Short
ลูกชายต้องตายเพราะสามีไปเดทกับสุดที่รักของเขา

ลูกชายต้องตายเพราะสามีไปเดทกับสุดที่รักของเขา

Oleh:  เหมียวสิบสองTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
9Bab
2.5KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

สามีจงใจพาลูกชายของฉันไปช่วยตบตาเพื่อกินฉันวกับรักแรก ระหว่างทางยังใช้เขาที่อายุแค่หกขวบไปซื้อยาทาร้อนลวก แต่เจอโรคจิต ลูกชายถูกแทงตายทันที หัวใจของฉันเจ็บปวดเหมือนถูกบีบรัด มองดูยาทาร้อนลวกในมือของลูกชาย ฉันร้องไห้ไม่หยุด สามีของฉันโทรมาถามฉันว่า "สวี่เจี๋ย เธอนี่สอนลูกได้ดีเหลือเกินนะ! ทำน้ำร้อนลวกเวยเวยยังไม่ขอโทษอีก ให้เขากลับมาเดี๋ยวนี้”

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

My Mysterious Husband

The church was stunning—of course it was. Chandeliers dripped crystal from high vaulted ceilings. Golden candlelight danced across the ivory columns, and white petals lined the aisle in painstaking spirals.

Aria stood at the altar in her champagne-colored gown, her heart pounding for reasons that had nothing to do with love.

“This is ridiculous,” she whispered through clenched teeth. “Is this a prank?”

“No, ma’am,” the priest said solemnly, not even blinking. “Mr. Vale has approved all arrangements. Including the proxy.”

She looked down again and stared at the puppy.

A small, fluffy, absolutely ridiculous golden retriever puppy sat at the altar in a custom-tailored tuxedo, tongue lolling out in pure joy. His leash was held by a man in a suit too sharp to be real, possibly a butler. The dog sneezed adorably.

Aria turned to her mother, who stood off to the side dabbing at her eyes with a handkerchief. “Mom. Seriously. A dog?” she complains.

“It’s all symbolic, sweetheart,” her mother whispered, waving off the concern. “Mr. Vale is a very private man. He’s... eccentric.”

“Eccentric?” Aria hissed. “I’m marrying a ghost!”

“Don’t be dramatic. You agreed to the arrangement, remember? For the family’s sake.” Her mother remind her again.

“Yes. Right. For the family.” Evelyn folded her gloved hands in front of her, trying to summon dignity. This was fine. She was marrying a man she had never met, never seen, and now—symbolically tying her life to a small, drooling animal in a bowtie. Fantastic.

The ceremony began.

The priest spoke. Vows were exchanged. The puppy barked twice. Aria repeated the scripted words with a blank expression, staring straight ahead and refusing to look at the absurdity next to her.

The ring bearer placed a delicate diamond band on her finger. The puppy, miraculously, lifted a paw at the right moment and pawed at a velvet pillow containing a simple platinum band as everyone happily clapped.

When the priest finally said, “You may now seal the union,” Evelyn glared at him.

“I will not kiss the dog.” She hissed.

“No one’s asking you to,” he replied dryly. “A symbolic gesture will suffice.”

So Evelyn tapped her gloved hand against the puppy’s head, and he licked her fingers like she was made of bacon.

Everyone happily cheered to the wedding ceremony as the dog barked again, thrilled with himself.

And just like that—Aria Thorne became Aria Vale, wife to a man who hadn’t even shown his face.

The reception was grand and weird.

A towering, six-tier cake.  A live quartet. A hundred guests, most of whom seemed more excited about the puppy than the bride. Aria spent the entire evening smiling tightly, sipping champagne, and dodging questions like:

“Have you met your husband yet?”

“He’s so mysterious, isn’t he? It’s so romantic!”

“Did he really rescue that puppy from a burning building in Prague?”

She didn’t know. No one knew. Everything about Lucien Vale was wrapped in silk and shadows.

She finally cornered the butler-looking man who had held the dog’s leash.

“You,” she said, jabbing a finger toward his chest. “You know where he is. Tell me. Now.”

He bowed slightly, ever the picture of refined composure. “Master Vale regrets he couldn’t attend in person. Business overseas.”

“He sent a dog. Is this even acceptable?” she murmurs as her eyes rolling.

“A beloved companion. Sir Archibald is highly regarded in the family.”

“I married a puppy,” she whispered to herself. “This is my life now.”

“Your husband will meet you at the manor,” the butler added smoothly. “He requested that your first meeting be... away from eyes. Private.”

Aria narrowed her eyes. “Is he a troll? Hideous? Disfigured?”

The man smiled. “I’m afraid you’ll have to see for yourself.”

By midnight, Aria sat alone in the back of the limousine, Archibald the wedding puppy snoozing beside her, paw on her silk lap. She stared out the window as the city melted into dark woods and winding roads, leading them to the estate she’d been told was now “home.”

It was massive.

Ancient stone. Ivy. Balconies with wrought-iron railings. The kind of mansion people died in during horror films. She stepped out into the moonlight with her arms crossed.

The front doors opened before she even knocked.

And there he was.

Lucien Vale.

He stood beneath the archway in a midnight-black suit, not a hair out of place, watching her with calm, unreadable eyes the color of dusk. She could notice his tall while looking at his shadow but she didn’t see his face clearly as he was standing against the light.

He bowed slightly making her difficult to study his face. “Gosh, I can’t see what he looks like,” she said in her mind, she’s been wondering what he looks before she goes to the church and married Lucien Vale.

Aria is the kind of woman whose beauty isn't loud—but it lingers. She's all soft firelight and sharp eyes, the type you notice twice: once because she's stunning, and again because you realize she’s dangerous with her words. She is many things: smart, observant, deeply loyal—but above all, she does not bend easily.  She has a sharp tongue and sharper comebacks, especially when she’s flustered (which is often around him). She didn’t marry for love. She married out of duty. But she refuses to become a caged bird, even if the cage is made of chandeliers and silk.

“Mrs. Vale,” he said, voice low and velvet-smooth. “Welcome home.” He open his both arms as he spoke.

Arias stared at him, “no,” she said.

Lucien tilted his head. “No?”

“No. You don’t get to look like that after sending a dog to our wedding.” She mentioned, she is pissed at what he did to her. She could not accept that a man would stood her up, no man could ever resist her charm and beauty.

A hint of amusement curled his lips. “Archibald was deeply honored to represent me.”

She stomped her feet and complain, “Oh, how romantic—married to a dog. If you didn’t want me, you could’ve just said so instead of turning me into a joke."

“I know,” Lucien said softly, "Funny—last I checked, it was your family knocking on our door, not the other way around." He left her speechless.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
9 Bab
บทที่ 1
ตอนที่เสี่ยวอันสิ้นใจในอ้อมแขนของฉัน ในมือยังถือกล่องยาอยู่ ฉันร้องไห้จนพูดไม่ออก เขาอาเจียนเป็นเลือดและพูดไม่ออกเช่นกันในขณะนั้นฉันคุกเข่าลงบนพื้นและอธิษฐานต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ขอแลกชีวิตของฉันกับลูกชายของฉันน่าเสียดายที่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ไม่ฟังและพาเสี่ยวอันไป ฉันเป็นลมด้วยความสิ้นหวังพอฉันตื่นมา ฉันงกายกลับไม่มีใครสักคนเลย หลีจิ่นเฉิงโทรหาฉัน ฉันถึงได้รู้ว่า เขายังไม่รู้เรื่องเสี่ยวอันเลย“ที่รัก เสี่ยวอันเขา.”ฉันยังพูดไม่ทันจบ หลีจิ่นเฉิงก็ขัดจังหวะฉันแล้ว "สวี่เจี๋ย เธอนี่สอนลูกได้ดีเหลือเกินนะ! ทำน้ำร้อนลวกเวยเวยยังไม่ขอโทษอีก ให้เขากลับมาเดี๋ยวนี้”หัวใจของฉันจมลงทันที ที่แท้ก็เป็นพวกเขานี่เอง“หลีจิ่นเฉิง! เสี่ยวอันเพิ่งหกขวบเองนะ คุณให้เขาไปซื้อยาทาร้อนลวกเหรอ?”"ไม่ควรหรือไง? เขาจงใจคว่ำน้ำร้อนลวกเวยเวย ฉันแค่ให้เขาไปร้านขายยาใกล้ๆ แต่เขากลับหนีไป”"ซูเจี๋ย นี่คือลูกชายตัวดีที่เธอสอนออกมา ให้เขากลับมาขอโทษเวยเวยเดี๋ยวนี้!”ตอนนี้ในโทรศัพท์มีเสียงของเฉินเวยดังมา “จิ่นเฉิง ช่างเถอะค่ะ ฉันรู้ว่าเสี่ยวอันไม่ชอบฉัน เขายังเด็ก ไม่รู้ประสีประสา ฉันแค่น้อยใจนิดหน่อย ไม่เป็นไ
Baca selengkapnya
บทที่ 2
เขาก้าวไปข้างหน้าและจับผมของฉัน "ฉันจะให้โอกาสเธอครั้งสุดท้าย รีบขอโทษและเรียกเสี่ยวอันกลับมา ไม่อย่างนั้นล่ะก็”ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขาและหยุดหัวเราะทันที "ไม่งั้นคุณจะทํายังไง หย่ากับฉัน แล้วแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้ใช่ไหม? คุณกล้าไหม? ถ้าคุณกล้า ฉันจะหลีกทางให้ทันที เป็นไงล่ะ?“หลีจิ่นเฉิง คุณพูดสิ! กล้าหรือไม่กล้า!”ฉันคํารามใส่เขา หลีจิ่นเฉิงนิ่งอึ้งไป ปล่อยฉันแล้วถอยหลังไปสองก้าว ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงพูดประโยคหนึ่งออกมา “เธอมันบ้าไปแล้ว!”"ฉันมันบ้า แต่คุณดีกว่าฉันตรงไหน? หลี่จิ่นเฉิง ถ้าวันนี้ คุณไม่เลือกฉันจะดูถูกคุณ! คุณมันไอ้ขี้แพ้ ไอ้โง่!”ฉันสบถคําหยาบทั้งหมดที่ฉันรู้และบอดี้การ์ดก็ถูกฉันเตะหลายครั้งฉันไม่สนใจแล้ว เสี่ยวอันไม่อยู่แล้ว ใครก็ห้ามฉันบ้าไม่ได้ในที่สุดหลี่จิ่นเฉิงก็ตระหนักว่าฉันมีปัญหาจริงๆ "เกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่? ซวี่เจี๋ย เธอมีสติหน่อยสิ!”“หลีจิ่นเฉิง ชั่วชีวิตนี้คุณจะไม่มีลูกของตัวเองแน่นอน!”“เธอพูดว่าอะไรนะ?”ส่วนเฉินเวยพูดอยู่ข้างๆ ว่า “เธอคงถูกบางอย่างกระตุ้นอะไรน่ะ แต่เสี่ยวอันไม่น่าจะมีปัญหาอะไรหรอก จิ่นเฉิงพวกเราไปก่อนเถอะ ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย”
Baca selengkapnya
บทที่ 3
น่าขําจริงๆ อันอันก็ไม่อยู่แล้ว แต่ถ้าเขาใส่ใจก็จะพบว่าใบมรณะบัตรอยู่ในลิ้นชักโต๊ะน้ำชาเขาสามารถมองเห็นได้ทันทีที่เขาดึงมันออก แต่น่าเสียดายที่เขาไม่ได้ทําฉันมองเขาด้วยสายตาเยาะเย้ย "คุณยังมีลูกชายอยู่ในใจหรือ?"“คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง ถ้าไม่ใช่เพราะเขา เวยเวยคงไม่โดนน้ำร้อนลวกหรอก!”“คุณเลิกใส่ร้ายลูกชายของฉันสักที ฉันไม่อยากฟังคุณพูดอะไรอีกแล้ว และก็ไม่อยากมีปฏิสัมพันธ์อะไรกับคุณด้วย เราหย่ากัน!”พูดจบฉันก็หยิบใบหย่าออกมาหลีจิ่นเฉิงโกรธทันที “เธอจะให้ฉันพูดกี่รอบกันแน่ ฉันกับเขาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน เราเป็นแค่เพื่อนธรรมดา!”"เพื่อนธรรมดาเหรอ? เขาทําร้ายเสี่ยวอัน เป็นศัตรูของฉัน!”“ไร้เหตุผลสิ้นดี!” หลีจิ่นเฉิงหยิบโทรศัพท์ออกมาชี้หน้าฉัน “เธอดูเอง เสี่ยวอันเป็นคนที่ทำน้ำร้อนลวกต่างหาก!”ในกล้องวงจรปิด เสี่ยวอันประคองน้ำร้อนแก้วใหญ่อย่างระมัดระวัง ลวกจนนิ้วแดงไปหมด เขาเปลี่ยนมือซ้ายขวา เดินมาตรงหน้าของเฉินเวยอย่างสั่นๆเพิ่งวางลงบนโต๊ะ เฉินเวยรีบลุกขึ้น “เสี่ยวอันเก่งจัง ให้ฉันดูหน่อยนะ!”แต่เธอกลับแกล้งทําเป็นบังเอิญชนเสี่ยวอัน เสี่ยวอันถอยหลังไปสองก้าว หดตัวเล็กน
Baca selengkapnya
บทที่ 4
หลีจิ่นเฉิงไม่ได้ตอบกลับ ฉันก็ไม่รีบร้อน ตอนนี้เขาน่าจะกําลังเกี้ยวพาราสีกับผู้หญิงคนนั้นอยู่ รอให้จบก่อนเขาจะได้เห็นเองฉันยิ้มเยาะ มองรูปของเสี่ยวอันในโทรศัพท์แล้วใจก็จมดิ่งสู่ก้นบึ้งเสี่ยวอัน ลูกเห็นหรือยัง แม่จะช่วยลูกแก้แค้นแน่นอน คนที่ทําให้ลูกตายจะไม่มีจุดจบที่ดีหรอกแม่จะไม่ปล่อยให้ลูกต้องนอนอยู่ใต้ดินอย่างโดดเดี่ยวแบบนี้แน่นอน ฉันก็กลัวว่าตัวเองจะทนไม่ไหว จึงฝืนส่งต่อคลิปให้ทนายทนายความรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที "ด้วยหลักฐานเหล่านี้สามารถยืนยันได้ว่าเขานอกใจ ถึงตอนนั้นเราจะได้ 70% หรือ 90%"ฉันยิ้มแล้วก็นอนลงบนเตียงอย่างหลับสบายตั้งแต่เสี่ยวอันเสียชีวิตไปฉันก็ไม่ได้นอนเลย หวังว่าเสี่ยวอันจะมาหาฉันในความฝันนี้และให้ฉันดูเขาหน่อยเช้าวันรุ่งขึ้น ประตูใหญ่ของบ้านถูกทุบดังปังๆ ฉันลืมไป ฉันเปลี่ยนล็อคประตูแล้ว หลีจิ่นเฉิงเข้ามาไม่ได้ฉันเปิดประตู เห็นดวงตาแดงก่ำของเขา ก็เลิกคิ้วขึ้น “เกิดอะไรขึ้น” ร้อนใจขนาดนี้!”เขาถือโทรศัพท์มาหาฉัน "ไม่จริงใช่ไหม? ไม่จริง!”ฉันรู้สึกประชดประชัน “หลีจิ่นเฉิง ลูกน้องคุณตั้งเยอะตั้งแยะ จริงหรือเปล่าที่คุณส่งคนไปดูก็รู้แล้ว!”นอกจากนี้ย
Baca selengkapnya
บทที่ 5
“ฉันจะไม่หย่าหรอก คุณตายใจเถอะ เสี่ยวอันอยู่บนสวรรค์ ก็ไม่อยากเห็นผมหย่ากับคุณหรอก ส่วนลูก เราจะมีกันอีก”ฉันตบหน้าไปทีหนึ่ง "คุณมันไม่ใช่คน ไสหัวไปซะ!"ฉันทั้งเตะทั้งตีไล่เขาออกไป อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอัดอั้นตันใจกลับมาเกิดใหม่ ไอ้สัตว์เดรัจฉานตัวนี้กลับสามารถพูดแบบนี้ออกมาได้ฉันก็ไม่เกรงใจ ให้ทนายฟ้องหย่าโดยตรง ฉันจะไม่ปล่อยให้เขามีชีวิตที่ดีแน่นอนหลีจิ่นเฉิงเพิ่งก้าวเท้าออกไป เฉินเวยก็นัดฉันไปพบแล้ว ตอนที่เห็นเขาในร้านกาแฟ เธอลูบท้องตัวเอง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม“ฉันขอแนะนําให้เธอเลิกยุ่งได้แล้ว ฉันได้เห็นข้อความทั้งหมดที่เธอส่งให้เขาเมื่อคืนแล้ว ซูเจี๋ย ไม่คิดว่าชีวิตของเธอจะลําบากขนาดนี้ ลูกชายก็ไม่อยู่แล้ว ถ้าฉันเป็นเธอฉันก็จะไม่อยู่แล้วเหมือนกัน”“เธอก็ไม่สาวแล้วนะ จากไปเองเถอะ มีหน้ามีตาหน่อย ฉันกับจิ่นเฉิงยังมีลูกกันได้อีก”ฉันยิ้ม ยกมือขึ้นสาดกาแฟร้อนใส่หน้าเธอ เธอกรีดร้องทันที “เธอทําอะไรน่ะ!”ทุกคนรอบๆ มองเธอและฉันทันที ฉันเริ่มตะโกนเสียงดัง "นังสารเลวไร้ยางอาย อ่อยผัวฉันแล้วยังทําร้ายลูกของฉันอัก! ยังมีหน้ามาแข่งกับฉัน ฉันขอตบหน่อยเถอะ! ถ้าแน่จริงก็โทรแจ้งตํารวจสิ
Baca selengkapnya
บทที่ 6
ชาวเน็ตด่ากันสนั่น จนยอดคอมเมนต์นับหมื่นกลายเป็นคอมเมนต์ติดเทรนด์พอเห็นสิ่งเหล่านี้ฉันก็โกรธจนตัวสั่นทันทีที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ตอนนั้นเสี่ยวอันของฉันเจ็บมากขนาดไหน เขาวิ่งไปสองครั้งถึงจะซื้อได้ จากนั้นก็เจอคนไข้คนนั้นหลี่จิ่นเฉิง คุณสมควรตายจริงๆ !เห็นแบบนี้แล้วตาฉันแดงเลยให้ทนายฟ้องโดยตรงและโพสต์ข้อความยาวลงโซเชียลอย่างเปิดเผยหลีจิ่นเฉิงกับเฉินเวยคบกันยังไงถึงทําให้ลูกชายฉันตายตั้งแต่ต้นจนจบ และยังมีเรื่องเขานอกใจในการแต่งงานอีก ทันใดนั้น หลีจิ่นเฉิงก็เป็นที่รู้จักของทุกคนฉันทิ้งเขาไว้ในรายการค้นหายอดนิยมตลอดทั้งวัน ชาวเน็ตนับไม่ถ้วนโทรไปด่าเขา บางคนถึงกับพบที่อยู่บริษัทปัจจุบันของเขาและส่งพวงหรีดไปยังมีคนส่งดอกไม้ให้เสี่ยวอันด้วย ฉันคิดไม่ถึงจริงๆว่าหลังจากเสี่ยวอันของฉันตายแล้ว ยังมีคนแปลกหน้ากลุ่มหนึ่งมาสงสารเขาผลกระทบของเรื่องนี้เลวร้ายมาก ในที่สุดหลีจิ่นเฉิงก็รู้จักกลัวแล้ว เขารีบโทรหาฉัน“ซูเจี๋ย ผมขอโทษ ผมขอโทษ วันนี้ผมยุ่งมากเลย !”ฉันวางสายโทรศัพท์และบล็อกเขาโดยตรงและถือโอกาสให้ทนายความบอกเขาว่าไม่มีทางออกอื่นนอกเหนือจากการหย่าร้างเขากังวลขึ้นมาทันที อ
Baca selengkapnya
บทที่ 7
หลังจากถูกฉันแบ่งทรัพย์สินส่วนใหญ่ ลูกค้าเก่าของเขาทั้งหมดได้รับข้อความในชั่วข้ามคืนทุกคนบอกว่าเขาเป็นคนที่โหดเหี้ยมและไร้ความปราณี แม้แต่ลูกชายของเขาก็ยังทําร้ายเขา ดังนั้นเขาต้องระมัดระวังในการร่วมมือในอนาคตหลีจิ่นเฉิงก็ไม่คิดว่าเรื่องนี้จะมีผลกระทบมากขนาดนี้ ในวงการนี้ การเลี้ยงผู้หญิงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ทุกคนมีงานเลี้ยงข้างนอกบ้าง ก็จะพาคนสนิทของตัวเองไปด้วยทําไมพอมาถึงฝั่งเขา ก็กลายเป็นคนที่ชั่วร้ายไปแล้วล่ะ?เขาไม่เข้าใจและไม่เข้าใจ แต่ฉันกลับหัวเราะขึ้นมา ใช่ ทุกคนต่างก็เล่นละครตบตา แต่คนอย่างเขา ที่ฆ่าลูกชายตัวเองเพื่ออยู่กับรักแรก กลับมีไม่กี่คนจริงๆ ความโหดร้ายและไร้ความปราณีแบบนี้โดยไม่คํานึงถึงสิ่งใดๆ ก็เป็นข้อห้ามที่ยิ่งใหญ่ในที่ทํางานและยิ่งเป็นที่รังเกียจในโลกธุรกิจคนเหล่านั้นสร้างเนื้อสร้างตัวด้วยมือเปล่าค่อนข้างเยอะ เมียหลวงนั่งอยู่ที่บ้าน ไม่ว่าข้างนอกจะเป็นยังไง พวกเขาก็ไม่เคยสั่นคลอนฐานะของทายาทในครอบครัวเลยคนที่โง่เหมือนหลีจิ่นเฉิง ยังเป็นคนแรกเลยนะเมื่อเห็นฉากนี้หลีจิ่นเฉิงก็ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลําบาก หุ้นส่วนของบริษัทตระกูลหลี่พากันถอนตัวออกไ
Baca selengkapnya
บทที่ 8
ฉันสะบัดเขาออก "คุณมีเวลาว่างก็ดูแลผู้หญิงของคุณเองก่อนเถอะ ฉันได้ยินมาว่าช่วงนี้เขาไม่อยู่เฉยเลยนะ ได้กลับมาคบกับแฟนที่ต่างประเทศแล้ว คุณไม่สงสัยบ้างเหรอ?”“หลังจากเขากลับมาอยู่กับคุณไม่นานก็ท้องแล้ว คุณอย่าลืมสิ รายงานการตรวจร่างกายของคุณยังไม่ได้รับ ฉันขอเตือนคุณว่าตอนนี้มีเวอร์ชั่นอิเล็กทรอนิกส์แล้ว”“เธอหมายความว่ายังไง เธอแช่งฉันเหรอ?”“ซะที่ไหนล่ะ ฉันแค่อยากให้คุณดู จะได้ดูแลสุขภาพด้วย”ฉันออกไปทันที นั่งอยู่ในรถ พอนึกถึงหลีจิ่นเฉิงเห็นรายงานการตรวจร่างกายฉันก็อยากจะหัวเราะเมื่อเสี่ยวอันอายุสามขวบ เขาออกไปทํางานนอกสถานที่และถูกลักพาตัวครั้งหนึ่ง โจรลักพาตัวทรมานเขาเป็นเวลาสามวัน หลังจากครั้งนั้นเขามีเงามืดทางจิตใจอย่างรุนแรง ร่างกายก็ได้รับบาดเจ็บ ทำให้เขาไม่สามารถมีลูกได้อีกต่อไปดังนั้นเด็กในท้องของเฉินเวยเป็นลูกของใครกันแน่ ฉันไม่รู้ แต่ไม่มีทางเป็นลูกของหลีจิ่นเฉิงแน่นอนเมื่อฉันกลับถึงบ้าน หลังจากฉันเก็บรางวัลของวันนี้เสร็จ ก็เปิดทีวีและเห็นข่าวข่าวหนึ่งสถานีโทรทัศน์ช่องนี้รายงานว่า ชายคนหนึ่งแทงแฟนสาวที่อยู่ด้วยกันที่บ้าน ตอนนี้ถูกตํารวจจับแล้วกล้องแวบผ่าน ฉันมอ
Baca selengkapnya
บทที่ 9
เพิ่งออกมาฉันก็เห็นเฉินเวย เห็นฉันปรากฏตัวต่อหน้าเธออย่างสดใส เฉินเวยทําหน้าไม่เชื่อ แล้วพุ่งมาตรงหน้าฉัน “เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? เธอ เธอมาประกันตัวเขาหรือ?”เธอเอามือกุมท้องตัวเอง หน้าซีด เพราะได้รับบาดเจ็บ เธอจึงนั่งรถเข็นมาท่าทางแบบนี้ทําให้ฉันอดตกใจไม่ได้ นี่เพิ่งผ่านไปไม่นานเอง ดอกไม้งามที่เคยคลอเคลียอยู่ในอ้อมอกของหลีจิ่นเฉิงอย่างอ่อนโยน ตอนนี้กลายเป็นสภาพแบบนี้ซะแล้ว ฉันคาดไม่ถึงเลยจริงๆแต่พอมาคิดดูอีกที คนอย่างเธอจะมีชีวิตที่ดีได้ยังไงกัน ยิ่งเธอแย่ฉันก็ยิ่งมีความสุขฉันยิ้มตาหยีมองเธอ “ขอโทษจริงๆ เธอใช้ความพยายามอย่างมากในการปีนขึ้นไปที่ตําแหน่งนี้ ไม่คิดว่าทุกอย่างจะหายไปหมดแล้ว”“หลีจิ่นเฉิงเขาแทงฉัน ฉันจะให้เขาชดใช้เงิน!”ฉันส่ายหน้า “ขาดทุนเป็นไปไม่ได้หรอก ตอนนี้บริษัทเป็นของฉันแล้ว หลีจิ่นเฉิงเขามีแต่ชีวิตแย่ๆ ชีวิตนี้ก็ต้องอยู่ในคุกเท่านั้น”“ส่วนเธอ” ฉันชี้ไปที่เธอ “ในช่วงที่ความสัมพันธ์การแต่งงานระหว่างฉันกับหลีจิ่นเฉิงยังคงอยู่ ทางที่ดีคือเขาไม่ใช้เงินเพื่อเธอนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะทวงทั้งหมดกลับมา”วันหลังทําตัวดีๆนะฉันตบหน้าเธอแล้วเดินจากไป เธอโกรธจนด่ากร
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status