All Chapters of จังหวะรัก ลัดวงจร: Chapter 1 - Chapter 10

ในมหานคร นีโอ-กรุงเทพฯ (Neo-Bangkok) ปี 2089 ท้องฟ้าไม่เคยเป็นสีดำสนิท มันถูกย้อมด้วยสีชมพูฟูเชียและฟ้าไซอันจากป้ายโฮโลแกรมยักษ์ที่ฉายโฆษณา "ระบบอัปเกรดดวงตาไซเบอร์เนติกส์" และ "เครื่องดื่มชูกำลังผสมนาโนบอท" รถลอยฟ้าหลากสีสันพุ่งทะยานผ่านทางยกระดับชั้นที่ 45 ส่งเสียงหวีดหวิวตัดกับเสียงดนตรีซินธ์ป๊อปที่ดังมาจากคลับสักแห่งในย่านทองหล่อชั้นบน บนชั้นสูงสุดของตึก สยามคอร์ปทาวเวอร์ อาคารที่สูงเสียดเมฆจนมองไม่เห็นพื้นดินเบื้องล่าง เมริน ยืนมองกระจกหน้าต่างนิรภัยพลางปรับแต่งสายรัดข้อมืออัจฉริยะราคาแพงระยับของเธอ วันนี้เธอสวมชุดเดรสที่ตัดเย็บจากเส้นใยเรืองแสง สั่งทำพิเศษจากดีไซเนอร์ชื่อดังในปารีสโดม ทุกย่างก้าวของเธอดูราวกับนางพญาที่หลุดออกมาจากนิตยสารโฮโลแกรม “น่าเบื่อชะมัด” เมรินพึมพำ น้ำเสียงใสแต่เจือความรำคาญ “ทำไมงานปาร์ตี้คืนนี้ต้องเชิญพวกเศรษฐีใหม่ที่อัปเกรดแขนเหล็กเกรดต่ำพวกนั้นมาด้วยนะ กลิ่นน้ำมันเครื่องโชยมาถึงนี่เลย” เธอไม่เคยรู้เลยว่า คำว่า ‘น้ำมันเครื่อง’ ที่เธอรังเกียจ กำลังจะกลายเป็นกลิ่นที่เปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล ในขณะเดียวกัน ที่ระดับพื้นดิน-หรือ "เขตอันเดอร์ซิตี้"-โลกนั้

บ่ายวันเสาร์ในย่านพระนคร 2.0 ไม่เคยเงียบเหงา แสงแดดแผดเผาผ่านกลุ่มควันที่ลอยละล่องจากร้านขายไก่ย่างสังเคราะห์ที่ตั้งอยู่หัวมุมถนน เมริน ยืนตัวสั่นอยู่หน้าอพาร์ตเมนต์อุดมสุข เธอไม่ได้สั่นเพราะความกลัว แต่สั่นเพราะความร้อนระดับ 42 องศาเซลเซียสที่พัดลมโฮโลแกรมพกพาของเธอก็เอาไม่อยู่ “ยัยเม! แกอยู่ไหนเนี่ย! ฉันหาพิกัดแกไม่เจอ!” เสียงแหลมปรี๊ดดังมาจากอุปกรณ์สื่อสารที่หูของเธอ ไม่กี่นาทีต่อมา รถลิมูซีนลอยฟ้าสีทองอร่ามที่ดู "ผิดที่ผิดทาง" อย่างรุนแรงก็ร่อนลงจอดขวางกลางถนนแคบๆ ทิ้งฝุ่นตลบอบอวลใส่ร้านก๋วยเตี๋ยวป้าชื่นที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างของหญิงสาวสองคนในชุดที่เหมือนหลุดมาจากรันเวย์มิลาน คนแรกคือ "พะแพง" เพื่อนสนิทที่ถือคติว่า ‘ถ้าไม่เด่นก็ตายเสียดีกว่า’ เธอสวมแว่นตากันแดดอัจฉริยะขนาดเท่าใบตาล และ "จีจี้" อินฟลูเอนเซอร์สาวที่กำลังถือโดรนถ่ายทอดสด (Live Stream) ส่วนตัวบินวนรอบๆ หัว “ว้าย! ยัยเม! นี่มันสลัมชัดๆ!” พะแพงกรีดร้องพลางเอาผ้าเช็ดหน้าไหมพรมปิดจมูก “อากาศที่นี่มีแต่คาร์บอนไดออกไซด์กับกลิ่นปลาร้าเหรอคะเนี่ย?” “เบาๆ หน่อยยัยแพง” เมรินปรามเพื่อนพลางมองซ้ายม

เสียงท้องร้องของ เมริน ดังแข่งกับเสียงแอร์เก่าในห้อง 402 เธอพยายามข่มตาหลับเพื่อหนีความหิว แต่กระเพาะอาหารระดับพรีเมียมของเธอกลับประท้วงอย่างรุนแรง แอปพลิเคชันสั่งอาหารในนาฬิกาข้อมือของเธอก็ขึ้นตัวแดงแจ้งเตือนว่า "พื้นที่นี้อยู่นอกเขตบริการโดรนส่งอาหารระดับโกลด์" “จะบ้าตาย! นี่ฉันต้องลงไปหาอะไรกินข้างล่างจริงๆ เหรอเนี่ย” เมรินจำใจเดินลงบันไดมายังชั้นล่าง ภาพที่เธอเห็นคือร้านป้าชื่นที่บัดนี้เต็มไปด้วยแสงไฟนีออนสีม่วงสลัวๆ แก๊งมันม่วงนั่งล้อมวงกันอยู่ แสงไฟจากเตาแก๊สไฮโดรเจนฟู่ๆ ส่งกลิ่นหอมแปลกประหลาดที่เธอไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน “อ้าว! นางฟ้าลงมาโปรดซอยเราอีกแล้วว่ะพวกเรา!” จ็อด ตะโกนทักพลางยกแก้วน้ำสีเขียวเรืองแสงขึ้นดื่ม “หิวละสิท่า เดินวนไปวนมาอยู่บนห้องจนพื้นจะทะลุแล้วนั่น” เมรินเชิดหน้า “ฉันแค่ออกมาสูดอากาศข้างล่าง... อากาศข้างบนมันแห้งเกินไป” “อากาศข้างล่างเนี่ยนะสูดสบาย?” ไอ้ไข่ต้ม หัวเราะกิ๊ก “มีแต่กลิ่นควันรถกับกลิ่นน้ำซุปป้าชื่นเนี่ยนะเจ๊ มาๆ นั่งนี่ก่อน มาลอง ‘เมนูสเปเชียล’ ของคืนนี้หน่อยไหม?” ก้องที่นั่งคัดแยกแผงวงจรอยู่เงียบๆ เงยหน้ามองเธอ เขาสังเกตเห็นริมฝีปากที่แห้งผา

เช้าวันอาทิตย์ในย่านพระนคร 2.0 ไม่ได้มีเสียงนกร้อง แต่เป็นเสียงสัญญาณกันขโมยของรถมอเตอร์ไซค์บินได้ที่ดังรวนเพราะอากาศร้อนจัด ก้อง กำลังง่วนอยู่กับการเช็กลมยางรถจักรยานไฟฟ้าคู่ใจอยู่ที่หน้าตึก วันนี้เขามีภารกิจสำคัญ นั่นคือการไปหาซื้อ "ตัวปรับแรงดันควอนตัมมือสอง" ที่ตลาดมืดคลองถม (Khlong Thom Dark Market) เพื่อเอามาประกอบยานอวกาศขนาดจิ๋วจำลองที่เขากำลังทดลองสร้างอยู่ “จะไปไหนแต่เช้า?” เสียงใสๆ ดังมาจากระเบียงชั้น 4 ก้องเงยหน้าขึ้นไปมอง เห็น เมริน ในชุดนอนผ้าซาตินสีแชมเปญกำลังยืนท้าแดดอยู่ เธอเริ่มชินกับเสียงปลุกตอนเช้าของย่านนี้แล้ว (ส่วนหนึ่งเพราะเธอซื้อที่อุดหูคุณภาพสูงมาใส่) “ไปตลาดคลองถมครับ” ก้องตะโกนตอบ “ไปหาอะไหล่... คุณอยู่ที่นี่เถอะ ที่นั่นคนเยอะ ร้อน แล้วก็... สกปรก” คำว่า ‘สกปรก’ เหมือนเป็นคีย์เวิร์ดที่กระตุ้นต่อมเอาชนะของเมริน “ใครว่าฉันกลัวสกปรก! ฉันกินแมลงวากิวมาแล้วนะ! อีกอย่าง... วันนี้วันหยุด ฉันเบื่อห้องสี่เหลี่ยมรูหนูนี่จะแย่ พาฉันไปด้วย!” ก้องถอนหายใจ “คุณไปไม่ได้หรอกคุณเมริน ตลาดนั่นมันแหล่งรวมของโจรกับพวกแฮกเกอร์เถื่อน ถ้าคุณใส่ชุดแบรนด์เนมเดินเข้าไป คุณจะโ

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจาก "เหตุการณ์เกือบจุ๊บ" บนดาดฟ้า บรรยากาศระหว่าง เมริน กับ ก้อง ก็เต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนระดับ 10 ริกเตอร์ ก้องพยายามหลบตาเวลาเจอหน้า (ซึ่งยากมากเพราะเขาต้องมาซ่อมก๊อกน้ำให้ห้องข้างๆ) ส่วนเมรินก็แกล้งทำเป็นยุ่งกับการขัดห้องน้ำทั้งที่สะอาดจนเลียได้แล้ว ต่างคนต่างไม่พูดถึงเรื่องเมื่อคืน แต่แก้มแดงๆ ของทั้งคู่เวลาเดินสวนกันมันฟ้องทุกอย่างให้ ป้าชื่น และ แก๊งมันม่วง จับสังเกตได้ “คืนนี้มีงานวัดประจำปีที่วัดปากน้ำไซเบอร์นะเว้ย!” จ็อด ประกาศลั่นกลางวงข้าวมันไก่ตอนเที่ยง “มีฉายหนังกลางแปลงระบบ 4D ด้วย! ไอ้ก้อง เอ็งต้องพาคุณหนูไปเปิดหูเปิดตานะ!” “ฉันไม่ไป!” เมรินรีบปฏิเสธทันควัน “งานวัด? ที่มีฝุ่น มีคนเบียดเสียด แล้วก็เสียงดังๆ น่ะเหรอ? ขอบายย่ะ ฉันจะนอนมาร์กหน้าอยู่ห้อง” “มีประกวดนางนพมาศไซบอร์กด้วยนะ จับฉลากให้คนที่Voteคะแนนให้นางงามด้วย รางวัลเป็น voucher สปาผิวฟรี 1 ปีเลยนะ” ไอ้ไข่ตุ๋น แหย่ หูของเมรินกระดิกทันที “สปาผิว... เกรดไหน?” “เกรดพรีเมียมจากร้าน ‘บิวตี้บอท’ หน้าปากซอยเลยนะเจ๊!” และนั่นคือเหตุผลที่ทำให้คืนนี้ เมรินมายืนกอดอกอยู่หน้าซุ้มประตูวัดที่ประด