LOGINเวลา 10:00 น. (สามวันหลังจากการจับกุมดนัย) ณ ห้องพักฟื้น VVIP สยามคอร์ป เมดิคอลเซ็นเตอร์แสงแดดอ่อนๆ ยามสายสาดส่องผ่านกระจกบานยักษ์เข้ามาในห้องพักฟื้นที่ไร้ซึ่งความอึดอัดอีกต่อไป เครื่องช่วยหายใจถูกถอดออกแล้ว เจ้าสัวเกริกพล นั่งพิงหมอนอ่านรายงานข่าวบนแท็บเล็ตโฮโลแกรมด้วยสีหน้าที่ดูมีเลือดฝาดและแข็งแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมริน นั่งปอกแอปเปิลอยู่ข้างเตียง ขณะที่ ก้อง ยืนกอดอกพิงกรอบหน้าต่าง วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนและกางเกงสแล็ค ดูผ่อนคลายและเป็นตัวเองมากขึ้น ไม่ใช่ชุดสูทรัดติ้วเหมือนวันแรกๆ"ดนัยสารภาพหมดแล้วค่ะคุณพ่อ" เมรินส่งชิ้นแอปเปิลให้เจ้าสัว "เขาแอบยักยอกเงินบริษัทไปลงทุนในตลาดมืดมาหลายปี พอเราจะเริ่มโปรเจกต์ Blue Sky โซน B ซึ่งมันไปทับซ้อนกับเครือข่ายเถื่อนของเขา เขาเลยต้องหาทางกำจัดคุณพ่อเพื่อยึดอำนาจเบ็ดเสร็จ"เจ้าสัวเกริกพลถอนหายใจยาว วางแท็บเล็ตลง"ฉันเลี้ยงงูพิษไว้ใกล้ตัวมาสามสิบปี โดยที่ไม่เคยรู้ตัวเลย... มัวแต่มองหาศัตรูที่อยู่ไกลตัว จนเกือบเอาชีวิตไม่รอด" พญาเหยี่ยวหันไปมองช่างไฟสลัมที่ยืนอยู่มุมห้อง "ถ้าไม่ได้ 'หมาเฝ้าบ้าน' ที่ตาไวอย่างนาย ฉันคงกลายเป็นเถ้ากระ
เวลา 23:45 น. ณ สยามคอร์ป เมดิคอลเซ็นเตอร์ (ห้อง ICU ลับสุดยอด)เสียงฝีเท้าเปียกแฉะย่ำกระแทกพื้นกระเบื้องสีขาวสะอาดของโรงพยาบาล VVIP ก้องภพ และ คุณชายพีท ในสภาพที่เปียกโชกไปด้วยฝนกรดและโคลนจากตึกแดง วิ่งกระหืดกระหอบตรงดิ่งมาที่หน้าห้อง ICU โดยมีกระเป๋านิรภัยเก็บความเย็นอยู่ในมือของพีทเมริน ที่นั่งรออยู่หน้าห้องด้วยใบหน้าซีดเซียว รีบผุดลุกขึ้นทันทีเมื่อเห็นสภาพของทั้งสองคน"ก้อง! พีท! พวกนายเลือดออกนี่!" เมรินถลาเข้าไปหาก้อง สังเกตเห็นรอยถลอกและคราบเลือดที่ไหลซึมจากหางคิ้วของเขา"เลือดพวกทหารรับจ้างน่ะครับ ไม่ใช่เลือดผม" ก้องฝืนยิ้มบางๆ พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ เขาหันไปพยักหน้าให้พีทพีทรีบเปิดกระเป๋านิรภัย ดึง 'หลอดแก้วเรืองแสงสีแดงเลือด' ออกมาส่งให้ทีมแพทย์เฉพาะทางที่ยืนสแตนด์บายรออยู่"ยาถอนพิษเรดาร์คครับคุณหมอ... รีบเอาไปฉีดให้ท่านประธานด่วนเลยครับ!"หมอรับหลอดแก้วไปแล้วรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้อง ICU ทันทีเมรินโผเข้ากอดก้องแน่น ซุกหน้าลงกับอกที่เปียกชุ่มของเขาโดยไม่สนใจว่าสูทของเธอจะเปื้อน "ขอบคุณนะ... ขอบคุณที่กลับมาอย่างปลอดภัย ทั้งสองคนเลย"พีทมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เขาย
เวลา 22:00 น. ณ เขตอิทธิพลเถื่อน (The Red Zone) ชานเมือง Neo-Bangkokสายฝนกรดเทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก ท้องฟ้าถูกย้อมด้วยแสงนีออนสีแดงฉานจากป้ายโฆษณาโฮโลแกรมที่กะพริบติดๆ ดับๆ เบื้องหน้าของทีมสลัมวอร์รูมคือ "ตึกแดง (The Red Tower)" อดีตศูนย์การค้าคอมพิวเตอร์ยุคเก่าที่ถูกดัดแปลงให้กลายเป็นป้อมปราการและห้องแล็บเถื่อนของมาเฟียใต้ดินรถ Hover-Tuk-Tuk จอดหลบมุมอยู่ในซอยมืดฝั่งตรงข้ามมายด์ กำลังนั่งอยู่หลังพวงมาลัย สวมแว่นตา VR ควบคุม 'ไมโครโดรน (Micro-Drone)' ขนาดเท่าแมลงวัน บินสำรวจไปตามช่องระบายอากาศของตึกแดง"ระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนามาก" มายด์รายงานผ่านวิทยุ "มีทหารรับจ้างถือปืนกลอัจฉริยะ (Smart-Guns) เฝ้าทุกจุดทางเข้า กล้องวงจรปิดเป็นระบบจับความร้อนทั้งหมด... แต่หนูเจอจุดบอดตรงปล่องทิ้งขยะเก่าด้านหลังตึก มันเชื่อมตรงไปถึงชั้น 13 ที่เป็นห้องแล็บของ ดร.เซน พอดีค่ะ!""เยี่ยมมากมายด์ รักษาพิกัดโดรนไว้" ก้องภพ กระชับเสื้อแจ็กเก็ตหนัง หันไปเช็กความเรียบร้อยของลูกทีม "ไข่แฝด คอยคุ้มกันมายด์อยู่ที่รถ สตาร์ทเครื่องรอไว้เลย""รับทราบพี่!" ไข่แฝดรับคำสั่งก้องหันไปหาคู่หูทะลวงฟันอีกสองคนจ็อด กำ
เวลา 08:00 น. ณ ห้องทำงาน Chief Engineer ชั้น 98 สยามคอร์ป ทาวเวอร์แสงแดดยามเช้าที่ส่องผ่านเมฆมลพิษกระทบกระจกบานยักษ์ ก้องภพ นั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานหินอ่อน คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบ เบื้องหน้าคือจอโฮโลแกรมที่เต็มไปด้วย 'เอกสารอนุมัติงบประมาณ' กว่าร้อยฉบับที่เขาต้องเซ็นด้วยปากกาดิจิทัล"รื้อสายไฟเมนหลักทั้งซอยยังง่ายกว่าอ่านไอ้ศัพท์กฎหมายพวกนี้อีก..." ก้องพึมพำ โยนปากกาดิจิทัลลงบนโต๊ะอย่างหงุดหงิดติ๊ด... ฟืดดดประตูอัตโนมัติเปิดออก เมริน ในชุดสูททำงานสีครีม เดินถือแก้วกาแฟเข้ามาสองแก้ว รอยยิ้มของเธอสดใสยิ่งกว่าแสงนีออนใดๆ ในเมืองนี้"บ่นอะไรแต่เช้าคะ ท่านหัวหน้าวิศวกร?" เมรินวางแก้วกาแฟลงตรงหน้าเขา "วันนี้ฉันชงเองเลยนะ กาแฟอเมริกาโน่คั่วเข้ม ไม่ใส่น้ำตาล... แบบที่นายชอบ"ก้องชะงัก เขามองแก้วกาแฟสลับกับใบหน้าของเมริน"คุณไม่ได้สั่งเลขาฯ ชงให้เหรอ?""ฉันเป็นแฟนเธอนะก้อง... เรื่องแค่นี้ทำไมฉันจะทำให้ผู้ชายของฉันไม่ได้ล่ะ" เมรินยิ้มหวาน โน้มตัวข้ามโต๊ะมาประทับริมฝีปากลงบนแก้มของเขาเบาๆ หนึ่งที "รางวัลสำหรับคนเก่งที่ช่วยบริษัทฉันไว้เมื่อวาน"ก้องหน้าแดงซ่านไปถึงใบหู แม้จะผ่านค
เวลา 16:15 น. ณ ห้องทำงาน Chief Engineer ชั้น 98 อาคารสยามคอร์ป ทาวเวอร์"ฉันไม่สนหรอกนะพีท ว่าสภาพคล่องเราจะเหลือเท่าไหร่! แต่ 'โซน C' คือพื้นที่ยุทธศาสตร์สุดท้ายที่จะพยุงราคาหุ้นของเราไว้!"เสียงของ เมริน ดังก้องไปทั่วห้องทำงาน เธอแกล้งทุบโต๊ะหินอ่อนอย่างแรงจนแฟ้มเอกสารกระจาย ท่ามกลางสายตาของ ก้องภพ และ พีท ที่กำลังนั่งจิบกาแฟดำและพยายามกลั้นขำกับแอ็กติ้งระดับรางวัลออสการ์ของ CEO สาวใต้ตะแกรงช่องแอร์เหนือศีรษะพวกเขา... เครื่องดักฟังกำลังส่งสัญญาณคลื่นความสั่นสะเทือน (Vibration Waves) บันทึกทุกคำพูดของพวกเขาอย่างเงียบเชียบ"แต่ท่านประธานครับ..." พีทสวมบทบาทรองประธานผู้เคร่งเครียด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวลที่ถูกปั้นแต่งขึ้น "ถ้าเราทุ่มงบประมูลสัมปทานที่ดิน 'โซน C' ในวันพรุ่งนี้จนหมดหน้าตัก... เราจะไม่มีเงินสดเหลือสำหรับไตรมาสหน้านะครับ เพดานสูงสุดที่เราสู้ได้คือ 50,000 ล้านเครดิต เท่านั้น ถ้าเกินกว่านี้ สยามคอร์ปจะล้มละลายทันทีนะครับ!""ฉันบอกให้สู้ก็ต้องสู้!" เมรินตะคอกกลับ สวมบทบาททายาทที่กำลังสติแตกเพราะพ่อป่วยหนัก "โซน C คือเหมืองทองคำใต้ดิน! โครงสร้างมันสมบูรณ์พร้อมสร้าง
เวลา 08:00 น. (เช้าวันรุ่งขึ้นหลังงานกาล่า) ณ ห้อง ICU สยามคอร์ป เมดิคอลเซ็นเตอร์บรรยากาศในห้องพักฟื้นฉุกเฉินเงียบงันและตึงเครียด มีเพียงเสียงเครื่องช่วยหายใจและหน้าจอมอนิเตอร์สัญญาณชีพที่ดังเป็นจังหวะช้าๆ บนเตียงแม่เหล็กไฟฟ้า... เจ้าสัวเกริกพล บอสใหญ่แห่งสยามคอร์ป นอนหลับตาพริ้มด้วยความอ่อนล้า ผิวหนังที่เคยดูมีอำนาจกลับซีดเซียวจนเห็นเส้นเลือดเมริน นั่งกุมมือพ่อของเธอแน่น ดวงตาแดงช้ำจากการร้องไห้มาตลอดทั้งคืนเมื่อคืนนี้ หลังจากงานกาล่าจบลง เจ้าสัวเกริกพลทรุดตัวลงหมดสติคาลานจอดรถ VIP เลือดสีคล้ำทะลักออกจากปากจนเสื้อเชิ้ตสีขาวเปื้อนเป็นวงกว้าง"คุณหมอคะ... พ่อเมป่วยเป็นอะไรกันแน่ ทำไมถึงทรุดเร็วขนาดนี้" เมรินหันไปถามหัวหน้าทีมแพทย์ด้วยเสียงสั่นเครือหมอปรับหน้าจอโฮโลแกรมแสดงภาพสแกนปอดของเจ้าสัว "ท่านประธานใหญ่ไม่ได้เป็นโรคร้ายแรงตามธรรมชาติครับคุณเมริน... แต่ท่านได้รับ 'สารพิษกัมมันตภาพรังสีสังเคราะห์ (Synthetic Radioactive Toxin)' สะสมในร่างกายมาเป็นเวลานาน สารตัวนี้ไม่มีสี ไม่มีกลิ่น และหลุดรอดการตรวจจับของเครื่องสแกนอาหารปกติได้... มีคนจงใจ 'ลอบวางยา' ท่านประธานใหญ่มาหลายเดือนแล้ว
เช้าวันใหม่ ร้านก๋วยเตี๋ยวป้าชื่นแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลงมากระทบหม้อน้ำซุปที่กำลังเดือดปุดๆ ส่งกลิ่นหอมของเครื่องเทศลอยอบอวลไปทั่วซอยเมริน นั่งอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนตัวประจำ กำลังโซ้ย "เส้นเล็กแห้งไม่งอกพิเศษลูกชิ้น" อย่างเอร็ดอร่อย โดยมี ก้อง นั่งมองดูอยู่ตรงข้ามด้วยรอยยิ้ม“กินช้าๆ หน่อยครับ
กรุงเทพมหานคร ปี 2089 ไม่ได้มีแค่แสงนีออนที่สวยงามและตึกระฟ้าเสียดเมฆ แต่มันยังมีอีกด้านที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เงามืด... นั่นคือ "ฤดูฝุ่นมรณะ"เช้านี้ ค่าดัชนีคุณภาพอากาศ (AQI) ในย่านพระนคร 2.0 พุ่งทะลุ 350 ซึ่งอยู่ในระดับ "มีผลกระทบต่อสุขภาพอย่างรุนแรง" ท้องฟ้าที่ควรจะเป็นสีครามกลับกลายเป็นสีเทาขุ่นมั
ความเงียบที่ปกคลุมร้านก๋วยเตี๋ยวป้าชื่นในเช้าวันนี้ ช่างแตกต่างจากความเงียบสงบในยามเช้าทั่วไป มันคือความเงียบของ "จุดจบ"ป้ายสติกเกอร์สีแดงคำว่า "ห้ามใช้อาคาร (อันตราย)" ที่แปะคาดประตูเหล็กม้วนหน้าร้าน ดูเหมือนยันต์กันผีที่สะกดวิญญาณของทุกคนไว้ ป้าชื่น นั่งเหม่อลอยอยู่บนม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้เก่าแก่ ด
อากาศภายในสำนักงานสาขาย่อยของ บริษัท ไททัน เอสเตท (Titan Estate) เย็นเฉียบด้วยระบบปรับอากาศแบบ Central Air ที่ตั้งอุณหภูมิไว้ที่ 18 องศาเซลเซียส แต่มันกลับไม่สามารถดับความร้อนรุ่มในใจของ นายวิโรจน์ หัวหน้าฝ่ายกฎหมายได้เลยเขานั่งจ้องมองหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงสถานะการโอนเงิน ตัวเลขสีเขียวสว่างวาบระบุย







