ตอนที่ 1 | อัศวินวิศวะ (2/2)

“ว..ว่าไงนะยัยหนูดี”

“เชี้ยยยยย..”

“เฮ้อ.. ฉันเพิ่งหนีรอดจากเพื่อนของเขามาได้อะ เพราะรุ่นพี่พวกนั้นกลัวว่าฉันจะปากโป้งก็เลยจับตัวฉันไว้ แต่โชคดีที่ฉันวิ่งหนีออกมาทัน ไม่งั้น.. ฉันต้องตายแน่ๆเลย”

หนูดีอธิบายไปก็กลืนน้ำลายลงคอไป ความหวาดกลัวเริ่มทำให้เธอใจเต้นระรัวมากขึ้นกว่าเดิม ไม่เว้นแม้แต่ทางตุ้ยนุ้ยกับหนึ่ง พวกเขาทั้งสองต่างอ้าปากค้างกับความจริงนั้น ก่อนจะค่อยๆยกมือขึ้นมาปิดปากพร้อมกับเบิกตาโพลงเหมือนเห็นผี

พี่อัศวินสุดหล่อของพวกเขา.. จะฆ่าคนงั้นเหรอ?

“ก..แกเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับก่อนนะยัยหนูดี! อย่าเพิ่งบอกใครเด็ดขาดนะ อะอึ่ก..”

“นั่นสิ.. นี่มันเรื่องใหญ่เลยนะเว้ย..”

“อืม ฉันก็คิดว่าจะไม่บอกนั่นแหละ เฮ้อ..”

“กรี๊ดดดดดดดดดด!!!! พี่อัศวินวิศวะเป็นฆาตกรเหรอ!!! เขากำลังจะฆ่าคนในมหาลัยเนี่ยนะ!!!”

ผ่าง!

แต่แล้วความลับที่หนูดีตั้งใจจะปกปิดไว้ และอยากให้เพื่อนสนิทสองคนเท่านั้นที่รู้ มันก็ได้แพร่กระจายไปทั่วทั้งห้องอย่างรวดเร็วเหมือนไฟลามทุ่ง เพื่อนมากหน้าหลายตาต่างหยุดทุกอย่างแล้วมองมาที่ตัวต้นเหตุทันที

เพราะตอนที่เธอเล่าความจริงให้เพื่อนรักฟัง มันได้มีเพื่อนสาวที่กำลังนอนหลับอยู่ใต้โต๊ะที่ได้ยินทุกอย่าง

“อะไรนะ!!!!”

“ซุบซิบ.. พี่อัศวินเหรอวะแก..”

“เชี้ยยยย พี่อัศวินฆ่าคนว่ะ!!”

“จริงไหมเนี่ยหนูดี!! พี่อัศวินทำแบบนั้นจริงเหรอ!?”

เรื่องราวที่ไม่คาดฝันมันทำให้ทางหนูดีถึงกับหน้าเจื่อน เพราะทุกคนต่างโถมเข้ามาถามหาความจริงกับเธอ จากข่าวเด็ดที่แพร่งพรายออกไป ต้นตอของมันก็คือเธอ.. ไม่ว่าจะพยายามอธิบายว่ามันไม่ใช่ความจริง เธอแค่ล้อเล่นกับสิ่งที่เห็นมา แต่ก็ไม่มีใครเชื่อคำพูดของเธอแล้ว..

“ฉ..ฉิบหายแล้วยัยหนูดี..”

“ฮือออออ จะทำยังไงดีหนึ่ง!! ตุ้ยนุ้ย!! ฉ..ฉันยังไม่อยากตายนะ ถ้าเรื่องนี้หลุดไปถึงหูคนทั้งมหาลัยล่ะ”

“เฮ้อ.. ใจเย็นๆก่อน ฉันว่ามันไม่มีอะไรหรอก จะเอาอะไรมากกับแก๊งแฟชั่นของพวกเราอะ พวกมันก็เม้าท์กันสนุกปากนั่นแหละ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็คงลืมเล่า เชื่อฉัน!”

หนึ่งที่พยายามมองโลกในแง่ดีรีบเอ่ยปลอบเพื่อน ก่อนเขาจะยื่นมือมาตบไหล่เล็กเพื่อเรียกสติ เพราะตอนนี้หนูดีกำลังจ้องมองเพื่อนทั้งห้องที่เริ่มหันหน้าไปเม้าท์กัน

ก่อนหน้านี้เธอพยายามจะห้ามหรืออธิบายอะไรไปก็ไม่เป็นผล เพราะสายแฟชั่นเป็นลูกช่างเม้าท์กันเกินครึ่ง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่จริงก็ขอแค่ได้นินทากันสนุกปาก แต่เรื่องไร้สาระแบบนี้.. คงไม่มีใครที่ไหนสนใจ

“อืม.. ฉันก็หวังว่าพวกนั้นจะคิดว่าฉันพูดเล่นนั่นแหละ มันคงไม่มีอะไรใหญ่โต...”

หรอกมั้ง..

ตกเย็น..

ด้านล่างตึก 2

คณะศิลปกรรมศาสตร์ สาขาทัศนศิลป์

“สวัสดีครับน้องๆ พี่ชื่อว่ายอร์ชครับ เป็นรุ่นพี่ปีสามของสาขาทัศนศิลป์ ยังไงถ้ามีเรื่องอยากปรึกษาก็มาหาพี่ได้ทุกเมื่อเลยนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ พี่ไม่ดุหรอก หึๆ”

“กรี๊ดดดดดดดดด!!!!”

“ว๊ายยยยย!! ทำไมพี่เขาหล่อขนาดนี้ล่ะ!!!”

“จริง! โคตรหล่อเลยอ่า..”

หลังจากคำอธิบายของรุ่นพี่ปีสามหน้าหล่อคนนั้นจบลง เสียงซุบซิบนินทาของเหล่าสาวสวยก็ดังขึ้นทันควัน ไม่ว่าจะเป็นเก้งกวางหรือชายแท้ทั้งหลาย ทุกคนต่างก็เบิกตาโพลงให้กับความหล่อของเขากันหมด

ยอร์ช หนุ่มอบอุ่นที่มีรอยยิ้มหวานเป็นเอกลักษณ์ เขาเป็นผู้ชายใจดีประจำคณะศิลปกรรมเลยก็ว่าได้ ทั้งรูปร่างหน้าตา รวมไปถึงฐานะชาติตระกูล เขาคนนี้กินขาดในทุกด้าน และยังเป็นอดีตเดือนประจำคณะอีกด้วย

“พวกแกไปรอที่รถกันก่อนเลย เดี๋ยวฉันแวะให้ขนมเจ้าตุ๋นก่อน แป๊บเดียวๆ”

“โอเคหนูดี รับตามมานะย๊ะ!”

ก่อนที่เสียงบางอย่างมันจะทำให้ยอร์ชต้องหันไปมอง แววตาคมคู่นั้นสะดุดเข้ากับใบหน้าหวานของรุ่นน้อง เธอคือเด็กสาวที่เรียนเอกแฟชั่น ชื่อของเธอก็คือ ‘หนูดี’

น้อยคนนักที่จะไม่รู้จักเธอ เพราะเธอเป็นถึงลูกสาวคนเดียวของตระกูลจันทร์ไพศาล ตระกูลผู้มีอิทธิพลที่ร่ำรวยมหาศาล มีทรัพย์สมบัติและลูกน้องคอยรับใช้มากมาย

“คิกๆ น่ารักจังเลยเจ้าตุ๋น กินเยอะๆเลยนะคะรู้ไหม เดี๋ยวแม่จะเอาขนมมาให้อีกนะ พรุ่งนี้เอาเป็นรสนมดีไหมจ๊ะ”

เสียงหวานของหนูดีพูดคุยอยู่กับเจ้าหมาสีขาวตัวเล็ก มันกำลังกินขนมที่อยู่ในมือของเธออย่างเอร็ดอร่อย หางสีขาวนั้นกระดิกไปมาด้วยความสุข ดวงตากลมแป๋วเอาแต่จ้องมองเธออยู่ตลอด เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หนูดีเอาขนมมาให้กับหมาใต้ตึกคณะศิลปกรรม

และไม่ใช่ครั้งแรกที่ยอร์ชมองเห็นภาพนี้ด้วย..

“หึ.. น่ารักจังหนูดี..”

เขาพึมพำด้วยรอยยิ้มโดยที่ไม่มีใครได้ยิน สายตาที่หลงใหลจ้องมองไปยังรุ่นน้องหน้าสวย เธออยู่ไม่ไกลจากเขาเท่าไหร่นัก หากหนูดีเงยหน้ามองมาก็คงจะเห็น

“จริงเหรอแก!! อันนี้เรื่องจริงไหมเนี่ย!!”

“จริงสิย๊ะ! ฉันเห็นพวกแฟชั่นเม้าท์กันตั้งแต่บ่ายแล้ว!”

“แล้วผู้ชายคนนั้นตายไหม?”

“เห็นว่านอนอยู่ที่ห้องไอซียูนะ พวกอาจารย์ตามไปดูกันแล้ว เรื่องใหญ่เลยเว้ย! ตอนนี้อัศวินโดนเรียกเข้าห้องปกครองแล้ว ข่าวดังไปทั่วมหาลัยเลย!!”

“เชี้ยยยยยยยยย!!!”

“จริงไหม!! แล้วใครเป็นคนปล่อยข่าววะ!?”

เสียงซุบซิบนินทาที่ดังอยู่ไม่ไกลนั้นทำให้ยอร์ชหยุดชะงัก เขาจึงหันมองไปทางเพื่อนร่วมรุ่นที่จับกลุ่มพูดคุยกันอยู่ ไม่เว้นแม้แต่ทางรุ่นน้องปีหนึ่งที่นั่งอยู่บนพื้น ทุกคนต่างรีบเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กข่าวที่เกิดขึ้นในมหาลัย

ก่อนทุกสายตาจะมองไปทางแก๊งผู้ชายประมาณหกคน พวกเขาใส่เสื้อหนังสีแดง เสื้อด้านในเป็นสีดำทะมึน บริเวณคอห้อยเกียร์สีเงินสะท้อนแสง ซึ่งคนที่เดินนำหน้ามาก็คือหนุ่มหล่อเจ้าของรอยสักน่ากลัว

“พ..พี่อัศวินมาว่ะแก..”

“ไหนๆๆ อยู่ไหน!!”

“อยู่ตรงนั้น!!”

“อ้าว.. พี่เขาไม่ได้ถูกเรียกไปห้องปกครองเหรอ!?”

แววตาดุดันไม่ได้หันไปสนใจเสียงซุบซิบจากกลุ่มปีหนึ่ง แต่เขากลับใช้มันจ้องแต่ตัวต้นเหตุที่กำลังเล่นกับเจ้าหมาน้อย สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นยิ่งขึ้น เมื่อได้เห็นใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นหันมามองทางเขา

กึก!

“พ..พี่อัศวิน!?”

นี่คงเป็นครั้งแรกที่เขาเหยียบเข้ามาที่นี่

เพราะอัศวินไม่เคยมีธุระสำคัญที่จะต้องมาคณะศิลปกรรม ยกเว้นแต่ว่าเขาอยากจะมาชำระแค้น..

ตึก.. ตึก..

ก่อนเสียงฝีเท้าของเหล่ารุ่นพี่ปีสองของวิศวะโยธาจะชะลอลง หัวหน้าแก๊งนักเลงที่โกรธจนเลือดขึ้นหน้าก็กระตุกยิ้มบาง อัศวินหรี่ตามองหนูดีที่เพิ่งลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีกล้าๆกลัวๆ เธอเบิกตาจ้องมองรุ่นพี่ที่ไม่อยากเจอด้วยความแปลกใจ

เพราะยังไม่รู้ว่าเกิดข่าวใหญ่ขึ้นแล้ว ต้นเหตุก็มาจาก..

“รู้ตัวไหมครับว่ากำลังทำอะไรอยู่”

“ค..คะ? หนู..”

“…….”

“หนูกำลังให้ขนมหมา”

หญิงสาวที่ขมวดคิ้วด้วยความงุนงงชี้นิ้วไปทางเจ้าสุนัขตัวเล็ก ก่อนที่ทางเพื่อนพ้องของอัศวินจะเกือบหลุดขำกับความใสซื่อ มีเพียงสีหน้าเรียบร้อยของเขาที่ไม่สะทกสะท้าน

หมับ!

“ว๊ายยย!!”

มือหนาของอัศวินเอื้อมไปคว้าแขนเรียวมาแนบกาย ท่ามกลางความตื่นตกใจของนักศึกษาทุกคนในบริเวณนี้ ทั้งรุ่นพี่ปีสามกับน้องเฟรชชี่ที่จ้องมองเหตุการณ์ รวมไปถึงยอร์ชที่เตรียมจะพุ่งตัวเข้ามาช่วยหนูดีอีกด้วย

“ถ้าไม่ยอมแก้ข่าวที่เกิดขึ้น กึ่ด.. ชีวิตเธอต่อจากนี้ไม่สงบสุขแน่ ฉันสาบานได้เลย เพราะฉันจะเล่นงานเธอจนน่วม.. หนูดี..”