่าสนามรบ โดยรอบของคณะวิศวกรรมเงียบกริบจนน่ากลัว ไม่มีใครกล้าขยับเขยื้อนตัวทำอะไรแม้แต่การหายใจ นักศึกษาผู้ชายที่เรียนปีหนึ่งเกินครึ่งต่างก้มหน้าลงต่ำ พวกเขาหวาดกลัวพี่ว๊ากประจำคณะกันจนตัวสั่นเทา

“ว..วันนี้ไอ้อัศวินไปโกรธอะไรใครมาหรือเปล่าวะ ทำไมมันว๊ากน้องได้โคตรน่ากลัวเลย หน้ามันเหมือนอยากจะฆ่าใครสักคนให้ตาย ม..มึงดูหน้ามันดิ..”

“กูก็ว่างั้นแหละ มันไปโกรธใครมาวะเนี่ย”

รุ่นพี่ปีสองที่ยืนถัดไปไม่ไกลต่างกระซิบกันเสียงเบา สีหน้าที่หวาดผวาจ้องมองไปยังหนุ่มหล่อในเสื้อกาวน์หนังสีแดงเลือดหมู ใบหน้าคมเรียวได้รูป สันจมูกโด่งรับกับปากกระจับ แววตาสีอ่อนเปล่งประกายไปด้วยความโกรธ

“พี่บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าห้ามแหกกฎคณะ!!!!”

“…….”

“เมื่อคืนยังมีไอ้กลุ่มที่หนีการรับน้องอยู่เลยนะครับ.. หึ.. ต้องให้พี่เรียกเป็นรายตัวออกมาเลยไหม”

“…….”

“จะทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาแบบนี้อีกหรือเปล่าปีหนึ่ง?”

“…….”

“เอ้า!!! เงียบทำไมล่ะครับน้อง!!! ตอบมาดิ!!!!”

เสียงตวาดที่ดังก้องไปทั่วลานกว้างได้สร้างความหวาดกลัวกับรุ่นน้องไม่น้อย ทั้งผู้หญิงกับผู้ชายที่เป็นเด็กเฟรชชี่ต่างก็สะดุ้งโหยงกันหมด ก่อนจะมีเสียงของรุ่นน้องทยอยตอบรับเพื่อไม่ให้อัศวินโกรธหนักไปกว่านี้

“ม..ไม่ครับ…”

“ไม่ค่ะ…”

เสียงที่ดังผสานกันขึ้นมาอย่างกล้าๆกลัวๆทำให้ทางอัศวินขบกรามแน่น แววตาแข็งกร้าวคู่นั้นกวาดมองรุ่นน้องปีหนึ่งทีละคนสองคน ก่อนจะหันมองไปทางทีมเพื่อนที่รับบทเป็นพี่สันทนาการ เพื่อส่งซิกให้พวกนั้นมาเอนเตอร์เทนน้องเหมือนกับทุกครั้ง

“อ..เอ่อ.. เอาล่ะค่ะน้องๆ ฮ่าๆๆ เรามาฝึกร้องเพลงประจำคณะวิศวะกันดีกว่า ยังไงก็รับฟังในสิ่งที่พี่อัศวินพูดให้ดีนะ อย่าให้มีใครโดดรับน้องอีกนะคะ”

“ครับบบบบบ….”

“ค..ค่ะ….”

เสียงพูดคุยที่ทำให้บรรยากาศดีขึ้นดังไล่หลังทีมเฮดว๊ากสุดโหด อัศวินกับพวกพ้องต่างเดินออกมาจากลานกว้างที่เอาไว้ใช้รับน้อง ธีมกับตะวันเองก็หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบแก้เครียดกับเรื่องวันนี้ ยกเว้นแต่อัศวินที่ชะลอฝีเท้าตัวเองลงเพราะเห็นอะไรบางอย่างเข้า

“พี่อัศวินขา..”

กึก

เสียงหวานนั้นทำให้ทั้งทีมนักเลงหยุดชะงักไปตามๆกัน เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีผู้หญิงเรียกชื่อนี้ในคณะ อัศวินมีรุ่นน้องกับรุ่นพี่มากมายมาตามจีบ บ้างก็อ่อยจนได้วันไนต์สแตนด์กันหลังกลับจากผับ แต่ในสถานการณ์ตอนนี้..

ไม่ควรจะมีผู้หญิงคนไหนมายุ่งกับเขาสิ..

“ชมพูทักพี่ไปหลายข้อความแล้วนะคะ แต่พี่อัศวินก็ไม่ตอบหนูเลย หนูคิดถึงพี่จะตายอยู่แล้ว งื้ออออ.. เลิกเรียนแล้วพี่ไปกินข้าวกับหนูนะคะ เดี๋ยวหนูเลี้ยงเอง”

รุ่นน้องสาวที่เป็นดาวคณะของวิศวกรรมเอ่ยด้วยรอยยิ้มหวาน เธอใช้สายตายั่วยวนจ้องมองใบหน้าเรียบเฉยของอัศวิน ผู้ชายที่เธอเคยวันไนต์สแตนด์ด้วยมาแล้ว และก็แอบคิดไปไกลว่าอัศวินคนนี้จะจริงจังกับเธอ

“น..น้องครับ.. หนี-ไป-ก่อน”

“คะ?”

“หนี-ไป”

แต่ทว่าคนที่รู้จักนิสัยเพื่อนรักของตัวเองอย่างตะวันก็รีบหันไปเตือนรุ่นน้อง เขาขยับปากเป็นคำว่า ‘หนีไป’ ให้กับเธอเห็นโดยที่ไม่ได้ออกเสียง รวมถึงทางธีมเองก็ช่วยส่งซิกให้กับเด็กสาวที่เฉียดใกล้ความตายอีกด้วย

“ค..คะ? พวกพี่พูดอะไรกันคะเนี่ย มีไฟอะไรเหรอคะ?”

หญิงสาวที่ขมวดคิ้วยุ่งยกมือขึ้นมาเกาหัวแกรกๆ เธอเอาแต่จ้องมองท่าทีพิลึกของเพื่อนอัศวินด้วยความไม่เข้าใจ จนเจ้าตัวที่ยืนขบกรามแน่นเริ่มรู้สึกรำคาญ

“เฮ้อ.. พอดีพี่ไม่ว่าง เย็นนี้พ่อแม่พี่นัดกินข้าวน่ะ ขอโทษด้วยนะครับ แต่พี่ต้องรีบไปแล้ว”

คนที่ไม่อยากจะเอาความโกรธมาลงที่ผู้หญิง เขาอธิบายจบก็รีบเดินออกไปทางลานจอดรถหน้าคณะ แต่ทว่าหญิงสาวที่คลั่งไคล้เขากลับรีบคว้าแขนล่ำเอาไว้

“ถ้างั้นวันอื่นได้ไหมคะพี่อัศวิน!”

หมับ!

“พี่อัศวินคะ!!!”

“…….”

“พ..พี่ได้หนูแล้วก็จะทิ้งแบบนี้เลยเหรอ!?”

“…….”

“พี่เอากับหนูแล้วนะคะพี่อัศวิน!! ตอนแรกพี่ก็โอเคไม่ใช่เหรอคะถ้าเราจะคุยกันอะ! หนูอุตส่าห์ทิ้งผู้ชายที่เข้ามาจีบหนูเพื่อมาหาพี่ ท..ทำไมตอนนี้พี่ถึง..”

“ชู่ววววว น้องครับ..”

“น้อง.. ไอ้อัศวินมันยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่”

“……..”

จบประโยคที่เต็มไปด้วยความโกรธเคืองของดาวปีหนึ่ง ทางธีมกับตะวันเองก็รีบตรงเข้ามาห้ามปรามเธอทันที เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าไอ้เพื่อนรักที่มันยืนหันหลังให้ทุกคน มันกำลังจะระเบิดอารมณ์ออกมาในไม่ช้า..

“ถ้าการที่พี่เอากับน้องมันคือหนี้บุญคุณที่ต้องชดใช้ งั้นพี่คงต้องชดใช้ให้ผู้หญิงในร้านเหล้าอีกเยอะเลย หึ.. คนที่มาถ่างขาให้พี่เอาคือน้องนะครับ พี่ไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มตั้งแต่แรก จำไม่ได้เหรอ?”