เผลอยอมรับนาง

รุ่งเช้าจางอวี้ถิงเดินไปที่โรงครัวเพื่อพบกับหัวหน้าห้องครัวเพราะตอนนี้ผักในแปลงของนางสามารถตัดกินได้แล้ว   ของปลูกต้องใช้แรงเมล็ดพันธุ์ก็ต้องซื้อหา  จางอวี้ถิงมาพบกับป้าหงแม่ครัวใหญ่ของโรงครัวแห่งนี้  นางไม่แสดงทีท่าว่าเป็นฮูหยินเพราะตาแก่นั่นสั่งห้ามเรียกนางว่าฮูหยิน  ไม่นานป้าหงก็เดินมาหานางก่อนจะเอ่ยทักทาย

"คุณหนูจางวันนี้ออกจากจวนเล็กมาถึงโรงครัวด้วยตนเองไม่ทราบว่าท่านต้องการอะไรหรือเจ้าคะ"

"ไม่ได้ต้องการสิ่งใด  ท่านป้าหงข้าปลูกผักไว้หลายสิบแปลงกินอย่างไรก็ไม่ทัน  วันนี้มีผักกาด  หลัวโปว  กวางตุ้งดอก  ข้าขายถูกๆกำละยี่สิบอีกแปะ  พวกท่านคนมากข้าขายถูกกว่าตลาดถึงห้าอีแปะสนใจจะรับหรือไม่เล่า"

ป้าหงถึงกับอ้าปากค้าง  คุณหนูจางท่านปลูกในที่ดินสกุลหยางยังกล้ามาขายให้สกุลหยางอีกเนี่ยนะ  ป้าหงทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกทันที   อาจิ้งที่เดินมาเพื่อรับน้ำอุ่นจากโรงครัวเห็นว่าคุณหนูจางมาถึงจวนใหญ่เองก็แปลกใจจึงเดินไปหานางเพื่อสอบถามความต้องการ

"คุณหนูจาง  ไม่พบเสียนานท่านสบายดีนะขอรับ"

"อ้อ..องครักษ์หลี่  ข้าสบายดีเอ่อจริงสิ  ข้าปลูกผักไว้หลายแปลงแต่มาขายโรงครัวดูแล้วท่านป้าหงคงไม่อาจรับซื้อ  เช่นนั้นวันนี้ข้าจะขอไปข้างนอกสักชั่วยาม  ขายผักหมดแล้วข้าจะรีบกลับ  รบกวนองครักษ์หลี่ช่วยไปแจ้งเจ้านายท่านให้สักหน่อย  ลี่จูเรากลับไปตัดผักกันเถอะ"

สองคนนายบ่าวหันหลังกลับพร้อมตะกร้าผักทันที   แต่เดินได้เพียงห้าก้าวเสียงกังวานของเจ้าบ้านก็ดังมาจากทางด้านหลัง  ทำเอาพวกนางต้องหยุดแล้วหันกลับมา

"จางอวี้ถิง   สกุลหยางของข้ายากไร้ถึงขั้นต้องให้เมียตนเองไปเร่ขายผักหญ้าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"

จางอวี้ถิงยกผ้าเช็ดหน้าสีขาวปักลายดอกเหมยกุ้ยออกมาปิดปากก่อนจะไอออกมา  ท่าทางระโหยโรยแรงผิดกับเมื่อสักครู่โดยสิ้นเชิง

"แค่กๆๆๆ  ใต้เท้า แค่กๆ ข้าป่วยต้องรักษา  สมุนไพรต้องใช้เงินซื้อแค่กๆๆๆ  ที่ดินจวนเล็กพอมีว่างข้าเลย  แค่กๆๆ  ปลูกผักพอดีผักงามเกินไปข้าจึงเอาขายที่โรงครัวน่ะเจ้าค่ะก็ๆๆ  แต่เหมือนกับโรงครัวไม่ต้องการข้าเลยแค่กๆๆๆๆ"

"แค่ค่าหมอค่ายาเจ้าคิดว่าข้าไม่มีปัญญาจ่ายให้เมียตนเองเชียวหรือไงถึงต้องดิ้นรนเพียงนี้"

จางอวี้ถิงไอจนตัวโยน  ลี่จูลูบหลังให้กับเจ้านายของตนเอง  จางอวี้ถิงลูบหน้าอกตนเองก้มหน้ามองพื้น  หายใจหอบเหนื่อย  หยางหมิงเห็นอาการนางไม่ดีจึงบอกให้นางไปพัก

"เจ้ากลับจวนเล็กไปเถอะ  ส่วนผักก็ให้บ่าวไปตัดข้าเหมาทั้งสามสิบแปลงนั่นแหละเจ้าคิดเท่าไหร่"

"ขะ ขอบ  แค่กๆ ขอบคุณใต้เท้าเจ้าค่ะ  น่าจะตัดกินได้เป็นเดือนอยู่ แค่กๆๆคิดท่านห้าสิบตำลึงแค่นั้นคงไม่แพงเกินไป"

"จางอวี้ถิงเจ้าปล้นข้าอยู่หรือไง   สามสิบตำลึงก็คงเยอะไปแล้วกระมัง"

"แค่กๆๆๆ  ใต้เท้าเมตตาด้วยข้า  ต้องรดน้ำแค่กๆๆๆ  คือ"

"เอาล่ะๆ  ห้าสิบตำลึงก็ห้าสิบตำลึง   ข้าเพิ่งรู้ว่าเมียตัวเองหน้าเงินไม่ใช่น้อย"

หยางหมิงให้ห้องครัวรับผักจากนาง  ก่อนจะเดินจากไปเขาไม่รู้ตัวเลยว่าเรียกคนตรงหน้าว่าเมียไปแล้วถึงสามครั้ง   บ่าวไพร่ที่ได้ยินเจ้านายเรียกคนที่เขาไม่ยอมรับว่าเมียงั้นแปลว่าตอนนี้ใต้เท้ายอมรับฮูหยินแล้วงั้นหรือ  ป้าหงเดินมาเอ่ยกับจางอวี้ถิงสรรพนามก็เปลี่ยนไปเช่นกัน

"เอ่อ  ฮูหยินน้อยผักตะกร้านี้ส่งมาเถอะเจ้าค่ะ  เอ่อมิทราบว่าฮูหยินน้อยจะให้พวกบ่าวไปตัดผักเวลาใดเจ้าคะ"

"ท่านไปสักยามเฉินก็ได้    เช้าเกินไปไม่ดีหรอกเผื่อมีสัตว์เลื้อยคลานมีพิษอาจเป็นอันตรายได้"

จางอวี้ถิงเอ่ยจบก็เดินเกาะแขนลี่จูกลับจวนเล็ก  ป้าหงแปลกใจเวลาที่พูดกับนางฮูหยินน้อยดูปกติดีไม่มีท่าทีป่วยสักนิด  ต้องเป็นเพราะดวงชะตาของใต้เท้าแรงเกินไปจนข่มดวงชะตาฮูหยินน้อยแน่ๆ  น่าสงสารฮูหยินน้อยเหลือเกิน อายุยังน้อยกลับต้องมาเดียวดาย  แต่ตอนนี้ใต้เท้ายอมเรียกนางว่าเมียแล้ว  อีกหน่อยคงมีคุณชายน้อยวิ่งเล่นในจวนสักที  ข่าวลือเรื่องใต้เท้ากับใต้เท้าเซียวจะได้เบาบาง

จางอวี้ถิงกลับมาถึงจวนเล็กก็นอนแผ่หลากลางลานของห้องโถง  มีแค่สองคนนายบ่าวชีวิตช่างอิสระเสียจริงๆ   นางรอให้ตาเฒ่านั่นเข้าวังไปประชุมก่อนนางค่อยลงมือทุบทางหนีเที่ยวของนาง  จากนั้นสองคนนายบ่าวก็จัดการมื้อเช้าด้วยความอารมณ์ดี

ทางด้านว่านชิงชิงที่ตอนนี้ยืนอยู่หน้าจวนพร้อมกับปี้เหยาเพื่อรอเซียวอี้หลง  เขาเดินออกมากำลังจะขึ้นรถม้าแต่สายตาเหลือบไปเห็นคนที่ทำเขานอนไม่ได้ทั้งคืนเพราะมัวแต่คิดถึงความเย้ายวนของนางยืนอยู่ก็หงุดหงิด  ใส่เสื้อผ้าอันใดกันเกะกะไปหมด  นางไม่ใส่อะไรเลยงามกว่าเป็นไหนๆ  ก่อนที่เขาจะเดินไปหานาง

"มายืนทำอะไรที่หน้าจวน    ข้าบอกแล้วมิใช่หรือว่าห้ามเจ้าออกมาจวนหลัก"

"ใต้เท้าเซียวข้าอยากไปซื้อของใช้สตรี  อีกอย่างปี้เหยานางไม่ค่อยรู้เรื่องราคาข้ากลัวว่านางจะถูกเอาเปรียบจึงจะไปเอง"

"เจ้าจะหาทางป่าวประกาศฐานะตัวเองเช่นนั้นหรือถึงต้องไปให้ได้น่ะ"

"นี่ใต้เท้าเซียว  ท่านว่าข้าอายุสิบหกแต่งงานกับตาแก่อายุสามสิบสามนี่มันน่าภูมิใจมากนักจนต้องไปป่าวประกาศหรือไง"

"เจ้า..หึ  พ่อบ้านมานี่หน่อย"  สิ้นคำสั่งชายวัยกลางคนก็วิ่งมาหาเขาทันที    

"ใต้เท้ามีเรื่องอันใดให้บ่าวรับใช้หรือขอรับ"

"เจ้าพาฮูหยินไปตลาดหาซื้อของใช้ส่วนตัว   พาคนไปด้วยสักสามคน"

"ขอบคุณใต้เท้าเซียว  ปี้เหยาไปกันเถิดเดี๋ยวตลาดจะวายเสียก่อน"

สองนายบ่าวไปแล้ว  เซียวอี้หลงมองตามร่างระหงไป  อาไท่เดินมารับกล่องไม้จากเขาเพื่อนำไปวางในรถม้าม้าก่อนจะอมยิ้ม  เซียวอี้หลงเห็นจึงเอ่ยปากถามเขา

"เป็นอะไร  ยิ้มอันใดของเจ้ากันอาไท่"

"ใต้เท้าเรียกฮูหยินน้อยว่าฮูหยินเมื่อสักครู่น่ะขอรับ  ข้าน้อยดีใจที่ในที่สุดท่านก็ยอมรับนาง"

เซียวอี้หลงหน้าแดง  เขาเผลอเรียกนางเช่นนั้นไปจริงๆด้วย  แต่กลับทำสีหน้ากลบเกลื่อนก่อนจะเอ่ยเสียงเข้ม

"บ่าวไพร่เต็มจวนต่อให้ข้าไม่ชอบนางแต่ก็ต้องให้เกียรติท่านปู่ของนางมิใช่หรือไง  เจ้าอย่ามาแสดงออกเกินไปนัก  เจ้าชอบเด็กปี้เหยานั้นมิใช่ข้าไม่รู้  อย่าทำให้ข้าเสียการปกครองเล่าเจ้าเด็กบ้า"

"อ้อๆๆ..ขอรับ"