MasukShare
ตอนที่ 10 หึง!!
Tanggal publikasi:
2024-11-04 04:54:50“ท่านอ๋องมีสิ่งใดจะให้กระหม่อมรับใช้หรือพ่ะย่ะค่ะ”
ห่าวหรานหันไปมองใบหน้าที่มีผ้าที่ปิดบังเอาไว้แต่เขาเห็นมาหมดแล้วรวมถึงเรือนร่างที่น่าหลงใหลนั่นด้วย ใจเขานึกอยากจะกระชากผ้าคลุมหน้านั้นออกเสียเหลือเกินจะได้เห็นริมฝีปากสีอ่อนนั้นอีกครั้ง
“เปล่า ข้าไม่ได้มีธุระกับเจ้า”
“เช่นนั้นพระองค์…”
“ค่ายนี้ข้าเป็นแม่ทัพ ข้าจะเดินไปที่ใดต้องแจ้งใครด้วยงั้นหรือ”
“เปล่าพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมมิกล้า”
“ให้มันไม่กล้าอย่างที่ปากเจ้าพูดเถอะ”
“เอ๊ะ กระหม่อม…”
พูดเสร็จก็เดินหันกลับออกไป ท่าทีของเขาไม่ต่างกับโมโหผู้ใดมาเพราะแม้แต่องครักษ์อย่างต้าเป่าก็ยังรีบหนีทันที เหลือแค่หลี่เหยาที่เป็นสนามอารมณ์รองรับเขาอยู่คนเดียว
“อะไรอีกละเนี่ย ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อยมิใช่หรือโมโหอะไรของเขานักหนาละนี่”
เย็นวันนั้น
“รายงานพ่ะย่ะค่ะ”
“มีอะไรเหตุใดจึงแตกตื่นเช่นนี้เกิดอะไรขึ้น!!”
ท่านอ๋องและเหล่านายกองคนอื่น ๆ หันไปมองหน่วยลาดตระเวนที่ออกไปพร้อมกับฟางอี้หลงแต่ตอนกลับมาพวกเขากลับบาดเจ็บและกลับมาเพียงสองคน
“เกิดอะไรขึ้น ฟางอี้หลงล่ะ”
“ทูลท่านอ๋อง รองแม่ทัพถูกข้าศึกจับไปพ่ะย่ะค่ะ”
“ว่าอย่างไรนะ!!”
“เพล้ง!!”
หมอหลี่เหยาที่กำลังยกยาเข้ามาให้ท่านอ๋องในกระโจมได้ยินว่าฟางอี้หลงถูกข้าศึกจับก็เผลอทำยาที่ยกมาตกจนแตก สายตาของนางกลัวสุดชีวิตเมื่อเห็นว่าทหารที่กลับมาบาดเจ็บ
“เกิดขึ้นได้อย่างไร”
“พวกมันหลอกล่อให้รองแม่ทัพตามมันไปที่เชิงเขาและล้มจับเขาไปพ่ะย่ะค่ะ”
“พวกมันต้องการอะไร”
“มันส่งจดหมายนี้ให้พระองค์พ่ะย่ะค่ะ”
ทหารส่งจดหมายมาให้ท่านอ๋อง เมื่อเขาเปิดอ่านดูจนหมดก็รีบพับและโยนให้นายกองข้าง ๆ อ่านทันที
“ต้องการเสบียงกับยางั้นหรือ ข้าไม่ได้โง่เช่นนั้นสักหน่อย”
“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ ให้กระหม่อม….”
“หุบปาก!! เจ้าเข้ามาทำอะไรที่นี่ พาหมอหลี่ออกไป”
“พ่ะย่ะค่ะ”
ท่านอ๋องหันไปมองหลี่เหยาที่กำลังจะเสนอตัว เขารู้ทันทีว่านางคิดอะไรอยู่ เพียงแค่ได้ข่าวว่าอี้หลงถูกจับไปนางก็ตื่นกลัวถึงเพียงนี้ เขาเข้าใจไม่ผิดนางคงมีใจให้กับรองแม่ทัพของเขาเป็นแน่จึงได้มีท่าทางเช่นนี้และยังอยากจะไปช่วยเขาอีก
“ท่านหมอหลี่ ท่านออกไปก่อนเถอะขอรับ เรื่องนี้เป็นเรื่องภายในท่านโปรดเข้าใจ”
“แต่ข้าช่วยรองแม่ทัพได้ ขอเพียงให้ข้า…”
“เจ้าเป็นบ้าไปแล้วงั้นหรือ!! ที่นั่นเป็นค่ายของข้าศึกเข้าไปก็มีแต่ตายเจ้ากำลังคิดเรื่องบ้าอะไรอยู่!! ยังไม่รีบพาตัวออกไปอีก”
“ไปเถอะท่านหมอ”
“ท่านอ๋อง แต่ว่ารองแม่ทัพ…”
“ท่านหมอหลี่อย่าพูดอะไรอีกเลย พาตัวออกไปเร็ว ๆ เข้า”
ทหารที่เหลือพาตัวหลี่เหยาออกจากกระโจมกลับไปที่กระโจมของหมอหลวง ท่านอ๋องนึกโมโหเมื่อเห็นว่านางร้อนรน ใช่ว่าเขาเองจะไม่คิดช่วยรองแม่ทัพของตัวเอง แต่เขาไม่มีทางให้นางออกไปเสี่ยงอันตรายเช่นนั้นเป็นอันขาด
“ท่านอ๋อง”
“สั่งให้คนจับตาดูหมอหลี่เหยาเอาไว้ อย่าให้เขาเล็ดลอดออกจากค่ายสร้างความวุ่นวายได้”
“พ่ะย่ะค่ะ”
“พวกเจ้ามานี่ เราต้องวางแผนช่วยอี้หลงออกมา”
""พ่ะย่ะค่ะ""
กระโจมหมอหลวง
“หลี่เหยา เจ้าไม่ต้องห่วงนะเรื่องที่พี่อี้หลงถูกจับไป อย่างไรท่านอ๋องก็ต้องหาวิธีไปช่วยเขาอยู่แล้ว แต่เจ้าอย่าได้พูดเช่นนั้นอีกนะครั้งหน้าอาจจะไม่โชคดีเช่นนี้”
“ช่างปะไรข้าหาได้สนใจไม่ พี่อี้หลง…เขาเป็นรองแม่ทัพนะ เป็นคนของเขาแท้ ๆ เหตุใดจึงไม่คิดจะช่วยเขาข้าไม่เข้าใจ”
“เรื่องแบบนี้รีบร้อนไม่ได้ ทางข้าศึกต้องการกักตัวพี่อี้หลงเพราะอยากได้ยาและเสบียง เราเองก็มีจำกัดดังนั้น…”
“ก็เลยจะปล่อยให้เขาถูกข้าศึกทรมานจนตายงั้นหรือ”
“ไม่ใช่แบบนั้นแต่เรื่องการถูกจับนั่น….”
“ต้าเป่า!!”
“ท่านอ๋อง!!”
“เจ้ามาทำอะไรที่นี่ ท่านหมอที่กระโจมคนบาดเจ็บถามหายาที่เจ้ามาเอาอยู่เหตุใดยังไม่เอาไปส่ง”
“พ่ะย่ะค่ะกระหม่อมจะไปเดี๋ยวนี้ ข้าไปก่อนนะหลี่เหยา”
หลี่เหยายื่นหอบยาให้ต้าเป่าโดยไม่มองหน้าผู้ที่เดินเข้ามาที่กำลังจ้องหน้านางอยู่ไม่วางตา เมื่อองครักษ์ของเขาเดินออกไปท่านอ๋องจึงค่อย ๆ เดินเข้ามาหาหลี่เหยาที่เอาแต่บดยาโดยไม่มองหน้าเขา
“โกรธข้างั้นหรือที่ไม่ไปช่วยเขาทันที”
“เปล่าพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมมีสิทธิ์อันใดไปโกรธพระองค์”
“เช่นนั้นแล้วเหตุใดต้องพูดจาเสียงแข็งเช่นนี้ ไม่พอใจผู้ใดงั้นหรือทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้คุยกับต้าเป่าดีกว่านี้นี่”
หลี่เหยาทิ้งที่บดยาและเดินสะบัดเข้าไปข้างในตู้เก็บยา ท่านอ๋องเดินตามเข้าไปทันทีและดึงแขนนางออกมา
“ทำไมต้องเดินหนี”
“ท่านอ๋อง อย่านะพ่ะย่ะค่ะ”
“เจ้ากำลังคิดสิ่งใดอยู่อย่าคิดว่าข้าจะไม่รู้ทันเจ้า”
“เหตุใดพระองค์ทรงตรัสเช่นนี้ กระหม่อมไม่ได้คิดสิ่งใด”
“แต่สายตาเจ้ามันบอกว่ากำลังตำหนิข้าที่ไม่ไปช่วยเขาทันที ข้ามองออก”
“หึ พระองค์คงคิดมากไปแล้วกระมัง กระหม่อมหรือจะกล้าเช่นนั้น”
“งั้นหรือ แล้วเจ้าคิดจะทำอะไร หอบยาและจะแอบไปช่วยเขางั้นหรือ”
“ท่านอ๋อง เขาคือรองแม่ทัพของพระองค์นะ”
“แล้วถ้าหากข้ามีเหตุผลที่ยังไม่ช่วยเขาเล่า เจ้าจะทำสิ่งใดได้”
“ท่าน!!”
“หึ เจ้าดูท่าทางเจ้าตอนนี้สิ เพียงแค่พูดว่าจะไม่ช่วยเขาสายตานั่นก็โกรธข้าจนแทบจะฉีกเนื้อกินให้ได้แล้วยังบอกว่าไม่มีอะไรอีกหรือ!!”
หลี่เหยาตกใจจนผ้าคลุมหน้าหลุด สีหน้าและแววตาที่ตื่นกลัวนั้นทำให้สัตว์ร้ายบางอย่างในกายของชินอ๋องตื่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ปากที่แดงจัดเพราะอยู่ภายใต้ผ้าปิดหน้าและสายตาที่โกรธของนางทำให้เขาลืมตัว
“ปล่อยกระหม่อมนะ”
“แล้วถ้าข้าไม่ปล่อย แต่จะจับเจ้ามัดขังเอาไว้ในกระโจมนี่เพื่อไม่ให้คิดจะทำเรื่องที่กำลังคิดอยู่ล่ะ เจ้าจะว่าอย่างไร”
ท่านอ๋องดึงหลี่เหยาเข้ามาจนชิดกาย ลมหายใจร้อนรุ่มเพราะความกลัวปนกังวลพระทัยจากที่มองสายตานางทำให้เขาเริ่มโกรธ คิดไม่ถึงว่านางจะให้ความสำคัญกับรองแม่ทัพมากกว่าเขา
“ปล่อยนะ!!”
“ไม่!! มานี่!!”
ท่านอ๋องลากนางเข้าไปยังห้องพักด้านในที่นางเอาไว้นอนพัก เมื่อเข้าไปได้ก็ถูกเขาดึงเข้ามาแนบกายจนชิด ริมฝีปากห่างกันแค่ครึ่งคืบ
“เหตุใดต้องอยากช่วยอี้หลงถึงเพียงนี้ เจ้ากำลังทำให้ข้าโมโห”
“พระองค์โมโหเพราะผู้อื่นอยากจะช่วยคนทั้ง ๆ ที่พระองค์ไม่คิดจะทำงั้นหรือ”
“หลี่เหยา!! นี่เจ้ากล้าตำหนิข้า กล้าจะแทรกแซงวิธีการของกองทัพตั้งแต่เมื่อไหร่ เจ้าเป็นหมอก็ทำหน้าที่ของเจ้าไปเรื่องอื่นจงอย่าได้เข้ามายุ่ง”
“แต่ข้าเป็นหมอ ข้าศึกต้องการยาและเสบียงข้าคิดว่าเราสามารถ”
“เจ้าพอได้แล้ว!!”
หลี่เหยาทรุดตัวลงเพราะตกใจในเสียงตะคอกนั้น ท่านอ๋องปล่อยนางลงกับพื้นและมองด้วยสายตาที่ไม่เคยมองผู้ใดมาก่อน ตั้งแต่เมื่อใดที่เขามองนางเป็นสตรี ตั้งแต่ตอนไหนที่เขาไม่อยากให้นางเข้าใกล้ฟางอี้หลงและชายอื่นนอกจากเขา
แต่นั่นไม่สำคัญเท่ากับความคิดของนางในตอนนี้ สายตานั่นไม่เคยลดละความพยายามที่จะไปจากค่ายเพื่อช่วยฟางอี้หลงซึ่งเขาบอกไม่ถูกว่ากำลังเจ็บปวด คับแค้นใจ หรือว่าโกรธกันแน่
“เจ้าอย่าได้คิดก้าวออกจากค่ายไปแม้แต่ก้าวเดียว หากว่าข้ารู้เจ้าจะถูกลงโทษ”
“ท่านอ๋องช่างโหดเหี้ยมสมคำร่ำลือจริง ๆ แม้แต่รองแม่ทัพข้างกายก็ปล่อยเขาไปตายได้ หากรู้เช่นนี้ข้าคงไม่ยอมรับปากรองแม่ทัพฟางอี้หลงช่วยชีวิตท่านแต่แรก”
ท่านอ๋องโกรธจนสติขาดผึงเมื่อถูกนางเอ่ยเช่นนั้น เขาจับแขนและดึงนางขึ้นมาจากพื้นอย่างง่ายดาย ง่ายเสียจนเขาคิดกลัวว่าหากนางบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยหัวใจเขาจะเจ็บสักเพียงใด
“หลี่เหยา!!…อย่าได้คิดยั่วโมโหข้า เจ้าไม่รู้หรือว่าข้างนอกนั่นมันอันตรายมากเพียงใดหรือเจ้าอยากให้พวกมันจับได้ว่าเจ้าเป็นสตรี!!”
Bab terbaru
คู่หมั้นสุดหวงของท่านอ๋องกระหายเลือด ตอนพิเศษ 4 รักนิรันดร์
ท่านอ๋องหันไปสบตากับนางเป็นครั้งแรกในรอบหลาย ๆ วันมานี้ หลีม่านเองก็ไม่กลัวที่จะเผชิญหน้ากับเขาแล้วเช่นกัน“หม่อมฉันเพียงแค่แจ้งให้ทราบ มิได้ขออนุญาตพระองค์นะเพคะ”“เดี๋ยวก่อน! เจ้าจะไปไหน”“จะไปเตรียมของเพื่อไป ว้าย! ห่าวหรานท่านทำอะไรน่ะ”“ข้าจะดูสิว่าผ่านวันนี้ไปเจ้าจะมีแรงลุกจากเตียงกลับไปที่สกุลฟางอยู่หรือไม่”“อย่านะ หยางห่าวหรานท่านปล่อยข้าลงนะ คนบ้าท่านปล่อยข้านะ”“เงียบเถอะเหยาเหยา ยิ่งเจ้าร้องมากเท่าไหร่ข้ายิ่งรู้สึกอยากรังแกเจ้ามากเท่านั้น เพราะฉะนั้นเก็บแรงไว้ร้องครางบนเตียงเถอะ”ท่านอ๋องพาพระชายาเข้ามาในห้องนอนพร้อมกับลงกลอนแน่นหนาเมื่อวางร่างของนางลงที่เตียงได้ก็เริ่มจับนางมากอดและซุกไปทั่วทั้งกายด้วยความคิดถึง“เหยาเหยาเจ้าใจร้ายกับข้าเกินไปแล้ว ไม่คุยกับข้าตั้งสามสี่วันนี่ยังจะหอบลูกหนีไปอีกงั้นหรือ”“อย่านะเพคะ พระองค์มิได้ต้องการ…”“ข้าต้องการ ใครพูดว่าข้าไม่ต้องการกัน เจ้าต่างหากที่เอาแต่ผลักไสข้า ไม่ต้องการข้าแล้วงั้นหรือเจ้าใจร้ายเกินไปแล้ว”“เดี๋ยวก่อนเพคะ คุยกันก่อน”“ไม่ เอาไว้คุยหลังจากนี้เถอะเจ้าจะให้ข้าทนอีกงั้นหรือ ข้าอดทนมากี่วันกี่คืนแล้วเจ้าไม่รู้หรือ เจ
คู่หมั้นสุดหวงของท่านอ๋องกระหายเลือด ตอนพิเศษ 3 สงครามประสาท
ฮูหยินทั้งสองเดินทางมาเยี่ยมหลีม่านและเมื่อเห็นสีหน้าไม่ดีของพระชายาจึงได้เอ่ยถาม หลีม่านหมดหนทางจึงได้เอ่ยปากปรึกษาเรื่องนี้ไปตอนนี้ลูกทั้งสองกำลังสนุกกับการเล่นดาบไม้และตุ๊กตาผ้าที่ท่านตาและอี้หลงนำมาให้จึงไม่ได้สนใจท่านยายทั้งสองกับท่านแม่ที่อยู่ระเบียงหน้าเรือนรับรองแขก“เช่นนั้นเจ้าก็ลองคิดดูสักหน่อยเถิด แม่ว่าเรื่องนี้ท่านอ๋องก็น่าเห็นใจไม่น้อย คงจะอยากได้บุตรเพิ่มจริง ๆ”“นั่นสิม่านเอ๋อร์ แม่รองคิดว่าที่แม่เจ้าพูดมาก็ถูก หานเยว่กับหลินอิงก็อายุจะสี่ขวบแล้ว เจ้าเว้นช่วงมานานท่านอ๋องก็คงอยากจะได้บุตรเพิ่ม อีกอย่างเจ้าดูสิ ทั้งสองคนติดท่านตากับท่านลุงเช่นนี้ท่านอ๋องก็คงอยากจะมีลูกสาวลูกชายเพิ่มเพื่อจะได้เล่นกับพวกเขาบ้าง”“แต่ว่าพี่ใหญ่กับฉวนหลานเองก็มีบุตรสองคนเช่นกัน เหตุใดพวกเขาไม่มีปัญหาเรื่องนี้เล่าเจ้าคะ”“ไม่ใช่ไม่มีแต่สุขภาพของหลานเอ๋อร์เจ้าก็รู้อยู่นี่นา นางเองก็สุขภาพพึ่งจะฟื้นฟูได้ไม่กี่ปี มีลูกสองคนก็นับว่าเก่งมากแล้ว แต่เจ้าที่สุขภาพแข็งแรงดีอีกอย่างเชื้อพระวงศ์อื่น ๆ ก็มีลูกมากเป็นธรรมดา”“ช่างเถิดเจ้าค่ะ เรื่องนี้เอาไว้ข้าจะคุยกับท่านอ๋องอีกครั้ง”“อืม เช่นนั้นวันน
คู่หมั้นสุดหวงของท่านอ๋องกระหายเลือด ตอนพิเศษ 2 ท่านพ่อ ท่านตา ท่านลุง
สี่ปีต่อมา“ยกขาขึ้นสูง ๆ อาเจินไปเอาไม้มา”“แต่ว่าพระชายาเพคะ”“ข้าบอกให้ไปเอาไม้มา”อาเจินหันไปมองท่านหญิงและท่านชายที่ถูกพระชายาทำโทษเพราะแย่งขอเล่นจนทะเลาะกัน ซึ่งนางเคยสอนและตักเตือน “หยางหานเยว่” กับ “หยางหลินอิง” ฝาแฝดแสนซนที่อายุยังไม่ครบสี่ขวบดีก็ซนและเริ่มทะเลาะกัน อาเจินถือไม้ไผ่ที่หลีม่านเคยสั่งให้เหลาเอาไว้มาและถือไว้ เมื่อเด็กน้อยทั้งสองเห็นไม้ในมือท่านแม่ก็เริ่มร้องไห้อีกครั้ง“รู้หรือไม่ว่าทำอะไรผิด”“ฮึก ฮึก ท่านแม่ขอรับลูกสำนึกแล้วแต่ว่า…”“รู้แล้วเหตุใดถึงยังทำอีก แม่เคยพูดแล้วว่าถ้าทะเลาะกันอีกก็ต้องถูกลงโทษ เยว่เอ๋อร์ เจ้าเป็นพี่เจ้าเดินออกมาก่อน”“แต่ข้า…”“อาเยว่ของตา!! เดี๋ยวก่อน ๆ ม่านเอ๋อร์นี่เจ้าทำอะไรน่ะ”“ท่านตา! ฮิือ….”หานเยว่รีบวิ่งไปหาท่านตาทันทีเมื่อเห็นท่านแม่ที่ถลึงตามองด้วยความโกรธ พวกเขารู้ดีว่าท่านแม่จะไม่ทำโทษหากว่ามีแขกมาที่จวน “อิงเอ๋อร์หลานลุงเป็นอะไรไป”“ท่านลุง ฮือ….”“นี่พวกท่าน…. กลับมานี่นะ หานเยว่ หลินอิง”หลินอิงรีบวิ่งไปหาฟางอี้หลงที่เดินมาพร้อมกับท่านตาได้ทันเวลาก่อนที่พวกเขาจะถูกทำโทษ ไม้ไผ่เหลาอย่างดีในมือของหลีม่านสั่นเมื่อเห็นลู
คู่หมั้นสุดหวงของท่านอ๋องกระหายเลือด ตอนพิเศษ 1 งานสมรส
ประทัดหน้าจวนอ๋องเดิมซึ่งเป็นที่พักขององค์หญิงเจ็ด “เอี้ยฉวนหลาน” ดังขึ้นเมื่อขบวนเกี้ยวเจ้าบ่าวมาถึงหน้าประตูจวน องค์รัชทายาทแห่งซีเป่ยมาพร้อมกับชินหยางอ๋องและพระชายาที่เริ่มมีครรภ์โตขึ้นจากเดิมก็หันไปมองทันที“พี่ใหญ่มาแล้วเพคะ”“ฉางซือท่านจะทำจริง ๆ น่ะหรือ นี่เป็นธรรมเนียมของซีโจวท่านเป็นถึงองค์รัชทายาท ที่จริงไม่ต้องทำก็ได้”“ไม่ได้ ๆ ห่าวหรานท่านอย่าได้ปรามาสเรา นี่งานแต่งของหลานเอ๋อร์ทั้งทีข้าในฐานะพี่ชายของนางก็ต้องทำให้ครบพิธี มิเช่นนั้นคงรู้สึกผิดกลับไปซีเป่ยเป็นแน่”“เช่นนั้นก็ตามใจท่านเถอะ ไปเถอะเหยาเหยา เจ้าค่อย ๆ เดินนะ”“เพคะ”ท่านอ๋องไม่ยอมให้พระชายาอยู่ห่างพระวรกายเลยตั้งแต่ครรภ์นางมากขึ้น ทั้งคู่เดินออกมาด้านนอกเพื่อรับแขกที่มาร่วมในงาน ฟางอี้หลงในชุดเจ้าบ่าวหล่อเหลาสง่างามเมื่อลงจากม้ามาคำนับท่านอ๋อง“ยินดีด้วยอี้หลง ในที่สุดก็ถึงวันมงคลเสียที ข้ากับเหยาเหยาขออวยพรให้เจ้าและฉวนหลานมีความสุขยั่งยืนนานลูกหลานเต็มเมือง”“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”“เจ้าสาวมาแล้ว!”เสียงของแม่สื่อดังออกมาพร้อมกับขบวนเจ้าสาวที่มีสาวใช้ของฉวนหลานพยุงเพื่อพาเจ้าสาวเดินออกมา องค์รัชทายาทของซีเป่ยเ
คู่หมั้นสุดหวงของท่านอ๋องกระหายเลือด ตอนที่ 62 พิธีส่งตัวคู่บ่าวสาว (ตอนจบ)
หลีม่านค่อย ๆ เดินเข้าไปเพื่อถอดชุดเจ้าบ่าวของท่านอ๋องออกแต่นั่นก็ดูเหมือนจะไม่ทันใจของอีกฝ่ายที่ทนเห็นอกอวบอิ่มตรงหน้าที่พุ่งเข้ามาไม่ไหว ปลายเริ่มโลมเลียผ่านชั้นในบางสีแดง มือเริ่มดึงเชือกที่ผูกลำคอและดึงสิ่งที่ปิดกั้นอยู่ออกจนหมด ร่างบางแหงนหงายตามแรงดูดกระชากจากลิ้นสวาทของพระสวามี“อ๊าา ห่าวหราน อ๊าา…”ไม่นานหลีม่านก็ถูกดึงขึ้นมาที่เตียง ชุดที่เหลือถูกสะบัดออกอย่างรวดเร็วจนนางมองตามไม่ทัน ตอนนี้ริมฝีปากของทั้งคู่ประกบเข้าด้วยกันราวกับโหยหามานานแสนนาน ผ้าห่มถูกละเลยอีกทั้งม่านรอบเตียงก็ยังค่อย ๆ ถูกดึงลงมา“อ๊าา ห่าวหราน อื้อ”“เหยาเหยาของข้าช่างงดงามนัก กลิ่นของเจ้าและตัวเจ้าทั้งหอมและหวานมากกว่าครั้งใด ๆ”ท่านอ๋องปวดกายหนึบจนเกือบจะทนไม่ไหว มังกรยักษ์ของพระองค์ไม่เคยเรียกร้องมากถึงเพียงนี้มาก่อนแม้ว่าพระองค์อยากจะค่อย ๆ ทำพิธีส่งตัวไปอย่างช้า ๆ แต่ความเร่าร้อนของพระชายาตรงหน้ากลับไม่เป็นใจเอาเสียเลย“ข้าทนไม่ไหวแล้วเหยาเหยา เริ่มกันเถอะนะ อาา…อุ่นเหลือเกิน ยังแน่นไม่เปลี่ยน อาา…”เสียงครางแหบต่ำทำให้พระชายาเริ่มตอดรับตามจังหวะพร้อมกับเบียดกายเรียกร้องให้ท่านอ๋องชื่นชมส่วนอื่น ซึ่
คู่หมั้นสุดหวงของท่านอ๋องกระหายเลือด ตอนที่ 61 พิธีอภิเษก
ท่านอ๋องขึ้นม้าพร้อมกับสายสะพายโบสีแดงที่ฉวนหลานยื่นให้ด้วยสีหน้าหมั่นไส้พี่ชายตัวเองเล็กน้อยแต่ก็ยิ้มให้เขาด้วยความดีใจ“ยินดีด้วยเพคะท่านอ๋อง”“ขอบใจองค์หญิง แล้วพบกันในวังนะ”“เพคะเสด็จพี่รอง”ชินหยางอ๋องยิ้มให้ฉวนหลานก่อนจะค่อย ๆ ดึงบังเหียนของเสี่ยวเซินออกจากจวนสกุลฟาง ขบวนเจ้าสาวของชินหยางอ๋องเริ่มเคลื่อนออกจากจวนสกุลฟางแล้ว ครั้งนี้งานอภิเษกถูกจัดขึ้นในวังหลวงซึ่งฮ่องเต้มีพระราชโองการให้องค์รัชทายาทเป็นผู้จัดการงานทั้งหมดท้องพระโรง เมื่อเจ้าบ่าวรับเจ้าสาวลงจากเกี้ยวก็ค่อย ๆ พยุงนางออกมาและทั้งคู่ก็รับโบแดงซึ่งมีหมัวมัวในวังยื่นให้ ทั้งสองเดินขึ้นบันไดไปยังท้องพระโรงที่มีฝ่าบาทและฮองเฮา แม่ทัพฟางและฮูหยินทั้งสอง แขกเหรื่อในงานพร้อมกับเหล่าขุนนางที่รอร่วมยินดีกับทั้งคู่อยู่ด้านใน เมื่อทั้งสองเข้ามาในท้องพระโรงแล้ว กงกงจึงดำเนินการตามประเพณี“คำนับที่หนึ่ง…คำนับฟ้าดิน”“คำนับสอง คำนับบิดามารดา”“คำนับสาม… คำนับกันและกัน”กงกงเดินนำไม้มงคลมายื่นให้ชินหยางอ๋องก่อนจะกระซิบ“ท่านอ๋องเชิญเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวพ่ะย่ะค่ะ”“ขอบคุณกงกง”หยางห่าวหรานรับไม้บนพานออกมาและค่อย ๆ เปิดหน้าเจ้าส
คู่หมั้นสุดหวงของท่านอ๋องกระหายเลือด ตอนที่ 9 จับผิดท่านหมอ
ท่านอ๋องตกตะลึงกับใบหน้าที่เรียบเนียนดุจสตรีตรงหน้า หลี่เหยานั้นยังไม่รู้ตัวว่าผ้าผูกหน้าของนางหลุดไปแล้วเพราะนางสนใจแต่บาดแผลและรีบซับเลือดให้กับเขาทันที“ขอประทานอภัยกระหม่อมเลินเล่อจนทำให้…”ท่านอ๋องหันมาคว้ามือนางและจับให้หันมา เขาสบตานางอีกครั้งจนแน่ใจในตอนนี้นี่เอง แม้ว่าจะใช้เสียงทุ้มต่ำที่พ
คู่หมั้นสุดหวงของท่านอ๋องกระหายเลือด ตอนที่ 8 เจ้าชอบพี่อี้หลงหรือ
“มิได้พ่ะย่ะค่ะพระวรกายของพระองค์มีค่าดุจทองคำ กระหม่อมเป็นเพียงผู้น้อย...”“ช่างเถอะ ๆ เจ้าออกไปได้แล้ว”“พ่ะย่ะค่ะ”ท่านอ๋องหันไปมองตามหลี่เหยาที่เดินออกจากห้องไปและหันกลับมาคิด แม้ว่าหลี่เหยาจะสวมผ้าคลุมที่ปิดช่วงปากเอาไว้แต่สายตากลับทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยราวกับเคยเห็นสายตาคู่นี้มาก่อนเพียงแต่นึก
คู่หมั้นสุดหวงของท่านอ๋องกระหายเลือด ตอนที่ 7 ท่านหมอ “หลี่เหยา”
“โอ๊ย!!”“แย่แล้ว ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ คือว่า…"“ช่างเถอะ ข้าผิดเองที่ไปถามเช่นนั้น ลืมไปเถอะข้าจะไม่กวนเจ้าแล้ว”นางตกใจจนเผลอกดแผลของเขาแรงเกินไปจนทำให้ท่านอ๋องร้องออกมา ฟางหลีม่านรู้สึกว่าเป็นเรื่องยากยิ่งนักที่จะมีสมาธิเมื่ออยู่ตรงหน้าบุรุษเช่นท่านอ๋อง แม้แต่เสียงนุ่ม ๆ ทุ้มต่ำและแหบเล็กน้อยก็
คู่หมั้นสุดหวงของท่านอ๋องกระหายเลือด ตอนที่ 6 หมอประจำตัวท่านอ๋อง
“ท่านหมอ!! ยังต้องการสิ่งใดอีกหรือไม่”ฟางอี้หลงเดินเข้ามาเพราะเขาคิดว่านางตะโกนเรียก แต่เมื่อเข้ามาก็เห็นว่าท่านหมอเดินหันไปมาและไม่ได้พูดอะไร นางสวมผ้าคลุมหน้าอีกครั้งเมื่อเขาเข้ามา"มะ ไม่มีอะไรตอนนี้ข้าเย็บแผลให้แล้ว ยะ ยานี่ท่านให้คนต้ม ไม่ดีกว่า ท่านไปเตรียมเตาเล็กมาให้ข้าที่นี่ ข้าจะต้มเองเพ
Anda juga akan menyukai
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
ลำเจียก191.4K Dibacaวิศวะร้อนรัก
Re-match I รีแมทช์182.3K Dibacaหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็กลายเป็นภรรยาคนโปรดของมหาเศรษฐี
กู่หลิงเฟย319.6K Dibacaมรสุมรัก CEO ซาตาน
เกาะลอยน้ำ145.8K Dibacaหลงใหลรักเบอร์ตอง
SUGARNA36 Dibacaสถานะลับ...ฉบับคู่อริ
Ladyporn115 Dibacaลูกสาวเพื่อน
Sadistic_X148 Dibacaกัปตันของพี่คะน้า
Chorchorwa74 Dibaca
