ตอนที่ 7 สุราคือเพื่อน

แสงอาทิตย์ทอดผ่านขอบฟ้าอย่างอ้อยอิ่งแสงสีส้มอุ่นสาดเข้ามาในห้องผ่านบานหน้าต่างไม้ไผ่ทว่าอบอุ่นเพียงใด ก็ไม่อาจละลายความหนาวเหน็บในใจของเขาได้เว่ยเจินหง ชายหนุ่มผู้เปี่ยมไปด้วยแรงกล้าและเปลวเพลิงแห่งอารมณ์นั่งพิงเสาไม้ที่แตกร้าวเล็กน้อย ข้างตัวคือไหสุราที่ถูกเปิดฝาทิ้งไว้กลิ่นแรงของเหล้ารินอยู่ในอากาศ ราวกับมันซึมซับความคับแค้นในใจเขาเอาไว้ทุกหยด

“ท่านพ่อ… ท่านไม่เคยเข้าใจข้าเลย…” เขาพึมพำกับตัวเอง ดวงตาแดงก่ำจ้องมองไปยังแสงแดดยามเย็นดวงตานั้นไม่มีความเกรี้ยวกราด…มีแต่ความเหนื่อยล้า ผิดหวัง และเศร้าใจปนเปเขาไม่ได้อยากเหนือใครเขาเพียงแค่อยากให้บิดา… มองเขาในฐานะ ลูกชาย สักครั้ง

“ข้าไม่ต้องการชิงดีชิงเด่นกับใครทั้งนั้น…” เขากระดกสุราอีกครั้ง เสียงฝืดคอของไหลเหลวสะท้อนในห้องเงียบงันบ่าวรับใช้คนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกลนัก เขาไม่กล้าเข้าไปใกล้แต่มือสองข้างกำผ้าเช็ดมือแน่นด้วยความกังวล“นายน้อย... ท่านดื่มมากแล้ว ได้โปรดพอเถิดเจ้าค่ะ” เว่ยเจินหงปรายตามองด้วยสายตาแดงก่ำเขาไม่ได้ดุด่า ไม่ได้โกรธเคืองหากแต่เพียงยิ้มบาง ๆ ที่ฝืนและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน

“ไม่ต้องมายุ่งกับข้า...ข้าเพียงแค่… อยากลืมทุกสิ่ง…” เขากอดไหสุราไว้แน่นคล้ายคนหลงทางที่ไม่มีที่ไปเว่ยเจินหง เดินโซเซไปตามลานทางเดินของจวน มือหนึ่งกอดไหสุราแนบอกแน่น ราวกับกอดเพื่อนคนสุดท้ายในชีวิตแสงอาทิตย์ยามเย็นทอดลงมาบนแผ่นหลังของเขา แต่กลับไม่อาจมอบความอบอุ่นใด ๆ ให้จิตใจที่ปริแตกอยู่แล้ว

"เจ้าไม่ต้องเดินตามข้ามา!" เขาหันกลับไปตะคอกใส่สาวใช้ที่เดินตามมาเงียบ ๆ ด้วยความเป็นห่วงน้ำเสียงของเขาอ้อแอ้เต็มไปด้วยความเมา และดวงตาแดงเรื่อที่อัดแน่นด้วยอารมณ์ที่ไม่มีใครเข้าใจสาวใช้หยุดยืน เฝ้ามองนายของตนอย่างลังเลเว่ยเจินหงไม่ได้ใส่ใจอีก เขาเดินดุ่ม ๆ ไปตามทางอย่างไร้ทิศทางโลกของเขาในยามนี้… มีเพียงเสียงหัวใจที่ร่ำร้อง กับไหสุราในอ้อมแขน

ไม่นานนัก เขาก็เดินเข้ามายังห้องรับรองประตูบานใหญ่เปิดอ้าอยู่ราวกับรอรับเขาเข้าไปในโลกแห่งความเงียบชายหนุ่มทรุดตัวลงกับพื้นแทบจะทันทีที่ก้าวเข้าไปตุบ! เสียงร่างกายกระแทกพื้นไม้ดังขึ้นพร้อมกันนั้น ไหสุราในอ้อมแขนก็กระเด็นหลุดมือ กลิ้งหลุน ๆ หายเข้าไปใต้เตียงเว่ยเจินหงเอียงคอมองตามไหด้วยสายตาหม่นมัวราวกับมันคือเพื่อนที่กำลังจะทิ้งเขาไปอีกคน

"เพื่อนรักของข้า... เจ้าจะไปไหน..." เขาพึมพำเบา ๆ ขณะคลานตามมันเข้าไปใต้เตียงอย่างเชื่องช้ามือสั่น ๆ พยายามควานหาร่างกายเปรอะเปื้อนฝุ่นโดยไม่รู้ตัวสุดท้าย... ยังไม่ทันได้สัมผัสไหสุราที่ตนรักเปลือกตาของเขาก็หนักอึ้ง ราวกับถูกถ่วงไว้ด้วยความเหนื่อยล้าเว่ยเจินหงเผลอหลับไปทั้งอย่างนั้น

ภายใต้แสงแดดยามเย็นที่อบอวลด้วยไออุ่นของวันสุดท้ายท้องฟ้าเริ่มอาบไล้ด้วยสีทองส้มอ่อน ลมอ่อนโชยผ่านลานกว้างหน้าจวนตระกูลเว่ยไม่ทันคาดคิด... เสียงกงล้อของรถม้าและเสียงกลองประโคมเบา ๆ ดังขึ้นแต่ไกลขบวนรถม้าหรูหราหลากคันเคลื่อนตัวมาถึงหน้าประตูใหญ่ธงประจำตระกูลม่อปลิวไสวเหนือหลังคารถม้าอย่างสง่างามกลิ่นอายของอำนาจลอยอวลไม่ต่างจากขุนนางผู้เรืองอำนาจมาเยือน

ม่ออวิ๋นเฉิน บุตรชายของแม่ทัพใหญ่อีกคนแห่งเมืองหลวงชายหนุ่มผู้มีชื่อเสียงเรื่องความเฉลียวฉลาด… และข่าวลือในเรื่องผู้หญิงเมื่อขบวนหยุดลงเบื้องหน้าจวนม่ออวิ๋นเฉินก้าวลงจากรถม้าด้วยท่วงท่าหยิ่งผยองแต่มีเสน่ห์ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานเขามิได้รอให้ผู้ใดเชื้อเชิญ หากแต่กล่าวทันทีด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

“ท่านลุง ข้าล่วงเกินหรือไม่ หากวันนี้ขอชื่นชมความงามของคุณหนูเว่ยก่อนพิธีแต่งเล็กน้อย?” เขายิ้มบาง... แต่ในสายตานั้นกลับเต็มไปด้วยความคาดหวังอันไม่ปิดบังทางด้าน แม่ทัพเว่ยซ่างเทียนเมื่อเห็นชายหนุ่มผู้มากด้วยชื่อเสียงเดินทางมาเยือนถึงหน้าจวนสีหน้าแกร่งกล้าก็แปรเปลี่ยนเป็นความยินดี

“ฮ่า ๆๆ ลมมงคลใดพัดหลานชายของข้ามาถึงที่นี่นะ? สมแล้วที่เป็นคนหนุ่มมั่นใจ มุ่งตรง มีเป้าหมายชัดเจน”

คำกล่าวนั้นเปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจเขาโบกมือสั่งเด็กรับใช้ทันทีให้เตรียมห้องโถงอาหารเย็นมื้อนี้ต้องหรูหราและดีที่สุดเท่าที่จวนจะจัดหาได้

“มื้อนี้ เราจะร่วมโต๊ะกัน ทั้งเจ้าและจิ้งซินให้เจ้าทั้งสองได้รู้จักกันให้มากกว่านี้ ก่อนที่พิธีมงคลจะมาถึง”

ม่ออวิ๋นเฉินยิ้มกว้างอย่างพึงใจแม้จะเคยได้ยินเรื่องความงามของนางมานานแต่ในใจเขาคิดไว้แล้วว่า... หากนางงามสมคำร่ำลือนางจะต้อง อยู่ใต้เท้าเขา ไม่ต่างจากคนอื่น ๆ

ภายในห้องโถงของจวนแม่ทัพเว่ยโต๊ะอาหารขนาดใหญ่ถูกจัดวางเต็มไปด้วยสำรับจากทั่วทุกภาคของแผ่นดินทั้งของคาว ของหวาน สุราเลิศรส และอาหารหายากประหนึ่งงานเลี้ยงต้อนรับขุนนางใหญ่กลิ่นหอมลอยฟุ้งเต็มห้อง ช้อนทองตะเกียบหยกถูกวางประดับอย่างพิถีพิถันทุกอย่างถูกจัดขึ้น... ไม่ใช่เพื่อเลี้ยงดูแต่เพื่อแสดง

แม่ทัพเว่ยซ่างเทียน นั่งอยู่หัวโต๊ะสีหน้ายิ้มแย้มดูเป็นกันเอง ราวกับลืมไปแล้วว่าเจ้าของร่างที่นั่งอยู่นี้คือนักรบเลือดเย็นผู้เด็ดหัวศัตรูมาแล้วนับไม่ถ้วน

“อาหารภายในจวนเรา เป็นเพียงแค่อาหารพื้นบ้าน…”เสียงของเขานุ่มนวลจนแทบไม่เชื่อสายตาว่าคนผู้นี้เคยตะคอกลูกชายด้วยความรังเกียจ“หลานชาย อย่าได้ถือสา”

ม่ออวิ๋นเฉิน ผู้มาเยือนในวันนี้ชายหนุ่มผู้มากความมั่นใจ หัวเราะเบา ๆ อย่างรู้มารยาท“ท่านลุง การที่ข้าได้มาพบท่าน ได้ชื่นชมบารมีของท่าน ก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว”

คำพูดของเขานุ่มลื่นดั่งน้ำผึ้งหยดลงบนผ้าไหมผู้เป็นแม่ทัพยิ่งได้ยินก็ยิ่งพึงใจ หัวเราะลั่นด้วยความยินดี

“ฮ่าฮ่าฮ่า… ดี ดี! เจ้าเป็นชายหนุ่มอนาคตไกล สมควรที่ข้าจะฝากบุตรสาวไว้ให้เจ้าดูแล”

เสียงหัวเราะเจือด้วยความทะเยอทะยานโต๊ะอาหารนี้คือโต๊ะเจรจาและคำชมคือการแลกเปลี่ยนอำนาจอย่างละมุนละม่อม

ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นอย่างแผ่วเบาเหล่าข้ารับใช้ต่างแยกทางราวกับรู้หน้าที่เว่ยจิ้งซิน ก้าวเข้ามาในห้องโถงหญิงสาวผู้ได้ชื่อว่า ดอกไม้งามแห่งเมืองหลวง ในยามนี้ปรากฏกายด้วยอาภรณ์เรียบง่าย

ผมถูกมัดรวบไว้หลวม ๆ ใบหน้างดงามไร้ซึ่งเครื่องสำอางใดแต้มเติมนางเดินอย่างสงบแต่สง่างาม จนแม้เสียงหัวเราะของสองบุรุษก็ต้องชะงักไปชั่วครู่ม่ออวิ๋นเฉินหันไปมองอย่างตั้งใจแต่เพียงครู่เดียว... แววตาของเขาก็แปรเปลี่ยนแม้รอยยิ้มยังประดับอยู่ที่ริมฝีปากแต่ในดวงตากลับมีแววผิดหวังแวบผ่านเพียงเสี้ยววินาที

ความงามของนาง... งามอย่างสงบ งามอย่างเรียบง่าย แต่มิใช่แบบที่ม่ออวิ๋นเฉินเฝ้ารอในใจของเขาเคยจินตนาการถึงสตรีที่แต่งองค์หรูหรา กลิ่นกายหอมฟุ้ง รอยยิ้มเจิดจ้าแต่เว่ยจิ้งซิน... กลับปรากฏดั่งดอกบัวในสายหมอกน่ามองแต่แตะต้องไม่ได้