บทที่13

พอใกล้เที่ยงก็ลงมือเข้าครัวทำสิ่งที่เตรียมไว้เรียบร้อย เหลือเพียงรอให้คนอยากกินกลับมาเท่านั้น

“คุณอร” เสียงเรียกคุ้นหูทำให้อรรัมภาแปลกใจที่เห็นภานุอีกครั้ง

“เมื่อวานเจอฝนไหม” หญิงสาวถามด้วยความห่วงใย

“ไม่เจอ วันนี้ตั้งใจมาหาคุณอร” ภานุเอ่ยตามจริง

วันนี้ไม่มีคำสั่งของใคร แต่เป็นเพราะเห็นท่าทีของเมฆินทร์เมื่อวานทำให้เขาไม่วางใจเท่าไรนัก วันนี้จึงตัดสินใจกลับมาที่นี่อีกครั้ง

“นุ มีอะไรหรือเปล่า” อรรัมภาถามด้วยความสงสัย

“เปล่า เมื่อวานไม่มีเวลาได้คุย วันนี้ผมว่างก็เลยแวะมาเพื่อจะถามว่า คุณอรขาดเหลืออะไรไหม ต้องการอะไรอีกหรือเปล่า ผมจะพาไปจัดการวันนี้ครับ อ้อ คุณอรชาร์ตแบตโทรศัพท์หรือยัง ผมเอาที่ชาร์ตมาให้แล้วนะ ยังไม่ชาร์ตอีกเหรอ เมื่อกี้โทร.มาติดต่อไม่ได้”

“ที่พี่อำพลเตรียมมาให้ก็พอแล้ว อีกอย่างอรอยู่ที่นี่ไม่นานหรอก ขอบคุณนุมากนะที่เป็นห่วง โทรศัพท์เดี๋ยวเอ่อ ค่อยชาร์ตก็ได้”

อรรัมภาไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี ขืนพูดมากไปจะทำให้พี่ชายเป็นห่วง อีกอย่างถ้ามีเรื่องด่วนอะไร พี่ชายคงติดต่อมาทางเมฆินทร์เอง

“แล้ว เขาทำอะไรไม่ดีกับคุณอรหรือเปล่า”

จะว่าไปเรื่องนี้ต่างหากที่เป็นเรื่องที่เขาห่วงที่สุด ท่าทางเมฆินทร์ดูไม่ใช่คนร้ายกาจอะไรก็จริง แต่ความเย็นชาที่แสดงออกทำให้ภานุกลัวว่าอรรัมภาจะถูกเขาทำร้าย หรือทำอะไรให้ลำบากใจ

“เขาไม่ทำอะไรอรหรอก นุไม่ต้องห่วง เขารับปากแล้วว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย ถ้าอรอยู่ที่นี่ครบตามสัญญา”

“ทำไมเขาไม่อยากได้ดอกเบี้ยเป็นเงิน” ภานุตั้งขอสงสัย

“เงินก้อนนี้ความจริงคุณลุงให้ยืมโดยไม่มีดอกเบี้ย แต่ตอนนี้คุณลุงไม่อยู่แล้ว เขาเป็นทายาทก็อาจจะอยากได้สิ่งที่ควรได้ ก็ดีเหมือนกันนะ เราคืนเงินต้นครบ ดอกเบี้ยจ่ายเป็นค่าแรงก็ถือว่าหายกัน ต่อไปจะได้ไม่มีอะไรติดค้างกันอีก” อรรัมภาพอเข้าใจอีกฝ่ายได้

“แล้ววันนี้ไม่ทำงานเหรอ ปกติไม่เห็นนุอยากหยุด” หญิงสาวหันมาถาม

“ก็แค่อยากมาดูคุณอรอีกครั้งให้แน่ใจ ถ้าคุณอรโอเค ผมก็โอเค” ฟังแล้วภานุค่อยโล่งใจ และหวังว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยโดยดี

ทีแรกเขาคิดว่าจะกลับเพราะอรรัมภายืนยันว่าไม่ได้อยากได้อะไรเพิ่มอีก แต่หญิงสาวเอ่ยชวนให้อยู่กินข้าวกลางวันด้วยกันก่อน

แน่ล่ะ ที่คนเคยได้ลิ้มรสมือการทำกับข้าวของอรรัมภามาก่อน มีหรือจะปฏิเสธได้

ภานุเป็นลูกมือช่วยอรรัมภาจัดการตั้งโต๊ะมื้อกลางวันอย่างคล่องแคล่ว เสียงรถจอดที่หน้าบ้านคนที่ลงมาคนแรกคือเมฆินทร์ แต่อีกคันที่ตามมาคือผู้หญิงท่าทางคล่องแคล่วแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสีฉูดฉาด ท่าทางคุ้นเคยกับเจ้าของบ้านที่เดินหน้าตาบอกบุญไม่รับในตอนนี้

“ใครอ่ะ คุณอร” ภานุกระซิบถาม

“คนคุ้นเคยกัน มาบ่อย”

ยิ่งเห็นสายสวาทมาพร้อมกับเขา เธอก็ยิ่งมั่นใจในสิ่งที่คิดมากขึ้น เห็นทีว่าคงไม่ยากกับเรื่องการหย่า และไม่ต้องกลัวว่าเมฆินทร์จะไม่ปล่อยตัวกลับไปแน่ๆ

แต่ภานุนี่ซิ …

ยิ่งทั้งคู่เข้ามาใกล้ เขาก็ยิ่งรู้สึกถึงบรรยากาศที่ขมุขมัวรอบตัวเหลือเกิน หน้าตาบอกบุญไม่รับที่เห็นตั้งแต่ลงจากรถ นั่นไม่เท่าไร แต่สายตาที่จ้องมองราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แล้วไม่พูดอะไรนอกจากใช้สายตาจับจ้องทุกอิริยาบถนั่นต่างหากที่ทำให้อึดอัดเสียเหลือเกิน

              “อุ๊ยตาย วันนี้มีราดหน้าเหรอคะ ท่าทางดูดีเชียว” สายสวาทพิจารณาอาหารที่อยู่บนโต๊ะแล้วนั่งลงทันที

“คุณเมฆกินเลยไหมคะ สายจัดการให้” สายสวาทอาสา

“ไม่ต้อง ให้คนที่มีหน้าที่จัดการไป เชิญตามสบาย ผมไปล้างมือก่อน” เมฆินทร์เอ่ยเสียงเรียบ เขาชำเลืองมองอรรัมภาที่กำลังเตรียมให้ โดยมีคนน่าเกะกะอย่างภานุเป็นลูกมือใกล้ๆ

ใครใช้ให้หมอนี่มาที่นี่อีก น่ารำคาญชะมัด

สายสวาทไม่คิดเลยว่าอรรัมภาจะมีฝีมือทำอาหารได้ดีเช่นนี้ ราดหน้าที่ไม่ต้องปรุงอะไรเลยรสชาติถูกปากใช้ได้ เมฆินทร์ไม่ต้องพูดถึงเขาเป็นไร้เครื่องปรุงอยู่แล้ว

แต่ไม่ว่าอาหารจะน่ากินหรือรสชาติดีแค่ไหน ก็ทำให้เจ้าของบ้านหนุ่มหมดอารมณ์กับเส้นใหญ่ราดหน้าที่ตั้งใจกลับมากิน

สาเหตุก็เพราะ จานของเขาไม่ปรุง แต่ใครจะรู้ว่าอรรัมภาชอบปรุง และที่ทำให้บรรยากาศการกินหมดอารมณ์มากไปอีกก็คือ ไอ้หมอนั่น ยกจานให้อรรัมภาตักเครื่องปรุงให้

และที่น่าหมั่นไส้ไปอีกก็คือ แม่ครัวบ้านเขาปรุงให้ด้วยรอยยิ้มอย่างมีความสุข

“ไม่อร่อยเหรอคะคุณเมฆ สายว่ารสชาติใช้ได้เลยนะคะ”สายสวาทหันมาถามอย่างเอาใจ เพราะเห็นว่าราดหน้าในจากชายหนุ่มแทบไม่พร่องเลย

“รสชาติพอได้ แต่ขาดความกลมกล่อมไปหน่อย” เขาตอบ พลางใช้สายตาชำเลืองมองอรรัมภาที่นั่งกินหน้าตาเฉย

“เติมอะไรดีคะ เดี๋ยวสายจัดการให้” สายสวาทอาสาทันที

“ไม่ต้อง ให้คนทำปรุง เขาต้องรู้ว่าผมชอบรสไหน กินอย่างไร ไม่ใช่รู้แต่เรื่องนอกบ้าน”

ภานุแทบสำลักเกือบจะหมูติดคอ ในขณะที่อรรัมภานิ่งและหันมาถามอย่างสุภาพว่า

“ไม่ทราบว่าต้องการเติมอะไรคะ”

รอยยิ้มแสนหวานท่าทางสุภาพราวกับไร้ความรู้สึกใดๆ กับการประชดทางอ้อมเมื่อครู่ ยิ่งทำให้เมฆินทร์อึดอัดแต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากคิดว่าวิธีเอาคืนให้สาสม