Share

ตอนที่  7  ท่านหมอ “หลี่เหยา”

last update Tanggal publikasi: 2024-11-04 04:54:14

 

“โอ๊ย!!”

“แย่แล้ว ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ คือว่า…"

“ช่างเถอะ ข้าผิดเองที่ไปถามเช่นนั้น ลืมไปเถอะข้าจะไม่กวนเจ้าแล้ว”

นางตกใจจนเผลอกดแผลของเขาแรงเกินไปจนทำให้ท่านอ๋องร้องออกมา ฟางหลีม่านรู้สึกว่าเป็นเรื่องยากยิ่งนักที่จะมีสมาธิเมื่ออยู่ตรงหน้าบุรุษเช่นท่านอ๋อง แม้แต่เสียงนุ่ม ๆ ทุ้มต่ำและแหบเล็กน้อยก็ทำให้หัวใจนางกระเจิดกระเจิงไปไกลเหลือเกิน กว่าจะทำแผลจนเสร็จก็ใช้เวลานานเพราะร่างที่ใหญ่กว่านางทำให้ต้องใช้เวลาพันแผลอยู่พักใหญ่

“สะ เสร็จแล้ว พ่ะย่ะค่ะ”

“ขอบใจ แล้วเจ้า…”

“กระหม่อมจะรีบไปแจ้งท่านรองแม่ทัพว่าพระองค์ฟื้นแล้ว จะได้ยกยาที่เหลือมาให้เสวยพ่ะย่ะค่ะ”

นางรีบคำนับให้เขาลวก ๆ และเดินออกไป ห่าวหรานรู้สึกแปลกใจกับท่าทีเช่นนั้น แม้ว่าเขาจะตกใจแต่ก็นึกขำเพราะไม่เคยเห็นผู้ใดที่กลัวเขามากขนาดนั้นมาก่อน แม้ว่าจะพอรู้ว่าคนอื่น ๆ ร่ำลือว่าเขาเป็นอ๋องจอมโหด อ๋องกระหายเลือดก็ตาม

“ข้าไม่ใช่ผีเสียหน่อย”

“ท่านอ๋อง!!”

อี้หลงและต้าเป่ารีบวิ่งเข้ามาเมื่อหลี่เหยาเดินออกไปแจ้งทั้งสองว่าท่านอ๋องฟื้นแล้ว ทั้งคู่จึงรีบวิ่งเข้ามาดูอาการทันที

“พวกเจ้าตื่นเต้นอะไรกันข้าตกใจหมดเลย”

“พระองค์ทรงเป็นเช่นไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ ท่านหมอเก่งมากจริง ๆ พี่อี้หลงท่านดูสิ”

“อี้หลง หมอที่สกุลตงส่งมาคราวนี้…”

“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมทราบจากท่านตาว่ามีหมอฝีมือดีคนหนึ่งเดินทางมาด้วย เขาตัวเล็กเพราะอายุน้อยแต่วิชาแพทย์เก่งกว่าหมอที่ร่ำเรียนในสำนักสกุลตงดังนั้นจึงให้เขามารักษาพระองค์ ดูเหมือนท่านตาจะกล่าวไว้ไม่ผิดเลย”

“อืม เขาเก่งจริง ๆ นั่นแหละ”

“ยอดไปเลยท่านอ๋องปลอดภัย ขอบคุณสวรรค์”

“แล้ว…คนอื่น ๆ ล่ะเป็นอย่างไรบ้าง”

“ตอนนี้ทุกคนเริ่มรักษาอาการบาดเจ็บแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“ครั้งนี้เราประมาทพวกมันไปหน่อย ไม่คิดว่าจะเจอพวกมันลอบกัด”

“กระหม่อมผิดพลาดเองพ่ะย่ะค่ะที่ตรวจสอบไม่ถี่ถ้วน”

“ต้าเป่าเจ้าอย่าโทษตัวเองเลย ครั้งนี้ไม่ใช่ความผิดใครหรอก พวกมันวางแผนมาแต่แรกแล้ว แต่พวกมันแพ้ครั้งนี้คงจะเสียขวัญไปอีกนาน”

“เห็นว่าเป็นกลุ่มกบฏที่คิดจะแบ่งแยกดินแดนจากซีเป่ยจึงได้มารุกรานชายแดนลู่โจวพ่ะย่ะค่ะ”

“เป็นเพียงชนกลุ่มน้อยเท่านั้น ให้คนของเราตามสืบมาให้ละเอียด ครั้งนี้อย่าให้พลาดอีก”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“อี้หลง หลี่เหยาล่ะ ไปที่ใดแล้ว”

“หลี่เหยา? ผู้ใดหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“หมอของเจ้าอย่างไร เจ้าไม่รู้จักเขาหรอกหรือเขาชื่อหลี่เหยา”

“กระหม่อมไม่ทราบนามของเขาพ่ะย่ะค่ะเพราะพอมาถึงก็พาเขามาที่นี่เพื่อรักษาพระองค์เลย หลี่เหยางั้นหรือ”

“เขาไปไหนแล้ว”

“เห็นว่าจะไปเอายามาต้มเพิ่มพ่ะย่ะค่ะ เช่นนั้นให้กระหม่อมไปตามดีหรือไม่”

“ช่างเถอะรักษาทหารที่เหลือให้ดี ส่วนอาการของข้าก็ให้…. หลี่เหยาดูแลคนเดียวก็พอพวกเจ้าออกไปพักเถอะ”

“ท่านอ๋อง แต่ว่าอาการของพระองค์…”

“ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว เจ้าดูสิ”

“นั่นสิ วิธีการทำแผลนี่ดูชำนาญมากกว่าหมอที่นี่จริง ๆ เช่นนั้นกระหม่อมจะรีบไปดูเสียหน่อยว่าเขาไปเอายาได้ครบหรือไม่”

“อืม รีบไปเถอะ”

อี้หลงและต้าเป่าเดินออกมาแล้ว พวกเขาพบหลี่เหยาที่เดินกลับมาอีกครั้ง

“เหตุใดพวกท่านจึงออกมาแล้วล่ะ แล้วท่านอ๋อง…”

“อ้อท่านหมอ…หลี่เหยา ท่านอ๋องให้เจ้าเป็นคนดูแลทั้งเรื่องยาและคอยเปลี่ยนผ้าพันแผลให้พระองค์ ส่วนพวกข้าคงต้องไปช่วยท่านหมอดูแลคนเจ็บที่กระโจมโน้น หากเจ้าอยากได้สิ่งใดเพิ่มก็แจ้งทหารหน้ากระโจม พวกเขาจะให้คนไปเอาให้ จากนี้หากไม่จำเป็นก็ไม่ต้องออกมาเผื่อว่าท่านอ๋องจะเรียกใช้เจ้า”

“ตะ แต่ว่าข้า…”

“เอาน่าหลี่เหยา ดูเหมือนเจ้าน่าจะเป็นน้องข้าสินะหลี่เหยา ไม่ต้องห่วงท่านอ๋องไม่ได้ดุขนาดนั้นเจ้าก็แค่ทำตามหน้าที่ก็พอ”

“ขะ ข้า!! ข้าคนเดียวงั้นหรือขอรับ”

“เจ้าตกใจอันใด ข้ากับต้าเป่าก็อยู่แค่ไม่ได้อยู่ตลอดเท่านั้นแต่ก็ไป ๆ มา ๆ น่าไม่ต้องห่วง รีบเข้าไปต้มยาเถอะ”

ไม่ทันจะพูดอะไรต่อทั้งสองคนก็เดินออกไปแล้ว หลีม่านในนามหลี่เหยาก็หันไปมาเพราะทำตัวไม่ถูก นางไม่คิดเลยว่าการได้มาที่นี่ในตอนแรกคิดเพียงว่าอยากแอบมาดูพี่ใหญ่และท่านอ๋องว่าเป็นอย่างไรบ้างแต่กลับคิดไม่ถึงว่าจะลงเอยเป็นแบบนี้ไปเสียได้

“เจ้าไปเอายามาหรือ”

เสียงที่ทักทายนางครั้งแรกกลับทำให้นางสะดุ้งจนตัวโก่ง ท่านอ๋องเริ่มรู้สึกแปลก ๆ แต่ก็มิได้ใส่พระทัยเพราะตอนนี้เขาเองก็มิได้มีแรงมากพอจะจับผิดผู้ใด หากหลี่เหยาคิดร้ายคงไม่รักษาเขาจนอาการดีขึ้นเช่นนี้

“พ่ะย่ะค่ะ ยะ ยานี้ต้องกินสองตำรับจึงจะได้ผล กระหม่อมจึงได้รีบไปนำมาเพิ่ม”

“อืม”

ผ่านเวลาไปนับสิบวันที่หลีม่านอาศัยอยู่ที่ค่ายทหารแห่งนี้ในนาม “หลี่เหยา” และดูแลท่านอ๋อง ในตอนนี้นางเริ่มลดความตื่นเต้นลงได้แล้วเมื่อท่านอ๋องมิได้ทรงตรัสอะไรและพูดน้อยกว่าวันแรกที่พบนาง อีกอย่างนางก็ไม่ได้เข้า ๆ ออก ๆ ที่ห้องของเขาบ่อย ๆ และย้ายมาพักที่กระโจมหมอหลวงแล้ว

“หลี่เหยานี่ยาที่เจ้าต้องการ”

“ขอบคุณพี่ต้าเป่า นี่ยาทาแผลที่ท่านขอวันก่อน”

“โอ้โหยอดไปเลยเจ้าทำให้ข้าได้รวดเร็วขนาดนี้เชียว”

“มีของอยู่น่ะก็เลยทำได้ นี่พี่ต้าเป่าแล้ววันนี้พี่อี้หลงไม่มาหรือ”

“เจ้าน่ะเอาแต่ถามหาพี่อี้หลงบ่อย ๆ ทำไมเจ้าชื่นชมอะไรเขาหรือแต่ก็อย่างว่าแหละนะ หากข้าเป็นสตรีก็คงชื่นชอบเขาไม่น้อยแต่ข้าคิดว่าท่านอ๋องรูปงามที่สุดแล้วเจ้าว่าหรือไม่เล่า”

“ขะ ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรกันข้ามิใช่สตรีนี่”

“นั่นสินะ แม้ว่าเจ้าจะตัวเล็กแต่ก็ไม่ใช่สตรีจริง ๆ ว่าแต่เจ้าเอาแต่สวมผ้านั่นเอาไว้หายใจสะดวกหรือหลี่เหยา”

“ข้าสะดวกเช่นนี้ เพราะเวลาผสมยามันฉุนน่ะก็เลยสวมไว้”

“อ้อ นั่นสินะข้าก็เห็นท่านหมอสวมเอาไว้อยู่หลายคนเวลาที่พวกเขารักษาคนว่าแต่เจ้าถามหาพี่อี้หลงทำไมกัน”

“ขะ ข้าก็แค่ ทำยาเอาไว้ให้เขาด้วยเช่นกันจึงได้ถามดู”

“เช่นนั้นหรอกหรือ เช่นนั้นข้าจะบอกเขาให้นะ ตอนนี้เขากับท่านอ๋องออกไปดูนอกค่ายน่ะ”

“อย่างนั้นเองหรอกหรือ”

นับตั้งแต่วันที่ท่านอ๋องถามนางเรื่องกลิ่นกายของสตรี หลีม่านก็ไม่พกถุงหอมอีกเลยและพยายามให้ตัวของนางมีกลิ่นของยาให้มากที่สุดจึงได้อยู่แต่หน้าหม้อต้มยา ซึ่งท่านอ๋องเองก็เลิกถามแล้วเช่นกัน

“นี่ เจ้าน่ะไปทำแผลให้ท่านอ๋องทุกวัน เจ้าบอกข้าทีว่าบาดแผลของท่านอ๋องดีขึ้นแล้วจริง ๆ ใช่หรือไม่”

“ใช่ ท่านอ๋องฟื้นตัวไวมาก พระองค์ทรงแข็งแรงมากจริง ๆ”

นางพูดพลางกับคิดไปถึงครั้งสุดท้ายที่ไปพันแผลให้เขา

“บาดแผลของพระองค์สมานกันดีแล้ว อีกสองสามวันกระหม่อมจะตัดไหมที่เย็บออกพ่ะย่ะค่ะ”

“อืม ขอบใจเจ้ามากหลายวันมานี้ลำบากเจ้าแล้วหลี่เหยา”

“มิได้พ่ะย่ะค่ะ เช่นนั้นดื่มยาเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

“อ้อ ขอบใจ”

มือของท่านอ๋องเอื้อมมาหยิบถ้วยยาและเผลอแตะนางเขา หลี่เหยาตกใจจนรีบดึงมือออกจนยาเกือบจะหกแต่ท่านอ๋องดึงเอาไว้ได้ 

“ไม่เป็นไร ยังไม่หกเจ้าเป็นอะไรหรือไม่”

“ไม่เป็นอะไรพ่ะย่ะค่ะ”

“เหตุใดเจ้าต้องตกใจราวกับลูกแมวทุกครั้งที่ถูกตัวของข้า เจ้าทำอย่างกับสตรีที่ยังไม่ออกเรือนอย่างนั้นทั้ง ๆ ที่เจ้าเป็นผู้ชาย” 

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • คู่หมั้นสุดหวงของท่านอ๋องกระหายเลือด   ตอนพิเศษ 4 รักนิรันดร์

    ท่านอ๋องหันไปสบตากับนางเป็นครั้งแรกในรอบหลาย ๆ วันมานี้ หลีม่านเองก็ไม่กลัวที่จะเผชิญหน้ากับเขาแล้วเช่นกัน“หม่อมฉันเพียงแค่แจ้งให้ทราบ มิได้ขออนุญาตพระองค์นะเพคะ”“เดี๋ยวก่อน! เจ้าจะไปไหน”“จะไปเตรียมของเพื่อไป ว้าย! ห่าวหรานท่านทำอะไรน่ะ”“ข้าจะดูสิว่าผ่านวันนี้ไปเจ้าจะมีแรงลุกจากเตียงกลับไปที่สกุลฟางอยู่หรือไม่”“อย่านะ หยางห่าวหรานท่านปล่อยข้าลงนะ คนบ้าท่านปล่อยข้านะ”“เงียบเถอะเหยาเหยา ยิ่งเจ้าร้องมากเท่าไหร่ข้ายิ่งรู้สึกอยากรังแกเจ้ามากเท่านั้น เพราะฉะนั้นเก็บแรงไว้ร้องครางบนเตียงเถอะ”ท่านอ๋องพาพระชายาเข้ามาในห้องนอนพร้อมกับลงกลอนแน่นหนาเมื่อวางร่างของนางลงที่เตียงได้ก็เริ่มจับนางมากอดและซุกไปทั่วทั้งกายด้วยความคิดถึง“เหยาเหยาเจ้าใจร้ายกับข้าเกินไปแล้ว ไม่คุยกับข้าตั้งสามสี่วันนี่ยังจะหอบลูกหนีไปอีกงั้นหรือ”“อย่านะเพคะ พระองค์มิได้ต้องการ…”“ข้าต้องการ ใครพูดว่าข้าไม่ต้องการกัน เจ้าต่างหากที่เอาแต่ผลักไสข้า ไม่ต้องการข้าแล้วงั้นหรือเจ้าใจร้ายเกินไปแล้ว”“เดี๋ยวก่อนเพคะ คุยกันก่อน”“ไม่ เอาไว้คุยหลังจากนี้เถอะเจ้าจะให้ข้าทนอีกงั้นหรือ ข้าอดทนมากี่วันกี่คืนแล้วเจ้าไม่รู้หรือ เจ

  • คู่หมั้นสุดหวงของท่านอ๋องกระหายเลือด   ตอนพิเศษ 3 สงครามประสาท

    ฮูหยินทั้งสองเดินทางมาเยี่ยมหลีม่านและเมื่อเห็นสีหน้าไม่ดีของพระชายาจึงได้เอ่ยถาม หลีม่านหมดหนทางจึงได้เอ่ยปากปรึกษาเรื่องนี้ไปตอนนี้ลูกทั้งสองกำลังสนุกกับการเล่นดาบไม้และตุ๊กตาผ้าที่ท่านตาและอี้หลงนำมาให้จึงไม่ได้สนใจท่านยายทั้งสองกับท่านแม่ที่อยู่ระเบียงหน้าเรือนรับรองแขก“เช่นนั้นเจ้าก็ลองคิดดูสักหน่อยเถิด แม่ว่าเรื่องนี้ท่านอ๋องก็น่าเห็นใจไม่น้อย คงจะอยากได้บุตรเพิ่มจริง ๆ”“นั่นสิม่านเอ๋อร์ แม่รองคิดว่าที่แม่เจ้าพูดมาก็ถูก หานเยว่กับหลินอิงก็อายุจะสี่ขวบแล้ว เจ้าเว้นช่วงมานานท่านอ๋องก็คงอยากจะได้บุตรเพิ่ม อีกอย่างเจ้าดูสิ ทั้งสองคนติดท่านตากับท่านลุงเช่นนี้ท่านอ๋องก็คงอยากจะมีลูกสาวลูกชายเพิ่มเพื่อจะได้เล่นกับพวกเขาบ้าง”“แต่ว่าพี่ใหญ่กับฉวนหลานเองก็มีบุตรสองคนเช่นกัน เหตุใดพวกเขาไม่มีปัญหาเรื่องนี้เล่าเจ้าคะ”“ไม่ใช่ไม่มีแต่สุขภาพของหลานเอ๋อร์เจ้าก็รู้อยู่นี่นา นางเองก็สุขภาพพึ่งจะฟื้นฟูได้ไม่กี่ปี มีลูกสองคนก็นับว่าเก่งมากแล้ว แต่เจ้าที่สุขภาพแข็งแรงดีอีกอย่างเชื้อพระวงศ์อื่น ๆ ก็มีลูกมากเป็นธรรมดา”“ช่างเถิดเจ้าค่ะ เรื่องนี้เอาไว้ข้าจะคุยกับท่านอ๋องอีกครั้ง”“อืม เช่นนั้นวันน

  • คู่หมั้นสุดหวงของท่านอ๋องกระหายเลือด   ตอนพิเศษ 2 ท่านพ่อ ท่านตา ท่านลุง

    สี่ปีต่อมา“ยกขาขึ้นสูง ๆ อาเจินไปเอาไม้มา”“แต่ว่าพระชายาเพคะ”“ข้าบอกให้ไปเอาไม้มา”อาเจินหันไปมองท่านหญิงและท่านชายที่ถูกพระชายาทำโทษเพราะแย่งขอเล่นจนทะเลาะกัน ซึ่งนางเคยสอนและตักเตือน “หยางหานเยว่” กับ “หยางหลินอิง” ฝาแฝดแสนซนที่อายุยังไม่ครบสี่ขวบดีก็ซนและเริ่มทะเลาะกัน อาเจินถือไม้ไผ่ที่หลีม่านเคยสั่งให้เหลาเอาไว้มาและถือไว้ เมื่อเด็กน้อยทั้งสองเห็นไม้ในมือท่านแม่ก็เริ่มร้องไห้อีกครั้ง“รู้หรือไม่ว่าทำอะไรผิด”“ฮึก ฮึก ท่านแม่ขอรับลูกสำนึกแล้วแต่ว่า…”“รู้แล้วเหตุใดถึงยังทำอีก แม่เคยพูดแล้วว่าถ้าทะเลาะกันอีกก็ต้องถูกลงโทษ เยว่เอ๋อร์ เจ้าเป็นพี่เจ้าเดินออกมาก่อน”“แต่ข้า…”“อาเยว่ของตา!! เดี๋ยวก่อน ๆ ม่านเอ๋อร์นี่เจ้าทำอะไรน่ะ”“ท่านตา! ฮิือ….”หานเยว่รีบวิ่งไปหาท่านตาทันทีเมื่อเห็นท่านแม่ที่ถลึงตามองด้วยความโกรธ พวกเขารู้ดีว่าท่านแม่จะไม่ทำโทษหากว่ามีแขกมาที่จวน “อิงเอ๋อร์หลานลุงเป็นอะไรไป”“ท่านลุง ฮือ….”“นี่พวกท่าน…. กลับมานี่นะ หานเยว่ หลินอิง”หลินอิงรีบวิ่งไปหาฟางอี้หลงที่เดินมาพร้อมกับท่านตาได้ทันเวลาก่อนที่พวกเขาจะถูกทำโทษ ไม้ไผ่เหลาอย่างดีในมือของหลีม่านสั่นเมื่อเห็นลู

  • คู่หมั้นสุดหวงของท่านอ๋องกระหายเลือด   ตอนพิเศษ 1 งานสมรส

    ประทัดหน้าจวนอ๋องเดิมซึ่งเป็นที่พักขององค์หญิงเจ็ด “เอี้ยฉวนหลาน” ดังขึ้นเมื่อขบวนเกี้ยวเจ้าบ่าวมาถึงหน้าประตูจวน องค์รัชทายาทแห่งซีเป่ยมาพร้อมกับชินหยางอ๋องและพระชายาที่เริ่มมีครรภ์โตขึ้นจากเดิมก็หันไปมองทันที“พี่ใหญ่มาแล้วเพคะ”“ฉางซือท่านจะทำจริง ๆ น่ะหรือ นี่เป็นธรรมเนียมของซีโจวท่านเป็นถึงองค์รัชทายาท ที่จริงไม่ต้องทำก็ได้”“ไม่ได้ ๆ ห่าวหรานท่านอย่าได้ปรามาสเรา นี่งานแต่งของหลานเอ๋อร์ทั้งทีข้าในฐานะพี่ชายของนางก็ต้องทำให้ครบพิธี มิเช่นนั้นคงรู้สึกผิดกลับไปซีเป่ยเป็นแน่”“เช่นนั้นก็ตามใจท่านเถอะ ไปเถอะเหยาเหยา เจ้าค่อย ๆ เดินนะ”“เพคะ”ท่านอ๋องไม่ยอมให้พระชายาอยู่ห่างพระวรกายเลยตั้งแต่ครรภ์นางมากขึ้น ทั้งคู่เดินออกมาด้านนอกเพื่อรับแขกที่มาร่วมในงาน ฟางอี้หลงในชุดเจ้าบ่าวหล่อเหลาสง่างามเมื่อลงจากม้ามาคำนับท่านอ๋อง“ยินดีด้วยอี้หลง ในที่สุดก็ถึงวันมงคลเสียที ข้ากับเหยาเหยาขออวยพรให้เจ้าและฉวนหลานมีความสุขยั่งยืนนานลูกหลานเต็มเมือง”“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”“เจ้าสาวมาแล้ว!”เสียงของแม่สื่อดังออกมาพร้อมกับขบวนเจ้าสาวที่มีสาวใช้ของฉวนหลานพยุงเพื่อพาเจ้าสาวเดินออกมา องค์รัชทายาทของซีเป่ยเ

  • คู่หมั้นสุดหวงของท่านอ๋องกระหายเลือด   ตอนที่  62 พิธีส่งตัวคู่บ่าวสาว (ตอนจบ)

    หลีม่านค่อย ๆ เดินเข้าไปเพื่อถอดชุดเจ้าบ่าวของท่านอ๋องออกแต่นั่นก็ดูเหมือนจะไม่ทันใจของอีกฝ่ายที่ทนเห็นอกอวบอิ่มตรงหน้าที่พุ่งเข้ามาไม่ไหว ปลายเริ่มโลมเลียผ่านชั้นในบางสีแดง มือเริ่มดึงเชือกที่ผูกลำคอและดึงสิ่งที่ปิดกั้นอยู่ออกจนหมด ร่างบางแหงนหงายตามแรงดูดกระชากจากลิ้นสวาทของพระสวามี“อ๊าา ห่าวหราน อ๊าา…”ไม่นานหลีม่านก็ถูกดึงขึ้นมาที่เตียง ชุดที่เหลือถูกสะบัดออกอย่างรวดเร็วจนนางมองตามไม่ทัน ตอนนี้ริมฝีปากของทั้งคู่ประกบเข้าด้วยกันราวกับโหยหามานานแสนนาน ผ้าห่มถูกละเลยอีกทั้งม่านรอบเตียงก็ยังค่อย ๆ ถูกดึงลงมา“อ๊าา ห่าวหราน อื้อ”“เหยาเหยาของข้าช่างงดงามนัก กลิ่นของเจ้าและตัวเจ้าทั้งหอมและหวานมากกว่าครั้งใด ๆ”ท่านอ๋องปวดกายหนึบจนเกือบจะทนไม่ไหว มังกรยักษ์ของพระองค์ไม่เคยเรียกร้องมากถึงเพียงนี้มาก่อนแม้ว่าพระองค์อยากจะค่อย ๆ ทำพิธีส่งตัวไปอย่างช้า ๆ แต่ความเร่าร้อนของพระชายาตรงหน้ากลับไม่เป็นใจเอาเสียเลย“ข้าทนไม่ไหวแล้วเหยาเหยา เริ่มกันเถอะนะ อาา…อุ่นเหลือเกิน ยังแน่นไม่เปลี่ยน อาา…”เสียงครางแหบต่ำทำให้พระชายาเริ่มตอดรับตามจังหวะพร้อมกับเบียดกายเรียกร้องให้ท่านอ๋องชื่นชมส่วนอื่น ซึ่

  • คู่หมั้นสุดหวงของท่านอ๋องกระหายเลือด   ตอนที่  61 พิธีอภิเษก

    ท่านอ๋องขึ้นม้าพร้อมกับสายสะพายโบสีแดงที่ฉวนหลานยื่นให้ด้วยสีหน้าหมั่นไส้พี่ชายตัวเองเล็กน้อยแต่ก็ยิ้มให้เขาด้วยความดีใจ“ยินดีด้วยเพคะท่านอ๋อง”“ขอบใจองค์หญิง แล้วพบกันในวังนะ”“เพคะเสด็จพี่รอง”ชินหยางอ๋องยิ้มให้ฉวนหลานก่อนจะค่อย ๆ ดึงบังเหียนของเสี่ยวเซินออกจากจวนสกุลฟาง ขบวนเจ้าสาวของชินหยางอ๋องเริ่มเคลื่อนออกจากจวนสกุลฟางแล้ว ครั้งนี้งานอภิเษกถูกจัดขึ้นในวังหลวงซึ่งฮ่องเต้มีพระราชโองการให้องค์รัชทายาทเป็นผู้จัดการงานทั้งหมดท้องพระโรง เมื่อเจ้าบ่าวรับเจ้าสาวลงจากเกี้ยวก็ค่อย ๆ พยุงนางออกมาและทั้งคู่ก็รับโบแดงซึ่งมีหมัวมัวในวังยื่นให้ ทั้งสองเดินขึ้นบันไดไปยังท้องพระโรงที่มีฝ่าบาทและฮองเฮา แม่ทัพฟางและฮูหยินทั้งสอง แขกเหรื่อในงานพร้อมกับเหล่าขุนนางที่รอร่วมยินดีกับทั้งคู่อยู่ด้านใน เมื่อทั้งสองเข้ามาในท้องพระโรงแล้ว กงกงจึงดำเนินการตามประเพณี“คำนับที่หนึ่ง…คำนับฟ้าดิน”“คำนับสอง คำนับบิดามารดา”“คำนับสาม… คำนับกันและกัน”กงกงเดินนำไม้มงคลมายื่นให้ชินหยางอ๋องก่อนจะกระซิบ“ท่านอ๋องเชิญเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวพ่ะย่ะค่ะ”“ขอบคุณกงกง”หยางห่าวหรานรับไม้บนพานออกมาและค่อย ๆ เปิดหน้าเจ้าส

  • คู่หมั้นสุดหวงของท่านอ๋องกระหายเลือด   ตอนที่  8  เจ้าชอบพี่อี้หลงหรือ

    “มิได้พ่ะย่ะค่ะพระวรกายของพระองค์มีค่าดุจทองคำ กระหม่อมเป็นเพียงผู้น้อย...”“ช่างเถอะ ๆ เจ้าออกไปได้แล้ว”“พ่ะย่ะค่ะ”ท่านอ๋องหันไปมองตามหลี่เหยาที่เดินออกจากห้องไปและหันกลับมาคิด แม้ว่าหลี่เหยาจะสวมผ้าคลุมที่ปิดช่วงปากเอาไว้แต่สายตากลับทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยราวกับเคยเห็นสายตาคู่นี้มาก่อนเพียงแต่นึก

  • คู่หมั้นสุดหวงของท่านอ๋องกระหายเลือด   ตอนที่  6  หมอประจำตัวท่านอ๋อง

    “ท่านหมอ!! ยังต้องการสิ่งใดอีกหรือไม่”ฟางอี้หลงเดินเข้ามาเพราะเขาคิดว่านางตะโกนเรียก แต่เมื่อเข้ามาก็เห็นว่าท่านหมอเดินหันไปมาและไม่ได้พูดอะไร นางสวมผ้าคลุมหน้าอีกครั้งเมื่อเขาเข้ามา"มะ ไม่มีอะไรตอนนี้ข้าเย็บแผลให้แล้ว ยะ ยานี่ท่านให้คนต้ม ไม่ดีกว่า ท่านไปเตรียมเตาเล็กมาให้ข้าที่นี่ ข้าจะต้มเองเพ

  • คู่หมั้นสุดหวงของท่านอ๋องกระหายเลือด   ตอนที่  10 หึง!!

    “ท่านอ๋องมีสิ่งใดจะให้กระหม่อมรับใช้หรือพ่ะย่ะค่ะ”ห่าวหรานหันไปมองใบหน้าที่มีผ้าที่ปิดบังเอาไว้แต่เขาเห็นมาหมดแล้วรวมถึงเรือนร่างที่น่าหลงใหลนั่นด้วย ใจเขานึกอยากจะกระชากผ้าคลุมหน้านั้นออกเสียเหลือเกินจะได้เห็นริมฝีปากสีอ่อนนั้นอีกครั้ง“เปล่า ข้าไม่ได้มีธุระกับเจ้า”“เช่นนั้นพระองค์…”“ค่ายนี้ข้า

  • คู่หมั้นสุดหวงของท่านอ๋องกระหายเลือด   ตอนที่  9  จับผิดท่านหมอ

    ท่านอ๋องตกตะลึงกับใบหน้าที่เรียบเนียนดุจสตรีตรงหน้า หลี่เหยานั้นยังไม่รู้ตัวว่าผ้าผูกหน้าของนางหลุดไปแล้วเพราะนางสนใจแต่บาดแผลและรีบซับเลือดให้กับเขาทันที“ขอประทานอภัยกระหม่อมเลินเล่อจนทำให้…”ท่านอ๋องหันมาคว้ามือนางและจับให้หันมา เขาสบตานางอีกครั้งจนแน่ใจในตอนนี้นี่เอง แม้ว่าจะใช้เสียงทุ้มต่ำที่พ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status