ตอนที่ 1 | อัศวินวิศวะ (1/2)

“เฮ้ย.. น..น้องแม่งร้องไห้แล้วว่ะ”

“ไอ้วิน นี่มึงแกล้งน้องเขาแรงเกินไปหรือเปล่าวะ?”

จากที่แก๊งคนเถื่อนพวกนี้จะดีใจที่ได้แกล้งรุ่นน้องสำเร็จ ทุกคนกลับยืนหน้าเสียเพราะเห็นน้ำตาจากใบหน้าสวย โดยเฉพาะหัวหน้าแก๊งที่เริ่มหรี่ตาลง อัศวินกัดฟันแน่นกับความเงียบงันภายในใจ เขาจ้องมองไปยังสาวน้อยเฟรชชี่ที่ยืนตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

“ก็แค่แกล้งเล่นเอง เธอจะร้องไห้ทำไม”

“ฮะฮึก..”

คำถามนั้นดังขึ้นในระยะที่ใกล้ขึ้นกว่าเดิม ใบหน้าหล่อไร้ที่ติโน้มเข้ามาหาหนูดีทีละนิด ในขณะที่เธอถูกเขาบีบบังคับให้แผ่นหลังแนบชิดกับกำแพง มีสายตาของผู้ชายมากมายจ้องมองเธอ แต่น่าแปลกที่ร่างล่ำๆของอัศวินบังเธอจากทุกคนหมดเลย

เธอจึงเห็นแค่เพียงสายตาของเขาคนเดียว..

“ก..แกล้งเหรอคะ?”

“เฮ้อ อืม”

“พี่เอาเรื่องทะลึ่งแบบนี้มาแกล้งผู้หญิงเล่นๆเหรอคะ”

หนูดีถามย้ำอีกครั้งด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไป ในใจเธอก็กลัวเขาจะตายอยู่แล้ว แต่ความโกรธที่มีมันทำให้เธอกล้าทำบางอย่าง เธอแค่ไม่อยากเป็นตัวตลกของใคร

ผลั่กกกกกก!!!!

ก่อนสองมืออันน้อยนิดจะจัดการผลักร่างหนาออกจากตัว ท่ามกลางสีหน้าตกใจของอัศวินกับพวกพ้อง เขาขมวดคิ้วจ้องมองสาวสวยผมลอนยาวที่ตาแดงก่ำ หนูดีเหมือนกับลูกแมวน้อยที่พยายามจะสู้เสือกลับยังไงยังงั้น

“พวกพี่นี่มันชั่วที่สุดเลยค่ะ! โดยเฉพาะพี่!!”

“อ้าวน้อง ทำไมพูดงี้อะ”

“เฮ้ย..”

อัศวินที่รู้อยู่แล้วว่าตัวเองจะต้องโดนด่า เขาก็รีบเอามือหนาปรามธีมที่กำลังพุ่งตัวเข้าใส่รุ่นน้อง ซึ่งคำพูดสั้นๆของหนุ่มขาโหดก็ทำให้เพื่อนสนิทยอมเชื่อฟัง ในขณะที่หนูดีเองก็ยืนลอบกลืนน้ำลายลงคอ

เธอรู้สึกแย่กับคำพูดที่ตัวเองเพิ่งเอ่ยออกไป แต่อีกใจก็ได้ระบายความโกรธนั้นด้วย ตอนนี้เธอจึงไม่มีทางเลือก..

ตึกๆๆๆ!!!

“เวรเอ๊ย!! จะหนีไปไหนวะน้อง!!!”

เพียงเสี้ยววินาทีลูกแมวน้อยก็รีบวิ่งหนีออกไปจากดงเสือ ขาทั้งสองที่เร่งความเร็วแทบไม่รู้สึกอะไรด้วยซ้ำ เธอได้ยินเสียงทุ้มของรุ่นพี่ตะโกนไล่หลังมาเรื่อยๆ โดยมีเสียงของอัศวินเอ่ยขึ้นเป็นคนสุดท้าย

“พวกมึงไม่ต้องตาม”

เสียงนั้นเยือกเย็นจนเธอขนหัวลุกไปหมด แม้จะไม่ได้หันกลับไปมองเขา แต่เธอก็สัมผัสได้ว่าเขากำลังมองเธออยู่..

“น้องเขาด่าพวกเราว่าชั่วเลยนะเว้ย เฮ้อ.. ปากจัดชิบ”

ธีม หนุ่มหล่อที่มีนิสัยโหดตัวพ่อเอ่ยขึ้นอย่างหัวเสีย เขาชอบพูดจาโผงผางกับทุกคน โดยเฉพาะกับเพศแม่ ก่อนจะถอนหายใจแล้วเดินไปเอาฝ่าเท้าวางนาบตรงอกศัตรู

“เออ น้องเขาก็คงจะกลัวมากแหละ หึๆ ก็ไอ้อัศวินมันไปพูดจาแบบนั้นใส่ เป็นใครใครก็ต้องด่างี้แหละ”

“มึงนี่มันเข้าข้างทุกคนยกเว้นเพื่อนจริงๆนะไอ้ตะวัน!”

“เพราะกูไม่ชอบด่าเพศแม่เหมือนมึงไงไอ้ธีม หึ..”

ตะวัน เพื่อนสนิทของอัศวินอีกคนที่นิสัยต่างกับธีมสุดขั้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ก่อนเขาจะเบ้ปากแล้วหันไปมองทางเพื่อนรักหน้าหล่อที่อยู่ไม่ไกล อัศวินยังคงมองไปที่ตรอกซอยเล็กๆติดกับโรงยิม ที่มันเคยมีร่างบางของสาวน้อยคนนั้นวิ่งหนีออกไปเมื่อชั่วครู่

“มึงคิดอะไรอยู่ไอ้วิน”

“นั่นดิ นี่มึง.. ถูกชะตาน้องเขาแล้วเหรอวะ?”

ธีมเย้าแหย่เพราะรู้ว่าเพื่อนรักจะต้องตอบอีกแบบ คนอย่างไอ้อัศวินนี่น่ะเหรอจะสนใจผู้หญิงจริงจัง วันๆมันก็เอาแต่ออกกำลังกาย ตั้งใจอ่านเรื่องการลงทุน มีแค่สาวๆที่วิ่งเร่ตามมันเหมือนกับฝูงผึ้งตอมดอกไม้

“เออ”

“ห๊ะ”

“กูคิด”

“คิดว่า?”

ธีมเลิกคิ้วขึ้นพลางมองร่างสูงโปร่งของอัศวินที่เดินเข้ามาใกล้ มีดที่เคยอยู่ในมือหนานั้นถูกเก็บไปเรียบร้อย คบกันมาตั้งนานทำไมจะไม่รู้ว่าไอ้เวรนี่มันชอบแกล้งคน

“ก็คิดว่ายัยนั่นจะต้องเอาเรื่องที่กูเป็นฆาตกรไปบอกเพื่อนไง เฮ้อ.. รีบเอาตัวไอ้เวรนี่ไปส่งโรงพยาบาลเหอะ แม่งเป็นลมไปแล้ว แค่แกล้งเล่นเองไอ้สัด..”

มหาวิทยาลัยนอร์ทเอเชีย

(คณะศิลปกรรมศาสตร์ สาขาออกแบบแฟชั่น)

“กุหลาบละเด้อ ฮักไป ช้ำไป เจ็บมาจนหัวใจเซเว.. มาหลอกให้ฮักแล้วน้องก็โดนเท…”

“โอ๊ยยยย เบาๆหน่อยอีตุ้ยนุ้ย! ฉันจะดูซีรีส์!! แกร้องเพลงดังลั่นห้องมาสามชั่วโมงกว่าแล้วนะย๊ะ! ฉันไม่ได้ยินเสียงพี่จุนโฮเลยเนี่ย จุ๊ๆ เสียงดังตลอด!!”

หนุ่มหล่อร่างสูงโปร่งที่มีจริตสาวเต็มร้อยตะโกนด้วยความโมโห หนึ่ง เขาถลึงตาใส่เพื่อนสนิทที่เพิ่งกดลดระดับเสียงเพลงลง ก่อนจะก้มลงอ่านซับไทยบนจอไอแพดต่อ ซึ่งภายในห้องเรียนแฟชั่นนี้ก็มีนักศึกษานั่งพูดคุยกันอยู่บ้างประปราย

“ฟุดฟิดๆๆ หืม.. กลิ่นอะไรวะ”

ตุ้ยนุ้ย กะเทยร่างตุ้ยนุ้ยสมชื่อเริ่มทำจมูกฟุดฟิดกับกลิ่นบางอย่างในห้อง เพราะเขาเป็นคนที่ได้กลิ่นก่อนใคร เหตุผลก็เพราะนั่งใกล้สถานที่เกิดเหตุมากที่สุด

“แกได้กลิ่นไหมหนึ่ง?”

“กลิ่นอะไร”

“กลิ่นเหมือนแบบอะไรไหม้ๆอะ”

“อะไรมันจะมาไหม้ในนี้วะ..”

แต่จังหวะนั้นเองที่หนึ่งได้เหลือบสายตามองไปทางอีกฝั่ง แววตาคู่นั้นก็ได้ไปสะดุดเข้ากับหญิงสาวในชุดนักศึกษา เธอคนนั้นใส่ผ้าคลุมผมสีชมพูพริ้ง ใบหน้าสวยเหม่อลอยราวกับคนที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

“ว๊ากกกกกกกก!!! ยัยหนูดี!!!!”

“ผ้าไหม้แล้วโว้ยยยยยยยย!!!!”

“กรี๊ดดดดดดดดดดดด!!!!”

ก่อนที่เพื่อนรักร่างใหญ่ทั้งสองคนจะรีบกระโจนเข้าไปหาตัวคนก่อคดี พวกเขาก็ดึงร่างของหนูดีให้ถอยออกมา เพราะตอนนี้ควันสีขาวมันลอยโขมงไปทั่วทั้งห้อง เล่นเอาเพื่อนๆทุกคนต้องยกมือมาปิดจมูกเพราะหายใจไม่ออก

ส่วนผ้าสีขาวที่เธอกำลังรีดอยู่นั้นก็ไหม้เกรียมเป็นกุ้งเผา กลิ่นไหม้ยังคงคละคลุ้งไปทั่วพร้อมกับรอยยิ้มแห้งๆ

“แกเป็นอะไรเนี่ย!!! ยืนเหม่ออะไรย๊ะ!! โชคดีแค่ไหนแล้วที่ไฟไม่ไหม้!! อยากเป็นฆาตกรฆ่าเพื่อนทั้งห้องหรือไง!!!”

กึก

ฆาตกรเหรอ..

ทว่าคำพูดของตุ้ยนุ้ยก็ทำให้เธอหวนคิดถึงเรื่องบางอย่าง มันเป็นเหตุการณ์เมื่อกลางวันที่เธอเพิ่งรอดตายมา หนูดียังไม่อยากเล่าให้เพื่อนรักทั้งสองของเธอฟัง แต่ตอนนี้เธอแค่อยากจะลืมๆเรื่องนั้นไปจากหัว

“พ..พวกแก..”

“อะไรย๊ะ?”

หนึ่งเลิกคิ้วถามเมื่อเห็นว่าเพื่อนรักยืนหน้าซีด ตั้งแต่กลับมาจากโรงยิมกลางก็ทำตัวแปลกไป หนูดีพูดน้อยลง แถมยังนิ่งเหมือนกับว่าคิดอะไรมากมายอยู่ในหัว

“พวกแกรู้จักรุ่นพี่ที่ชื่อว่าอัศวินใช่ไหม”

“อาห๊ะ รู้สิย๊ะ! พี่อัศวินสุดหล่อของฉัน~ พี่เขาเป็นถึงหนุ่มฮอตของวิศวะโยธา แถมยังเป็นพี่ว๊ากรับน้องโหดอีกด้วย แค่เห็นพี่เขาเดินผ่านก็ขนลุกแล้วอะ ไม่ได้ขนลุกที่พี่เขาน่ากลัวอย่างเดียวนะ ขนลุกในความหล่อด้วย คนบ้าอะไรโคตรหล่อ!!”

“จริง!! ฉันเห็นด้วยกับยัยหนึ่ง!! โคตรจะหล่ออออ”

ตุ้ยนุ้ยสมทบกับเพื่อนกะเทยด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม หนุ่มใจสาวทั้งสองต่างก็วาดฝันภาพที่ได้เดินเคียงคู่รุ่นพี่อัศวิน แต่ใครจะไปรู้ว่าเพื่อนรักของเธอได้เกือบตายเพราะเขา

“เมื่อกี๊.. ฉันไปเจอพี่เขากับพวกแก๊งเพื่อนมา”

“ห๊ะ ม..เมื่อกี๊ คือที่ไหน?” ตุ้ยนุ้ยเลิกคิ้ว

“หลังโรงยิมอะ ที่ฉันบอกพวกแกว่าจะไปเข้าห้องน้ำ แล้วพอดีว่าฉันได้ยินเสียงผู้ชายร้องขอความช่วยเหลือ ฉ..ฉันเลยเดินตามเสียงนั้นไปเพราะคิดว่าต้องเกิดเรื่องแน่”

“……..”

วินาทีนี้เองที่ตุ้ยนุ้ยกับหนึ่งต่างหยุดนิ่งอย่างพร้อมเพรียง ทั้งสองหรี่ตารับฟังในสิ่งที่หนูดีพูดด้วยความตั้งใจ เพราะมันเกี่ยวกับเรื่องของอัศวินที่พวกเขาโปรดปราน

“ฉัน.. อึ่ก.. ฉันเห็นว่าพี่อัศวินกำลังใช้มีดจะแทงผู้ชายคนหนึ่ง แล้วผู้ชายคนนั้นก็เลือดท่วมหน้าท่วมตัวไปหมดเลย สภาพของเขาคนนั้นดูไม่ได้เลยแก ถ้าปล่อยไว้เขาต้องตายแน่..”

“ว..ว่าไงนะยัยหนูดี”