บทที่ 12

ร่างนุ่มนิ่มในอ้อมกอดกลิ่นกายสาวหอมละมุนทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นมาในทันที คนใต้ร่างคือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายมานานถึงแปดปีเต็ม นี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งคู่ได้ใกล้ชิดกันเช่นนี้

“คุณเมฆินทร์ ปล่อยนะ ฉันอึดอัด”

อรรัมภาไม่รู้หรอกว่าความรู้สึกนี้เรียกว่าอะไร ให้นิยามว่ามันคือความอึดอัด เพราะทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าต้องวางตัว วางสีหน้าหรือวางใจอย่างไร

ก็ในเมื่อตอนนี้อ้อมแขนที่กอดรัดไว้แน่นทำให้รู้สึกร้อนวูบวาบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่ใช่แค่รู้สึกร้อนเท่านั้นแต่เนื้อตัวเธอดูจะนุ่มนิ่มอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงไปเสียทุกส่วน ถึงได้ไม่มีแรงจะต่อต้านการกระชับเรือนร่างให้แนบแน่น ตามอ้อมแขนของเมฆินทร์

ลมหายใจร้อนที่รดผ่าวลงมาที่บ่าสาว เฉียดไปเฉียดมาใกล้ข้างแก้มหรือใบหู แม้เพียงผ่านไปมาเหมือนไม่จงใจ แต่ทุกครั้งที่มันสัมผัสก็สร้างความรู้สึกประหลาดที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แล้วยิ่งนานเข้าก็ดูเหมือนว่า อรรัมภาจะรู้สึกดีกับการตกอยู่ในสถานการณ์นี้ด้วยซ้ำ

“จะนอนดีๆ ได้หรือยัง” เสียงทุ้มกระซิบถามที่ข้างหู

ถ้าประสาทสัมผัสของอรรัมภาไม่ผิด ริมฝีปากที่เอ่ยถามเมื่อครู่เพิ่งสัมผัสผิวแก้วสาวไปหมาดๆ ใบหน้าของเธอร้อนขึ้นมาทันทีทันใด

และมันยิ่งชัดเมื่อรู้สึกได้ว่าริมฝีปากนั้นแนบลงที่กลางหน้าผากเบาๆ ก่อนจะเลื่อนลงมาที่ปลายจมูกวนเวียนเบาๆ ซ้ำๆ ที่ข้างแก้มสาวแล้วหยุดลงเฉยๆ

อรรัมภาไม่รู้ตัวว่าเอาความกล้ามาจากไหน ถึงได้เงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าของริมฝีปากนั่น สายตาที่จ้องมองมาของเขาแสดงว่ารู้สึกบางอย่างที่เธอไม่รู้จัก

แต่สัมผัสได้ถึงพลังแห่งแรงดึงดูดบางอย่าง ที่มากมายมหาศาลจนไม่อาจจะหลบสายตาคู่นั้นได้

ยิ่งเขาเข้ามาใกล้และแนบใบหน้าจรดลงที่หน้าผากของเธอ ลมหายใจที่ปลายจมูกของทั้งคู่รดกัน ริมฝีปากที่ห่างเพียงแค่เล็กน้อย ไม่มีคำพูดใดเอื้อนเอ่ยทั้งสิ้น

มีเพียงเสียงลมหายใจที่รดกันเบาๆ ของทั้งคู่ ก่อนที่เมฆินทร์จะทาบทับริมฝีปากของตนแนบสนิทลงมาโดยไม่พูดไม่จาสิ่งใด

อรรัมภารู้สึกเหมือนตัวเองถูกลมพายุพัดแรงเสียจนยืนไม่ติด แรงลมนั้นพาเธอลอยไปไกลแล้วก็ฉุดกระชากให้กลับมาอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างไม่อาจคาดเดาและจัดการแก้ไขสิ่งใดได้ นอกจากพาตัวเองคล้อยไปกับคลื่นลมนั้นอย่างวางใจ

เมฆินทร์ยืดอกยอมรับกับตัวเองเลยว่าอดใจไม่อยู่จริงๆ ยามที่อรรัมภาอยู่ในอ้อมแขนเช่นนี้ แม้จะพยายามหักห้ามความรู้สึกที่เก็บงำไว้อย่างมิดชิดในหัวใจมานานนับปี สุดท้ายก็พ่ายแพ้ต่อความปรารถนาลึกซึ้งของหัวใจ

เขายอมรับว่าตั้งแต่เห็นภานุมาที่ไร่ และแสดงท่าทางความสนิทสนมที่มีต่ออรรัมภา มันทำให้ขัดหูขัดตาอย่างที่สุด ถึงขนาดที่ว่าคิดทำอะไรแผลงๆ เทน้ำเปล่าลงที่นอนตัวเอง จัดฉากให้สมเหตุสมผลเพื่อมานอนอยู่บนเตียงนี้ คำเดียวที่ก้องในหัวก็คือ

‘เธอเป็นของใครไม่ได้’

แปดปีเต็มที่เมฆินทร์ปล่อยให้ทุกอย่างผ่านเลยไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทีแรกเขาคิดว่ามันไม่มีอะไรจริงๆ ในหัวใจ ไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่อผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาตามกฎหมาย แต่เอาเข้าจริงแล้ว...

สิ่งที่ซ่อนไว้นานแสนนาน มันกำลังจะลุกขึ้นเรียกร้องทวงสิทธิ์อันชอบธรรมของคำว่า สามีตามกฎหมาย

แต่ก่อนที่ลมพายุจะพัดพาอรรัมภาไปดินแดนแสนไกลที่ไม่เคยรู้จัก ริมฝีปากของเมฆินทร์ก็ถอนรสจูบนั้นออกมาเสียก่อน เสียงหอบหายใจคล้ายขาดอากาศหายใจของเธอคือการเรียกสติ หากแต่เมื่อสบตาคู่นั้นที่จ้องมองอยู่ อรรัมภาไม่รู้เลยจริงๆ ว่าต้องพูดคำว่าอะไร หรือแสดงสีหน้าท่าทีเช่นไรในเวลานี้

“นอนซะ ทีหลังอย่าลืมเก็บผ้าอีก” ใบหน้าคมพูดน้ำเสียงราบเรียบ หากแต่แววตานั้นเป็นประกายเผยความพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด

อรรัมภาทำได้แค่เพียงหลบตาแล้วรีบตะแคงตัวหนีหน้าทันที หัวใจสาวเต้นแรงแทบจะหลุดออกมา ร่างกายร้อนไปหมดไม่กล้าแม้แต่จะกระดิกตัวแม้เพียงเล็กน้อย

เตียงนอนอีกฝั่งมีการเคลื่อนไหวให้รู้ว่าลุกขึ้น และคำตอบที่ได้คือเขาเดินไปปิดไฟ จากนั้นก็กลับมาล้มตัวลงนอนที่เดิมอีกครั้ง แต่ที่เพิ่มเติมคือชิดติดตัวเธอชนิดที่เรียกว่าแกะไม่ออก

ไม่ใช่แค่นั้นเมฆินทร์ยังสอดแขนเข้ามาให้เธอหนุน และใช้แขนอีกข้างโอบรอบเอวเธอไว้อีก เสียงฝนเทกระหน่ำไม่ขาดสาย เสียงฟ้าร้องเป็นระยะ ลมหายใจที่รดต้นคอสม่ำเสมอแล้วเช่นกัน อรรัมภาค่อยๆ หลับตาลงอย่างผ่อนคลายในที่สุด

เช้าตรู่ของอีกวันอรรัมภารู้สึกตัวในตอนสาย ตื่นมาก็ไม่เห็นคนเรื่องมากเมื่อคืนเสียแล้ว มีเพียงกระดาษใบเดียวเขียนวางไว้ที่หัวเตียงสั้นๆ ว่า

‘เช้านี้ไม่กินข้าว เที่ยงอยากกินเส้นใหญ่ราดหน้า’

อรรัมภาวางกระดาษลงอย่างสบายใจ เดินหายเข้าไปในห้องน้ำ พลางคิดว่าในตู้เย็นมีอะไรมาทำเส้นใหญ่ราดหน้าให้คนที่อยากกินได้บ้าง

เมื่อเดินเข้ามาในครัวของที่ต้องการก็วางไว้บนโต๊ะเรียบร้อย ที่ชอบใจที่สุดก็เห็นจะเป็นผักคะน้าที่เก็บสดๆ มาจากไร่ปลอดสารพิษของเขานั่นเอง

เธอจัดการกับอาหารเช้าของตัวเองง่ายๆ แล้วก็ถือโอกาสเตรียมมือกลางวันไว้รอเลย เสร็จงานในครัวอรรัมภาก็จัดแจงงานบ้านเล็กๆ น้อยๆ ที่พอมองเห็น