ตอนที่ 8 เมื่อจันทร์เต็มดวง

เสียงนกร้อง ปลุกให้คนบนเตียงค่อยๆ เปิดเปลือกตา อรุณลักษณ์ผุดลุกนั่งมือกุมขมับ ร่างกายปวดเมื่อยราวกับออกกำลังกายมาอย่างหนัก คิ้วบางขมวดมุ่นเข้าหากันด้วยความสงสัย กวาดตามองรอบๆ ภายในมืดสนิท ราวกับกลางคืน เห็นแสงร่ำไรรอดเข้ามา ยิ่งทำให้เธอตระหนก ที่นี่มัน...

ร่างกายเธอสั่นสะท้าย เพราะผิวกายสัมผัสอากาศเย็นภายในห้อง เมื่อก้มมองตนเองกลับพบร่างกายเปลือยเปล่า มีเพียงชั้นในปิดกาย เธอชะงักรีบหยิบผ้าห่มมาปกปิด ก่อนทอดสายตามองไปยังอีกฝั่งของเตียง เธอดึงผ้าห่มพบกับเรือนกายแกร่งที่สวมเพียงกางเกงเท่านั้น คนตัวเล็กกายสั่นสะท้าน

“กรี๊ด!” หญิงสาวกรีดร้อง แล้วรั้งผ้าห่มมาพันกายไว้แนบแน่น

ลงจากเตียงสีหน้าสับสน เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง จำได้ว่าตนเองอยู่กับครีส แล้วทำไมถึงมาอยู่บนเตียงของชายคนนี้อีกเล่า

ลูเซียสลุกนั่ง แล้วตวัดสายตามอง เห็นมนุษย์ผู้หญิงกำลังกรีดร้อง มองมาทางเขาสีหน้าแววตาตื่นตระหนก

“คุณเป็นอะไร” เขาถามเสียงหนัก แล้วสบตา

“ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่อีกแล้ว ทำไม!”

“คุณไม่สบาย ผมเลยให้คนพามาที่นี่” เขาอธิบายชัดถ้อยชัดคำ

“ไม่สบายงั้นเหรอ คุณคิดว่าฉันจะโง่เชื่อหรือไง ฉันเป็นพยาบาลจะไม่รู้เลยหรือว่าตัวเองเป็นอะไร นี่คุณคิดจะทำอะไรกันแน่ถึงได้ลักพาตัวฉันมาแบบนี้!” อรุณลักษณ์หอบหายใจ

แวมไพร์หนุ่มตีหน้าเรียบนิ่ง แววตาเยือกเย็น ลงจากเตียงก้าวมาหาคนตัวเล็ก หญิงสาวถอยหลังจนชิดกำแพง เขาใช้มือเท้า คร่อมร่างคนตัวเล็กไว้

“ผมแค่ต้องการช่วยคุณเพราะคุณเป็นคนดี ถ้าหากเป็นคนอื่นผมคงปล่อยตายไปแล้ว”

“ช่วยฉันงั้นเหรอคะ?” เธอยิ้มเยาะ “ช่วยภาษาอะไรฉันถึงได้มีสภาพแบบนี้ตลอด คุณทำอะไรฉันกันแน่!”

“ผมอธิบายยังไงคุณก็คงไม่เข้าใจ เอาเป็นว่าถ้าคุณอยู่กับผมอีกสักคืน คุณจะเข้าใจว่าตัวเองเป็นอะไร...”

“ฉันไม่มีวันอยู่กับคนอย่างคุณหรอก!”

อรุณลักษณ์ผลักร่างสูงใหญ่ออกห่าง แล้วตั้งใจเดินตามหาเสื้อผ้า ทว่าเรียวแขนกลับถูกกระชาก แค่พริบตาเดียวร่างเธอกลับมาอยู่ภายใต้อ้อมแขนของเขา คนตัวเล็กชะงักดวงตาเบิกกว้าง มือกำผ้าห่มหลุดร่วงจนเผยให้เห็นร่างกายเปลือยเปล่า

“ปล่อยฉันนะ!” หญิงสาวร้อง แล้วดิ้นรน

แต่เขาไม่ยอมปล่อย กอดรับร่างบางไว้แน่นราวกับต้องการแกล้ง ผิวแก้มอรุณลักษณ์แดงก่ำเพราะความอับอาย ทำไมเธอต้องมาเปิดเผยร่างกายให้ชายที่ไม่ใช่แฟนตนเองเห็นด้วย

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะคุณได้ยินไหม!” เธอตวาดแว๊ด

“คุณต้องหัดใช้คำพูดให้มันดีๆ กับผมหน่อย คุณควรรู้ไว้เสียด้วยว่าผมเป็นผู้มีพระคุณของคุณ”

คนในอ้อมแขนหยุดการดิ้นรน ริมฝีปากบางเม้มสนิท ลูเซียสจ้องมองเห็นเธอหยุดดิ้นรน ดูเหมือนอรุณลักษณ์อ่อนลงแล้ว ถ้าว่าง่ายแบบนี้คงไม่มีปัญหาตั้งแต่แรก เขายอมปล่อยเธอเป็นอิสระ

“ถ้าคุณพูดง่าย ผมก็คงไม่ทำกับคุณแบบนี้...”

เพียะ!

ใบหน้าคมเข้มสั่นตามแรงตบ ลูเซียสขบกรามจ้องมองคนตรงหน้า อรุณลักษณ์หยิบผ้าห่มมาคลุมกายแล้วกระชับไว้แน่น สบตาอย่างไม่เกรงกลัว

“คุณมันทุเรศที่สุด!”

ดวงตาคมวาววับกลายเป็นสีแดงฉาน อรุณลักษณ์ชะงักถอยหลัง ทว่าคนตัวใหญ่กลับเดินเข้าหา

“รู้ไหมว่าข้าไม่เคยถูกใครตบมาก่อน นับพันปีก็ไม่เคยมีใครกล้ากับข้าแม้แต่น้อย!”

คนถูกคุกคามหน้าซีดเผือด สีหน้าของเขาช่างน่ากลัว ดวงตาคู่นั้นเหมือนมีเปลวไฟลุกโชน

“อย่าเข้ามานะ ถอยออกไป! คุณทำผิดกับฉันก่อนนะ” อรุณลักษณ์พยายามตั้งสติ

นอกจากเขาไม่ถอยแล้ว ยังคว้าข้อมือเธอไว้อย่างรวดเร็ว แล้วเหวี่ยงร่างไปที่เตียง แค่มือเดียวเขากลับจัดการเธออย่างง่ายดาย ผ้าห่มติดกายไม่มีอีกแล้ว มีเพียงร่างเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ใดๆ ขวางกัน หญิงสาวตระหนกตกใจรีบตะเกียกตะกายหนี ทว่าข้อเท้ากลับถูกจับยึดไว้

“ตบหน้าข้าแล้วคิดจะหนีงั้นเหรอ รู้ไหมว่ามนุษย์อย่างเจ้าต้องชดใช้ให้ข้ายังไง!” เสียงเขาลั่นทั่วทั้งคฤหาสน์

เรวิโอ้ชะงักดวงตาเบิกกว้าง เกิดอะไรขึ้นก้นแน่ นายท่านถึงได้โกรธขนาดนี้ รีบวิ่งขึ้นบันไดไปยังชั้นสองสีหน้ากังวล ถ้าหากท่านลูเซียสเกรี้ยวกราดไปมากกว่านี้ อาจกลายเป็นเรื่องใหญ่ จนเกิดปัญหาในภายหลัง

“คุณคิดจะทำอะไร ปล่อยฉันนะ กรี๊ด!” เธอกรีดร้องดิ้นรน พยายามเอาตัวรอดสุดชีวิต

“แค่มนุษย์ต่ำต้อย กล้าดียังไงถึงตบหน้าข้า!”

“ฉันไม่ได้ตั้งใจ อย่าทำอะไรฉันเลย!” อรุณลักษณ์ร้องบอก

“ตอนนี้คำอธิบายของเจ้ามันไร้ซึ่งความหมายใดๆ วันนี้เจ้าต้องกลายเป็นเหยื่อของข้า!”

เหยื่องั้นเหรอ!   นี่เขาบ้าไปแล้วหรือไง เห็นเธอเป็นอาหาร หรือเป็นตัวอะไร ถึงได้เรียกว่าเหยื่อแบบนี้

“คุณทำผิดกับฉันก่อน ฉันไม่มีสิทธิ์ตอบโต้คุณหรือไง!” คนโดนกระทำตะโกนลั่น

“ข้านะหรือทำผิดกับเจ้า เจ้าต่างหากที่ไม่รู้จักบุญคุณ หุบปากของเจ้าไปเสีย เป็นแค่มนุษย์แท้ๆ!”

เรียวแขนสองข้างถูกจับยึดไว้เหนือศีรษะ อรุณลักษณ์ขยับกายไม่ได้เลย เรี่ยวแรงเขาช่างมหาศาล เรียวขาถูกท่อนขาเขาทับไว้ เธอถูกตรึงไว้บนเตียงไร้ทางหนีอย่างสิ้นเชิง

เขาจ้องมองเรือนร่างงดงาม มองริมฝีปากอวบอิ่มเคยลิ้มลองแล้วว่ามันนุ่มละมุนแค่ไหน กรามถูกขบเป็นสันนูน ร่างกายเขากำลังร้อนขึ้นทุกขณะ การกระทำแสนบังอาจส่งผลให้เขาต้องลงทัณฑ์ ใบหน้าโน้มหาบดขยี้ริมฝีปากอย่างรวดเร็ว

“อื้อ!” คนถูกจุมพิตครางประทวง

มือเขาเลื่อนไล้ไปตามร่างกายอย่างไร้ปรานี จนผิวกายขาวนวลเกิดรอยแดง อรุณลักษณ์น้ำตาซึมรู้สึกทรมานผสานความวาบหวาม เขาถอนริมฝีปากจ้องมองคนใต้ร่าง

“อย่าทำอะไรฉันเลยค่ะ ฉันขอโทษที่ตบคุณ ฉันไม่ได้ตั้งใจ...” หญิงสาวขอร้องเสียงสั่นเครือ

ลูเซียสนิ่ง ไม่เอ่ยคำใด นอกจากมือที่เอื้อมไปจับขอบซับใน และเจ้าของมันรู้ เธออ้าปากค้าง

“อย่านะ!” เธอกรีดร้อง

แควก!

ชิ้นส่วนสุดท้ายถูกกระชากออก เธอรู้ตัวดีว่าหมดหนทาง แต่กระนั้นก็ยังพยายามดิ้นรนเพื่อเอาตัวรอดสุดชีวิต

“ปล่อยฉัน ไม่นะ อย่าทำอะไรฉันเลย!”

เขาไม่กระตุกยิ้มมุมปาก ก้มลงฉกชิมริมฝีปากอีกครั้ง เพื่อให้เหยื่ออันโอชะหยุดร้อง อรุณลักษณ์หมดเรี่ยวแรงต่อต้าน น้ำตาไหลอาบแก้ม ทว่าคนกระทำไม่ได้ใส่ใจต่อสิ่งที่เห็นและสัมผัส นอกจากต้องการลงโทษคนทำผิด อีกทั้งเรือนร่างนี้ดันเรียกความต้องการอันหลับใหลยาวนานให้ตื่นขึ้นอย่างไม่อาจหยุดยั้ง