Short
สารจากฤดูใบไม้ผลิที่สายไป

สารจากฤดูใบไม้ผลิที่สายไป

By:  ซานจินKumpleto
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
9Mga Kabanata
2.6Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

แต่งงานกันมาห้าปี กู้จือเหนียนใช้เวลาครึ่งหนึ่งพักอาศัยอยู่ที่อพาร์ตเมนต์ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ เขาบอกว่าพี่ชายคนโตของเขาจากไปตั้งแต่ยังหนุ่ม ทิ้งให้ลู่ซาต้องอยู่ตัวคนเดียวอย่างไร้ที่พึ่ง ในฐานะน้องชาย เขาต้องทำหน้าที่ดูแลทั้งสองครอบครัวให้ดี ตอนนั้น ฉันกลับซื่อบื้อเชื่อว่านั่นคือความจริง เพื่อเติมเต็มความกตัญญูของเขา ฉันยอมทนกับการที่เขาไม่เคยอยู่ด้วยในวันเทศกาล ต้องแบ่งมื้อค่ำวันสิ้นปีออกเป็นสองส่วน และถึงขั้นยอมทนให้คนนอกแอบหัวเราะเยาะลับหลังว่าฉันเป็นผู้หญิงที่ใช้สามีร่วมกับคนอื่น แต่น้ำเสียงที่เขาใช้พูดกับฉัน กลับแฝงไว้ด้วยความห่างเหินอยู่เสมอ จนกระทั่งวันนั้นที่อุบัติเหตุรถชนท้ายกันเป็นทอด ๆ รถถูกชนจนพังยับเยินผิดรูป ฉันโอบปกป้องท้องที่กำลังตั้งครรภ์ พยายามทุบกระจกรถอย่างเอาเป็นเอาตาย "จือเหนียน ช่วยลูกด้วย..." เขาคลานออกมาจากเบาะคนขับ สายตามองผ่านช่วงล่างของฉันที่มีเลือดไหล แต่กลับหันไปงัดประตูเบาะหลังให้เปิดออก เขาโอบกอดลู่ซาที่มีเพียงรอยถลอกตรงหน้าผากเอาไว้ในอกอย่างแนบแน่น "ไม่ต้องมองนะ ไม่เป็นไร มีผมอยู่ตรงนี้ทั้งคน" ปลอบโยนเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ส่วนประตูรถของฉัน กลับติดแน่นเพราะโครงรถที่บิดเบี้ยว ที่แท้เขาไม่ได้ยึดมั่นในบุญคุณหรือคุณธรรมอะไรหรอก เขาแค่ทนเห็นเธอลำบากหรือน้อยเนื้อต่ำใจไม่ได้สักนิดเลยต่างหาก

view more

Kabanata 1

บทที่ 1

「妊娠八週です。おめでとうございます」

医師の言葉を聞いた瞬間、沙耶《さや》は診察台の上で息を止めた。

画面に映るのは、まだ人の姿とは呼べないほど小さな影だった。

「こちらが心拍です」

医師が示した場所から、規則正しい音が聞こえてくる。

その音が、自分の身体の中から生まれているのだと思うと、不思議だった。

沙耶は無意識に腹部へ手を添えた。

ここにいる。

怜司との子供が。

胸の奥から込み上げた喜びに、目頭が熱くなる。

けれど、その感情に身を任せるより早く、別の思いが浮かんだ。

怜司は、喜んでくれるだろうか。

黒崎怜司《くろさき・れいじ》は沙耶を愛していない。

そのことを、沙耶は三年前から知っていた。

夫婦として求められる夜はあった。

抱かれるときだけは、彼の熱も腕も確かに自分のものになる。それだけで、いつも少し期待してしまった。

いつか、この人の心もこちらを向くのではないか。

けれど夜が明ければ、怜司はいつもの怜司へ戻った。

冷静で、隙がなく、必要以上の言葉を口にしない夫。

身体の距離がなくなっても、心の距離だけは消えなかった。

それでも三年間、沙耶は諦めきれずにいた。

沙耶と怜司の結婚は、高瀬メディカルと黒崎グループの提携をより確かなものにするために決められた。

誰が見ても政略結婚だった。

けれど、沙耶にとっては違う。

結婚が決まるより前から、彼を愛していた。

だから、選ばれたときは嬉しかった。

理由が会社でもよかった。

最初は愛されなくても、同じ家で暮らし、同じ時間を重ねていけば、いつか。

そう思っていた。

だが怜司の心には、ずっと別の女性がいた。

五年前に彼の前から去った、一ノ瀬美玲。

沙耶がどれだけ近くにいても、その人の記憶だけは怜司の中から消えなかった。

それでも今日は、少しだけ夢を見てもいい気がした。

三度目の結婚記念日。

そして、二人の子供を授かった日。

今夜、伝えよう。

驚くだろうか。

いつもの無表情が、少しだけ崩れるだろうか。

もしかしたら――喜んでくれるかもしれない。

そんな期待を抱く自分が、ひどく幼く思えた。

それでも沙耶は、超音波写真と母子手帳を受け取るための案内を、折れないよう大切にバッグへしまった。

夕方、黒崎邸へ戻ると、自ら食卓を整えた。

怜司の好物は、三年の間にだいたい覚えた。

味の濃すぎるものは好まないこと。

魚なら白身を選ぶこと。

仕事で疲れている日は、重い料理より温かいスープをよく口にすること。

ワインも彼の好みに合わせた。

自分のグラスには、色の似た炭酸水を注ぐつもりだった。

気づいてくれるだろうか。

酒を飲まない理由を尋ねてくれるだろうか。

そんな小さな仕掛けまで考えている自分が可笑しくて、沙耶は一度だけ笑った。

怜司が帰宅したのは、料理が冷め始めた頃だった。

「お帰りなさい」

玄関へ迎えに出る。

怜司は無言で上着を脱いだ。

右は漆黒。

左は淡い灰青色。

生まれつき色の違う瞳が沙耶へ向けられたが、すぐに逸れた。

「食事の用意ができています。今日は――」

「話がある」

声を遮られた。

いつもより硬い。

沙耶の胸の奥に、冷たいものが落ちた。

それでも何も言わず、怜司を食堂へ案内する。

用意した料理を前にしても、彼は箸を取らなかった。

向かいへ座ると、白い封筒から一枚の紙を取り出した。

食卓の上を滑ったそれが、沙耶の前で止まる。

文字は読めているのに、意味が頭へ入ってこなかった。

離婚届。

その文字より先に、怜司の署名が目に入った。

もう、書いてある。

沙耶が今日一日、どうやって妊娠を伝えようかと考えている間に、怜司はこの紙へ自分の名前を書いていた。

数時間前に聞いた小さな心拍音が、耳の奥で蘇った。

命が始まったと知らされた日に。

夫婦の終わりを告げられている。

「どういう……意味ですか」

尋ねる必要などなかった。

それでも声が出た。

怜司は目を逸らさなかった。

「美玲が帰国した」

その名前だけで、十分だった。

五年前、怜司を残して別の男と国外へ去った女性。

一ノ瀬美玲《いちのせ・みれい》。

三年間妻だった沙耶よりも長く、怜司の心の中に居続けた人。

その女性が戻った。

ただ、それだけでこの結婚は終わるのだ。

「彼女と、やり直すのですか」

自分の声なのに、ひどく遠く聞こえた。

「そのつもりだ」

迷いのない答えだった。

沙耶は膝の上で手を握った。

バッグの中には、怜司に見せるつもりだった超音波写真がある。

今、言えばいい。

あなたの子供がいます、と。

その一言で、きっと何かは変わる。

怜司は責任から逃げる男ではない。

少なくとも、立ち止まりはするだろう。

その想像に、心が一瞬だけ縋った。

けれど。

それで、どうするのだろう。

子供がいるから残る夫を、毎日隣で見続けるのか。

心では別の女性を求めている人を、父親という役目だけでここへ縛りつけるのか。

「両社の提携は、離婚後も継続する。高瀬社に不利益が出ないよう手配する」

怜司の言葉に、沙耶はゆっくり顔を上げた。

離婚を告げた直後に、彼が口にしたのは会社のことだった。

高瀬と黒崎。

契約。

利益。

責任。

三年間、同じ家で暮らしてきた妻に対して、まず心配するのはそこなのか。

自分はそんなふうに見えていたのだろうか。

会社との関係さえ守られれば、納得する女だと。

離婚を告げられたこととは別の痛みが、胸の奥に広がった。

沙耶はバッグへ伸ばしかけていた手を、静かに膝へ戻した。

「分かりました」

怜司の眉が動く。

「沙耶?」

「離婚に応じます」

今度は自分でも驚くほど、はっきり言えた。

怜司の表情がわずかに揺れた。

すぐ承諾されるとは思っていなかったのかもしれない。

その反応を見て、ほんの少しだけ胸が疼いた。

引き止めてほしかったわけではない。

そう言い聞かせる。

「ただ、今夜は署名できません。少し考える時間をください」

「ああ」

怜司は短く答えた。

そして離婚届を食卓へ残したまま立ち上がる。

「今夜は書斎で休む」

夫婦の寝室には戻らない。

その意味くらい、説明されなくても分かった。

沙耶は引き止めなかった。

廊下を進む足音が遠ざかり、やがて書斎の扉が閉まった。

広い食堂に、一人きりになる。

目の前には、手をつけられなかった料理。

怜司のために選んだワイン。

結婚記念日のために整えた食卓。

ほんの一時間前まで、ここで妊娠を伝える自分を想像していた。

沙耶はしばらく動けなかった。

やがてバッグを開き、超音波写真を取り出した。

離婚届の隣へ置く。

一枚は、夫婦の終わりを告げる紙。

もう一枚は、二人の間に生まれた命の証。

あまりにも残酷な並びだった。

沙耶は震える指で、小さな影をなぞる。

今から書斎へ行けばいい。

この写真を怜司へ見せればいい。

「あなたの子です」と言えばいい。

きっと彼は、無視できない。

けれど、それは愛ではない。

沙耶は目を閉じた。

「ごめんね」

声が震えた。

子供を使って、愛されない結婚へ怜司を縛りつけたくない。

そして、この子にもいつか、自分が誰かを引き止めるための理由だったなどと思わせたくない。

沙耶は腹部へ両手を添えた。

そこにはまだ何も感じない。

けれど確かに、あの小さな鼓動がある。

「あなたのことは……まだ言えない」

今夜、怜司へ渡すはずだった言葉を、沙耶は自分の胸の奥へしまった。

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
9 Kabanata
บทที่ 1
รถโรงพยาบาลมาถึงที่เกิดเหตุเจ้าหน้าที่ดับเพลิงใช้คีมตัดไฮดรอลิกตัดประตูรถฝั่งที่ฉันนั่งฉันก้มหน้ามองใต้เบาะนั่ง นั่นคือเลือดของฉันเองท้องน้อยปวดบิดเป็นพัก ๆฉันใช้สองมือโอบกอดท้องไว้แน่น ลูกวัยเจ็ดเดือนอยู่ในนั้น ฉันไม่รู้ว่าเขายังดิ้นอยู่ไหมฉันนอนหมดแรงอยู่บนเปลสนามที่กำลังถูกเข็นส่งเข้าประตูรถแพทย์ฉุกเฉินครอบหน้ากากออกซิเจนลงบนหน้าของฉัน ก่อนจะเงยหน้าตะโกนบอกคนข้างนอก"ญาติอยู่ไหน คนท้องกี่สัปดาห์แล้ว ได้เอาเอกสารฝากครรภ์มาไหม"เขาค่อมตัวลงใช้ทิชชูเช็ดแผลที่มุมหน้าผากของลู่ซาซึ่งยาวไม่ถึงสองเซนติเมตรหมอตะโกนถามซ้ำอีกรอบกู้จือเหนียนหันหน้ามามองฉันแล้วตอบ"ยี่สิบเก้าสัปดาห์ครับ...อย่างอื่นผมไม่ค่อยแน่ใจ"ไม่ค่อยแน่ใจทุกครั้งที่ฉันกลับมาจากตรวจครรภ์ จะใส่รายงานไว้ในลิ้นชักชั้นที่สองของห้องหนังสือ แต่เขาไม่เคยเปิดดูมันเลยแต่เขากลับจำได้ว่าลู่ซาแพ้ยาอะไร แผลที่เข่าอยู่ข้างไหน หรือชาแก้เครียดควรชงกี่นาทีตอนที่เปลสนามถูกเข็นออกไป ฉันหันไปมองเขาเขาไม่ได้ตามมาด้วยลู่ซาดึงแขนเขาไว้ และซุกตัวสั่นอยู่ตรงอกของเขาเขาก้มหน้าลง ใช้ฝ่ามือกดที่ท้ายทอยของเธอไว้"อย่ามองทา
Magbasa pa
บทที่ 2
วันที่ออกจากโรงพยาบาล กู้จือเหนียนเป็นคนมารับฉันเขาเปิดประตูรถให้ มือประคองหลังฉันไว้ห่าง ๆ ท่าทางอ่อนโยนและใส่ใจหลังจากขึ้นรถแล้ว ฉันไม่ได้พูดอะไรเลยตลอดทางพอรถมาถึงใต้เขตที่พัก เขาลงจากรถไปยกกระเป๋าเดินทางฉันเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น เห็นกล่องยาขนาดย่อมสีน้ำตาลเพิ่มขึ้นมาบนโต๊ะน้ำชาบนที่วางแขนของโซฟามีผ้าคลุมไหล่ผ้าแคชเมียร์สีเบจพาดอยู่ ซึ่งไม่ใช่ของฉันข้างตู้วางทีวีมีรูปถ่ายขาวดำของกู้จือเหิง พี่ชายคนโตของกู้จือเหนียนตั้งอยู่ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงประตูไม่ขยับไปไหนกู้จือเหนียนเปลี่ยนรองเท้าอยู่ข้างหลัง เขาชะงักเล็กน้อย"ช่วงนี้พี่สะใภ้อาการไม่ค่อยดี กลางคืนชอบชักตื่นขึ้นมา อยู่คนเดียวไม่ได้ ฉันเลยให้เธอมาอยู่ชั่วคราวสักสองสามวัน รอให้อาการเธอคงที่แล้วค่อยย้ายกลับไป"ฉันไม่ได้ตอบอะไร เดินตรงไปยังห้องนอนใหญ่ทันทีพอผลักประตูที่ปิดไม่สนิทออก ก็เห็นลู่ซากำลังนั่งจัดขวดยาเล็ก ๆ อยู่อยู่ที่ขอบเตียงของฉัน ที่เท้าของเธอสวมรองเท้าแตะสลิปเปอร์ของฉัน พอเห็นฉันเดินเข้ามาเธอก็รีบลุกขึ้นยืนทันที"หว่านหนิง เธอกลับมาแล้วเหรอ"เธอปรับเสียงให้เบาลง"ฉันแค่กลัวความมืด อยู่คนเดียวไม่ได
Magbasa pa
บทที่ 3
วันที่ต้องไปตรวจร่างกายซ้ำอีกครั้ง กู้จือเหนียนบอกว่าติดธุระที่บริษัท ก็เลยให้คนขับรถไปส่งฉันฉันลงทะเบียน รอคิว ทำอัลตราซาวด์และรอผลตรวจเพียงลำพังหมอเปิดดูประวัติการรักษาแล้วขมวดคิ้ว"การฟื้นตัวหลังผ่าตัดยังไม่ค่อยดีครับ ผนังมดลูกยังมีเลือดคั่งขับออกไม่หมด คุณต้องทานยาให้ตรงเวลา ห้ามหักโหม ต้องระวังเรื่องอารมณ์ความรู้สึกด้วยนครับ""แล้วญาติล่ะครับ? ทำไมไม่มีใครมาเป็นเพื่อนเลย"ฉันตอบไปว่าญาติยุ่งอยู่หมอมองฉันแวบหนึ่งแล้วไม่ได้ซักไซ้ต่อพอกลับถึงบ้าน กู้จือเหนียนก็กำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นพอดีเขาลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือมารับถุงในมือของฉัน"ผลตรวจว่ายังไงบ้าง"ฉันบอกไปว่า"กำลังฟื้นตัวอยู่"เขาพยักหน้ารับจากนั้นเขาก็พูดประโยคหนึ่งที่ทำให้ฉันแข็งทื่อไปทั้งร่าง"หว่านหนิง เรื่องแท้งลูกอย่าเพิ่งบอกคนนอกนะ ช่วงนี้พี่สะใภ้อาการยังไม่นิ่ง ถ้าเธอเห็นข่าวแบบนี้จะไปกระตุ้นอาการสะเทือนใจจากเหตุการณ์ตอนนั้น เธอช่วยเข้าใจหน่อยนะ"ฉันยืนอยู่ตรงทางเข้าบ้าน ยังไม่ได้ถอดเสื้อคลุมออกด้วยซ้ำ"คุณอยากให้ฉันปิดบังไว้เหรอ"เขาบอกว่า"ไม่ใช่ปิดบัง แค่ยังไม่ประกาศ รอให้พี่สะใภ้ดีขึ้นกว่าน
Magbasa pa
บทที่ 4
ฉันไปหาป้ายกระเบื้องรำลึกของลูกนั่นเป็นสิ่งที่ฉันแอบทำขึ้นมา ขนาดใหญ่เท่าฝ่ามือ บนนั้นสลักชื่อเล่นและวันเกิดของลูกเอาไว้ฉันนำมันไปเก็บไว้ในลิ้นชักห้องหนังสือแล้วล็อกไว้อย่างดี กุญแจมีอยู่ในมือฉันคนเดียวพอเปิดลิ้นชักออก ด้านในกลับว่างเปล่าไม่มีอะไรเลยฉันซักไซ้คนรับใช้ แต่เธอส่ายหน้าปฏิเสธฉันหาจนทั่วทั้งบ้าน จนไปเจอแผ่นกระเบื้องอยู่ในถุงขยะรีไซเคิลข้างถังขยะแผ่นกระเบื้องแตกออกเป็นสามชิ้น ตัวหนังสือหลงเหลือเพียงแค่ส่วนประกอบด้านข้างลู่ซาเดินมาที่ห้องหนังสือ เห็นฉันกำลังนั่งยอง ๆ เก็บเศษกระเบื้องจึงหยุดเดิน"หว่านหนิง... ป้ายกระเบื้องนั่น ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ ฉันเผลอไปโดนลิ้นชักตอนจัดห้องหนังสือ ฉันมือลื่น มันก็เลย..."ฉันเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง"ลิ้นชักมันล็อกอยู่นะ"เธอชะงักเล็กน้อย"คนรับใช้อาจลืมล็อกตอนทำความสะอาดก็ได้ หว่านหนิง ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ เห็นบนนั้นสลักชื่อลูกไว้ ในใจมันเศร้ามาก มือก็เลย..."ดวงตาเธอเริ่มแดงแล้วแม่สามีเดินเข้ามาจากประตูแล้วดึงแขนของลู่ซาเอาไว้"ซาซา อย่าร้องเลยลูก เรื่องแค่นี้เอง หว่านหนิง พี่สะใภ้เดิมทีก็จิตใจเปราะบางอยู่แล้ว
Magbasa pa
บทที่ 5
เช้าวันต่อมา ฉันย้ายไปอยู่ที่บ้านของเวินถังจากนั้นฉันก็จัดการเรื่องสามเรื่องเรื่องแรก กดออกจากกลุ่มแชตญาติทั้งหมดของตระกูลกู้เรื่องที่สอง ติดต่อธนาคารอายัดสิทธิ์อนุมัติการเบิกจ่ายเงินก้อนใหญ่จากบัญชีร่วมของสามีภรรยาเรื่องที่สาม นำกำไลเงินวงนั้นกลับคืนมาตอนที่ฉันไปเอากำไล ลู่ซาไม่ไม่อยู่คนรับใช้หยิบออกจากลิ้นชักโต๊ะกาแฟแล้วส่งให้ฉัน บนอักษรสลักด้านในของกำไลเงินมีรอยขีดข่วนตื้น ๆ เพิ่มขึ้นมาหนึ่งรอยฉันใช้นิ้วหัวแม่มือลูบรอยขีดข่วนนั้นเบา ๆ แล้วเก็บกำไลลงกระเป๋าเสื้อสัปดาห์แรกที่พักอยู่บ้านเวินถัง ฉันรื้อค้ใบอนุญาตนักวิเคราะห์การเงินที่สอบได้ก่อนแต่งงานออกมาจากก้นหีบขอบใบอนุญาตม้วนงอเล็กน้อย แต่ยังคงอยู่ในระยะเวลาที่มีผลบังคับใช้เวินถังช่วยติดต่อสำนักงานบัญชีของเธอในเมืองนี้ให้ ทางนั้นกำลังขาดคนอยู่พอดีเงินเดือนไม่มาก แต่ก็เพียงพอให้ฉันเช่าห้องและซื้อข้าวกินฉันเริ่มกลับมารับงานทำบัญชีพื้นฐานของบริษัทอีกครั้ง นั่งเฝ้างบการเงินและเอกสารหลักฐานจนดึกดื่นทุกวันสัปดาห์ที่สอง เวินถังกลับมาจากเลิกงานแล้วเล่าเรื่องเรื่องหนึ่งให้ฉันฟัง"กู้จือเหนียนไปที่ร้านเครื่องเงินเก่
Magbasa pa
บทที่ 6
งานที่สำนักงานเริ่มเข้าที่เข้าทางขึ้นเรื่อย ๆฉันมาทำงานตอนแปดโมงเช้าทุกวัน เลิกงานหนึ่งทุ่ม เสาร์อาทิตย์ทำโอทีครึ่งวันรายชื่อลูกค้าค่อย ๆ เพิ่มจากสามรายขยับเป็นสิบกว่ารายทั้งหมดเป็นบริษัทขนาดเล็ก บัญชีไม่ซับซ้อน แต่ฉันก็ทำอย่างละเอียดรอบคอบทุกรายการเพื่อนร่วมงานบอกว่าฉันจริงจังเกินไป บัญชีของธุรกิจขนาดเล็กและขนาดย่อมไม่จำเป็นต้องตรวจสอบละเอียดขนาดนี้ฉันบอกว่าฉันชินแล้วที่จริงไม่ใช่หรอก ไม่ใช่เพราะฉันเคยชินแต่เป็นเพราะฉันต้องการใช้ตัวเลขที่ยุบยิบพวกนี้มาเติมเต็มในหัวให้เต็มต่างหากเพราะเมื่อสมองว่างเมื่อไร ก็จะไปนึกถึงเรื่องที่ไม่ควรนึกถึงอีกหนึ่งเดือนต่อมา ฉันนั่งรอเวินถังทานมื้อเที่ยงอยู่ที่ร้านกาแฟชั้นล่างกระดิ่งลมตรงประตูดังขึ้นหนึ่งครั้งลู่ซาเดินเข้ามาเธอสวมเสื้อโค้ชตัวยาวเข้ารูป รวบผมอย่างเรียบร้อยไม่มีออร่าของความอ่อนแอขี้โรคเหมือนตอนที่เธออยู่ในบ้านตระกูลกู้เลยสักนิดเธอยื่นอัลบั้มภาพเก่าเล่มหนึ่งมาตรงหน้าฉัน"หว่านหนิง ฉันมาขอโทษเธอน่ะ"ฉันไม่ได้ยื่นมือไปแตะอัลบั้มรูปนั้น"ช่วงนี้ฉันคิดมานานมาก ฉันรู้ว่าฉันทำเรื่องที่ทำให้เธออึดอัดใจไปหลายอย่าง แต่ฉ
Magbasa pa
บทที่ 7
เช้าวันต่อมาฉันไปถึงเร็วกว่าปกติครึ่งชั่วโมงหน้าสำนักงานมีคนยืนอยู่แล้วประมาณห้าหกคนสามคนในนั้นเป็นญาติห่าง ๆ ของตระกูลกู้ ฉันเคยเจอในงานเลี้ยงครอบครัวส่วนอีกสองคนกำลังยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายคลิป คนที่เป็นตัวตั้งตัวตีคือลุงเขยคนที่โทรหาฉันเมื่อคืนในมือของเขาถือภาพแคปหน้าจอกระทู้ที่ปริ้นท์ออกมาใบหนึ่ง"นี่ไงยัยคนที่บีบเอาเงินจากให้พี่สะใภ้แม่หม้าย! ตัวเองแท้งลูกเองก็มาพาลโกรธพี่สะใภ้ ยังมีความเป็นคนอยู่ไหม"คนข้าง ๆ เอ่ยปากผสมโรงตามฉันไม่ได้หยุดเดิน เดินตรงไปที่หน้าประตูสำนักงานแล้วแตะบัตรเปิดประตูลุงเขยยื่นมือออกมาขวางฉันไว้"วันนี้ถ้าเธอไม่อธิบายเรื่องราวให้ชัดเจน ก็อย่าหวังว่าใครจะได้เข้าไป"ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา"คุณลุงจะให้ฉันอธิบายเรื่องอะไร""ซาซาดูแลป้ายวิญญาณของจือเหิงให้ตระกูลกู้มาสามปี ส่วนเธอน่ะคิดว่าตัวเองเป็นใคร เงินเยียวยาของจือเหิงน่ะ ซาซาควรจะได้ เธอมีสิทธิ์อะไรไปบังคับให้เขาคืนเงิน"ฉันหยิบแฟ้มเอกสารออกมาจากกระเป๋า"ฉันไม่เคยแตะต้องเงินเยียวยาของกู้จือเหิงสักนิดเลย สิ่งที่ฉันเรียกร้องให้คืน คือค่าใช้จ่ายส่วนตัวของลู่ซาที่ดึงไปจากบัญชีคู่สมรสโดยไ
Magbasa pa
บทที่ 8
ประสิทธิภาพการทำงานของทนายความนั้นดีมากภายในสามวัน เส้นทางการโอนเงินในนามลูกพี่ลูกน้องของลู่ซาก็ถูกแกะรอยและกู้ข้อมูลกลับมาได้อย่างสมบูรณ์บัญชีผู้โพสต์กระทู้ บันทึกการโทรติดต่อญาติห่าง ๆ ของตระกูลกู้ และหลักฐานการจ่ายค่าจ้างให้บัญชีสื่อออนไลน์ ทั้งหมดชี้ไปที่แหล่งข่าวเดียวกันตอนที่เวิ่นถังส่งรายงานการตรวจสอบมาให้ฉัน ฉันกำลังจัดทำแบบยื่นภาษีประจำไตรมาสของลูกค้าคนหนึ่งอยู่"ยืนยันแล้ว การดำเนินการทั้งหมดผ่านบัตรของลูกพี่ลูกน้องลู่ซา แต่การมอบอำนาจและคำสั่งมาจากตัวลู่ซาเอง"ฉันไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรมากมายไม่ใช่เพราะไม่สนใจ แต่เพราะตั้งแต่อีกฝ่ายใช้น้ำเสียงแบบนั้นเตือนฉันตอนอยู่ในร้านกาแฟ ฉันก็รู้แล้วว่าต้องมีเรื่องพวกนี้ตามมาช่วงบ่ายวันนั้น ผู้ช่วยของกู้จือเหนียนโทรศัพท์มา บอกว่าเขาอยากจะขอเจอฉันสักครั้งฉันตอบปฏิเสธไปผู้ช่วยลังเลอยู่ไม่นาน แล้วบอกว่ากู้จือเหนียนฝากมาบอกว่า เขาได้สั่งให้ญาติห่าง ๆ ของตระกูลกู้ถอนข้อกล่าวหาทั้งหมดออกอย่างเป็นทางการแล้ว พร้อมทั้งจะรับผิดชอบความเสียหายทั้งหมดในช่วงที่สำนักงานต้องหยุดทำการฉันบอกว่าเรื่องค่าเสียหายให้ไปคุยกับทนาย ไม่ต้องมาคุ
Magbasa pa
บทที่ 9
กู้จือเหนียนเซ็นชื่อในอีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมาตอนที่ทนายความโทรมาบอก ฉันกำลังสรุปคำนวณภาษีประจำปีให้ลูกค้าอยู่"คุณกู้ไม่มีข้อคัดค้านใด ๆ ครับ ยอมรับเงื่อนไขในข้อตกลงทั้งหมด ส่วนการแบ่งทรัพย์สินก็เป็นไปตามข้อเสนอของคุณ คุณจะได้เพียงส่วนที่ควรได้ตามกฎหมาย เขาก็เลยฝากให้ผมมาถามคุณอีกรอบ ว่าจะลองทบทวนดูใหม่เพื่อรับเพิ่มอีกสักหน่อยไหม"ฉันตอบว่าไม่ต้องแล้วทนายความเงียบไปครู่หนึ่ง"คุณนายกู้ครับ ขออนุญาตพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดนะครับ จากหลักฐานและสถานการณ์ในปัจจุบันของคุณ คุณสามารถเรียกร้องได้มากกว่านี้เยอะมากนะครับ"ฉันบอกว่า"ฉันรู้ค่ะ แต่ฉันไม่อยากติดค้างเขา และไม่อยากให้เขารู้สึกว่า สามารถใช้เงินมากลบเกลื่อนเรื่องนี้ได้"ทนายความตอบรับคำขอในวันที่ไปสำนักงานเขตกู้จือเหนียนยืนรออยู่ที่หน้าประตูเขาซูบผอมลงไปมากใต้ตาคล้ำดำ โหนกแก้มตอบเห็นชัดกว่าเมื่อสามปีก่อนพวกเราเดินเข้าไปในโถงใหญ่ของอาคารเจ้าหน้าที่ตรงเคาน์เตอร์เริ่มตรวจสอบและยืนยันข้อมูลกระบวนการทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาทีตอนที่เดินออกมา แดดข้างนอกแรงมากกู้จือเหนียนยืนอยู่บนบันไดในมือกำทะเบียนหย่าสีเขียวไว้สอง
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status