บทที่ 5

กู้เวินเหยียนกำหมัดแน่น มองเสิ่นเจียรุ่ยด้วยสายตาโกรธจัด

เสิ่นเจียรุ่ยรู้ว่าเขากำลังอยากจะพูดอะไร

เธอหอบหายใจแรงหนึ่งครั้ง ราวกับหมดเรี่ยวแรงทั้งตัวแล้วทรุดตัวนั่งลงกับพื้น

เธอยกมือขึ้นนวดหูที่โดนเขาตบจนหูอื้อ

เธอนั่งมองกองเสื้อผ้าที่ตกอยู่บนพื้น แล้วค่อย ๆ พับมันขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

“นายรอให้ได้หย่ากับฉัน แล้วไปแต่งงานกับฟางจินเซี่ยอยู่เไม่ใช่เหรอ?”

“ทำเรื่องนี้ให้เสร็จ ก็จะเหลืออีกแค่สองเรื่องแล้วนะ นายจะยอมปล่อยให้ทุกอย่างที่ทำมาก่อนหน้านี้เสียเปล่าเหรอ? พูดตามตรง สองเรื่องแรกที่นายทำ ฉันไม่พอใจเลย… หรือว่า นายไม่อยากหย่ากับฉันแล้วกันแน่?”

พูดจบ เธอก็เงยหน้าขึ้นมองเข้าไปในดวงตาของเขา

เพียงเห็นดวงตาคมเข้มของเขา คล้ายหมึกเข้มถูกแต้มด้วยชั้น ๆ ของความเยาะเย้ย

“เสิ่นเจียรุ่ย คนเรามันมีค่าก็ตรงที่รู้จักตัวเอง น่าเสียดาย…เธอไม่มีเลย”

“เรื่องที่สามนี่ ฉันตกลงทำให้เธอ แต่จำไว้ให้ดีนะ ตระกูลเสิ่นปกป้องเธอไม่ได้แล้ว ถ้าเธอกล้าแตะต้องจินเซี่ยอีกครั้ง ฉันจะทำให้เธอตายไม่เหลือซาก！”

เสิ่นเจียรุ่ยก้มหน้าหัวเราะเยาะทั้งที่ขมขื่นในใจ

คำขู่แรง ๆ ใครจะพูดไม่เป็นกันล่ะ?

ตอนที่พวกเขาสองคนทะเลาะกันหนักที่สุด กู้เวินเหยียนก็ไม่เคยเป็นคู่ต่อสู้ของเธอได้เลย

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่า อีกไม่นานเธอก็จะทำตามที่เขาต้องการได้เอง โดยไม่จำเป็นต้องให้เขาลงมือด้วยซ้ำ

กู้เวินเหยียนโทรปลอบฟางจินเซี่ยอยู่พักหนึ่ง จนเธออารมณ์ดีขึ้น

ภายใต้การจัดการของเขา ได้กลับประเทศล่วงหน้า

เสิ่นเจียรุ่ยมองเขาที่คอยปกป้องอย่างระมัดระวัง แล้วในใจก็ขมเหมือนกลืนบอระเพ็ดเข้าไป

ที่แท้กู้เวินเหยียนไม่ใช่คนที่ไม่รู้จักรักใคร

แค่เขาไม่รักเธอก็เท่านั้นเอง

ตอนที่กู้เวินเหยียนกลับมาจากข้างนอก เสื้อผ้าของเสิ่นเจียรุ่ยก็ยังเก็บไม่เสร็จ

เขาทนดูต่อไปไม่ไหว จึงดึงเธอลุกขึ้น แล้วก้มตัวเก็บของเอง

“ไร้ประโยชน์จริง ๆ ของแค่นิดเดียว เธอกลับเก็บตั้งนานยังไม่เสร็จอีก ไม่รู้ก็คงคิดว่าเธอใกล้จะตายแล้ว ถึงได้ไม่มีแรงอะไรขนาดนี้”

เสิ่นเจียรุ่ยเกิดสนใจขึ้นมาที่จะหยอกล้อเขา

“ใช่เลย ฉันใกล้จะตายแล้ว แล้วไงล่ะ? ถ้าฉันตายไปจริง ๆ นายจะเสียใจไหม ที่ปฏิบัติกับฉันแบบนี้ตอนฉันยังมีชีวิตอยู่?”

กู้เวินเหยียนชะงักไปหนึ่งวินาที พอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งก็มีแต่ความเย้ยหยันเต็มใบหน้า

“เสียใจ? เธอนี่คิดไปไกลเลย ถ้าเธอตายละก็ ฉันคงจุดประทัดฉลองสามวันสามคืน เชิญคนทั้งเมืองเจียงเฉิงมากินเลี้ยงดื่มฉลองกันให้หมด”

เสิ่นเจียรุ่ยหัวเราะจนน้ำตาไหล พร้อมทั้งกุมท้องน้อยไว้

“กู้เวินเหยียน ปากนายร้ายจริงนะ ยังไงพวกเราก็เคยนอนด้วยกันมาแล้วนะ”

เสิ่นเจียรุ่ยไม่ได้หยุดอยู่ที่นี่

เพราะเธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของตัวเองถึงขีดจำกัดแล้ว

กลับมาที่เจียงเฉิงแล้ว เธอก็นอนซมไปอีกหนึ่งสัปดาห์

ทุกครั้งหลังทำรังสีบำบัด ผมของเธอก็ร่วงไปด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ตอนที่กู้เวินเหยียนโทรเร่งให้เธอทำสองเรื่องสุดท้าย เธอก็แอบไปร้องไห้อยู่ในห้องน้ำทั้งบ่าย

ร้องไห้เสร็จแล้ว เธอก็แต่งตัวปกปิดตัวเองเต็มที่แล้วรีบไปห้างเพื่อซื้อวิกผมหนึ่งอัน

“เธอตัดผมเหรอ?”

เสิ่นเจียรุ่ยไม่ตอบคำถามของเขา แล้วก็ตรงขึ้นรถของเขาไปเลย

“ไปเถอะ”

กู้เวินเหยียนขมวดคิ้ว โดยไม่รู้ตัวก็อยากจะเอื้อมไปแตะวิกผมของเสิ่นเจียรุ่ย แต่เธอกลับหลบอย่างรวดเร็ว

“รีบอยู่นะ นายจะไปไหมเนี่ย?”

กู้เวินเหยียนขึ้นรถตามไปทันทีแล้วพูดว่า “บอกให้รู้ด้วยความหวังดีนะ ว่ากว่าจะครบช่วงพิจารณาเหลือไม่ถึงเจ็ดวันแล้ว เรื่องอีกสองอย่างที่เหลือ เธอต้องรีบคิดได้แล้ว”

เสิ่นเจียรุ่ยไม่ตอบเขา แต่จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างตลอด

เมื่อก่อนเธอมัวแต่ยุ่ง ยุ่งกับการโกรธกู้เวินเหยียน ยุ่งกับการพยายามให้เขามองเห็นเธอ จนมองข้ามความงดงามมากมายของเจียงเฉิง

เธอเคยคิดว่า แค่ยืนอยู่ในระดับเดียวกับกู้เวินเหยียน ก็จะสามารถจับมือกันชมวิวเดียวกันได้

แต่ความจริงคือ ต่อให้ยืนอยู่ข้างกัน ถ้าเขาไม่ได้รัก เขาก็จะทำเป็นมองไม่เห็นเธออยู่ดี

แต่สำหรับคนที่เขารัก เขายอมโค้งคำนับ ลดทิฐิและศักดิ์ศรีของตัวเองเพื่อเธอได้

ข้อที่สี่ที่เสิ่นเจียรุ่ยขอ ก็คือให้กู้เวินเหยียนพาเธอไปสวนสนุก

“เด็กน้อยจริง ๆ!”

กู้เวินเหยียนมองเธอด้วยสายตาดูแคลนหนึ่งครั้ง