บทที่ 4

พูดจบ กู้เวินเหยียนก็หมุนตัววิ่งออกจากสนามบินทันที

เสิ่นเจียรุ่ยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความชืดชา

เป็นไปตามคาด ข้อความที่ปักหมุดบนโพสต์ก็คือข้อความที่ฟางจินเซี่ยโพสต์

เธอไม่ได้พูดอะไรเลย เพียงแค่โพสต์ภาพวาดหนึ่งภาพเท่านั้น

กู้เวินเหยียนทิ้งตัวเองและคำสัญญาของเขาอย่างไม่ลังเล แล้วหันหลังจากไปทันที

“คุณผู้หญิงคะ ถึงเวลาแล้วนะคะ”

เสิ่นเจียรุ่ยสะบัดสติกลับมา ไม่หลงเหลือความอาลัยต่อแผ่นหลังของเขาอีก แล้วเลือกเดินสวนทางกับเขา

หลังจากลงจอดที่ทิเบต เสิ่นเจียรุ่ยก็ได้รับข้อความที่กู้เวินเหยียนส่งมา

“ฉันจะไปช้าสองวัน เธอเที่ยวไปก่อนนะ”

เสิ่นเจียรุ่ยแปลกใจเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าเขาจะมาช้า แทนที่จะไม่มาเลย

ดูท่าว่ากู้เวินเหยียนคงร้อนใจอยากตัดความสัมพันธ์กับเธอให้ขาดโดยไม่รอช้า

เสิ่นเจียรุ่ยไม่ได้รอกู้เวินเหยียน แต่หามัคคุเทศก์ในพื้นที่ แล้วเดินทางไปกับกรุ๊ปทัวร์

แรงของเธอสู้คนอื่นไม่ไหว ส่วนใหญ่จึงนอนพักอยู่ในห้องตามลำพัง

ตอนที่กู้เวินเหยียนมาถึง เธอก็เก็บกระเป๋าเสร็จเรียบร้อยและตั้งใจจะออกเดินทางกลับแล้ว

“เสิ่นเจียรุ่ย ฉันวางงานตั้งมากมายแล้วรีบตามมาบ้าไปกับเธอ นี่เธอทำแบบนี้เพื่อมาล้อฉันเล่นเหรอ?”

เขาโกรธจนเตะกระเป๋าเดินทางของเสิ่นเจียรุ่ยล้มคว่ำไป

มองเสื้อผ้าที่ถูกเตะกระจัดกระจายออกมา เสิ่นเจียรุ่ยก็ยิ้มขื่นออกมา

“จะมาบอกว่ามาอยู่กับฉันงั้นเหรอ? ฟางจินเซี่ยก็อยู่ห้องข้างๆ ไม่ใช่เหรอ?”

สีหน้าของกู้เวินเหยียนแข็งค้างไปทันที แล้วเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางที่เหมือนไม่ค่อยมั่นใจนัก

“จินเซี่ยแค่มาวาดภาพเฉย ๆ เธออย่าเอาแต่ต่อต้านเขาเลย!”

นิ้วของเสิ่นเจียรุ่ยหดเข้าหากัน เธอเลือกที่จะไม่พูดอะไรต่อ เพียงแค่ก้มลงไปเก็บเสื้อผ้าบนพื้นเงียบ ๆ

“ฉันรบกวนพวกคุณเหรอ?”

ฟางจินเซี่ยโผล่มาตรงประตูอย่างกะทันหัน

ความโกรธบนใบหน้าของกู้เวินเหยียนหายวับไปในทันที

และสิ่งที่ตามมาคือความระมัดระวังกับความกระวนกระวายใจ

“ไม่สบายไม่ใช่เหรอ? ทำไมลุกขึ้นมาได้ล่ะ?”

“อั๊ยย๊ะ ฉันก็นอนไม่ขยับอยู่ตลอดไม่ได้หรอกนะ คุณคุยอะไรกับคุณเสินกันน่ะ? ฉันได้ยินเสียงดังหน่อยๆ ก็เลยคิดว่าจะออกมาดูหน่อย”

พอได้ยินเธอพูดแบบนั้น กู้เวินเหยียนก็เพิ่งหันไปมองเสิ่นเจียรุ่ยที่อยู่ข้างๆ

“ไม่มีอะไรหรอก เธอหิวไหม? เดี๋ยวฉันไปหาอะไรให้เธอกินนะ”

ฟางจินเซี่ยพยักหน้าอย่างเก้อเขิน

กู้เวินเหยียนกำลังจะก้าวออกไป แต่จู่ ๆ ก็หยุดเท้าเอาไว้เฉย ๆ

เขาพูดกับเสิ่นเจียรุ่ยด้วยความหงุดหงิด

“แล้วเธอล่ะ? อยากกินอะไรไหม?”

เสิ่นเจียรุ่ยเก็บเสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายเสร็จ เพียงแค่งานออกแรงเล็กน้อยเท่านี้ก็ทำให้เธอเหนื่อยจนเหงื่อท่วมศีรษะแล้ว

เธอได้ยินชัดเจนว่าน้ำเสียงของกู้เวินเหยียนเปลี่ยนไปมา

เธอพูดกับเขาอย่างเฉยเมยว่า “ไม่ต้องหรอก”

พอกู้เวินเหยียนเห็นว่าเธอปฏิเสธ สีหน้าของเขาก็มืดลงทันที

“จะกินไม่กินก็ตามใจเธอเถอะ หิวตายไปเลยก็แล้วกัน หน้าก็เหลืองซีดเหมือนผีอยู่แล้ว!”

ประตูถูกปิดลง เหลือเพียงเสิ่นเจียรุ่ยกับฟางจินเซี่ยอยู่ในห้องเท่านั้น

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เสิ่นเจียรุ่ยได้เจอกับเธอ

ตระกูลฟางในหนานเฉิงเป็นเพียงเศรษฐีใหม่ที่เพิ่งรุ่งขึ้นมา ตระกูลกู้จึงมองข้ามและไม่เห็นค่าอยู่แล้ว

ส่วนฟางจินเซี่ยก็มีนิสัยหยิ่งทะนง คิดว่าตระกูลกู้ตาถึงแค่มองคนต่ำต้อยกว่า

ตอนนั้นเธอโกรธจนจากไป หวังจะไปสร้างชื่อเสียงและอนาคตของตัวเองในต่างประเทศ

ตอนนี้กลับประเทศมาทั้งที่ดูหดหู่หมดสภาพ แต่สิ่งแรกที่เธอทำ กลับเป็นการติดต่อรักแรกในอดีตอีกครั้ง

เรื่องนี้สำหรับคนที่เป็นคนนอกอย่างเธอมองยังไง ๆ ก็รู้สึกน่าขันทั้งนั้น

พอกู้เวินเหยียนไม่อยู่ที่นี่ ฟางจินเซี่ยก็ยิ่งไม่คิดจะเสแสร้งแสดงต่อไปอีก

“คุณเสิ่น ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ”

เธอเตะกระเป๋าเดินทางที่เสิ่นเจียรุ่ยจัดไว้นานจนคว่ำลงด้วยจังหวะเดียว

มองของที่เธออุตส่าห์จัดเรียงอย่างลำบากอยู่ตั้งนานครึ่งวัน ถูกอีกฝ่ายทำลายลงอย่างง่ายดายแบบนี้

ความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในใจของเสิ่นเจียรุ่ยพุ่งขึ้นมาจนถึงลำคอทันที

ทั้งที่รู้ดีว่าฟางจินเซี่ยตั้งใจยั่วยุให้เธอโกรธ

เธอก็ตกหลุมพรางเข้าให้แบบไม่เกรงใจเลย

จากนั้นเธอก็ตบเข้าที่แก้มเนียนใสนั้นหนึ่งฉาดทันที

ตอนที่กู้เวินเหยียนเดินเข้ามา ก็เห็นรอยฝ่ามือติดอยู่บนแก้มของฟางจินเซี่ยกับดวงตาที่แดงฉ่ำน้ำตา

ในมือของเขายังถือชามบะหมี่ที่ตั้งใจเอามาให้เสิ่นเจียรุ่ยกินอยู่ แต่เขาทำมันคว่ำตกพื้นในทันที

เขาไม่ฟังเหตุผลอะไรทั้งนั้น ก้าวพุ่งเข้ามาแล้วเงื้อมือตบลงบนหน้าของเสิ่นเจียรุ่ยอย่างรุนแรง

“เสิ่นเจียรุ่ย เธอพอได้แล้ว!”

ฟางจินเซี่ยสะอื้นเบา ๆ แล้วเงยหน้ามองกู้เวินเหยียน

“เป็นความผิดของฉันเอง ฉันเผลอทำกระเป๋าของคุณเสิ่นล้ม ฉันรู้ว่าเธอไม่ต้อนรับฉัน งั้นฉันไปเอง!”

เธอรีบวิ่งพรวดออกจากห้องไปทันที

กู้เวินเหยียนไม่พูดอะไรสักคำ รีบจะตามออกไปทันที

เสิ่นเจียรุ่ยเรียกเขาเอาไว้กะทันหัน

“กู้เวินเหยียน!”

“เรื่องที่สาม อยู่ที่นี่ซะ”