Short
แฟนลูกชายคนโตหาว่าฉันเป็นชู้ ทำร้ายลูกคนเล็กจนตาย

แฟนลูกชายคนโตหาว่าฉันเป็นชู้ ทำร้ายลูกคนเล็กจนตาย

Par:  ครีมพัฟไม่หวานComplété
Langue: Thai
goodnovel4goodnovel
8Chapitres
4.9KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

ลูกชายวัยเจ็ดขวบของฉันถูกงูกัด ฉันจึงรีบพาเขาไปรักษาที่โรงพยาบาลที่ลูกชายคนโตทำงานอยู่ทันที แต่ฉันไม่ได้อยากถูกแฟนสาวของลูกชายคนโตปฏิบัติราวกับฉันเป็นเมียน้อย เธอไม่เพียงแต่ขัดขวางไม่ให้เซรุ่มกับลูกชายตัวน้อยของฉันเท่านั้น แต่เธอยังตบหน้าฉันอีกด้วย “ฉันกับแฟนเป็นคู่ที่เหมาะสมกันมาก คุณยังกล้าพาไอเด็กเวรนี่มายั่วยุฉันต่อหน้าแบบนี้อีกเหรอ” เธอผลักฉันลงกับพื้น ทุบตีฉัน และตัดหน้าอกของฉันออก แถมเธอยังข่มขู่อีกว่า “กะหรี่อย่างแก แค่เย็บด้านล่างให้ติดกันก็พอแล้วล่ะ” ฉันถูกทำร้ายจนบาดเจ็บไปทั้งตัว แล้วโดนส่งตัวเข้าห้องฉุกเฉิน และแพทย์ผู้ทำการผ่าตัดก็คือลูกชายคนโตของฉันเอง มือที่ถือมีดผ่าตัดของเขาสั่นอย่างรุนแรง กับใบหน้าที่ซีดเผือด “แม่ ใครทำร้ายแม่แบบนี้”

Voir plus

Chapitre 1

บทที่ 1

第1話 その子は誰の子だ

 病院の自動ドアが開いた瞬間、消毒液の匂いと冷たい空調の風が美月の頬を撫でた。

 十月に入ったばかりだというのに、外は妙に蒸し暑かった。朝から降ったりやんだりを繰り返している雨のせいで、髪の毛先は少しだけ湿っている。相沢美月は肩に掛けたバッグの位置を直し、隣を歩く息子へ目を向けた。

「陽翔、疲れてない? 予約までまだ少しあるから、あそこの椅子で休んでいてもいいのよ」

「大丈夫。ぼく、もう六歳だよ。病院まで歩いたくらいで疲れないって」

「六歳になると急に体力が無限になるの?」

「そこまでは言ってないよ」

 真顔で返してきた息子に、美月は思わず笑った。

 相沢陽翔は、母親の手を借りなくても何でもできる年頃になりたがっている。最近は特にそうだった。靴紐も自分で結びたがるし、スーパーの袋も軽いほうなら持ちたがる。今朝も「診察券くらいぼくが持つ」と言い張ったのだが、さすがにそれだけは美月が断った。

 六歳児の「大丈夫」は、大人のそれよりずっと信用ならない。

「じゃあ、無理そうになったら言ってね。今日は検査もあるんだから」

「うん。でもママのほうが疲れてそう」

「どうして?」

「朝、コーヒー二回飲んでた」

 痛いところを突かれ、美月は返事に詰まった。

「よく見てるわね」

「だって一緒に住んでるもん」

 陽翔は当然のように言ってから、少しだけ胸を張った。

 その姿を見ていると、美月はときどき怖くなる。

 この子は自分が思っているよりずっと多くのことを見ているのではないか。生活費を計算しながらスーパーで商品を棚へ戻したことも、夜中に請求書を前にため息をついたことも、保育園時代からずっと使っているバッグの持ち手が傷んでいることも。

 だから陽翔は欲しい物を滅多にねだらない。

 その健気さを「いい子だから」で済ませてしまうのは、親として少し卑怯な気がしていた。

「検査が終わったら何か食べようか。今日はご褒美」

「本当?」

「うん。何がいい?」

 陽翔はすぐには答えなかった。六歳の子供なのだからハンバーグでもパフェでも好きなものを言えばいいのに、眉間に小さなしわを寄せて本気で悩んでいる。

「高いやつじゃなくていい?」

「そういうことを気にしなくていいの」

「じゃあオムライス」

「決まり」

「でも、ママもちゃんと食べてね。ぼくの残りで済ませたらだめだよ」

「……はいはい」

 子供に見透かされるのは、少し情けない。

 美月は笑ってごまかしながら受付へ向かった。

 今日は陽翔が幼い頃から経過観察を受けている心臓の定期検査だった。日常生活に大きな支障が出ているわけではなく、医師からも過度に心配する必要はないと言われている。それでも検査の日だけは、どうしても胸の奥に重たいものが居座る。

 陽翔が生まれてから、美月は何度も病院の待合室で一人きりになった。

 小さな体に検査器具をつけられる息子を見守り、泣きたいときほど笑ってきた。

 もし隣に誰かいてくれたなら、と考えたことが一度もないと言えば嘘になる。

 けれど、その「誰か」の顔を思い浮かべることだけは、七年前にやめたはずだった。

「相沢さん、こんにちは」

 受付の女性に声を掛けられ、美月は慣れた手つきで診察券を差し出した。

「こんにちは。今日もよろしくお願いします」

「検査室が少し混んでいまして、十分から十五分ほどお待たせするかもしれません」

「大丈夫です」

「陽翔くん、今日は学校お休み?」

「午後から行きます」

「偉いねえ。検査、頑張ろうね」

「はい」

 陽翔が少しかしこまって頭を下げる。その横顔を見ながら、美月はバッグから水筒を取り出した。

 そのときだった。

 受付の向こう側が急に慌ただしくなった。

 職員たちが何人か小走りで移動し、広いロビーの一角にいた看護師が、廊下を空けるよう来院者へ声を掛け始める。

「何だろう」

 陽翔が首を伸ばした。

「誰か偉い人でも来るんじゃない?」

「芸能人?」

「病院だから、そうとは限らないでしょ」

 そう答えたものの、美月自身も少し気になった。

 この病院は数年前に大規模な設備更新を行い、国内でも先端医療に力を入れていることで知られるようになった。企業関係者や海外の医療関係者が視察に来ることも珍しくない。

 遠くでカメラのシャッター音が聞こえた。

 美月はその音に一瞬だけ眉を寄せ、陽翔の肩をそっと自分のほうへ引き寄せた。

「混みそうだから、先に検査室の近くへ行こうか」

「うん」

 二人で廊下を歩き出す。

 そのまま何事もなく通り過ぎるはずだった。

 美月にとっては、陽翔の検査が終わり、昼食を食べ、午後から学校へ送り届ける。それだけの一日になるはずだった。

 けれど、角を曲がった先から聞こえてきた声に、足が止まった。

「今回の共同研究については、単なる設備提供で終わらせるつもりはありません。医療格差を減らすためには、技術を持つ側が現場に合わせる必要がある。導入実績だけを増やしても意味がないでしょう」

 低く、落ち着いた声だった。

 よく通るのに威圧的ではない。

 それでも周囲が自然に耳を傾けてしまう声。

 美月は、その声を知っていた。

 知らないはずがなかった。

 七年という時間が経っても、人間はこんなにも鮮明に声を覚えているのかと、自分自身が恐ろしくなった。

「ママ?」

 陽翔が手を引いた。

 美月は答えられなかった。

 向こうから数人の男性と女性が歩いてくる。病院関係者、スーツ姿の社員、カメラを持った取材スタッフ。その中心に、一人の男がいた。

 神代怜司。

 七年前、美月が誰よりも愛していた男。

 そして、二度と会うことはないと思っていた男だった。

 以前より肩幅が広くなったように見えた。仕立てのいい濃紺のスーツに白いシャツ、余計な装飾のないネクタイ。若い頃から整った顔立ちだったが、三十一歳になった彼には、当時なかった張り詰めた雰囲気が加わっていた。

 雑誌やニュースで何度か見たことはある。

 世界的な医療テクノロジー企業を率いる若きCEO。

 神代グループの異端児。

 企業価値を数年で何倍にもした経営者。

 そんな言葉で紹介されていた。

 けれど、画面越しに見る彼と、今ここにいる彼はまるで違った。

 美月の胸に残っているのは、コンビニの安いコーヒーを飲みながら「苦い」と文句を言った二十四歳の怜司だった。料理もできないくせに夜中にパスタを作ろうとして、鍋底を焦がした男だった。

 雨の日、傘を持っていない美月を迎えに来て、自分の肩をびしょ濡れにした人だった。

 そして最後には、美月を捨てた男。

 喉の奥が狭くなった。

「……帰ろう」

「え?」

「陽翔、こっち」

「でも検査は?」

「あとで事情を話すから」

 自分でもおかしいことは分かっていた。

 ここまで来て、息子の検査をやめるなんてできるはずがない。

 それでも体が逃げようとしていた。

 陽翔の手を強く握りすぎていることに気づき、美月は慌てて力を緩める。

「ママ、痛くはないけど……どうしたの?」

「ごめん。何でもない」

 何でもないわけがない。

 怜司はまだこちらに気づいていなかった。

 今なら間に合う。

 別の廊下へ入ればいい。検査室には反対側からも行ける。今日さえ顔を合わせなければ、これまで通りの生活へ戻れる。

 そんな考えを、美月は本気で信じようとした。

 七年間、会わなかった。

 それなら八年目も会わなくていい。

 九年目も十年目も、その先も。

 陽翔には何も知らせなくていい。

「陽翔、こっちから行こう」

 美月が方向を変えようとしたとき、背後から病院職員の声が飛んだ。

「相沢陽翔くん、検査室の準備ができました」

「あ、はい!」

 陽翔が反射的に返事をした。

 やめて、と言うには遅かった。

 美月は目を閉じたくなった。

 相沢陽翔。

 その名前が廊下に響いた。

 怜司たちの一団はすでにすぐ近くまで来ている。

 美月は顔を伏せたまま、陽翔の背中を押した。

「先に行って。先生が待ってるから」

「ママは?」

「すぐ行く」

「本当?」

「本当よ」

 嘘だった。

 ほんの数分でもいいから、今は陽翔を怜司から遠ざけたかった。

 陽翔は納得しきっていない顔をしたものの、検査室の看護師に呼ばれ、小走りで廊下の先へ向かった。

 これでいい。

 そう思った直後だった。

「……美月?」

 七年前と同じ呼び方だった。

 苗字ではない。

 相沢さんでもない。

 たった二文字の名前を聞いただけで、美月の体から力が抜けそうになった。

 振り向きたくなかった。

 けれど、振り向かないことのほうが不自然だった。

 美月はゆっくり顔を上げる。

 怜司が立っていた。

 さっきまで取材相手へ向けていた穏やかな表情は消えている。

 目を見開いたまま、信じられないものを見るように美月を見つめていた。

「……久しぶり」

 どうにかそれだけ言った。

 自分でも驚くほど普通の声だった。

 怜司はすぐには返事をしなかった。

 彼の周囲にいた人間たちが、二人の間に流れる空気の異常さを察したのか、戸惑ったように足を止めている。

 社員らしい男性が遠慮がちに声を掛けた。

「神代社長、次の視察ですが」

「五分だけ待ってくれ」

 怜司は美月から目を離さないまま言った。

「ですが、取材の時間が——」

「五分でいい」

 静かな口調だったが、それ以上言わせない響きがあった。

 同行者たちは顔を見合わせ、少し離れた場所へ移動していく。

 二人きりになったわけではない。

 病院なのだから人はいくらでもいる。

 それなのに、美月には周囲の音が急に遠くなったように感じられた。

「本当に……美月なのか」

「幽霊に見える?」

「そういう意味じゃない」

 昔なら、少し困ったように笑ったかもしれない。

 けれど今の怜司は笑わなかった。

「七年だぞ」

「数えてたの?」

「数えなくても覚えてる」

 美月の胸に、小さな苛立ちが生まれた。

 そんな言い方をされる筋合いはない。

「そう。私は別に、毎年記念日みたいに数えてないけど」

「……変わったな」

「七年経てば変わるでしょ」

「そうだな」

 怜司の返しは思ったより静かだった。

 その落ち着きが、逆に美月を苛立たせた。

 七年前に何も言わず自分を切り捨てた人間が、今さら傷ついたような顔をすることが許せなかった。

「仕事中なんでしょ。呼ばれてるわよ」

「美月」

「私は息子の検査があるから」

 言ってから後悔した。

 息子。

 口にしないつもりだった言葉が、あまりにも自然に出てしまった。

 怜司の表情が変わった。

「……息子?」

 美月は答えなかった。

「結婚したのか」

「あなたには関係ないでしょ」

「関係ないのは分かってる。ただ——」

 そこで怜司は言葉を切った。

 何か言いたいのに言えない。

 昔からそうだった。

 怜司は怒るより先に考える男だった。考えすぎて黙り込み、結果として相手を余計に苛立たせることがある。

 その癖まで覚えている自分が嫌だった。

「もう行くね」

「待ってくれ」

「何を話すの? 七年ぶりに偶然会った元恋人と、近況報告でもする?」

「そういう言い方をするな」

「じゃあ、どういう言い方ならいいの?」

 少しだけ声が強くなった。

 怜司が眉を寄せる。

「俺たちが最後に会ったときのことを、お前がどう思ってるのか分からない。でも——」

「最後に会ってないじゃない」

「……何?」

 怜司の顔に、初めてはっきりと戸惑いが浮かんだ。

 美月は自分でもなぜ口にしたのか分からなかった。

 七年間、誰にも言わず胸の奥に押し込めてきたものだった。

「何でもない」

「今、最後に会ってないって言っただろ」

「聞き間違いよ」

「そんなわけ——」

「ママ!」

 廊下の先から陽翔の声がした。

 美月の心臓が大きく跳ねた。

 検査室へ入ったはずの陽翔が、看護師と一緒にこちらへ戻ってくる。

「ごめんなさい、お母さん。検査前の確認書類に一箇所だけ記入漏れがあって」

「あ……すみません」

 美月は慌てて迎えに行こうとした。

 けれど、陽翔のほうが先に駆けてきた。

「ママ、これだって」

「ありがとう」

 差し出された紙を受け取る。

 その瞬間、美月は気づいた。

 怜司が何も言わなくなっている。

 嫌な予感がした。

 ゆっくり振り返る。

 怜司は、美月を見ていなかった。

 陽翔を見ていた。

 正確には、陽翔の顔だけを凝視していた。

 血の気が引くとはこういうことなのだと、美月は初めて知った。

 怜司の目がわずかに揺れている。

 それも当然だった。

 陽翔は、美月に似ているところもある。

 目元は美月の母に似ているし、笑ったときの頬の形は美月自身によく似ている。

 けれど、黙って真剣な顔をしたときだけは違った。

 眉の形。

 鼻筋。

 顎の輪郭。

 そして何かを考えるとき、わずかに下唇を噛む癖。

 それは幼い頃の怜司そのものだった。

 美月はそれを知っている。

 怜司の実家で昔のアルバムを見せてもらったことがあったから。

「ママ、この人だれ?」

 陽翔が美月の袖を引いた。

 怜司の肩がかすかに動いた。

 美月は答えようとした。

 知り合い。

 昔の友達。

 仕事で会った人。

 いくらでも嘘は作れるはずだった。

 なのに声が出ない。

「……美月」

 怜司が呼んだ。

 さっきまでとはまるで違う声だった。

 低いのに、どこか掠れている。

 美月は陽翔を自分の後ろへ隠すように一歩動いた。

「やめて」

「何が」

「今は何も聞かないで」

「聞くなっていうほうが無理だろ」

 怜司は陽翔を見たまま言った。

「何歳なんだ」

「関係ない」

「美月」

「関係ないって言ってるでしょ」

 怜司の表情から、少しずつ色がなくなっていく。

 彼は頭の中で計算している。

 美月には分かった。

 六歳。

 七年前の別れ。

 妊娠期間。

 誰でも辿り着ける答えだった。

「ママ?」

 陽翔が不安そうに見上げている。

 これ以上、この子の前で続けるわけにはいかない。

 美月は看護師へ向き直った。

「すみません、書類はすぐ記入します」

「はい。あの……大丈夫ですか?」

「大丈夫です」

 大丈夫ではない。

 それでも母親は、子供の前では何度でも大丈夫と言える。

 美月はペンを取ろうとした。

 しかし、その前に怜司が一歩だけ近づいた。

「待て」

「近づかないで」

「答えてくれ」

「ここは病院よ。騒がないで」

「俺は騒いでない」

「だったら仕事に戻って」

「美月」

 その呼び方が、七年前より近く感じた。

 美月は顔を上げる。

 怜司の目は赤くなっていた。

 怒っているわけではない。

 責めているだけでもない。

 そこにある感情を、美月はうまく読み取れなかった。

 ただ一つだけ分かった。

 怜司もまた、今この瞬間に何かを失いかけている人間の顔をしている。

 彼は陽翔を見た。

 それから美月を見る。

 唇がわずかに震えた。

「……その子は、俺の子か?」

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres
Pas de commentaire
8
บทที่ 1
ลูกชายคนเล็กของฉันซุกซนมาก เข้าไปจับงูไม่ปล่อย จนโดนงูฉกไปทีหนึ่ง สามีของฉันไปทำงานข้างนอก ส่วนลูกชายคนโตเข้าเวรกลางคืนที่โรงพยาบาล ฉันจึงไม่ลังเลที่จะรีบเรียกแท็กซี่ ตรงไปที่แผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลที่ลูกชายคนโตทำงานอยู่พยาบาลสาวสวยคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหา ถามฉันเกี่ยวกับอาการของลูกชายคนเล็ก จากนั้นเธอก็จัดการเตรียมเตียงคนไข้เพื่อพาเข้าไปในห้องฉุกเฉิน ฉันพยายามกลั้นน้ำตาและเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างละล่ำละลัก พร้อมทั้งขอร้องให้เธอช่วยลูกชายของฉันเธอยังคงมองดูเครื่องมือแพทย์อยู่ตลอดเวลาและประสานงานกับเพื่อนร่วมงานอย่างต่อเนื่อง แต่ในขณะที่เตียงคนไข้กำลังจะถูกเข็นเข้าไปในห้องฉุกเฉิน ทันใดนั้น เตียงก็หยุดเคลื่อนที่ ฉันไม่เข้าใจจึงถามว่า “เกิดอะไรขึ้นคะ”พยาบาลสาวคนนั้นจ้องหน้าลูกชายคนเล็กของฉันด้วยสายตาที่บอกมาถูก ก่อนจะถามขึ้นว่า “คุณรู้จักกับฟู่เป่ยจี้ไหมคะ”ฉันพยักหน้า “ฉันต้องรู้จักเขาสิ เขาเป็น...”ยังไม่ทันจะพูดว่า ลูกชายคนโต ฉันก็โดนตบเข้าที่หน้าเต็มๆ“ทำอะไรของเธอน่ะ” ฉันกุมแก้มที่บวมเป่งพลางเงยหน้ามองหญิงสาวที่ทำร้ายฉันพยาบาลสาวคนนั้นเชิดหน้าและจ้องฉันด้วยความเกลียด
Read More
บทที่ 2
ทับทิมนี้เป็นสมบัติตกทอดของตระกูลเราจริงๆ มีทั้งหมดสองเม็ด เม็ดหนึ่งฉันมอบให้ฟู่เป่ยจี้ เพื่อนำไปมอบให้กับหญิงสาวที่เขาชอบ ส่วนอีกเม็ดหนึ่งฉันเตรียมไว้ให้ลูกชายคนเล็ก แต่เนื่องจากเขายังเด็กไป ฉันจึงเก็บไว้ก่อนแต่อิ่นซินเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้วเธอฉุดสร้อยทับทิมจากคอของฉันไป พร้อมหัวเราะทั้งน้ำตา“ฟู่เป่ยจี้ นายมันคนหลอกลวง นายบอกว่าจะรักฉันแค่คนเดียว แต่กลับไปมีความสัมพันธ์กับยัยแก่คนนี้!”“ฉันเกลียดนาย เกลียดจนอยากฆ่าให้ตายเลย!” “หัวใจของฉันมันเจ็บปวดเหลือเกิน แต่ฉันก็ยังห้ามใจไม่ให้รักนายไม่ได้”เธอพูดกับตัวเองเหมือนคนบ้า หลังจากที่สติหลุดไปชั่วครู่ สายตาของเธอก็กลับมาเต็มไปด้วยความมืดมนที่น่ากลัว“ถ้าพวกเขาตาย ก็จะไม่มีอะไรมาขวางกันเราสองคนได้อีก”“ใช่! ต้องแบบนี้!” อิ่นซินหยิบโทรศัพท์ออกมาและโทรหาใครบางคน ฉันได้ยินเธอพูดหลังจากผ่านไปสักพักว่า “พี่คะ พี่ต้องช่วยหนูรักษาความรักของหนูให้ได้นะ!”แต่ฉันไม่มีเวลามองเธอที่กำลังคลั่ง เพราะฉันต้องรีบไปดูแลลูกชายที่กำลังนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย สีหน้าของเขาเริ่มแย่ลงทุกที จนฉันร้อนใจมาก“ช่วยด้วย! ใครก็ได้ ช่วยลูกชายฉันด้วย!”
Read More
บทที่ 3
ฉันตกตะลึงกับคำขอที่ไร้เหตุผลนี้อิ่นซินผลักฉันอย่างแรงด้วยความไม่พอใจ เธอจับผมของลูกชายคนเล็กของฉัน ดึงใบหน้าที่ซีดเผือดของเขามาใกล้ฉัน“เวลาตัดสินใจของเธอเหลือไม่มากแล้วนะ”หัวใจของฉันรู้สึกมืดมนสิ้นหวังทันทีรอบตัวฉันเต็มไปด้วยผู้ชายตัวใหญ่ที่พี่ชายผมเหลืองพาเข้ามา พวกเขามองฉันด้วยสายตาหื่นกระหาย มองฉันตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ซึ่งเป็นสายตาที่ทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยงฉันกำกระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อเชิ้ตไว้แน่น น้ำตาไหลออกมาเป็นสายและส่ายศีรษะอย่างสิ้นหวังอิ่นซินหัวเราะเยาะ “ฉันไม่รีบ แต่ฉันไม่รู้ว่าไอ้เด็กนรกนี่จะมีเวลารอเธอถอดเสื้อช้าขนาดนี้หรือเปล่า”น้ำตาของฉันไหลเป็นทาง ฟู่เป่ยจี้เคยบอกฉันว่าอิ่นซินเป็นผู้หญิงใจดีแต่ฉันมองผู้หญิงตรงหน้าที่ดูโหดร้ายราวปีศาจนี้แล้ว ร่างกายฉันก็สั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัวรอบตัวมีแต่ผู้ชายตัวใหญ่เฝ้ามองฉันด้วยสายตาน่ากลัว“ถอดเสื้อสิ เธอมันนังเมียน้อยอยู่แล้ว จะอายอะไรล่ะ”“หน้าอกใหญ่ขนาดนี้ แอบซ่อนอะไรไว้ข้างในน่ะ ถอดออกมาให้พวกเราดูสิ!”อิ่นซินหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วถ่ายหน้าของฉัน พร้อมกับขู่ว่า“พิษงูมักจะออกฤทธิ์ภายในหนึ่งชั่วโมง ลองคิดเอาเองสิว่
Read More
บทที่ 4
ฉันค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้อิ่นซินทีละก้าว “ลูกชายคนเล็กของฉันตายแล้ว เขาตายแล้ว”ฉันหัวเราะทั้งน้ำตา ราวกับปีศาจคลุ้มคลั่ง “ฉันจะให้เธอชดใช้ด้วยชีวิต!”ฉันพุ่งเข้าใส่อิ่นซินด้วยความโกรธ แต่ก่อนที่จะสัมผัสตัวเธอได้ ความเจ็บปวดสุดขีดก็พุ่งเข้าที่ท้ายทอย จนฉันล้มลงกับพื้นพี่ชายผมเหลืองถือไม้เบสบอลไว้ในมือ เขาถามด้วยความเป็นห่วง “พี่ ไม่เป็นอะไรใช่ไหม”อิ่นซินที่เพิ่งรอดพ้นจากความกลัว ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและส่ายศีรษะ แล้วเอามือทาบอกจากนั้น เธอก็เหยียบหน้าของฉัน“นังแพศยา กล้าดียังไงถึงจะทำร้ายฉัน”“คราวนี้ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าฉันไม่ใช่คนที่จะมาเล่นด้วยง่ายๆ!”ศีรษะของฉันเจ็บปวดราวกับถูกตีจนแตก จากนั้นสติของฉันก็ค่อยๆ เลือนหายก่อนที่ฉันจะหมดสติ ฉันได้ยินเสียงพี่ชายผมเหลืองถาม “พี่ ยัยนี่ตายไปแล้ว มันจะไม่เป็นปัญหาเหรอ”อิ่นซินหัวเราะเยาะ “เราอยู่ในแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลเชียวนะ วันๆ มีคนตายตั้งเท่าไหร่ แล้วยัยนี่ก็ถูกส่งมาช้าเกินไปตั้งแต่แรก เขาแค่รักษาไม่ทันก็เท่านั้นเอง...”เสียงหัวเราะของทั้งสองค่อยๆ จางหายไปจนกระทั่งเงียบสนิทเมื่อฉันลืมตาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองถูกมัดมือมัด
Read More
บทที่ 5
อิ่นซินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบตอบกลับอย่างสงบนิ่ง “ฉันกับคุณหมอจางกำลังใช้ห้องนี้อยู่ เป่ยจี้ ตอนนี้ไม่มีห้องผ่าตัดอื่นเหลือแล้วเหรอ”ฉันนอนอยู่บนเตียงผ่าตัด พยายามจะตะโกนออกไป แต่ทันทีที่ฉันอ้าปาก กล้ามเนื้อบนใบหน้าก็เจ็บปวดจากรอยแผล จนฉันไม่กล้าขยับเลยฟู่เป่ยจี้ตอบกลับ “ไม่มีอะไรหรอก แค่ถามน่ะ”เมื่ออิ่นซินอยู่ต่อหน้าฟู่เป่ยจี้ ท่าทีของเธอกลับตรงกันข้ามกับตอนที่เธอทำร้ายฉัน เธอพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ก่อนจะพูดต่อว่า“คืนนี้หลังเลิกงาน ไปเดินเล่นกับฉันนะ”“ได้สิ เดี๋ยวฉันจะซื้ออุลตร้าแมนเป็นของขวัญด้วย” แม้ฉันจะมองไม่เห็นใบหน้าของฟู่เป่ยจี้ แต่ฉันก็รู้ว่าเขาน่าจะมีรอยยิ้มที่มุมปากเมื่อไม่กี่วันก่อน ลูกชายคนเล็กของฉันอ้อนฟู่เป่ยจี้โดยการเกาะแขนเขาไว้ แล้วบอกว่าใกล้เจ็ดขวบแล้ว โตแล้ว จึงอยากได้ของขวัญสำหรับเด็กโตฟู่เป่ยจี้พยักหน้า และเอานิ้วจิ้มหน้าผากลูกชายคนเล็กเบาๆ ก่อนจะถามว่าเขาอยากได้อะไรลูกชายคนเล็กตอบอย่างหนักแน่นว่าอยากได้ “อุลตร้าแมนทีก้า”น้ำตาไหลจากหางตาของฉัน ผ่านมาไม่กี่วันนี้เอง แต่ตอนนี้ลูกชายของฉันได้จากเราไปอย่างไม่มีวันกลับเสียแล้วความสัมพันธ์ร
Read More
บทที่ 6
ฟู่เป่ยจี้เดินเข้ามาในห้อง เห็นอิ่นซินยืนถือมีดผ่าตัดอยู่คนเดียว ก็ทำให้เขาประหลาดใจ“เธอเป็นแค่พยาบาล มีสิทธิ์ผ่าตัดด้วยเหรอ”อิ่นซินไม่ตอบ แต่กลับทำหน้าตาเหมือนรอให้เขาชมเชย “ฟู่เป่ยจี้ ฉันจัดการปัญหาใหญ่ให้คุณแล้ว คุณไม่คิดจะชมฉันหน่อยเหรอ”“ปัญหาใหญ่ที่ว่าคืออะไรเหรอ” ฟู่เป่ยจี้ถามด้วยความสงสัยอิ่นซินชี้มาทางฉันด้วยรอยยิ้มกว้าง “ยัยผู้หญิงคนนี้พยายามจะอ่อยคุณ แต่ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจัดการเธอเรียบร้อยแล้ว”ฟู่เป่ยจี้ตกใจไปชั่วขณะ “อะไรนะ”อิ่นซินเข้าไปคล้องแขนฟู่เป่ยจี้ด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “คุณไม่โกรธฉันใช่ไหม ถึงเธอจะเป็นรักแรกของคุณ แต่ตอนนี้ฉันเป็นแฟนคุณนะ คุณต้องอยู่ข้างฉันสิ “ไม่งั้นฉันจะไม่คุยกับคุณไปตลอดชาติเลย”ฟู่เป่ยจี้ที่เต็มไปด้วยความเย็นชา เริ่มแสดงท่าทีไม่พอใจในน้ำเสียง “ฉันบอกแล้วว่าเธอเป็นรักแรกของฉัน ทำไมเธอถึงไม่เชื่อฉันล่ะ”อิ่นซินยู่ปากด้วยความไม่พอใจ “คุณโกหกฉัน ผู้ชายอายุเกือบสามสิบ จะมามีรักแรกอะไรตอนนี้”สิ่งที่ลูกชายคนโตของฉันพูดเป็นความจริง ตั้งแต่เล็กจนโต ฉันเข้มงวดกับเขามาก เป็นคนมีวินัยสูง หลังจากตัดสินใจจะเป็นหมอ เขาก็ทุ่มเทให้กับการเรียนอย่างหน
Read More
บทที่ 7
“แม่เหรอ” เขาเรียกฉันด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจแม้ฉันจะไม่สามารถอ้าปากพูดได้ แต่ฉันก็มองเขาพร้อมกับน้ำตาคลอเบ้า พยักหน้าเบาๆทันใดนั้น ฟู่เป่ยจี้ก็ทรุด เขาร้องออกมาอย่างควบคุมตนเองไม่ได้ “แม่ ใครทำร้ายแม่แบบนี้” เสียงของเขาสั่นเครือราวกับเด็กหมดหนทางจู่ๆ ร่างกายของเขาก็แข็งทื่อ แล้วเริ่มตระหนักได้ว่าคำว่า “เมียน้อย” ที่อิ่นซินพูดถึงนั้น หมายถึงฉัน ฟู่เป่ยจี้พยายามสงบสติอารมณ์ แล้วหยิบเครื่องมือผ่าตัดขึ้นมา “แม่ ไม่ต้องห่วงนะ แม่จะต้องไม่เป็นไร ผมจะช่วยแม่เอง” ขณะที่เขาตรวจบาดแผลของฉัน ร่างกายของเขาเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ในที่สุดเขาก็ถามออกมาเสียงสั่นเครือ “แม่ บาดแผลทั้งหมดที่อยู่บนตัวแม่ รวมถึงการเย็บที่ส่วนล่างนี่เป็นฝีมือของอิ่นซินใช่ไหม”ฉันหลับตาลงและไม่พูดอะไร การเงียบของฉันทำให้ฟู่เป่ยจี้โกรธขึ้นมาอย่างชัดเจน เขาพยายามจะลุกออกไปตามหาและจัดการกับอิ่นซิน แต่หมอจางรีบเข้ามาขวางไว้“สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือต้องจัดการบาดแผลของคนไข้ก่อน”ลูกชายคนโตที่แสนดีของฉัน เขาเป็นคนกตัญญูมาก แต่ตอนนี้ เขากลับต้องมาเผชิญหน้ากับความจริงที่แม่ของเขาถูกทำร้ายอย่างทารุณและที
Read More
บทที่ 8
ฟู่เป่ยจี้โกรธจัดจนไม่อาจทนได้อีกต่อไป เขาส่งสายตาให้บอดี้การ์ดสองคน บอดี้การ์ดก็เข้าใจทันที และรีบจับแขนของอิ่นซินตรึงไว้ใบหน้าของฟู่เป่ยจี้ดำมืดด้วยความโกรธ “ฉันจะถามเธอเป็นครั้งสุดท้าย น้องชายของฉันอยู่ไหน”“ตายแล้ว” 'เพี๊ยะ!' เสียงตบดังสนั่น จนเลือดกลบปากอิ่นซินอิ่นซินหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ฟู่เป่ยจี้ คุณไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลย! คุณอายุสามสิบแล้วนะ แต่ไอ้เด็กเวรนั่นอายุเจ็ดแปดขวบเท่านั้นเอง จะเป็นน้องชายคุณได้ยังไง”“คุณหลอกฉันมาโดยตลอด ใจร้ายที่สุด!”“ดื้อด้านจริงๆ เลย!” ฟู่เป่ยจี้เดือดดาลจนเตะอิ่นซินล้มลงกับพื้นเขาหยิบโทรศัพท์ออกมาและเปิดรูปถ่ายครอบครัวให้เธอดู “ดูให้ดีๆ นี่คือแม่แท้ๆ ของฉัน และนี่คือน้องชายแท้ๆ ของฉัน”ในภาพถ่าย มีฉันกับสามีที่รักกันดี ลูกชายคนโตที่หล่อเหลา และลูกชายคนเล็กที่น่ารัก ตอนนี้เธอถึงจะปรากฏความกลัวขึ้นมาในดวงตาขณะที่เธอถูกบอดี้การ์ดลากออกไป ตัวของเธอสั่นระริก และเอาแต่ตะโกน“ฟู่เป่ยจี้ ฉันผิดไปแล้ว ได้โปรดให้อภัยฉันด้วยเถอะนะ!” “ฉันขอโทษจริงๆ ฉันไม่รู้ว่านั่นคือแม่ของคุณ!” “คุณป้า ฉันรู้ว่าฉันทำผิดไปแล้ว โปรดให้อภัยฉันด
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status