2

คิวหยิบซองพลาสติกใสปิดสนิท ที่ด้านในมีกระดาษเล็กๆ เท่าฝ่ามืออยู่หนึ่งแผ่น รอยฉีกเหมือนเด็กเอาแต่ใจที่เพิ่งเริ่มหัดเขียน พอตัวเองเขียนไม่สวยก็ฉีกทิ้งแล้วเขียนใหม่ ตัวหนังสือบนกระดาษนั้นก็เช่นกัน ไม่ต่างจากลายมือเด็ก ลงแรงกดปากกาจนแทบทะลุกระดาษ ขนาดตัวอักษรเล็กบ้าง ใหญ่บ้าง ล้นบรรทัด เส้นขาดๆ หายๆ จนยูพ่นลมหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิด แต่เขาก็รับซองพลาสติกที่มีหลักฐานอยู่ในนั้นมาถือไว้ในมือของเขาอยู่ดี เขาลองยกแผ่นกระดาษขึ้นส่องผ่านแสงไฟ เพ่งมองมันใกล้ๆ เผื่อเจออะไรสักอย่างที่พอจะมีประโยชน์ พลางทำมือเหมือนลองเขียนตามคำในกระดาษลงไปในอากาศด้วยมือข้างหนึ่ง

"เป็นยังไงบ้างครับคุณยู?" คิวเดินเข้ามาใกล้ๆ เพราะเห็นยูเอาแต่ยืนนิ่งพร้อมกระดาษแผ่นนี้ในมืออยู่นานสองนาน กับมือข้างหนึ่งที่ยังวาดตวัดนิ้วไปมาในอากาศ

"อ่อ! แล้วนายคิดว่ายังไงล่ะ" ยูลืมตาพร้อมกับหันมายิ้มให้คิว

"เอ๊ะ! ผมน่ะเหรอ? คงเพราะคนเขียนตัวหนังสือไม่สวยละมั้งครับ หรือไม่แน่มือเขาอาจจะมีปัญหาอยู่ก็ได้ อย่างเช่นอาจจะพิการ ไม่ก็ใช้มันได้ไม่ถนัด แล้วคุณยูคิดว่ายังไงล่ะ"

"ฉันคิดว่า...เขาเป็นคนน่าสนใจทีเดียว ถ้าไม่ติดที่เขาเป็นฆาตกร" ยูรีบพูดแก้  "แต่การสันนิษฐานนายก็มีเหตุผล คนร้ายคงฉลาดพอที่จะไม่ทิ้งหลักฐานให้เราตามตัวได้ และยังกล้าประกาศตัวท้าทายเราด้วยการทิ้งจดหมาย ว่าเขาเป็นฆาตกรต่อเนื่องที่มีเหยื่อเป็นถ้วยรางวัลการันตี คงเหมือนการทดลองฆ่า และชี้นำให้การสืบสวนสรุปไปว่าเป็นการฆ่าตัวตาย และมันก็ได้ผลซะด้วย เพราะไม่มีใครสงสัย และยังสรุปคดีเป็นการฆ่าตัวตายอย่างที่มันต้องการด้วย" คิวได้แต่ยืนนิ่งคิ้วขมวดเหมือนพยายามคิดตามข้อสันนิษฐานของยู ก่อนที่ยูจะพูดต่อ "ฉันกล้าพนันได้เลยว่าคดีนี้เราก็อาจจะไม่พบหลักฐานที่จะเชื่อมโยงหรือตามไปถึงตัวมันได้ ถ้าจะมีก็แต่..." คิวนิ่งรอคำตอบ "เขาตั้งใจจะให้เราพบมัน เพื่อเหตุผลอะไรบางอย่าง และฉันก็ยังเชื่ออีกด้วยว่านี่ไม่ใช่ลายมือจริงๆ ของมัน หรือถ้าคิดง่ายๆ เขาอาจจะใช้มือข้างที่ไม่ถนัดเขียนมันอย่างที่นายบอกนั่นแหละ"

"หมายถึงข้อความบนกระดาษแผ่นนี้งั้นเหรอครับ?"

"ใช่ จากที่ดูคร่าวๆ ไม่น่าจะมีแม้แต่รอยนิ้วมือให้เราตามต่อ หรือเขาอาจจะสวมถุงมืออยู่ตลอดเหมือนเราตอนนี้ก็ได้ และคนที่รอบคอบเจ้าวางแผนขนาดนี้ไม่น่าจะเขียนตัวหนังสือเลยเส้นบรรทัดได้ เพราะถ้าเขียนออกมาแบบนั้นจริงๆ เวลาตัวเองเห็นคงรู้สึกหงุดหงิดน่าดู"

"เหมือนที่คุณยูหงุดหงิดตอนเห็นกระดาษแผ่นนี้ในตอนแรกนั่นเหรอครับ" คิวหัวเราะอย่างพอใจเสียงดัง

"ใช่! เห็นแล้วมันอยากฉีกเป็นชิ้นเล็กๆ ไม่ก็เผาไฟทิ้งซะจริงๆ" ยูทำเสียงสูดลมหายใจเข้าผ่านไรฟัน "และที่ฉันมั่นใจว่ามันอาจจงใจใช้มือข้างไม่ถนัด เพราะมีบางตัวอักษรที่จะเห็นรอยเลอะของหมึกปากกาอยู่นิดหน่อย ซึ่งฉันสันนิษฐานว่าคนร้ายเป็นคนถนัดขวา และใช้ข้างที่ไม่ถนัดอย่างมือซ้ายเขียนจนทำให้เห็นเป็นรอยเลอะของหมึก และไม่ได้ฝึกใช้งานมือซ้ายเลยลงน้ำหนักตอนเขียนมากไปจนกระดาษบางจุดทะลุ" ยูยื่นกระดาษพร้อมชี้จุดที่มีรอยเลอะอยู่เล็กน้อยให้คิวดู

"อือ...แล้วเราจะทำยังไงต่อล่ะครับ" คิวพ่นลมหายใจออกมาด้วยสีหน้าเหน็ดเหนื่อย

"มันต้องมีสักอย่างในห้องนี้ที่คนร้ายตั้งใจทำมันขึ้นมาให้เราหาความเชื่อมโยงกับคดีอื่นได้แน่" ยูพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น และมีรอยยิ้มที่มุมปาก

"ทำไมคุณยูถึงคิดว่าอย่างนั้นล่ะครับ ก่อนหน้านี้คุณยังบอกว่าเราอาจไม่ได้หลักฐานจากที่ห้องนี้เลยไม่ใช่เหรอครับ?" คิวเอียงคอรอฟังคำตอบด้วยความสงสัย และใบหน้าที่บูดบึ้ง

"ก็มันอุตส่าห์ประกาศตัวว่าตัวเองเป็นฆาตกรต่อเนื่องไปแล้ว ถ้าไม่ทิ้งอะไรสักอย่างให้เราเชื่อมโยงกับเยื่อรายอื่นได้ มันก็เสียแรงเปล่าน่ะสิ"

"ก็จริงนะ มันต้องมีอะไรสักอย่างในห้องนี้แหละ" ใบหน้าของคิวดูจริงจังขึ้นมาอีกครั้ง

"นายถ่ายสภาพห้องไว้ทุกซอกทุกมุมให้ละเอียดเลยนะ เราจะได้ตรวจดูอีกรอบ เดี๋ยวฉันขอตัวออกไปโทรศัพท์สักหน่อย" ยูไม่ได้รอการตอบรับใดจากคิวเดินออกมาหน้าห้องที่เกิดเหตุ ยืนพิงระเบียงทางเดินหน้าห้องมองออกไปหน้าตึก ก่อนจะสูดลมหายใจเข้ายาวๆ แม้ตึกนี้จะมีอยู่ถึงห้าชั้น แต่รอบๆ นี้ก็ยังรายล้อมไปด้วยตึกที่สูงกว่ามากอยู่ดี จนแทบไม่มีแสงแดดส่องทะลุลงมาถึงตึกนี้ได้เลย ยกเว้นช่วงใกล้เที่ยงหรือหลังเที่ยงเล็กน้อยเท่านั้น "อยู่ในที่ไม่เห็นโลกภายนอก มองไปทางไหนก็มีแต่ตึก ไม่ต่างกับอยู่ในตู้ปลาเลย น่าหดหู่ชะมัด" ยูพึมพำกับตัวเองก่อนหยิบมือถือเลื่อนหารายชื่อผู้ติดต่อที่จะโทรออก แต่เขาก็ต้องชะงักไปชั่วครู่ "ปลาอย่างนั้นเหรอ..." ยูปิดหน้าจอมือถือใส่ลงในกระเป๋ากางเกงตามเดิม ก่อนจะสาวเท้ากลับเข้าไปในห้องของผู้ตายอีกครั้ง

"เฮ้! คิว ฉันขอดูกระดาษนั่นอีกทีสิ" คิวมองมาด้วยสีหน้าตกใจพร้อมกับยื่นซองพลาสติก ที่ด้านในมีกระดาษแผ่นนั้นอยู่มาให้ยู "นายตั้งใจฟังนะ" ยูเริ่มอ่านข้อความในกระดาษ

"จิ้งจอกตัวที่ห้า จะทำยังไงกับมันดีนะ 

จะเอาเชือกรัดคอ ห้อยไว้ดูเล่น

เฉือนเนื้อลึกเข้าไปจนเห็นกระดูก แล้วปล่อยให้ของเหลวสีแดง

ไหลท่วมพื้นขาวๆ ก็สวยดี ชักเริ่มชอบแบบนี้แล้วสิ

หรือจะจับมันมารมควันหอมๆ เหมือนเบคอนก็ไม่เลว

แต่โยนลงพื้นให้ แตกกระจาย ตอนมองลงไปก็สวยดี"

"นายอ่านจดหมายนี้แล้วนายนึกอะไรออกไหม?" คิวนิ่งเงียบ "นายเห็นโมเดลที่วางอยู่บนโต๊ะนั่นไหม?" ยูเดินไปหยิบโมเดลจิ้งจอกสีน้ำเงินตัวอ้วน ดวงตากลมโตน่ารัก สวมแว่น นั่งอ่านหนังสือ ขึ้นมาให้คิวดู "นายมองดูรอบๆ ห้องนี่สิ ผู้ตายจัดห้องเป็นโทนสีเข้ม ไม่มีตุ๊กตาน่ารักๆ หรือของใช้ของตกแต่งสีสดใสเลย แต่กลับมีโมเดลสุนัขจิ้งจอกน่ารักแบบนี้อยู่ มันจะไม่ดูแปลกไปหน่อยเหรอ แล้วประโยคแรกที่ฆาตกรแทนเหยื่อเป็นจิ้งจอก นอกจากจะมีความหมายแฝง คนร้ายอาจจะตั้งใจทิ้งเศษขนมปังให้เราตามต่อแบบตรงๆ เลยก็ได้"

คิวยืนคิดอยู่ครู่หนึ่งพลางหมุนดูรอบๆ ตัวโมเดลจิ้งจอกสีน้ำเงิน "อือ...ก็เป็นไปได้นะครับ แต่จะว่าไป ผมก็เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนนะ"

"อาจจะเป็นของสะสมที่เป็นกระแสอยู่ตอนนี้ก็ได้" ยูหัวเราะขึ้นมาจนคิวทำหน้าสงสัย "พอพูดเรื่องสินค้าตามกระแสหรืออะไรที่เขาชอบพูดถึงกันในสื่อโซเชียล ฉันก็รู้สึกว่าตัวเองแก่น่ะสิ ที่ไม่ได้ติดตามเรื่องอะไรพวกนี้เลย"

"คุณยูเพิ่งอายุ สามสิบห้า เองนะครับ ไม่แก่หรอก ผมอายุน้อยกว่าคุณยูสามปียังตามเรื่องพวกนี้ไม่ทันเลย มันเยอะจนไม่รู้จะต้องสนใจเรื่องไหนบ้าง" เขาหัวเราะในลำคอ

"นายลองเอาโมเดลนี้กลับไป แล้วก็ลองตรวจหารอยนิ้วมือและเปรียบเทียบกับคดีอื่นลองดูแล้วกัน ถ้าจะเอาให้แคบลงมาหน่อยก็เริ่มจากคดีฆ่าตัวตายในเมืองนี้ช่วงปีถึงสองปีนี้ดูก่อนแล้วกัน แต่ถ้าตามสัญชาตญาณของฉันน่าจะช่วงหนึ่งปีนี้แหละ แล้วเราอาจจะหามันเจอก็ได้...สิ่งที่ฆาตกรอยากบอก" ยูมองลึกเข้าไปในความมืดสลัวของห้องน้ำที่เกิดเหตุ ที่ตอนนี้ปิดไฟอยู่ "ได้แจ้งทางครอบครัวผู้ตายเกี่ยวกับคดีนี้หรือยัง?" 

"เราแจ้งไปตั้งแต่ตอนพบว่าเธอเสียชีวิต แต่เรื่องที่เราสงสัยว่าเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรมต่อเนื่องยังไม่ได้บอกครับ ซึ่งทางครอบครัวผู้ตายไม่ได้ติดใจอะไร เพราะผู้ตายเคยพยายามฆ่าตัวตายมาแล้วหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ"

"แต่ครั้งนี้สำเร็จ พวกเขาคงคิดแบบนี้สินะ" น้ำเสียงของยูแผ่วเบาเหมือนเสียงกระซิบ "ยังไงก็ให้หมอชันสูตรสารพิษในร่างกายเผื่อไว้ด้วยล่ะ" น้ำเสียงของยูกลับมาจริงจังอีกครั้ง "แล้วนายขอรายชื่อผู้เช่าในตึกนี้ทุกคนด้วยนะ"

"คุณยูคิดว่าคนร้ายคือคนในอพาร์ตเมนต์นี้อย่างนั้นเหรอครับ?"

"ไม่รู้สิ เรายังไม่มีข้อมูลใหม่ ก็ตัดใครออกไม่ได้ทั้งนั้นแหละ" ยูตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ลึกๆ เขารู้สึกตื่นเต้นเหมือนไม่ได้รู้สึกแบบนี้นานแล้ว