Short
แฟนลูกชายคนโตหาว่าฉันเป็นชู้ ทำร้ายลูกคนเล็กจนตาย

แฟนลูกชายคนโตหาว่าฉันเป็นชู้ ทำร้ายลูกคนเล็กจนตาย

작가:  ครีมพัฟไม่หวาน완결
언어: Thai
goodnovel4goodnovel
8챕터
4.3K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ลูกชายวัยเจ็ดขวบของฉันถูกงูกัด ฉันจึงรีบพาเขาไปรักษาที่โรงพยาบาลที่ลูกชายคนโตทำงานอยู่ทันที แต่ฉันไม่ได้อยากถูกแฟนสาวของลูกชายคนโตปฏิบัติราวกับฉันเป็นเมียน้อย เธอไม่เพียงแต่ขัดขวางไม่ให้เซรุ่มกับลูกชายตัวน้อยของฉันเท่านั้น แต่เธอยังตบหน้าฉันอีกด้วย “ฉันกับแฟนเป็นคู่ที่เหมาะสมกันมาก คุณยังกล้าพาไอเด็กเวรนี่มายั่วยุฉันต่อหน้าแบบนี้อีกเหรอ” เธอผลักฉันลงกับพื้น ทุบตีฉัน และตัดหน้าอกของฉันออก แถมเธอยังข่มขู่อีกว่า “กะหรี่อย่างแก แค่เย็บด้านล่างให้ติดกันก็พอแล้วล่ะ” ฉันถูกทำร้ายจนบาดเจ็บไปทั้งตัว แล้วโดนส่งตัวเข้าห้องฉุกเฉิน และแพทย์ผู้ทำการผ่าตัดก็คือลูกชายคนโตของฉันเอง มือที่ถือมีดผ่าตัดของเขาสั่นอย่างรุนแรง กับใบหน้าที่ซีดเผือด “แม่ ใครทำร้ายแม่แบบนี้”

더 보기

1화

บทที่ 1

藤川瑛司(ふじかわ えいじ)と結婚して四年になる。唐沢天音(からさわ あまね)は燃えるように瑛司を愛していたが、彼はいつも淡々としていた。

周囲では、唐沢家のお嬢様は一生、瑛司から離れられないだろうと囁かれている。

天音自身も、そう信じていた。

ある日、天音は、瑛司と二人で支援している少年を連れて食事に出かけた。そこで、瑛司の友人たちの会話が耳に入った。

「瑛司、そういうことか。天音にあの子を支援させてたのも、水野晴加(みずの はるか)の息子だったからか。晴加って、昔お前を振って別の男と結婚して、子どもまで産んだ女だろ?よくそれで恨みもなく、一途だな、お前は」

「何を恨むんだよ。あの女は瑛司にとって唯一の例外なんだよ」

「あんな取り柄のない天音が瑛司に釣り合わないだろ。実母を亡くしたばかりだというのに、父親は妊娠中の女を後妻として迎えた。それからは、後妻とその子どもばかりを可愛がっていたんだ。瑛司がなんとかしてやらなきゃ、天音が今の暮らしを送れるわけないだろ?」

「それでも、いざ離婚となったら天音は絶対に応じない。あれだけ瑛司に惚れてるんだ、死んでも別れないだろ」

瑛司は上座に座り、指先に煙草を挟んでいた。ゆらめく煙の向こうには、周囲から一歩引いたような気だるさがにじんでいる。

彼はぼんやりと窓の外を眺めており、その言葉を聞いても口元に薄い嘲笑を浮かべただけで、何も言わなかった。

黒いスーツはシャープなシルエットに仕立てられ、肩幅の広さと引き締まった腰を際立たせている。シャツの襟元は少し緩み、堅苦しさが和らぐ一方で、どこか無造作な強さが漂っている。彫りの深い顔立ち、鋭い顎の線、薄い唇。そこに座っているだけで、権力者特有の距離感と、全てを支配しているかのような空気をまとっている。

個室の外で、天音はドアノブを痛いほど握りしめ、隙間から中を覗き込んでいる。白い手の甲には青い筋が浮かんでいる。

世界が突然崩れ落ちたようで、頭の中は真っ白になった。

信じている愛が壊れると、こんなにも息苦しくなるのか。

胸の奥を深くえぐられたようで、骨の髄まで痛みが走った。

水野晴加。

天音が連れてきた少年の母親。

右脚は膝から下を失い、子どもを一人で育てながら働いている。

一年前、天音と瑛司は晴加の息子・水野靖紀(みずの やすのり)を支援することにした。靖紀は感情をうまく読み取れない障害を抱えた天才少年である。

二人はもともと人里離れた地方で暮らしていた。瑛司は、A市のほうが教育も医療も充実しているからと、靖紀をこちらの学校に通わせることを提案した。

天音は学校や住まいを探し、二人が落ち着いて暮らせるよう、あちこち駆け回った。

思い出を一つたどるたびに、自分がどれほど愚かで惨めだったのかを思い知らされた。

子どもが欲しいと口にするたび、瑛司は「まだ急ぐ必要はない」と話をそらした。今になって思えば、あれはただ自分との子どもを望んでいないという意思表示だった。

晴加が義足を新調する話が出ると、瑛司はすぐに手配を買って出た。天音の負担を減らそうとしたわけではなく、晴加を気遣ってのことだった。

天音と結婚したのも、晴加への当てつけにすぎなかった。

自分の存在そのものが笑い話になったような気がした。

天音はドアを押し開けて、部屋の中へ入った。

いつもなら華やかな笑顔を浮かべている天音が、うつむいたまま影の中に立っている。彼女の周りだけ、空気が冷え切ったように静まり返っている。

個室にいた者たちが一斉に顔を上げ、天音へ視線を向けた。

その視線には驚きや動揺、戸惑いも混じっている。だが、それ以上に目立ったのは、無関心や冷淡さ、さらには嫌悪である。

ただ一人、瑛司だけは平然としたまま、天音を一瞥した。

天音は彼の目を見つめ、その瞳からわずかな動揺でも読み取ろうとした。

だが、何も見つからなかった。

浮気を知られたところで、彼は天音が自分のもとを去るなどありえないと思い込んでいるようだ。

この場に、天音の味方をしてくれる人間は一人もいない。

天音は最初から瑛司の世界に馴染めていない。

瑛司の周りには、実業界の有力者や各分野で名を知られた天才たちが集まっている。何の取り柄もなく遊んでばかりの天音には、彼らと共有できる話題など何一つなかった。

彼らからすれば、天音がそばにいるだけで自分たちの格まで落ちる。歓迎されるはずもない。

いつもの天音なら、テーブルをひっくり返して暴れ回り、街中に聞こえるほどの騒ぎを起こしたはずだ。

だが、天音は怒りを爆発させなかった。いつもより冷静だった。

そしてようやく、瑛司から何度も言われてきた言葉の意味を理解した。

天音、少しは大人になれ。いつも感情に振り回されるな、と。

「天音さん、来てたんだね。座ってよ」

そのとき、晴加がまた料理を運んできた。

彼女は、砕いた氷の上に刺身を盛り付けた大きなガラス皿を、両腕で抱えている。重みに耐えるように手首を下げ、唇を固く引き結んでいる。

気を利かせた者がすぐ立ち上がって手伝った。晴加は促されるまま、瑛司の隣にある空席へ腰を下ろした。

天音は、まるで部外者のように一人で立っている。

「晴加さん、そんなきつい仕事までしなくていいだろ。瑛司が金を出してるんだから」

「この仕事、気に入ってるんです。自分で働いて稼げるし、別につらいとは思っていません……」

そこへ店員が、何段にも重なった大きなケーキをカートに乗せて運んできた。天音が自ら手作りしたケーキだ。

この一か月、天音は朝から晩まで公演の稽古をし、準備に追われていた。それでも食事の時間を削り、パティシエのもとへ通ってケーキ作りを教わった。

すべては、結婚四周年を祝うためだ。

そのケーキの中には、指輪を一つ忍ばせている。

瑛司は長いこと指輪をしていなかった。「うっかり無くした」と言う彼のために、天音はわざわざ海外まで足を運び、当時指輪をデザインした職人を探し出して、まったく同じものを作ってもらった。

「瑛司、お前、晴加さんのためにケーキまで用意したのか?」

皆が笑顔で晴加を見つめた。

「晴加さん、おかえり!」

天音は瑛司を見た。彼は皆と一緒にグラスを掲げており、そのケーキがどこから運ばれてきたものかなど気にも留めていない様子だ。

最初の一切れが晴加に渡された。

切り分けられたケーキの断面から指輪が半分ほど覗き、きらりと光った。晴加は目を見開いて、ケーキの中から現れた指輪を見つめる。

「これは……」

会場が一気に沸き立った。

「指輪だ!プロポーズか?」

「いいじゃん、付き合っちゃえよ!」

「キスしろよ!」

次の瞬間、ドンッという大きな音が響き、ケーキが床に崩れ落ちた。

先ほどまでの華やいだ空気は消え、個室は一瞬にして騒然となった。

「天音!何してるんだ!正気かよ!」

誰もが怒りを隠そうともせず、天音を睨みつけた。

皆が唖然と見つめる中、天音は左手の薬指から結婚指輪を外し、ケーキの山へ放り込んだ。

四年間つけていた指輪の跡が指にくっきり残っている。

いつ消えるかはわからない。それでも、指輪さえなくなれば、この跡もいつかは消える。

「瑛司、結婚記念日なんてもう祝わなくていい。離婚しよう」

薬指にぽっかりと空いた感覚が、ひどく寂しい。喉がからからに乾いているように感じる。

皆はまたいつもの癇癪だという顔をしている。

天音は以前にも何度か離婚を口にしていたが、いつも最後は自分から瑛司のもとへ戻ってきた。今回もまた同じだろうと、誰も本気にしていない。

「言ったことはちゃんと守れ」彼の声は軽く、平然としている。

「明日になって、やっぱり無理だなんて後悔するなよ」

「安心して。二度とそんなことしないから」

瑛司を含め、誰も気づいていなかった。天音が今度こそ本気だとは。

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
8 챕터
บทที่ 1
ลูกชายคนเล็กของฉันซุกซนมาก เข้าไปจับงูไม่ปล่อย จนโดนงูฉกไปทีหนึ่ง สามีของฉันไปทำงานข้างนอก ส่วนลูกชายคนโตเข้าเวรกลางคืนที่โรงพยาบาล ฉันจึงไม่ลังเลที่จะรีบเรียกแท็กซี่ ตรงไปที่แผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลที่ลูกชายคนโตทำงานอยู่พยาบาลสาวสวยคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหา ถามฉันเกี่ยวกับอาการของลูกชายคนเล็ก จากนั้นเธอก็จัดการเตรียมเตียงคนไข้เพื่อพาเข้าไปในห้องฉุกเฉิน ฉันพยายามกลั้นน้ำตาและเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างละล่ำละลัก พร้อมทั้งขอร้องให้เธอช่วยลูกชายของฉันเธอยังคงมองดูเครื่องมือแพทย์อยู่ตลอดเวลาและประสานงานกับเพื่อนร่วมงานอย่างต่อเนื่อง แต่ในขณะที่เตียงคนไข้กำลังจะถูกเข็นเข้าไปในห้องฉุกเฉิน ทันใดนั้น เตียงก็หยุดเคลื่อนที่ ฉันไม่เข้าใจจึงถามว่า “เกิดอะไรขึ้นคะ”พยาบาลสาวคนนั้นจ้องหน้าลูกชายคนเล็กของฉันด้วยสายตาที่บอกมาถูก ก่อนจะถามขึ้นว่า “คุณรู้จักกับฟู่เป่ยจี้ไหมคะ”ฉันพยักหน้า “ฉันต้องรู้จักเขาสิ เขาเป็น...”ยังไม่ทันจะพูดว่า ลูกชายคนโต ฉันก็โดนตบเข้าที่หน้าเต็มๆ“ทำอะไรของเธอน่ะ” ฉันกุมแก้มที่บวมเป่งพลางเงยหน้ามองหญิงสาวที่ทำร้ายฉันพยาบาลสาวคนนั้นเชิดหน้าและจ้องฉันด้วยความเกลียด
더 보기
บทที่ 2
ทับทิมนี้เป็นสมบัติตกทอดของตระกูลเราจริงๆ มีทั้งหมดสองเม็ด เม็ดหนึ่งฉันมอบให้ฟู่เป่ยจี้ เพื่อนำไปมอบให้กับหญิงสาวที่เขาชอบ ส่วนอีกเม็ดหนึ่งฉันเตรียมไว้ให้ลูกชายคนเล็ก แต่เนื่องจากเขายังเด็กไป ฉันจึงเก็บไว้ก่อนแต่อิ่นซินเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้วเธอฉุดสร้อยทับทิมจากคอของฉันไป พร้อมหัวเราะทั้งน้ำตา“ฟู่เป่ยจี้ นายมันคนหลอกลวง นายบอกว่าจะรักฉันแค่คนเดียว แต่กลับไปมีความสัมพันธ์กับยัยแก่คนนี้!”“ฉันเกลียดนาย เกลียดจนอยากฆ่าให้ตายเลย!” “หัวใจของฉันมันเจ็บปวดเหลือเกิน แต่ฉันก็ยังห้ามใจไม่ให้รักนายไม่ได้”เธอพูดกับตัวเองเหมือนคนบ้า หลังจากที่สติหลุดไปชั่วครู่ สายตาของเธอก็กลับมาเต็มไปด้วยความมืดมนที่น่ากลัว“ถ้าพวกเขาตาย ก็จะไม่มีอะไรมาขวางกันเราสองคนได้อีก”“ใช่! ต้องแบบนี้!” อิ่นซินหยิบโทรศัพท์ออกมาและโทรหาใครบางคน ฉันได้ยินเธอพูดหลังจากผ่านไปสักพักว่า “พี่คะ พี่ต้องช่วยหนูรักษาความรักของหนูให้ได้นะ!”แต่ฉันไม่มีเวลามองเธอที่กำลังคลั่ง เพราะฉันต้องรีบไปดูแลลูกชายที่กำลังนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย สีหน้าของเขาเริ่มแย่ลงทุกที จนฉันร้อนใจมาก“ช่วยด้วย! ใครก็ได้ ช่วยลูกชายฉันด้วย!”
더 보기
บทที่ 3
ฉันตกตะลึงกับคำขอที่ไร้เหตุผลนี้อิ่นซินผลักฉันอย่างแรงด้วยความไม่พอใจ เธอจับผมของลูกชายคนเล็กของฉัน ดึงใบหน้าที่ซีดเผือดของเขามาใกล้ฉัน“เวลาตัดสินใจของเธอเหลือไม่มากแล้วนะ”หัวใจของฉันรู้สึกมืดมนสิ้นหวังทันทีรอบตัวฉันเต็มไปด้วยผู้ชายตัวใหญ่ที่พี่ชายผมเหลืองพาเข้ามา พวกเขามองฉันด้วยสายตาหื่นกระหาย มองฉันตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ซึ่งเป็นสายตาที่ทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยงฉันกำกระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อเชิ้ตไว้แน่น น้ำตาไหลออกมาเป็นสายและส่ายศีรษะอย่างสิ้นหวังอิ่นซินหัวเราะเยาะ “ฉันไม่รีบ แต่ฉันไม่รู้ว่าไอ้เด็กนรกนี่จะมีเวลารอเธอถอดเสื้อช้าขนาดนี้หรือเปล่า”น้ำตาของฉันไหลเป็นทาง ฟู่เป่ยจี้เคยบอกฉันว่าอิ่นซินเป็นผู้หญิงใจดีแต่ฉันมองผู้หญิงตรงหน้าที่ดูโหดร้ายราวปีศาจนี้แล้ว ร่างกายฉันก็สั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัวรอบตัวมีแต่ผู้ชายตัวใหญ่เฝ้ามองฉันด้วยสายตาน่ากลัว“ถอดเสื้อสิ เธอมันนังเมียน้อยอยู่แล้ว จะอายอะไรล่ะ”“หน้าอกใหญ่ขนาดนี้ แอบซ่อนอะไรไว้ข้างในน่ะ ถอดออกมาให้พวกเราดูสิ!”อิ่นซินหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วถ่ายหน้าของฉัน พร้อมกับขู่ว่า“พิษงูมักจะออกฤทธิ์ภายในหนึ่งชั่วโมง ลองคิดเอาเองสิว่
더 보기
บทที่ 4
ฉันค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้อิ่นซินทีละก้าว “ลูกชายคนเล็กของฉันตายแล้ว เขาตายแล้ว”ฉันหัวเราะทั้งน้ำตา ราวกับปีศาจคลุ้มคลั่ง “ฉันจะให้เธอชดใช้ด้วยชีวิต!”ฉันพุ่งเข้าใส่อิ่นซินด้วยความโกรธ แต่ก่อนที่จะสัมผัสตัวเธอได้ ความเจ็บปวดสุดขีดก็พุ่งเข้าที่ท้ายทอย จนฉันล้มลงกับพื้นพี่ชายผมเหลืองถือไม้เบสบอลไว้ในมือ เขาถามด้วยความเป็นห่วง “พี่ ไม่เป็นอะไรใช่ไหม”อิ่นซินที่เพิ่งรอดพ้นจากความกลัว ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและส่ายศีรษะ แล้วเอามือทาบอกจากนั้น เธอก็เหยียบหน้าของฉัน“นังแพศยา กล้าดียังไงถึงจะทำร้ายฉัน”“คราวนี้ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าฉันไม่ใช่คนที่จะมาเล่นด้วยง่ายๆ!”ศีรษะของฉันเจ็บปวดราวกับถูกตีจนแตก จากนั้นสติของฉันก็ค่อยๆ เลือนหายก่อนที่ฉันจะหมดสติ ฉันได้ยินเสียงพี่ชายผมเหลืองถาม “พี่ ยัยนี่ตายไปแล้ว มันจะไม่เป็นปัญหาเหรอ”อิ่นซินหัวเราะเยาะ “เราอยู่ในแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลเชียวนะ วันๆ มีคนตายตั้งเท่าไหร่ แล้วยัยนี่ก็ถูกส่งมาช้าเกินไปตั้งแต่แรก เขาแค่รักษาไม่ทันก็เท่านั้นเอง...”เสียงหัวเราะของทั้งสองค่อยๆ จางหายไปจนกระทั่งเงียบสนิทเมื่อฉันลืมตาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองถูกมัดมือมัด
더 보기
บทที่ 5
อิ่นซินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบตอบกลับอย่างสงบนิ่ง “ฉันกับคุณหมอจางกำลังใช้ห้องนี้อยู่ เป่ยจี้ ตอนนี้ไม่มีห้องผ่าตัดอื่นเหลือแล้วเหรอ”ฉันนอนอยู่บนเตียงผ่าตัด พยายามจะตะโกนออกไป แต่ทันทีที่ฉันอ้าปาก กล้ามเนื้อบนใบหน้าก็เจ็บปวดจากรอยแผล จนฉันไม่กล้าขยับเลยฟู่เป่ยจี้ตอบกลับ “ไม่มีอะไรหรอก แค่ถามน่ะ”เมื่ออิ่นซินอยู่ต่อหน้าฟู่เป่ยจี้ ท่าทีของเธอกลับตรงกันข้ามกับตอนที่เธอทำร้ายฉัน เธอพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ก่อนจะพูดต่อว่า“คืนนี้หลังเลิกงาน ไปเดินเล่นกับฉันนะ”“ได้สิ เดี๋ยวฉันจะซื้ออุลตร้าแมนเป็นของขวัญด้วย” แม้ฉันจะมองไม่เห็นใบหน้าของฟู่เป่ยจี้ แต่ฉันก็รู้ว่าเขาน่าจะมีรอยยิ้มที่มุมปากเมื่อไม่กี่วันก่อน ลูกชายคนเล็กของฉันอ้อนฟู่เป่ยจี้โดยการเกาะแขนเขาไว้ แล้วบอกว่าใกล้เจ็ดขวบแล้ว โตแล้ว จึงอยากได้ของขวัญสำหรับเด็กโตฟู่เป่ยจี้พยักหน้า และเอานิ้วจิ้มหน้าผากลูกชายคนเล็กเบาๆ ก่อนจะถามว่าเขาอยากได้อะไรลูกชายคนเล็กตอบอย่างหนักแน่นว่าอยากได้ “อุลตร้าแมนทีก้า”น้ำตาไหลจากหางตาของฉัน ผ่านมาไม่กี่วันนี้เอง แต่ตอนนี้ลูกชายของฉันได้จากเราไปอย่างไม่มีวันกลับเสียแล้วความสัมพันธ์ร
더 보기
บทที่ 6
ฟู่เป่ยจี้เดินเข้ามาในห้อง เห็นอิ่นซินยืนถือมีดผ่าตัดอยู่คนเดียว ก็ทำให้เขาประหลาดใจ“เธอเป็นแค่พยาบาล มีสิทธิ์ผ่าตัดด้วยเหรอ”อิ่นซินไม่ตอบ แต่กลับทำหน้าตาเหมือนรอให้เขาชมเชย “ฟู่เป่ยจี้ ฉันจัดการปัญหาใหญ่ให้คุณแล้ว คุณไม่คิดจะชมฉันหน่อยเหรอ”“ปัญหาใหญ่ที่ว่าคืออะไรเหรอ” ฟู่เป่ยจี้ถามด้วยความสงสัยอิ่นซินชี้มาทางฉันด้วยรอยยิ้มกว้าง “ยัยผู้หญิงคนนี้พยายามจะอ่อยคุณ แต่ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจัดการเธอเรียบร้อยแล้ว”ฟู่เป่ยจี้ตกใจไปชั่วขณะ “อะไรนะ”อิ่นซินเข้าไปคล้องแขนฟู่เป่ยจี้ด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “คุณไม่โกรธฉันใช่ไหม ถึงเธอจะเป็นรักแรกของคุณ แต่ตอนนี้ฉันเป็นแฟนคุณนะ คุณต้องอยู่ข้างฉันสิ “ไม่งั้นฉันจะไม่คุยกับคุณไปตลอดชาติเลย”ฟู่เป่ยจี้ที่เต็มไปด้วยความเย็นชา เริ่มแสดงท่าทีไม่พอใจในน้ำเสียง “ฉันบอกแล้วว่าเธอเป็นรักแรกของฉัน ทำไมเธอถึงไม่เชื่อฉันล่ะ”อิ่นซินยู่ปากด้วยความไม่พอใจ “คุณโกหกฉัน ผู้ชายอายุเกือบสามสิบ จะมามีรักแรกอะไรตอนนี้”สิ่งที่ลูกชายคนโตของฉันพูดเป็นความจริง ตั้งแต่เล็กจนโต ฉันเข้มงวดกับเขามาก เป็นคนมีวินัยสูง หลังจากตัดสินใจจะเป็นหมอ เขาก็ทุ่มเทให้กับการเรียนอย่างหน
더 보기
บทที่ 7
“แม่เหรอ” เขาเรียกฉันด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจแม้ฉันจะไม่สามารถอ้าปากพูดได้ แต่ฉันก็มองเขาพร้อมกับน้ำตาคลอเบ้า พยักหน้าเบาๆทันใดนั้น ฟู่เป่ยจี้ก็ทรุด เขาร้องออกมาอย่างควบคุมตนเองไม่ได้ “แม่ ใครทำร้ายแม่แบบนี้” เสียงของเขาสั่นเครือราวกับเด็กหมดหนทางจู่ๆ ร่างกายของเขาก็แข็งทื่อ แล้วเริ่มตระหนักได้ว่าคำว่า “เมียน้อย” ที่อิ่นซินพูดถึงนั้น หมายถึงฉัน ฟู่เป่ยจี้พยายามสงบสติอารมณ์ แล้วหยิบเครื่องมือผ่าตัดขึ้นมา “แม่ ไม่ต้องห่วงนะ แม่จะต้องไม่เป็นไร ผมจะช่วยแม่เอง” ขณะที่เขาตรวจบาดแผลของฉัน ร่างกายของเขาเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ในที่สุดเขาก็ถามออกมาเสียงสั่นเครือ “แม่ บาดแผลทั้งหมดที่อยู่บนตัวแม่ รวมถึงการเย็บที่ส่วนล่างนี่เป็นฝีมือของอิ่นซินใช่ไหม”ฉันหลับตาลงและไม่พูดอะไร การเงียบของฉันทำให้ฟู่เป่ยจี้โกรธขึ้นมาอย่างชัดเจน เขาพยายามจะลุกออกไปตามหาและจัดการกับอิ่นซิน แต่หมอจางรีบเข้ามาขวางไว้“สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือต้องจัดการบาดแผลของคนไข้ก่อน”ลูกชายคนโตที่แสนดีของฉัน เขาเป็นคนกตัญญูมาก แต่ตอนนี้ เขากลับต้องมาเผชิญหน้ากับความจริงที่แม่ของเขาถูกทำร้ายอย่างทารุณและที
더 보기
บทที่ 8
ฟู่เป่ยจี้โกรธจัดจนไม่อาจทนได้อีกต่อไป เขาส่งสายตาให้บอดี้การ์ดสองคน บอดี้การ์ดก็เข้าใจทันที และรีบจับแขนของอิ่นซินตรึงไว้ใบหน้าของฟู่เป่ยจี้ดำมืดด้วยความโกรธ “ฉันจะถามเธอเป็นครั้งสุดท้าย น้องชายของฉันอยู่ไหน”“ตายแล้ว” 'เพี๊ยะ!' เสียงตบดังสนั่น จนเลือดกลบปากอิ่นซินอิ่นซินหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ฟู่เป่ยจี้ คุณไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลย! คุณอายุสามสิบแล้วนะ แต่ไอ้เด็กเวรนั่นอายุเจ็ดแปดขวบเท่านั้นเอง จะเป็นน้องชายคุณได้ยังไง”“คุณหลอกฉันมาโดยตลอด ใจร้ายที่สุด!”“ดื้อด้านจริงๆ เลย!” ฟู่เป่ยจี้เดือดดาลจนเตะอิ่นซินล้มลงกับพื้นเขาหยิบโทรศัพท์ออกมาและเปิดรูปถ่ายครอบครัวให้เธอดู “ดูให้ดีๆ นี่คือแม่แท้ๆ ของฉัน และนี่คือน้องชายแท้ๆ ของฉัน”ในภาพถ่าย มีฉันกับสามีที่รักกันดี ลูกชายคนโตที่หล่อเหลา และลูกชายคนเล็กที่น่ารัก ตอนนี้เธอถึงจะปรากฏความกลัวขึ้นมาในดวงตาขณะที่เธอถูกบอดี้การ์ดลากออกไป ตัวของเธอสั่นระริก และเอาแต่ตะโกน“ฟู่เป่ยจี้ ฉันผิดไปแล้ว ได้โปรดให้อภัยฉันด้วยเถอะนะ!” “ฉันขอโทษจริงๆ ฉันไม่รู้ว่านั่นคือแม่ของคุณ!” “คุณป้า ฉันรู้ว่าฉันทำผิดไปแล้ว โปรดให้อภัยฉันด
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status