3

"อื้อ...ว่าไง" ปลายสายกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงงัวเงีย เหมือนคนที่โดนปลุกให้ลุกจากที่นอน

"ไม่ดีใจที่น้องโทรหาเหรอครับคุณพี่ชาย" ยูพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

"มีเรื่องอะไรก็ว่ามา" ปลายสายยังคงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้ความรู้สึกเหมือนเช่นทุกครั้งที่ยูโทรไป

"เฮ่อ...ก็ได้ๆ" ยูได้แต่พ่นลมหายใจออกมาพร้อมเสียงคำรามในลำคอ "คือ...ผมเจอคดีที่น่าสนใจมากๆ  มาน่ะ มันทำให้อดไม่ไหวจะต้องเล่าให้พี่ฟังตอนนี้เลย" ยูพูดรัวๆ ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเหมือนเด็กอยากอวดของเล่นใหม่ "พอพี่ได้ฟังก็ต้องคิดว่ามันน่าสนใจเหมือนผมแน่ๆ"

"เดี๋ยว!" ปลายสายมีน้ำเสียงเข้มขึ้น "แล้วแกจะเอาเรื่องคดีของตำรวจมาเล่าให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องอย่างฉันฟังทำไม" น้ำเสียงของคนที่อยู่ปลายสายเริ่มจริงจังมากขึ้น

"พี่ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปซะหน่อย" ยูรีบแย้งพร้อมทำเสียงอ้อนเหมือนเด็ก "พี่เป็นที่ปรึกษาส่วนตัวของผมนะ อย่าลืมสิ" ยังไม่ทันที่จะได้คำตอบจากอีกฝ่าย ยูก็รีบพูดต่อโดยไม่ให้มีช่องว่างที่คนในสายพูดแทรก "เอาน่าๆ ลองฟังเรื่องที่ผมจะเล่าให้ฟังสักหน่อยแล้วกัน แล้วพี่ค่อยบ่นผมทีเดียวก็ได้ ก่อนปลายสายจะเงียบไป ได้ยินแค่เสียงถอนหายใจ "งั้นผมจะเริ่มล่ะนะ" ยูเล่าเหตุการณ์ในคดีให้ฟังตั้งแต่ต้นอย่างละเอียดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เหมือนบรรยายฉากหนึ่งของตัวละครในซีรีส์อาชญากรรม ที่เริ่มตั้งแต่ตัวเอกเดินทางมาถึงที่เกิดเหตุ ลักษณะของอพาร์ตเมนต์ตั้งแต่ประตูทางเข้าด้านหน้า จุดติดตั้งกล้องวงจรปิด ห้องพักผู้ดูแล จำนวนผู้อาศัยไปจนกระทั่งอาชีพ ลักษณะห้องที่เกิดเหตุตั้งแต่หน้าประตู การจัดวางสิ่งของทุกชิ้น สีของชุดเครื่องนอนและเฟอร์นิเจอร์ตกแต่งห้อง รวมไปถึงกลิ่นที่สัมผัสได้ ไม่ต่างจากการพาคนที่อยู่ปลายสายมาอยู่ในที่เกิดเหตุและสำรวจด้วยตัวเอง ในขณะที่อีกฝ่ายไม่มีเสียงตอบรับหรือโต้แย้งอะไร แต่ยูก็รับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายกำลังตั้งใจฟังเรื่องที่เขาเล่าอยู่

"อือ...ก็น่าสนใจดีนะ" ปลายสายยังคงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบหลังฟังเรื่องที่ยูเล่าให้ฟังจบ

"ใช่ไหมๆ" ยูรีบพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นไม่เปลี่ยน "แต่มันก็ยังมีปริศนาอีกหลายอย่างที่ผมยังนึกไม่ออกว่าคนร้ายจะใช้วิธีไหน"

"แกหมายถึงห้องที่เกิดเหตุ ที่คนร้ายใช้วิธีไหนออกมาจากห้องน่ะเหรอ?" อีกฝ่ายพูดขึ้น

"ก็ประมาณนั้นแหละ"

"ค่อยๆ ดูตามหลักฐานไปก่อน เดี๋ยวแกก็คิดได้เองแหละ แกก็หาคำตอบได้ทุกครั้งไม่ใช่เหรอ" เป็นครั้งแรกที่น้ำเสียงอีกฝ่ายฟังดูไม่ไร้ความรู้สึกเหมือนที่ผ่านมา "ว่าแต่...แกยังอยู่ในที่เกิดเหตุหรือเปล่า?"

"ใช่! ทำไมเหรอ?"

"ยังไงก็ระวังตัวหน่อยแล้วกัน ถ้าเป็นคดีที่ทำให้แกโทรมาหาฉันทั้งที่ยังอยู่ในที่เกิดเหตุแบบนี้ แสดงว่าคนร้ายของแกก็อาจจะสนใจคนที่ไล่ตามมันอยู่ก็ได้ แถมมันยังเป็นคนรอบคอบวางแผนอย่างดีด้วยแล้ว…" ทุกอย่างเงียบลงไปครู่หนึ่ง "บางที...มันอาจจะยืนดูผลงานของตัวเองอยู่ไม่ไกลจากที่นั่นก็ได้"

"ก็จริงนะ" ยูตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาคล้ายเสียงกระซิบ "แต่ไม่เป็นไรหรอก มีพี่คอยช่วยไขคดีแบบนี้ แปบเดียวก็จับคนร้ายได้แล้วล่ะ" ยูหัวเราะออกมาเบาๆ

"นี่แกคิดว่าฉันเป็นลูกน้องแกหรือไง จะได้ใช้ฉันทำงานให้แก"

"ใครจะกล้าใช้พี่ล่ะ ผมแค่เล่าให้ฟัง แต่เท่าที่ผมฟังน้ำเสียงพี่แล้ว ผมก็มั่นใจแล้วแหละ ว่ายังไงพี่ก็ต้องช่วยอยู่แล้ว"

"อะไรทำให้แกมั่นใจขนาดนั้น ว่าฉันจะช่วยแก"

"เพราะพี่เป็นห่วงผมยังไงล่ะ" ยูหัวเราะออกมาเต็มเสียง แต่อีกฝ่ายไม่มีเสียงตอบอะไรกลับมา "พี่ก็ยังเย็นชาเหมือนเดิมเลยนะ แต่ไม่เป็นไรหรอก ผมเข้าใจ"

"ว่าแต่...ตอนนี้พวกแกหาความเชื่อมโยงกับคดีก่อนหน้าที่คนร้ายพูดถึงได้หรือยังล่ะ?" 

"ยังหรอก แต่ผมบอกตำรวจที่เป็นเจ้าของคดีไปแล้วว่าให้ลองค้นประวัติคดีฆ่าตัวตายในช่วงหนึ่งถึงสองปีนี้ดู แต่ลางสังหรณ์ผมค่อนข้างมั่นใจว่าคนร้ายน่าจะเริ่มก่อเหตุระหว่างหนึ่งปีนี้แหละ"

"อืม...ก็เป็นไปได้ แต่ฉันว่าแกให้เขาลองหา…"

"หาอะไรครับ?" ยูพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

"หาคดีฆ่าตัวตายแบบที่คนร้ายเขียนทิ้งไว้ให้พวกแกยังไงล่ะ ไม่แน่...ที่เขาเขียนไว้ในกระดาษแผ่นนั้นอาจจะเป็นวิธีฆาตกรรมที่มันใช้กับเหยื่อก่อนหน้าไปแล้ว เผื่อจะหาความเชื่อมโยงได้เร็วขึ้นก็ได้"

"ว้าว! สมแล้วที่เป็นพี่ ไม่เคยทำให้ผิดหวังเลย" ยูหัวเราะอย่างพอใจ และยังไม่ทันที่ยูจะได้พูดอะไรต่อ ก็มีเสียงเรียกจากด้านหลัง

"คุณยู! เราเก็บหลักฐานเรียบร้อยแล้วครับ" เสียงจากตำรวจหนุ่มเดินออกมาจากห้องที่เกิดเหตุ พร้อมกล่องหลักฐาน "งั้นผมลงไปรอด้านล่างนะครับ" พอคิวเห็นว่ายูคุยโทรศัพท์อยู่ก็ทำท่าทางขอโทษอย่างอายๆ ก่อนเดินลงบันไดไป

"เสียงคู่หูคนใหม่ของแกสินะ" คนในสายถาม

"ใช่ๆ ไว้ว่างๆ จะพาไปให้รู้จัก"

"ใครอยากรู้จักตำรวจอย่างพวกแกกันล่ะ"

"เดี๋ยวนะ! เคยบอกแล้วไงว่าผมไม่ใช่ตำรวจ" ยูขึ้นเสียง

"ก็พวกเดียวกันนั่นแหละ"

"พี่ยังไม่ลืมเรื่องนั้นอีกเหรอ?" ยูถามพร้อมเสียงหัวเราะคิกคัก

"ฉันไม่มีทางลืมหรอก จำไปจนตาย"

"ได้ๆ ไม่ลืมก็ไม่ลืม แต่ผมว่าตำรวจคนนี้ดูคบได้นะ ถ้าพี่ได้รู้จักเขาอาจเกลียดไม่ลงก็ได้" ยูพูดไปหัวเราะไป "ว่าแต่หาอะไรอร่อยๆ กินบ้างนะพี่ อย่ากินแต่อาหารแช่แข็ง แล้วก็ออกมาเจอผู้คนข้างนอกบ้าง จำได้หรือเปล่าว่าออกจากห้องครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่"

"พอๆ" ปลายสายรีบพูดแทรก "แกอย่าพูดเหมือนแม่นะ"

"มันก็จริงใช่ไหมล่ะ" ยูหัวเราะเสียงดังอย่างพอใจ