Short
แฟนลูกชายคนโตหาว่าฉันเป็นชู้ ทำร้ายลูกคนเล็กจนตาย

แฟนลูกชายคนโตหาว่าฉันเป็นชู้ ทำร้ายลูกคนเล็กจนตาย

작가:  ครีมพัฟไม่หวาน완결
언어: Thai
goodnovel4goodnovel
8챕터
4.8K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ลูกชายวัยเจ็ดขวบของฉันถูกงูกัด ฉันจึงรีบพาเขาไปรักษาที่โรงพยาบาลที่ลูกชายคนโตทำงานอยู่ทันที แต่ฉันไม่ได้อยากถูกแฟนสาวของลูกชายคนโตปฏิบัติราวกับฉันเป็นเมียน้อย เธอไม่เพียงแต่ขัดขวางไม่ให้เซรุ่มกับลูกชายตัวน้อยของฉันเท่านั้น แต่เธอยังตบหน้าฉันอีกด้วย “ฉันกับแฟนเป็นคู่ที่เหมาะสมกันมาก คุณยังกล้าพาไอเด็กเวรนี่มายั่วยุฉันต่อหน้าแบบนี้อีกเหรอ” เธอผลักฉันลงกับพื้น ทุบตีฉัน และตัดหน้าอกของฉันออก แถมเธอยังข่มขู่อีกว่า “กะหรี่อย่างแก แค่เย็บด้านล่างให้ติดกันก็พอแล้วล่ะ” ฉันถูกทำร้ายจนบาดเจ็บไปทั้งตัว แล้วโดนส่งตัวเข้าห้องฉุกเฉิน และแพทย์ผู้ทำการผ่าตัดก็คือลูกชายคนโตของฉันเอง มือที่ถือมีดผ่าตัดของเขาสั่นอย่างรุนแรง กับใบหน้าที่ซีดเผือด “แม่ ใครทำร้ายแม่แบบนี้”

더 보기

1화

บทที่ 1

كانت كف الرجل دافئة، تغطي شفتيها لتمنعها من إصدار أي صوت.

كانت هذه هي المرة الرابعة.

تحمّلت ياسمين ما خلّفه ذلك العنف من إرهاق، ثم تقدّمت نحو باهر، رفعت رأسها تنظر إليه وقالت: "باهر، ستساعدني، أليس كذلك؟ لقد وعدتني قبل قليل".

نظر باهر إلى وجه الفتاة أمامه وهي تتصنع البراءة، ومضت في عينيه نظرة ماكرة: "ومتى وعدتكِ بذلك؟"

"!؟"

لم تتوقع ياسمين أن هذا الرجل الحقير سينقلب عليها بعد أن أخذ ما يريد.

"لقد وعدتني! لا يمكنك التراجع عن كلامك!"

ضحك باهر بخفوت، وانحنى ليعض شحمة أذنها برفق، وقال بصوت هادئ: "حسنًا يا صغيرتي، سأخرج أولًا حتى لا يثير ذلك الشكوك، وتذكري أن تأتي إلى غرفة مكتبي الليلة."

أُغلق باب غرفة النوم بصوت نقرة خافتة.

تنهدت ياسمين بارتياح، وكأن عظام جسدها قد فُككت وأُعيد تركيبها من جديد.

الجميع يقول إن الابن الأكبر لعائلة سليم متزنٌ وزاهد، وكأنه قمر بعيد المنال، لكن لا أحد يعلم كم يكون قاسيًا في مثل هذه اللحظات.

يتمتع بقوة جبارة لا تنضب.

في كل مرة، لا يُفلتها إلا عندما تشعر أنها على وشك الإغماء.

هذا هو قصر عائلة سليم في ضواحي العاصمة.

لولا الخطوبة، لما سُمح لشخص بمثل وضعها- ابنة عشيقة جيء بها إلى البيت - أن تطأ هذا المكان طوال حياتها.

من أجل توسيع أعمال عائلة سليم في مدينة المرسى، رتبوا لها زواجًا من رجل أعمال ثري من هناك، يكبرها بأكثر من عشرين عامًا.

لم تكن ترغب في الزواج، ولم يدافع عنها أحد من عائلة سليم.

باستثناء باهر سليم.

باهر هو الابن الأكبر للعائلة، والوريث الشرعي والمؤكد للعائلة.

كلمة عابرة منه كانت أكثر تأثيرًا من كل محاولاتها اليائسة للمقاومة.

انتظرت ياسمين أكثر من عشر دقائق قبل أن تغادر غرفة النوم وتتجه إلى صالة الاستقبال.

فرأت كمال الدسوقي ينحني باحترام، مقدّمًا الشاي إلى باهر، لكنه لم يأخذه.

"أخشى أنني لا أستحق لقب أخي الأكبر منك يا سيد كمال."

رمقته السيدة نجلاء، والدة باهر، بنظرة حادة وقالت: "باهر، السيد كمال هو زوج أختك المستقبلي!"

مرّت نظرة باردة من باهر على الرجل متوسط العمر ذو الجسد الممتلئ، دون أدنى اهتمام.

"الزواج بين العائلتين ليس إلا صفقة مصالح. وعلى حد علمي، فإن شركة الدسوقي في مدينة المرسى مجرد هيكل فارغ، وما تقوم به الآن تجارة مشبوهة في التهريب، صفقة واحدة خاطئة، قد ينتهي بك الأمر في السجن."

ارتسمت ابتسامة ساخرة على شفتيه: "فجوة ملايين الدولارات في حسابات شركة الدسوقي ليست مشكلة كبيرة لعائلة سليم، لكن أن يصبح صهر العائلة سجينًا، فذلك لن يكون أمرًا مشرفًا."

نظرت السيدة نجلاء بدهشة إلى كمال.

رأت ملامحه المذعورة، ووجهه الذي يكسوه الشعور بالذنب، وعجزه عن النطق بنصف كلمة للدفاع عن نفسه، فأدركت أن كل ما قاله باهر كان صحيحًا.

طُرد كمال من قصر العائلة يجر أذيال الخيبة على يد رئيس الخدم.

التفتت السيدة نجلاء تعاتب ابنها باستياء: "لقد كنت تعرف ذلك منذ البداية، ولم تخبرني."

ابتسم باهر بلامبالاة: "رأيتك مشغولة ومتحمسة للأمر، لم أرد إفساد ذلك."

ضربته بخفة على كتفه، ثم توقفت فجأة.

"ما هذا الذي خلف أذنك؟"

نظرت ياسمين دون وعي، فرأت آثار خدوش طويلة، وشعرت بقشعريرة تسري في جسدها.

لقد كان ذلك عندما عض شحمة أذنها وهمس لها: تحركي أنتِ، وحين أكتفي، سأساعدكِ.

لكنها لم تحتمل، ففقدت السيطرة وخدشته.

"جرح من شفرة الحلاقة." قالها بلا اكتراث.

لم تصدق السيدة نجلاء، لكنها لم تُعلّق.

فبمجرد النظر إليه، يتضح أنه أثر خدش من امرأة بسبب قضاء ليلة صاخبة.

لكن الأمر لم يكن مشكلة كبيرة.

فرجل في مثل عمره وذروة شبابه، سيكون من غير الطبيعي ألا يكون حوله نساء.

"بعد انقضاء هذا العام، ستصبح في الثلاثين من عمرك، ويجب أن نبدأ في التجهيز لزواجك. الزواج والإنجاب أمران في غاية الأهمية، أما تلك العلاقات الخارجية، فأنهِها في أسرع وقت."

رد باهر بكسل: "لا داعي للعجلة."

عقدت السيدة نجلاء حاجبيها بانزعاج: "كيف لا داعي للعجلة؟ هل تنوي جلب تلك النساء من الخارج لتعيلهن هنا في المنزل؟"

كانت ياسمين ترغب في معرفة إجابة باهر أيضًا.

فهو على وشك الزواج قريبًا.

فمتى ينوي أن يقطع علاقته بها؟

رفعت عينيها فجأة، لتصطدم بنظرات باهر.

رفع الرجل حاجبه، وكأنه وجد فجأة شيئًا مثيرًا للاهتمام وسط هذا الحديث المزعج.

"ما رأيكِ أنتِ يا ياسمين؟"

هذا الوغد...

شتمته ياسمين في سرها.

هل كان مضطرًا لإقحامها أمام السيدة نجلاء؟ هل يبحث عن الإثارة متعمدًا؟

"هذه أمور شخصية، لا يحق لي التدخل."

خفضت رأسها، وبدت مطيعة وبريئة إلى أبعد حد.

ومضت نظرة داكنة في أعماق عيني باهر.

"لماذا تسألها في مثل هذه الأمور؟" لم تلاحظ السيدة نجلاء التوتر الخفي بينهما.

"أعلم أنك تعرف حدودك جيدًا، سوِّ أمورك الخارجية بنفسك. لقد اخترت بضع مرشحات للزواج، والآنسة ليلى عزيز هي الأنسب. عائلتها تعمل في التجارة منذ أجيال، وجدها لأمها يعمل في السياسة، كما أنها جاءت لإلقاء التحية عليك في المزاد الأخير، هل أعجبتك؟"

قال باهر: "لا مانع لدي بأي منهن."

كان رده في غاية اللامبالاة.

فالزواج في العائلات الثرية مجرد تحالف قوة ومال.

أما المشاعر، فهي بلا وزن.

"طرأ أمر طارئ في الشركة، يجب أن أغادر الآن."

"ستغادر مجددًا! في كل مرة تعود للمنزل لا تمكث فيه دقيقتين."

تذمرت السيدة نجلاء بانزعاج، لكنها أوصته قائلة: "لا تنشغل بعملك فقط وتهمل صحتك، انتبه لنفسك وخذ قسطًا من الراحة."

اكتفى باهر بكلمة "حسنًا"، وغادر بخطوات سريعة.

أُلغيت الخطوبة، وحفل الخطوبة الذي كان يُعد لعائلتي سليم والدسوقي انفض سريعًا.

بمجرد خروجها من قصر عائلة سليم العائلي، أخذت ياسمين نفسًا عميقًا، وأخرجت معه زفرة اختناق استمرت نصف شهر.

انتهت الأزمة، ولم تعد مضطرة للزواج من عازب أصلع ذي بطن منتفخة، فتخلصت أخيرًا من العبء الثقيل الذي كان يثقل كاهلها منذ نصف شهر.

شعرت بانتعاش وصفاء ذهن نادر الحدوث، وبدأت في المشي مستعدة للمغادرة.

لكن هاتفها اهتز فجأة.

كانت رسالة من باهر.

"تعالي إليّ في السيارة عند الباب الخلفي".

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
8 챕터
บทที่ 1
ลูกชายคนเล็กของฉันซุกซนมาก เข้าไปจับงูไม่ปล่อย จนโดนงูฉกไปทีหนึ่ง สามีของฉันไปทำงานข้างนอก ส่วนลูกชายคนโตเข้าเวรกลางคืนที่โรงพยาบาล ฉันจึงไม่ลังเลที่จะรีบเรียกแท็กซี่ ตรงไปที่แผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลที่ลูกชายคนโตทำงานอยู่พยาบาลสาวสวยคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหา ถามฉันเกี่ยวกับอาการของลูกชายคนเล็ก จากนั้นเธอก็จัดการเตรียมเตียงคนไข้เพื่อพาเข้าไปในห้องฉุกเฉิน ฉันพยายามกลั้นน้ำตาและเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างละล่ำละลัก พร้อมทั้งขอร้องให้เธอช่วยลูกชายของฉันเธอยังคงมองดูเครื่องมือแพทย์อยู่ตลอดเวลาและประสานงานกับเพื่อนร่วมงานอย่างต่อเนื่อง แต่ในขณะที่เตียงคนไข้กำลังจะถูกเข็นเข้าไปในห้องฉุกเฉิน ทันใดนั้น เตียงก็หยุดเคลื่อนที่ ฉันไม่เข้าใจจึงถามว่า “เกิดอะไรขึ้นคะ”พยาบาลสาวคนนั้นจ้องหน้าลูกชายคนเล็กของฉันด้วยสายตาที่บอกมาถูก ก่อนจะถามขึ้นว่า “คุณรู้จักกับฟู่เป่ยจี้ไหมคะ”ฉันพยักหน้า “ฉันต้องรู้จักเขาสิ เขาเป็น...”ยังไม่ทันจะพูดว่า ลูกชายคนโต ฉันก็โดนตบเข้าที่หน้าเต็มๆ“ทำอะไรของเธอน่ะ” ฉันกุมแก้มที่บวมเป่งพลางเงยหน้ามองหญิงสาวที่ทำร้ายฉันพยาบาลสาวคนนั้นเชิดหน้าและจ้องฉันด้วยความเกลียด
더 보기
บทที่ 2
ทับทิมนี้เป็นสมบัติตกทอดของตระกูลเราจริงๆ มีทั้งหมดสองเม็ด เม็ดหนึ่งฉันมอบให้ฟู่เป่ยจี้ เพื่อนำไปมอบให้กับหญิงสาวที่เขาชอบ ส่วนอีกเม็ดหนึ่งฉันเตรียมไว้ให้ลูกชายคนเล็ก แต่เนื่องจากเขายังเด็กไป ฉันจึงเก็บไว้ก่อนแต่อิ่นซินเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้วเธอฉุดสร้อยทับทิมจากคอของฉันไป พร้อมหัวเราะทั้งน้ำตา“ฟู่เป่ยจี้ นายมันคนหลอกลวง นายบอกว่าจะรักฉันแค่คนเดียว แต่กลับไปมีความสัมพันธ์กับยัยแก่คนนี้!”“ฉันเกลียดนาย เกลียดจนอยากฆ่าให้ตายเลย!” “หัวใจของฉันมันเจ็บปวดเหลือเกิน แต่ฉันก็ยังห้ามใจไม่ให้รักนายไม่ได้”เธอพูดกับตัวเองเหมือนคนบ้า หลังจากที่สติหลุดไปชั่วครู่ สายตาของเธอก็กลับมาเต็มไปด้วยความมืดมนที่น่ากลัว“ถ้าพวกเขาตาย ก็จะไม่มีอะไรมาขวางกันเราสองคนได้อีก”“ใช่! ต้องแบบนี้!” อิ่นซินหยิบโทรศัพท์ออกมาและโทรหาใครบางคน ฉันได้ยินเธอพูดหลังจากผ่านไปสักพักว่า “พี่คะ พี่ต้องช่วยหนูรักษาความรักของหนูให้ได้นะ!”แต่ฉันไม่มีเวลามองเธอที่กำลังคลั่ง เพราะฉันต้องรีบไปดูแลลูกชายที่กำลังนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย สีหน้าของเขาเริ่มแย่ลงทุกที จนฉันร้อนใจมาก“ช่วยด้วย! ใครก็ได้ ช่วยลูกชายฉันด้วย!”
더 보기
บทที่ 3
ฉันตกตะลึงกับคำขอที่ไร้เหตุผลนี้อิ่นซินผลักฉันอย่างแรงด้วยความไม่พอใจ เธอจับผมของลูกชายคนเล็กของฉัน ดึงใบหน้าที่ซีดเผือดของเขามาใกล้ฉัน“เวลาตัดสินใจของเธอเหลือไม่มากแล้วนะ”หัวใจของฉันรู้สึกมืดมนสิ้นหวังทันทีรอบตัวฉันเต็มไปด้วยผู้ชายตัวใหญ่ที่พี่ชายผมเหลืองพาเข้ามา พวกเขามองฉันด้วยสายตาหื่นกระหาย มองฉันตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ซึ่งเป็นสายตาที่ทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยงฉันกำกระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อเชิ้ตไว้แน่น น้ำตาไหลออกมาเป็นสายและส่ายศีรษะอย่างสิ้นหวังอิ่นซินหัวเราะเยาะ “ฉันไม่รีบ แต่ฉันไม่รู้ว่าไอ้เด็กนรกนี่จะมีเวลารอเธอถอดเสื้อช้าขนาดนี้หรือเปล่า”น้ำตาของฉันไหลเป็นทาง ฟู่เป่ยจี้เคยบอกฉันว่าอิ่นซินเป็นผู้หญิงใจดีแต่ฉันมองผู้หญิงตรงหน้าที่ดูโหดร้ายราวปีศาจนี้แล้ว ร่างกายฉันก็สั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัวรอบตัวมีแต่ผู้ชายตัวใหญ่เฝ้ามองฉันด้วยสายตาน่ากลัว“ถอดเสื้อสิ เธอมันนังเมียน้อยอยู่แล้ว จะอายอะไรล่ะ”“หน้าอกใหญ่ขนาดนี้ แอบซ่อนอะไรไว้ข้างในน่ะ ถอดออกมาให้พวกเราดูสิ!”อิ่นซินหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วถ่ายหน้าของฉัน พร้อมกับขู่ว่า“พิษงูมักจะออกฤทธิ์ภายในหนึ่งชั่วโมง ลองคิดเอาเองสิว่
더 보기
บทที่ 4
ฉันค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้อิ่นซินทีละก้าว “ลูกชายคนเล็กของฉันตายแล้ว เขาตายแล้ว”ฉันหัวเราะทั้งน้ำตา ราวกับปีศาจคลุ้มคลั่ง “ฉันจะให้เธอชดใช้ด้วยชีวิต!”ฉันพุ่งเข้าใส่อิ่นซินด้วยความโกรธ แต่ก่อนที่จะสัมผัสตัวเธอได้ ความเจ็บปวดสุดขีดก็พุ่งเข้าที่ท้ายทอย จนฉันล้มลงกับพื้นพี่ชายผมเหลืองถือไม้เบสบอลไว้ในมือ เขาถามด้วยความเป็นห่วง “พี่ ไม่เป็นอะไรใช่ไหม”อิ่นซินที่เพิ่งรอดพ้นจากความกลัว ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและส่ายศีรษะ แล้วเอามือทาบอกจากนั้น เธอก็เหยียบหน้าของฉัน“นังแพศยา กล้าดียังไงถึงจะทำร้ายฉัน”“คราวนี้ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าฉันไม่ใช่คนที่จะมาเล่นด้วยง่ายๆ!”ศีรษะของฉันเจ็บปวดราวกับถูกตีจนแตก จากนั้นสติของฉันก็ค่อยๆ เลือนหายก่อนที่ฉันจะหมดสติ ฉันได้ยินเสียงพี่ชายผมเหลืองถาม “พี่ ยัยนี่ตายไปแล้ว มันจะไม่เป็นปัญหาเหรอ”อิ่นซินหัวเราะเยาะ “เราอยู่ในแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลเชียวนะ วันๆ มีคนตายตั้งเท่าไหร่ แล้วยัยนี่ก็ถูกส่งมาช้าเกินไปตั้งแต่แรก เขาแค่รักษาไม่ทันก็เท่านั้นเอง...”เสียงหัวเราะของทั้งสองค่อยๆ จางหายไปจนกระทั่งเงียบสนิทเมื่อฉันลืมตาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองถูกมัดมือมัด
더 보기
บทที่ 5
อิ่นซินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบตอบกลับอย่างสงบนิ่ง “ฉันกับคุณหมอจางกำลังใช้ห้องนี้อยู่ เป่ยจี้ ตอนนี้ไม่มีห้องผ่าตัดอื่นเหลือแล้วเหรอ”ฉันนอนอยู่บนเตียงผ่าตัด พยายามจะตะโกนออกไป แต่ทันทีที่ฉันอ้าปาก กล้ามเนื้อบนใบหน้าก็เจ็บปวดจากรอยแผล จนฉันไม่กล้าขยับเลยฟู่เป่ยจี้ตอบกลับ “ไม่มีอะไรหรอก แค่ถามน่ะ”เมื่ออิ่นซินอยู่ต่อหน้าฟู่เป่ยจี้ ท่าทีของเธอกลับตรงกันข้ามกับตอนที่เธอทำร้ายฉัน เธอพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ก่อนจะพูดต่อว่า“คืนนี้หลังเลิกงาน ไปเดินเล่นกับฉันนะ”“ได้สิ เดี๋ยวฉันจะซื้ออุลตร้าแมนเป็นของขวัญด้วย” แม้ฉันจะมองไม่เห็นใบหน้าของฟู่เป่ยจี้ แต่ฉันก็รู้ว่าเขาน่าจะมีรอยยิ้มที่มุมปากเมื่อไม่กี่วันก่อน ลูกชายคนเล็กของฉันอ้อนฟู่เป่ยจี้โดยการเกาะแขนเขาไว้ แล้วบอกว่าใกล้เจ็ดขวบแล้ว โตแล้ว จึงอยากได้ของขวัญสำหรับเด็กโตฟู่เป่ยจี้พยักหน้า และเอานิ้วจิ้มหน้าผากลูกชายคนเล็กเบาๆ ก่อนจะถามว่าเขาอยากได้อะไรลูกชายคนเล็กตอบอย่างหนักแน่นว่าอยากได้ “อุลตร้าแมนทีก้า”น้ำตาไหลจากหางตาของฉัน ผ่านมาไม่กี่วันนี้เอง แต่ตอนนี้ลูกชายของฉันได้จากเราไปอย่างไม่มีวันกลับเสียแล้วความสัมพันธ์ร
더 보기
บทที่ 6
ฟู่เป่ยจี้เดินเข้ามาในห้อง เห็นอิ่นซินยืนถือมีดผ่าตัดอยู่คนเดียว ก็ทำให้เขาประหลาดใจ“เธอเป็นแค่พยาบาล มีสิทธิ์ผ่าตัดด้วยเหรอ”อิ่นซินไม่ตอบ แต่กลับทำหน้าตาเหมือนรอให้เขาชมเชย “ฟู่เป่ยจี้ ฉันจัดการปัญหาใหญ่ให้คุณแล้ว คุณไม่คิดจะชมฉันหน่อยเหรอ”“ปัญหาใหญ่ที่ว่าคืออะไรเหรอ” ฟู่เป่ยจี้ถามด้วยความสงสัยอิ่นซินชี้มาทางฉันด้วยรอยยิ้มกว้าง “ยัยผู้หญิงคนนี้พยายามจะอ่อยคุณ แต่ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจัดการเธอเรียบร้อยแล้ว”ฟู่เป่ยจี้ตกใจไปชั่วขณะ “อะไรนะ”อิ่นซินเข้าไปคล้องแขนฟู่เป่ยจี้ด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “คุณไม่โกรธฉันใช่ไหม ถึงเธอจะเป็นรักแรกของคุณ แต่ตอนนี้ฉันเป็นแฟนคุณนะ คุณต้องอยู่ข้างฉันสิ “ไม่งั้นฉันจะไม่คุยกับคุณไปตลอดชาติเลย”ฟู่เป่ยจี้ที่เต็มไปด้วยความเย็นชา เริ่มแสดงท่าทีไม่พอใจในน้ำเสียง “ฉันบอกแล้วว่าเธอเป็นรักแรกของฉัน ทำไมเธอถึงไม่เชื่อฉันล่ะ”อิ่นซินยู่ปากด้วยความไม่พอใจ “คุณโกหกฉัน ผู้ชายอายุเกือบสามสิบ จะมามีรักแรกอะไรตอนนี้”สิ่งที่ลูกชายคนโตของฉันพูดเป็นความจริง ตั้งแต่เล็กจนโต ฉันเข้มงวดกับเขามาก เป็นคนมีวินัยสูง หลังจากตัดสินใจจะเป็นหมอ เขาก็ทุ่มเทให้กับการเรียนอย่างหน
더 보기
บทที่ 7
“แม่เหรอ” เขาเรียกฉันด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจแม้ฉันจะไม่สามารถอ้าปากพูดได้ แต่ฉันก็มองเขาพร้อมกับน้ำตาคลอเบ้า พยักหน้าเบาๆทันใดนั้น ฟู่เป่ยจี้ก็ทรุด เขาร้องออกมาอย่างควบคุมตนเองไม่ได้ “แม่ ใครทำร้ายแม่แบบนี้” เสียงของเขาสั่นเครือราวกับเด็กหมดหนทางจู่ๆ ร่างกายของเขาก็แข็งทื่อ แล้วเริ่มตระหนักได้ว่าคำว่า “เมียน้อย” ที่อิ่นซินพูดถึงนั้น หมายถึงฉัน ฟู่เป่ยจี้พยายามสงบสติอารมณ์ แล้วหยิบเครื่องมือผ่าตัดขึ้นมา “แม่ ไม่ต้องห่วงนะ แม่จะต้องไม่เป็นไร ผมจะช่วยแม่เอง” ขณะที่เขาตรวจบาดแผลของฉัน ร่างกายของเขาเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ในที่สุดเขาก็ถามออกมาเสียงสั่นเครือ “แม่ บาดแผลทั้งหมดที่อยู่บนตัวแม่ รวมถึงการเย็บที่ส่วนล่างนี่เป็นฝีมือของอิ่นซินใช่ไหม”ฉันหลับตาลงและไม่พูดอะไร การเงียบของฉันทำให้ฟู่เป่ยจี้โกรธขึ้นมาอย่างชัดเจน เขาพยายามจะลุกออกไปตามหาและจัดการกับอิ่นซิน แต่หมอจางรีบเข้ามาขวางไว้“สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือต้องจัดการบาดแผลของคนไข้ก่อน”ลูกชายคนโตที่แสนดีของฉัน เขาเป็นคนกตัญญูมาก แต่ตอนนี้ เขากลับต้องมาเผชิญหน้ากับความจริงที่แม่ของเขาถูกทำร้ายอย่างทารุณและที
더 보기
บทที่ 8
ฟู่เป่ยจี้โกรธจัดจนไม่อาจทนได้อีกต่อไป เขาส่งสายตาให้บอดี้การ์ดสองคน บอดี้การ์ดก็เข้าใจทันที และรีบจับแขนของอิ่นซินตรึงไว้ใบหน้าของฟู่เป่ยจี้ดำมืดด้วยความโกรธ “ฉันจะถามเธอเป็นครั้งสุดท้าย น้องชายของฉันอยู่ไหน”“ตายแล้ว” 'เพี๊ยะ!' เสียงตบดังสนั่น จนเลือดกลบปากอิ่นซินอิ่นซินหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ฟู่เป่ยจี้ คุณไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลย! คุณอายุสามสิบแล้วนะ แต่ไอ้เด็กเวรนั่นอายุเจ็ดแปดขวบเท่านั้นเอง จะเป็นน้องชายคุณได้ยังไง”“คุณหลอกฉันมาโดยตลอด ใจร้ายที่สุด!”“ดื้อด้านจริงๆ เลย!” ฟู่เป่ยจี้เดือดดาลจนเตะอิ่นซินล้มลงกับพื้นเขาหยิบโทรศัพท์ออกมาและเปิดรูปถ่ายครอบครัวให้เธอดู “ดูให้ดีๆ นี่คือแม่แท้ๆ ของฉัน และนี่คือน้องชายแท้ๆ ของฉัน”ในภาพถ่าย มีฉันกับสามีที่รักกันดี ลูกชายคนโตที่หล่อเหลา และลูกชายคนเล็กที่น่ารัก ตอนนี้เธอถึงจะปรากฏความกลัวขึ้นมาในดวงตาขณะที่เธอถูกบอดี้การ์ดลากออกไป ตัวของเธอสั่นระริก และเอาแต่ตะโกน“ฟู่เป่ยจี้ ฉันผิดไปแล้ว ได้โปรดให้อภัยฉันด้วยเถอะนะ!” “ฉันขอโทษจริงๆ ฉันไม่รู้ว่านั่นคือแม่ของคุณ!” “คุณป้า ฉันรู้ว่าฉันทำผิดไปแล้ว โปรดให้อภัยฉันด
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status