เพื่อรักเเรก สามีจึงต้องสังเวยลูกทั้งสี่ของฉัน

“Majesty Designs…” mahinang bulong niya, tila ba sinusubukang paniwalaan ang sariling hindi pa tuluyang naglaho ang lahat.

Isang linggo palang ang nakalipas mula ng pinagtaksilan siya ng mga taong pinaniwalaan niya. Si Adrian De Leon, ang lalaking akala niya’y mamahalin siya habang buhay; si Vanessa Alcaraz, ang best friend na naging kaagaw; at ang boss niyang walang habas gamitin ang kanyang talento para sa sariling ambisyon at pera sa kumpanya.

Pinunasan niya ang luha sa gilid ng kanyang mata habang naiisip ito. Ngunit bago pa siya makagalaw paalis, isang mabigat at malamig na presensya ang naramdaman niya sa loob ng atelier.

Hindi iyon hangin. Hindi rin guni-guni.

Parang may mga matang matagal nang nakatingin sa kanya… matalim, malalim, at mapanganib.

Dahan-dahan siyang lumingon. At sa pintuan, sa gitna ng madilim mula sa labas, ay naroon ang isang matangkad na lalaki. Nakaitim, eleganteng porma, at tila hindi man lang nababasa ng ulan.

“Sino ka?” mahina pero matigas niyang tanong na may halong takot.

Ngumiti ito ng bahagya. Hindi ngiti ng isang kaibigan… kundi ng isang lalaking alam kung gaano siya kalakas.

“This is what I’ve been waiting for, Elena.” mababa at malambing ang boses nito, ngunit may dalang kapangyarihan na nagpatayo ng balahibo niya. “At ngayon nandito kana sa harap ko...”

Nang marinig niya ang pangalan niya mula sa bibig ng lalaki, napaatras siya ng isang hakbang. “Paano mo ako nakilala? paano ka nakapasok sa atelier ko?”

Lumapit ito nang mabagal, parang isang leon na nagmamasid sa biktima. Hindi niya alam kung tatakbo ba siya o mananatili. Ngunit may kakaibang bigat sa bawat hakbang nito, na para bang may sariling utos ang kanyang katawan na huwag gumalaw.

“Kasi binabantayan kita” bulong nito. “Sa mahabang panahon, Elena.. Alam ko kung gaano ka ka-brilliant. Alam ko kung paano ka sinira ng mundong ‘to… at alam ko kung gaano sila kalupit sa’yo.”

“Wala akong kailangan sa’yo,” madiin niyang sagot, pilit tinatago ang kaba. “Umalis ka sa property ko.”

Ngunit bago pa siya makagalaw palayo, hinawakan ng lalaki ang doorframe. Isang galaw na tila nagkulong sa kanya sa loob ng sariling atelier. Sapat na ang presensya nito para maramdaman niya ang tensyon sa pagitan nilang dalawa.

“Huwag kang matakot sa’kin, Elena,” aniya, mababa ang boses. “Hindi ako narito para sirain ka… narito ako para ibalik ang ninakaw nila sa’yo.”

Napasinghap siya. Hindi niya alam kung paano nito nalaman. Pero sa bawat salitang binibitawan nito, para bang mas lumalalim ang bitag na hindi niya alam kung paano tatakasan.

“Who the hell are you?” ulit niya, mas mahina na ngayon, pero puno ng panginginig.

Lumapit pa ito hanggang halos magtama ang kanilang mga hininga. Sa dilim ng atelier, nasilayan niya nang malinaw ang mga mata nitong kulay abo, malamig pero may lalim na hindi niya maipaliwanag.

“Nathan,” mahinang sabi nito, “Nathan Arguelles.”

Parang bumigat ang paligid. Kilala niya ang pangalang iyon, isang pangalan na paulit-ulit na naririnig ng mga nasa mundo ng fashion at negosyo. Ang pinaka-mayamang lalaki sa industriya. Isang billionaire na halos hindi nakikita sa publiko, ngunit kayang galawin ang merkado sa isang pirma lang.

“Bakit… bakit ako?” tanong niya, halos hindi lumalabas ang boses.

Tinitigan siya nito nang matagal, para bang sinasaliksik ang kaluluwa niya. At sa isang mababang bulong, inilapit niya ang kanyang labi sa tainga nito.

”Be mine and marry me, Elena. I’ll give you back the world they stole from you.”

Parang huminto ang oras.

Hindi niya alam kung matatawa ba siya o matatakot. Kasal? Sa isang lalaking hinding hindi niya mapapantayan sa yaman?

“Are you insane?” mabilis niyang sagot, pero ramdam niyang nanginginig ang kamay niya.

Hindi siya sinagot ni Nathan, bagkus ay iniabot nito ang isang itim na sobre. “Ang lahat ng kinuha nila sa’yo, maibabalik ko. Ang impluwensiya, ang respeto, pangalan, pati seguridad mo. Pero may kapalit ang lahat.”

Bumilis ang tibok ng puso niya.

“I want you,” dagdag nito, malamig pero puno ng pagnanasa at determinasyon. “As my wife.”

Gusto niyang sabihing hindi. Gusto niyang itulak ito at sabihing wala itong karapatang basta siyang angkinin. Pero sa ilalim ng galit, may isang maliit at madilim na bahagi ng puso niya ang bumulong… Paano kung?

Kung magamit niya ang kasunduang ito para muling bumangon? Kung ito ang paraan para makapaghiganti sa lahat ng sumira sa kanya?

“You’re insane,” bulong niya ulit.

Ngumiti ito. “Siguro? at isa ang sigurado ako…nakukuha ko ang lahat.“

At sa isang iglap, naalala niya ang bawat gabing umiiyak siya mag-isa, bawat pagyukod sa mga taong pinaniwalaan niyang kakampi niya. Kung wala nang natira sa kanya ngayon, bakit pa siya matatakot sa kasunduang ito?

Ang tanging naririnig niya ngayon ay ang patak ng ulan sa labas at ang mabagal na tibok ng kanyang dibdib.

“Think about it,” sabi ni Nathan habang unti-unti itong lumayo. “This isn’t just a marriage, Elena. It’s your revenge… wrapped in gold.”

Pagkasara ng pinto, iniwan siyang mag-isa sa dilim. Ngunit sa unang pagkakataon matapos ang ilang linggo, may apoy na muling nabuo sa kanyang dibdib, isang apoy na hindi pag-ibig… kundi isang kasunduan sa tatanggapin niya para sa paghihignati.

“Tatanggapin ko ang kagustuhan ni Nathan…para sa aking sarili” bulong nito bago tuluyang matapos ang gabi.