บทที่ 11

เมฆินทร์ช่างเป็นคนที่กดดันคนอื่นเก่งเสียจริง ขนาดไม่มีเสียงพูดสักคำ แต่ยังสามารถทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดได้ถึงเพียงนี้

“ไม่ครับ แค่บอกว่าให้เอาของมาให้คุณอรเท่านั้น” ภานุบอกตามจริง

ความจริงแล้วต้องเรียกว่าอาสามาเองต่างหาก เมื่อเช้าภานุไปที่บ้านของอำพลแล้วรู้เรื่องทุกอย่าง ความห่วงใยและอยากดูให้แน่ใจว่าอรรัมภาอยู่ที่ไหนปลอดภัยดีหรือไม่ ทำให้เขาไม่ลังเลที่จะขอเป็นคนจัดการเรื่องนี้เอง

“ขอบคุณมากนะนุ” หญิงสาวยิ้มให้จากใจจริงอีกครั้ง

“ถ้าเสร็จธุระ ก็กลับไปได้แล้ว” เมฆินทร์เอ่ยเสียงเรียบอย่างชัดถ้อยชัดคำ

ร่างสูงก้าวย่างเข้ามาอยู่ตรงกลางระหว่างอรรัมภาและภานุอย่างช้า พร้อมเอ่ยต่อว่า

“ถ้าช้ากว่านี้ฝนอาจจะตก คุณจะกลับลำบาก” แม้น้ำเสียงจะดูอ่อนลง แต่คนฟังก็รู้ว่านี่คือการไล่อย่างมีมารยาท

“นุรีบกลับเถอะ ไม่ชินทางด้วย เดี๋ยวจะถึงกรุงเทพฯช้า” อรรัมภาเป็นห่วงภานุกลัวว่าจะเดินทางลำบาก ตอนนี้มีเมฆฝนตั้งเค้ามาจริงๆ

“งั้นผมไปก่อนนะคุณอร” ภานุทำได้แค่กล่าวลา และหันมาพยักหน้าเป็นเชิงทักทายเจ้าของบ้านที่ยืนนิ่งอยู่ข้างหญิงสาว

“อรไปส่งนะ” อรรัมภารีบก้าวตามไปทันที

เมฆินทร์ไม่เดินตามไปส่งแต่ยืนมองอยู่ห่างๆ พอพ้นเขาไปแล้วทั้งอรรัมภาและภานุก็พูดคุยกันสนิทสนมเป็นธรรมชาติ บ่งบอกให้รู้ว่ามีความสนิทสนมกันมากแค่ไหน

มันทำให้เจ้าของไร่หนุ่มหน้าบึ้งมากขึ้นไปอีก สีหน้าที่แสดงความไม่พอใจ ยังไม่เท่ากับความรู้สึกที่อยู่ในซอกหลืบของหัวใจว่า

‘อรรัมภาจะเป็นของใครไม่ได้ นอกจากเมฆินทร์เท่านั้น’

ห้องนอนค่อยดูเป็นห้องนอน พอให้อรรัมภารู้สึกคุ้นเคยและสะดวกสบายกับการใช้ชีวิตที่นี่ เธอจัดข้าวของใช้ส่วนตัวเรียบร้อยจึงเข้าไปอาบน้ำเพื่อเข้านอน

เสียงฟ้าร้องตามมาด้วยเสียงฝนที่กระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย อรรัมภาคิดว่าพออาบน้ำเสร็จจะออกมาปิดเครื่องปรับอากาศที่เปิดไว้ แล้วเปิดหน้าต่างนอนฟังเสียงฝนให้สบายใจ แต่แล้วความฝันก็ต้องสลายเมื่อเปิดประตูออกมาพบว่า เมฆินทร์นั่งลอยหน้าลอยตาอยู่บนเตียงนอนของตน

“คุณเข้ามาทำไม” หญิงสาวถามเสียงแข็ง

หวังว่าคงไม่คิดอะไรแผลงๆ ชวนเธอไปนั่งดูฝนที่ระเบียงด้วยกันเหมือนคืนก่อนหรอกนะ

“นอน” เขาตอบสั้นๆ แล้วบิดขี้เกียจจัดที่จัดทางบนเตียงให้ตัวเองต่อ

“เดี๋ยว นี่ห้องฉัน ห้องคุณอยู่โน่น” อรรัมภาชี้มือไปที่ห้องตรงข้าม

“ใช่ แต่มันนอนไม่ได้” เมฆินทร์ล้มตัวนอนอย่างสบายใจ

“ทำไมถึงนอนไม่ได้ นี่ ลุกเดี๋ยวนี้เลยนะ คุณนอนที่นี่ไม่ได้” หญิงสาวตรงเข้ามาดึงตัวเขาให้ลุกขึ้นทันที

“ทำไมจะนอนไม่ได้ ในเมื่อที่นอนมันมีปัญหา” คนพูดทำสีหน้ายียวนเสียจนอรรัมภาชักจะหมั่นไส้

“มันมีปัญหาอะไร ทำไมถึงนอนไม่ได้”

เธอไม่พูดเฉยๆ แต่ตั้งใจเดินไปอีกห้องหนึ่งเพื่อดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น อรรัมภากวาดตามองไปที่เตียงเจ้าปัญหา ผ้าปูที่นอน ปลอกหมอน ผ้าห่ม ไม่มีอะไรอยู่บนนั้นเลยสักอย่าง ทำให้นึกขึ้นได้ว่า วันนี้ตนเป็นคนจัดการเอาทุกอย่างในห้องนี้ไปทำความสะอาด ทว่า...

ในตู้เสื้อผ้าไม่มีข้าวของสำรองไว้แม้แต่ชิ้นเดียว อรรัมภาจำได้ว่าเมื่อเช้าก่อนจะเอาของเก่าไปซัก เธอตั้งใจอยู่แล้วว่าจะเอาชุดผ้าปูที่นอนที่อยู่ในตู้มาเปลี่ยนให้ใหม่ พอดีกับจังหวะที่ภานุมาทำให้ลืมไปเลย

“ผ้าปูที่นอนสำรองที่อยู่ในตู้ อยู่ที่ไหนคะ” หญิงสาวกลับมาถามคนที่นอนอย่างสบายอยู่บนเตียงของตน

“ในตะกร้า” เขาพูดหน้าตาเฉย

“หมายความว่าไง นั่นของใหม่ที่พร้อมจะปูนะ”

ก่อนที่อรรัมภาจะกลับไปรื้อตะกร้าผ้าซักให้วุ่นวาย เมฆินทร์ก็ชิงพูดขึ้นมาก่อนว่า

“เมื่อกี้ผมทำน้ำหก”

“ก็เช็ดซิ จะรื้อออกมาทำไม” หญิงสาวส่ายหน้า ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ด้วย

“ใจคอจะให้นอนทั้งๆ ที่น้ำหกหรือไง คุณอาจจะไม่สนแต่ผมไม่นอน”

“คุณทำน้ำหกตรงไหน” อรรัมภาถามอย่างใจเย็น

“ปลายเตียง”

“แค่ปลายเตียงถึงกับต้องรื้อทุกอย่างเลยหรือไง” อรรัมภาเริ่มไม่ใจเย็นแล้ว

“สรุปสั้นๆ ง่ายๆ คือคืนนี้ผมจะนอนที่นี่ เตียงนี้ มีอะไรไหม” เมฆินทร์พูดหน้าตาเฉยแล้วหลับตาลงต่ออย่างสบายใจ

“นี่ ลุกขึ้นนะจะมานอนอย่างนี้ไม่ได้ กลับไปนอนห้องคุณหรือไม่ก็ลงไปนอนข้างล่าง นี่เตียงฉัน ฉันจะนอน”

หญิงสาวดึงร่างสูงที่นอนเหยียดยาวบนเตียงให้ลุกขึ้น แต่เมฆินทร์กลับไม่สะทกสะท้านกับการรบกวนของเธอแม้แต่น้อย เขาพลิกตะแคงตัวหนี สีหน้าอมยิ้มเหมือนสะใจที่แกล้งคนได้สำเร็จ

“นี่ ลุก” อรรัมภาพยายามรั้งตัวคนนอนหันหน้าหนีให้หันกลับมา

“มาพูดให้รู้เรื่อง ยังไงฉันก็ไม่ให้คุณนอนที่นี่ ลุก” เธอประกาศเสียงดังฟังชัด

ไม่ได้ผล ไม่สะเทือนเลยสักนิด เมฆินทร์เหมือนไม่รู้สึกรู้สาต่อสิ่งที่พูด เจ้าของห้องสาวไม่ยอมแพ้ยังคงออกแรงพลิกตัวให้หันมาให้ได้

แต่แล้วจู่ๆ พ่อเจ้าประคุณก็พลิกตัวกลับมาเองโดยง่าย ทำให้อรรัมภาเสียหลักล้มลงแนบไปกับอกแกร่งในทันที พริบตานั้นเองร่างสูงก็พลิกตัวอีกครั้ง คราวนี้เป็นเธอที่อยู่ใต้แรงควบคุมของเขา

“ปล่อยนะ” อรรัมภาทั้งตกใจทั้งทำตัวไม่ถูก พยายามออกแรงดันตัวเองออกจากอ้อมกอดของเขา

“ไม่ปล่อย” เมฆินทร์เอ่ยอย่างสบายอารมณ์